Bij ons in het bedrijf circuleert een pen. Elke maand wordt er een stukje geschreven door een medewerker die dan de pen weer doorgeeft aan de volgende.
Deze maand was er een medewerker (47) aan de beurt die in competitieverband biljart.
Zijn laatste zin: "Trainen doe ik thuis en dan vooral de trek-en doorstootballen, maar dan met een iets korter keutje."
Nou, dan kunnen ze mij wegdragen hoor.
Nu ik het boek "Nacht und Nebel" van Floris B. Bakels bijna uit heb, nog een bladzijde of 5, wil ik toch eens wat kwijt over het meest indrukwekkende boek dat ik ooit las.
Het gaat over een Nederlandse verzetstrijder die al door de Duitsers opgepakt werd nog voordat hij zijn eerste verzetsdaad had gepleegd. Hij brengt drie jaar door als häftling in verschillende concentratiekampen voordat hij in Dachau, nog slechts 47 kg wegend, door de Amerikanen wordt bevrijd.
Als ik zo'n boek lees, sta ik er mee op en ga ik er mee naar bed. Erger lijden is denk ik niet mogelijk. Soms maar 2 korstjes brood per dag, 1 natte deken bij min 15 graden, jarenlang diarree, die bij gebrek aan wc's in de barakken als vloerbedekking dient, kinderen die gekruisigd werden om hun vaders aan het praten te krijgen, de schrijver zegt daarover: Je kunt het niet verzinnen of het is gebeurd.
Ik wilde het boek op een gegeven moment aan de kant leggen omdat het me teveel aangreep. Gelukkig heb ik het niet gedaan. Het zou een beetje laf zijn geweest, ik die het boek aan de kant leg, hij die het jarenlang moest doormaken.
Anti-Duitse gevoelens worden ook aangewakkerd. De schrijver noemt het een verdoemd en dom volk. Ze zouden in staat zijn weer een oorlog te beginnen.
Tja, zo mogen wij natuurlijk niet denken over onze oosterburen. Maar ja, dat zeg ik ook maar omdat mij dat zo geleerd is op school, hij vormde zijn mening op basis van ervaringen.
"Ich habe es nicht gewusst" was volgens hem een slap excuus van de Duitse bevolking om zichzelf schoon te praten, een heel dorp kon zien (als een groep häftlinge de dagelijkse tocht van het kamp naar de werkkampen maakte) dat ze uitgemergeld waren en beestachtig werden behandeld. Jaren later heeft hij nog eens een Duitser de deur gewezen omdat deze (serieus) vond dat hij tijdens zijn gevangenschap na de oorlog slechter door de Nederlanders was behandeld dan de schrijver door de Duitsers.
Dautmergen was volgens de schrijver het ergste kamp waar hij heeft gezeten. Ik googelde erop en kwam op deze site en inderdaad: Een foto van een mooi stadje met in het Duits hoe mooi het daar wel niet is, geen woord over de verschrikkingen die zich daar hebben afgespeeld. Zouden ze dat nou echt niet hebben geweten?
Het mooiste voetbal ooit werd gespeeld door Diego Armando Maradona. Niet in een wedstrijd, maar tijdens de warming-up voor de UEFA-cup wedstrijd Napoli-Bayern Munchen.
Maradona warmt zich apart van het elftal op, op het nummer "life is life" van Opus. De camera volgt hem, Maradona danst met de bal.
AC Milan-PSV. AC Milan de gedoodverfde favoriet, PSV bij voorbaat kansloos.
De wedstrijd begint en PSV is niet bij machte iets tegen de overmacht te doen. De druk is enorm en het wachten is op het bezwijken van PSV. Het ene na het andere schot wordt op keeper Gomes afgevuurd maar deze heeft zijn dag en bezwijkt niet. Sterker, Gomes raakt steeds beter in z'n spel.
De Italianen blijven er vol voor gaan, maar komen er niet door. De dijk houdt.
