Veluwse Poema ontmaskerd

De poema die op de Veluwe was gesignaleerd blijkt nu een grote verwilderde kat te zijn. Anderhalf keer zo groot als een gewone kater.
En daar baal ik best wel van. Het belangrijkste nieuws van afgelopen zomer blijkt ineens niet meer dan een opgeklopte poes.
En dit is ook nog eens een duidelijk voorbeeld van nieuws wat ik voor waar aannam omdat ik graag wilde dat het waar was. Best wel naïef eigenlijk. Normaal geloof ik pas nieuws als na twee weken het tegendeel nog niet is aangetoond, maar in Winnie geloofde ik heilig. (Oké, de kleur klopte niet en hij was te klein voor een poema maar dat zijn geen redenen om aan te nemen dat het geen poema was.)

Maar dat brengt mij op het volgende: Welke achterlijke boskabouter met links -12 en rechts +26 verwart een zwarte kat met een poema? Wij hebben poes Sophie die anderhalf keer zo klein is als een normale kat, die verwarren wij nonderjuu toch ook niet met een suikerspin?!
Sensatiezoekster!

Op radio 1, en nu wordt het helemaal mooi, interviewden ze vanavond een bioloog over deze ontmaskering. Die vertelde dat er op de Veluwe tientallen, nee honderden verwilderde of wilde katten geboren werden. En die moesten wat hem betreft allemaal afgeschoten worden. Want (en waar heb ik dat vaker gehoord) die horen daar niet! Ze pakken ook wel eens een reekalf, en stel je voor wat er gebeurt als je op de Veluwe bijvoorbeeld de korhoen wilt uitzetten als daar tientallen wilde katten rondlopen. Bovendien, als je niet ingrijpt heb je binnen de kortste keren een nieuw roofdier op de Veluwe.

Nou én, stomme bioloog! Achterlijke gek met je profetenbaard vol vermecelli! Die horen daar wel! Bepaal jij dat soms? De korhoen hoort er niet, en jij moet helemaal niks uitzetten! Jij moet hooguit je verstand aanzetten!
Betweter! Waar heb je je biologendiploma gehaald man? Hoe denk je bijvoorbeeld dat de mammoet in Nederland is gekomen? Uitgezet door de Neanderthalers soms? Omdat ze dat wel verantwoord vonden naast de brontosaurus? Nee. Omdat de mammoeten in staat waren op die plek te overleven. Net als een wilde kat op de veluwe.

Pffff. Ik heb er niet eens voor geleerd en ik snap het al beter dan hummes.

De hartendief

Dit jochie probeert de harten te stelen van iedereen die hem in zijn ogen kijkt. Hij lacht namelijk altijd terug. En bij de meesten lukt het hem ook nog zonder moeite, en bij de rest na enig aandringen. En hij ruikt ook nog eens naar baby. Ik ben best een beetje trots op dit kleine mannetje en af en toe kan ik bijna niet geloven dat ik zijn vader ben. Maar als ik samen met hem een formule 1 DVD kijk, kun je aan zijn enthousiaste bewegingen zien dat er een overdosis Mack-genen in hem zitten.

En al dit moois kost slechts 30 euro per maand aan kinderopvang. Tenminste, als je aan de belastingdienst opgeeft dat-ie al vanaf 1 januari bij het kinderdagverblijf is in plaats van 1 augustus. Anders wordt het ineens stukken duurder.

Footsteps of Elvis

In de Beurs van Berlage was afgelopen weekend, op Graceland na, de grootste collectie van Elvis' privé bezittingen ter wereld bijeengebracht.
Zijn muzikaliteit moet haast ten koste zijn gegaan van zijn gevoel voor inrichting van z'n huis, want veel lelijkere meubels heb ik zelden gezien. Je kunt je trouwens afvragen of die meubels wel echt van hem zijn geweest, want volgens mij kopen ze gewoon vlak voor het begin van zo'n tentoonstelling bij de plaatselijke kringloop wat troep, bellen ze Siem Schroothoop om de oudste goudkleurige Mercedes te leveren die hij heeft staan, en slaan op de plaatselijke rommelmarkt wat goudkleurig bling-bling in en stellen de boel ten toon.

