Dodenherdenking

Toen ik nog niet zo lang op mezelf woonde (1995) hoorde ik midden in de twee minuten stilte een ambulance met sirene voorbij vliegen.
De volgende dag hoorde ik dat er in een buurdorp 4 jonge mensen waren verongelukt doordat hun auto tegen een boom was gebotst. Twee ervan kwamen uit één gezin.
Vlak daarna is er op de plek des onheils een gedenksteen langs de weg gezet, waar áltijd fleurige bloemen liggen. Nooit heb ik gezien dat er geen bloemen lagen en ik kom daar toch minimaal 1 keer in de drie weken.
Op de terugweg van mijn werk moest ik eraan denken, en ik ben anders gereden dan normaal om te kijken. Bij de steen lagen vier bossen bloemen. De jongelui hebben dodenherdenking voor hun ouders een dubbele betekenis gegeven. En ik ben eigenlijk een ramptoerist.

Operatie ‘luiers verschonen’.

Zaterdag heb ik voor het eerst in mijn leven een luier verschoond. Ik hoopte stiekem op spuitpoep omdat ik dan het luiers verschonen in de zwaarste categorie kon oefenen. Het bleek slechts een extreem natte luier. Maar vol goede moed heb ik de aanwijzingen gevolgd en het tot een einde gebracht. Het eindresultaat? Gezakt. De luier zat veel te laag.
Het moest dus opnieuw. Mevrouw Mack wilde wel graag dat ik het tot een goed einde zou brengen. De tweede keer ging tot haar opluchting beter. Het was voor haar ook geen pretje zo liggend op de commode met haar benen omhoog.

Het nederlands gedachtegoed.

Zondag ben je vrij en het is een subtropische dag.
Dan ga je natuurlijk niet achter je pc zitten! Nee, stel je voor zeg. Dat zou toch belachelijk zijn. Nee, dan ga je wat doen. Lekker in een hete auto een stukje rijden. Of naar een strand waar de halve Randstad zich heeft verzameld. Of minimaal in je tuin zitten zweten.
Maar je gaat niet in je koele computerkamer achter je pc zitten. Of in je koele huiskamer een filmpje kijken. Want dan ben je toch niet helemaal in orde hoor. Je moet eruit! Anders denkt men straks nog dat je loser bent.

Oh ja, en vergeet niet massaal te barbecueën vanavond. Anders ziet men u alsnog voor loser aan.

Gras (2)

Het kan zijn dat vanochtend toen u wakker werd alles net iets anders leek dan normaal. Dat komt zo; Vorig jaar hebben wij een schutting geplaatst en ik merkte dat een van mijn twee grasveldjes daardoor wat weinig zon kreeg. Omdat mijn plan om de schutting weg te halen wat weinig bijval kreeg, heb ik vannacht de baan van de aarde licht moeten wijzigen. Vandaar.
Excuses voor het ongemak.

Gras

Vandaag heb ik samen met Harrie (die staat naast mij op de clubkampioenfoto een paar logjes geleden) de tuin gedaan. Twee weken geleden heb ik graszaad gezaaid, (gewoon op het gras geflikkerd, maar dat schijnt zaaien te heten) en inmiddels is het resultaat zichtbaar. De kale plekken zijn behoorlijk goed bijgetrokken en na een keertje goed maaien was ik apetrots op mijn twee grasveldjes. (samen 12 vierkante meter)
Zo trots dat ik vanaf nu eigenlijk alleen nog maar over gras kan praten. Derhalve ben ik op zoek naar het telefoonnummer van de grasmatverzorger van Manchester United om hem nog een paar nuttige tips te geven.
Mack (de echte) interesseert het allemaal geen zak en zeikt nog steeds over mijn gras heen. En het vrouwtje geeft hem rustig een groot bot dat hij op het gras gaat staan opkluiven. Liggend op zijn voorpoten en staand op zijn achterpoten met welke hij zich stevig afzet in m'n gras om een betere grip op het bot te krijgen.
En ik zie hem het gras kapot trekken…En ik mag er niks van zeggen van het vrouwtje.

Zenuwachtig

De angst is toegeslagen. Vannacht werd ik wakker en realiseerde me ineens dat er een baby geboren gaat worden. En dat het in principe ieder moment kan gebeuren. Misselijk en zwetend lag ik te wachten op wat komen gaat. Gelukkig heeft mevrouw Mack wél stalen zenuwen.
Ik zocht in mijn huisapotheek naar een kalmeringstabletje. Dat hielp. Ik schaam mij voor het feit dat ik me nerveuzer maak over de bevalling dan zij, maar heb vannacht met haar afgesproken dat ik me daarvoor niet zal schamen. Volgens haar ben ik niet de enige man bij wie de angst toeslaat.
Volgens mij wel.

SBS kan in de ban.

Na vele zondagmiddagen ergenis aan de gebroeders plofkop alias O. Mol en J. Plooy, heb ik eindelijk de verlossing gevonden. Formule 1 op België. Sporza heet de zender. (druk de 17 van uw afstandsbediening in!) Gewoon commentaar op wat je ziet met een vlaams accent, en geen opgewonden schreeuwlelijk die zijn amerikaanse scheldwoordenboek aan het voordragen is.
Bijkomend voordeel: Je bent ook gelijk verlost van blaaskaak T. Coronel, die liever zonder helm dan met op televisie is.

En de race? Geweldig. Of het nou lag aan onze bescheiden zuiderburen of aan Michael Schumacher en Fernando Alonso, ik keek eindelijk weer met verhoogde hartslag.
Heerlijk. Wat mij betreft kan SBS 6 nu helemaal uit de lucht gehaald worden.

Eindelijk clubkampioen

Nou nou nou, het kon niet op vandaag. 1e in de heren single, 1e in de heren dubbel en 3e in de mix-dubbel. En eindelijk clubkampioen. 11 partijen gespeeld en 10 gewonnen. Dat zijn toch klinkende cijfers, niet?
Mijn nieuwe racket, trainingspak, sokken en mijn bezoekje aan een demonstratiepartijtje vorige week hebben kennelijk hun vruchten afgeworpen.
Ik ben nog totaal in de overwinningsroes.

De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat het niet in de hoogste klasse was, maar in de B-series. Dat wil zeggen, de niet-competitiespelers. Volgend jaar ga ik het in de A-serie proberen. Clubkampioen zal ik daar niet worden, maar ik ga er in elk geval een paar verslaan.