Dan na 70 minuten breekt onverwacht de moraal van AC Milan. Ze begrijpen dat ze niet door deze muur heen gaan komen, en raken gefrustreerd. Balverlies wordt onderdeel van AC's spel. Iets wat in de eerste helft ondenkbaar was.
PSV krijgt het nu zelfs voor elkaar om de bal rond te spelen, tot grote ergenis van de aanstellerige Italianen. 0-0 is winst voor de uit spelende ploeg. De thuisclub weet dit, maar is leeggespeeld en niet meer bij machte er iets aan te veranderen, Maldini's haardracht ten spijt.
Na 90+4 minuten is het nog steeds 0-0 en heeft het psychologische voordeel van de underdog wederom zijn verwoestende werk gedaan.
Cruijff is tevreden over zijn opstelling.
Mevrouw Mack en ik hebben geen idee wanneer we verkering kregen en ook niet wanneer we elkaar voor het eerst hebben ontmoet. Ergens eind 2000 is de meest nauwkeurige omschrijving.
Om dit gebrek aan een tastbare datum te compenseren hebben we destijds zelf een dag verzonnen om uit eten te kunnen gaan. 18 oktober. Oke, we hebben tegenwoordig ook een trouwdag maar 18 oktober houden we er ook in. We vieren dan de verjaardag van mijn ex-vriendin en die van mevrouw Mack's ex-vriend. Want laten die toevallig beide vandaag jarig zijn.
Van harte gefeliciteerd hoor.
Het is een Grieks restaurant geworden dit jaar.
De dame op de foto is Sabine Schmitz. Zij is een van de snelste coureurs ter wereld en heeft de Nürburgring (Nordschleife, bijna 21km) in haar leven al zo'n 15.000 keer gereden.
Vanavond in Top Gear deed ze dat in een standaard Ford Transit. Een busje met dieselmotor. De weddenschap was dat ze dat binnen de 10 minuten moest doen. Ze haalde het niet op 8 seconden na. Dat was jammer. Maar wat wel mooi was dat ze tijdens die recordpoging mannen op snelle motoren en mannen met Porsches inhaalde.
Rij je met je dure Porsche over 's werelds één na mooiste circuit, wordt je ingehaald door een meisje in een busje. Dat moet toch onherstelbare psychologische schade aanrichten?
Eergisteren kreeg ik wederom een berichtje van een meisje dat bij mij op de lagere school in de klas zat. Ik zal haar Claudia noemen, omdat ze ook zo heet.
Claudia en ik zijn één dag met elkaar gegaan. Claudia wilde al langer, ik niet.
Na lang aandringen en bemiddeling van klasgenootjes dan toch gezwicht, elkaar een handje geven en we gingen met elkaar.
Aan het eind van de dag maakte ik het alweer uit.
Tot zover kon ik het mij allemaal herinneren. Claudia herinnerde zich echter ook nog de reden die ik opgaf. Ze schrijft dat ik zei: "Ik vind je wel leuk, maar ik vind je lelijk." En daar had ze nu nog een trauma van schreef ze met een helehoop haha's erachter.
Geweldig, die reden. Later heb ik me nog wel eens in allerlei bochten moeten wringen als ik een reden stond te liegen waarom ik niet met iemand mee uit wilde. Dan was dát de waarheid geweest.
Maar niet bij Claudia. Die was namelijk helemaal niet lelijk. Sterker nog, ik vond er destijds eigenlijk maar twee leuker en als ik nu op de klassenfoto kijk twijfel ik daar zelfs ernstig aan.
Ik heb Claudia nog maar even excuses gemaakt en gezegd dat ik me diep moest schamen voor die opmerking en dat ik haar helemaal niet lelijk vond. Pffff. Heftig hè?
(Ik, uiterst links met uiterst strakke spijkerbroek en Claudia op de voorgrond tweede van rechts.)