Wat uiteraard wel echt was, was zijn karate-pak, zijn Harley-Davidson, zijn televisies met kogelgaten, zijn rode tandem, pistolen en alle elpees die er hingen.
En niet te vergeten de fans; naar achteren gekamde kapsels, enorme bakkenbaarden en "Elvis liedjes" zingende vijftigers waarbij je snel een paar passen achteruit liep als die jou kant op kwamen. Ik zag er één wat door Elvis geschreven regeltjes overschrijven in z'n agenda.

Nee, veel Elvis fans zijn niet bepaald de meest vlotte verschijningen. Ze realiseren zich waarschijnlijk niet dat Elvis, had hij nog geleefd, nu ook een modern kapsel zou hebben, en misschien gewoon in een spijkerbroek had opgetreden. Nee, die blijven met hun zwarte haar en zonnebrillen steken in de zeventiger jaren. En door dat soort gasten worden moderne jonge mannen als mijn zwager en ik er raar op aan gekeken dat we Elvis fan zijn.

We ondervonden het wederom op de terugweg in de trein. Het was warm, we dreven bijna onze diamanten pakken uit, we veegden zweet in onze sjaaltjes en deelden die uit aan de reizigers. Binnen de kortste keren kwam er een conducteur aan die zei dat we daarmee moesten ophouden. Hij vond zelfs dat ons meegebrachte Elvis beeld ook een kaartje moest hebben. Maar dat hebben we geweigerd. En waarom we die pillen niet thuis slikten.

Because we need th'm, man!

Een dagje Amsterdam.

Met de trein arriveerden zwager "geen paniek" en ik vandaag in de grote stad.
Wij natuurlijk gelijk door naar de ouwezijdsvoorhuidwal.

"Willen jullie naar binnen, jongens?" vroeg de nors uitziende allochtone portier van de bananenbar.
Wij schudden nee.
"Wat is er, zijn jullie soms bang?" vroeg de nors uitziende allochtone portier van de bananenbar.

Ik liet hem mijn rechterhand zien. "Nee, getrouwd."

Ha! Daar had de nors uitziende allochtone portier van de bananenbar mooi niet van terug!

De oplossing


Hij is heel lastig maar ik geloof dat ik hem heb.
Ga uit van het plaatje waarop 12 figuurtjes te zien zijn en concentreer je op de gezichtjes.
Linksonder is figuur 1, schuin rechts daarboven is 2, daar weer rechtsboven is 3, dan de tweede van linksonder is 4, enz.

In het plaatje waarin 12 figuurtjes te zien zijn zijn de gezichten van de nrs. 1, 4 en 8 in tweeën verdeeld.
Deze noem je 1a en 1b, 4a en 4b, 8a en 8b.

In totaal zes helften voor drie gezichtjes.

In het plaatje waar 13 figuurtjes zijn te zien vormen 8b en 4a samen 1 gezicht, 8a en 1b een gezicht, 1a een gezicht en 4b een gezicht.

1a en 4b vormen dus niet samen een gezicht, maar de twee helften vormen 2 nieuwe gezichten in plaats van één in het 13-figuursplaatje.

Het is dat ik nooit opgeef, anders had ik deze vijf dagen geleden al opgegeven.

Mack jarig

Aanstaande donderdag is onze papa mack jarig dus Hans stond gisteren te popelen om een cadeau te halen. Hij was al bang dat het niet doorging (door zijn ziekenhuisbezoek) maar ik had hem duidelijk gemaakt dat als hij niet meer zo erg zou hoesten, wij een cadeautje gingen uitzoeken.
Ik had allerlei ideeën maar Hans trapte er niet in. Hij wilde maar 1 ding voor zijn vader halen. Daar was hij niet vanaf te brengen.
Het is gelukt, na lang zoeken heeft Hans het gevonden, goedgekeurd en gekocht. Nu maar hopen dat papa er donderdag net zo blij mee is als Hans denkt.