Ik ben geen lezer. Ik pak niet een roman en ga eens lekker zitten lezen. Hoe dat komt weet ik eigenlijk niet, ik heb het idee dat de middelbare school bij mij het tegenovergestelde heeft bereikt van wat zij voor ogen had. Vóór die tijd las ik wel veel jeugdboeken, dus de basis was wel gelegd.
Johnny Wolkers, Mutaltulisch, Anton Koolraap, Gerard Zever, het heeft mij nooit kunnen boeien. Regilio boeide mij meer dan Litera.
En dat ligt geheel aan mij, ik verzette me ertegen dat ik mijn huiswerk nu niet meer in een kwartier kon afraffelen, maar dat ik naar de bibliotheek moest, terwijl er op mijn kamer allemaal nog niet uitgevonden uitvindingen lagen te wachten. Na de Havo heeft het denk ik acht jaar geduurd voordat ik weer eens een leesboek pakte. Dat was 'reis om de wereld in 80 dagen' van Jules Verne, wat ik overigens wel zeer de moeite waard vond.
Nu zit ik met een beetje belachelijke kronkel in m'n hersens: Als ik lees wil ik er mijn algemene kennis mee vergroten. Dus niet zomaar voor de lol.
Dus twee jaar geleden pakte ik een dik boek over het Neurenbergproces, vorig jaar een boek over het heelal van die via een rietje pratende professor, vorige maand het dagboek van Anne Frank en nu ben ik bezig in "Nacht und Nebel" over een Nederlandse verzetstrijder die verschillende Duitse gevangenissen en concentratiekampen heeft overleefd.
Nu hoop ik wel dat ik u een plezier heb gedaan met dit logje want door het schrijven ervan, kan ik vanavond zeker een half uur minder lang lezen. In ruil heeft u vast nog wel een leestip voor mij.
Wat is het toch erg als je misselijk bent. Je wordt 's nachts wakker en je weet in eerste instantie niet wat er aan de hand is, totdat het ineens tot je doordringt dat je moet overgeven. Het erop wachten is het ergste.
Je blijft stil liggen in de hoop dat het wegtrekt, ondertussen breekt het klamme zweet je uit, je bedenkt wanhopig waar je badjas hangt zodat je tijdens het overgeven tenminste nog wat warms aanhebt.
En dan komt het. Je staat op en loopt naar de badkamer en met oorverdovend volume kots je in de wc. BWUUUUHHHH…..spluttersplutterspetterspetdrupdrup. En dan nog een keer BWUUUUEEHHH….splutsplutterdespetterdedrup. TUF! TUF! (mama!) En dat een keer of zes.
Het ijskoude zweet valt nu van je voorhoofd en in je keel lijkt nog een brok braaksel te zitten wat niet is meegekomen. Je durft niet met je tong langs je tanden te gaan uit angst dat je een stukje voelt en weer moet overgeven.
En dat had ik dus vier keer afgelopen zonnacht. Ik maak dan ook extra veel kreungeluiden in de hoop dat mevrouw Mack wakker wordt om een beetje voor me te zorgen. En dat werd ze gelukkig en liefdevol ontfermt ze zich dan over mij. Een emmer naast mijn bed, een asperientje binnen handbereik, een glaasje water, zonder haar was ik er nu niet meer geweest.
Terwijl als zij moet overgeven ze dat zachtjes doet, soms hoor ik pas de volgende ochtend dat ze ziek is geweest. En ze is niet eens bij de commando's geweest.
Een vrouw aanvaardt haar lot stukken beter dan een man, in tijden van misselijkheid zijn ze zelfs stukken dapperder.
Stil hier he? Ik geef even een nieuwe update:
De stand in de "Mack-kots-competitie" is nu:
1. Mevrouw Mack (12)
2. Mack (de echte) (5)
3. Mack (4)
3. Hans (4)
5. Sophie (1)
Mack blijft jammer genoeg precies op zijn oude record hangen, Hans daarentegen staat nu op een gedeelde 3e plek met zijn vader. Knap hoor…
Gezellig hier!!
Mack 