Hans is nu zijn "Hiep hiep hoera" aan het oefenen…

Mijn mannetje

Hans is verkouden. Hans is al heel lang verkouden. Hans kan alwel anderhalve maand verkouden zijn, en het rochelen horen we al langer.
Hans gaat naar de kinderopvang, volgens velen de bron van dit euvel. Ik weet niet wat ik ermee moet want of het zo is of niet, hij moet er toch heen.
Hans begon vorige week bij zijn verkoudheid te hoesten. Ook niet zo erg. Maar gisterenavond hoeste hij ineens anders (scheller) en stikte steeds bijna. Dan moet je nog als moeder denken: Gaat wel over. Maar Hans heeft iets aan z'n longen en er is duidelijk gemaakt dat we uit moeten kijken met infectie aan de lagere luchtwegen. Hoesten vooral.
Toen Hans uit het ziekenhuis meemocht, toen hij een week oud was, is hij in de "acute bak" geplaatst. Dat houdt in: Vertrouw je het niet, dan heb je een rechtstreeks nummer van de kinderafdeling van het Julianaziekenhuis. Meteen bellen.
Wij vertrouwde het niet dus belden meteen.
Alle ellende die ik meegemaakt heb met dat K-ziekenhuis hebben ze goed gemaakt. We mochten gisteravond meteen komen, en ze wilde Hans een nacht houden voor observatie. Ik mocht ook blijven slapen. Zo gezegd, zo gedaan.
Daar zaten we dan weer, Hans zo vrolijk als wat. Hij lachte naar iedereen, inclusief mijn grote vriendin de kinderarts…… Ze spoten zoutoplossing in zn neus en Hans? Als dank je wel kreeg de verpleegster een glimlach. s' Nachts spoelde ze zijn neus nog enkele malen en het hielp echt. Hij hoeste nog wel maar maakte dat stikkende geluid niet meer.
Vanmorgen mochten we naar huis maar ik mocht ook nog een nacht blijven met Hans. Daar had ik niet zo'n zin in. Dat was prima. Als het vanavond mis ging, moest ik gewoon weer komen en dan konden Hans en ik daar weer slapen.
Maandag krijgen we nog testresultaten terug, of het misschien niet kinkhoest is. We zullen zien. Maar Juliana heeft alles weer goedgemaakt en ik neem alles terug bij deze.
En Hans? Die ligt nu lekker in dromenland. Wat was ik trots op mn zoon vandaag!!!!

Herinneringen aan Spa-Francorchamps.

Ik kan waarschijnlijk maar weinigen van u uitleggen welke jongensachtige gevoelens er bij mij boven komen bij het horen van de naam 'Spa-Francorchamps'

Eau Rouge-Raidillon, Stavelot, Pouhon, Les Combes, La Source en Blanchimont, stuk voor stuk namen met een magische klank.
Het geluid van een voluit van La Source accelerende Ferrari richting Eau-Rouge, slechts licht gedempt door het stijgingspercentage van de bocht, is onbeschrijflijk.
De ligging van het (gedeeltelijk straten)circuit tussen de sparren van de Ardennen, de borden die op de snelweg middels een plaatje van een racewagen aangeven dat je het circuit nadert, de tijdens een F1 race volledig verstopte toegangswegen er naartoe, de constante dreiging van regen, het uitzicht vanaf de parkeerplaats op Eau Rouge, de mogelijkheid om (doordeweeks) met je eigen auto over een stuk van het circuit te rijden, de enorme hoogteverschillen op het circuit, allemaal eigenschappen wat Spa maakt tot 'le plus beau circuit de monde'

Uren zou ik op de tribune kunnen zitten, nee, dagen, misschien wel een week zou ik kunnen kijken naar alles wat op vier wielen over het circuit scheurt.
In 1996 was ik er drie dagen tijdens een F1 weekend, in 2001 ben ik er op weg naar Frankrijk even langs gereden en vorig jaar op de terugweg vanuit Frankrijk ben ik er heen gegaan. Een openstaand hek, een erg steil weggetje naar boven, ik reed erin voordat ik er erg in had.
Bovenaan kwam ik uit bij het rechte stuk langs de hoofdtribunes waar ik ben gaan zitten. Een Ferrari-weekend was aan de gang. Een eenzame Porsche en een Maserati mochten ook meedoen.
Als mevrouw mack mij na een uur of twee-en-een-half niet had meegetrokken, had ik er nu nog gezeten.

Gewoon blijven loggen.

Ik ben dit raadsel aan het oplossen. De ene keer zie ik 13 figuurtjes en de andere keer 12. En ik snap er geen bal van. Uren heb ik er al inzitten, ik heb het al uitgetekend, maar het enige wat ik tot nu toe heb ontdekt, is dat het meest linkse mannetje de ene keer wel haar heeft en de andere keer niet. Daar schuilt volgens mij de oplossing.
Verder heb ik vanochtend in het bos wat inspiratie opgedaan voor de herfstgedichtenwedstrijd van het O.A.B.
En dat is gelukt. Ik zit helemaal in een herfstdip. Gelukkkig heb ik nog Serox zat.