Mack

Als boekhouden voetballen was, was ik Johan Cruijff. De kunst beheersend tot in de perfectie. Opgaand in de cijfers en handig manoeuvrerend door de kolommenbalans. Fouten worden tot op de laatste cent gecorrigeerd. Marge van netto, marge van bruto, kostprijzen, wegingsfactoren, marge per artikelgroep, 500 formules in 1 spreadsheet, controlegetallen en geen enkele fout. Elke maand weer. Kopiëren, plakken, zoek en vervang, controleren en een onnavolgbaar margeoverzicht afleveren. Vandaar uit verder naar balans en winst-en verliesrekening.
Een nieuw financieel pakket staat ons in het vooruitzicht. De cursusleider schrijft mijn vragen op, en zegt dat hij erop terugkomt. Waarom die sortering, en waar dient dat veld voor? Is het niet beter om die en die tussenrekeningen op één en dezelfde verslagleggingsrekening te zetten? Ik leg hem uit hoe de boekingsgang zou moeten zijn en aarzelend vult hij de door mij genoemde rekeningen in op de plaats die ik aangeef. Als de balansuitdraai niet op gang komt zeg ik hem het vinkje in het onderste veld uit te zetten. De man doet het en de balans rolt over het scherm.
Ik voel mij Cruijff die, voor het eerst in New York, tegen de taxichauffeur zegt:”Hier links, da’s korter.”

Deze week was het duidelijk te merken dat de baas een weekje weg is. Collega's nemen het er gelijk van en werken een stuk minder hard. Maar waar ik mij het meest aan heb gestoord is het feit dat ze allemaal zonder uitzondering te laat kwamen. Sommigen wel meer dan een uur. Ik stoor me daar enorm aan, ik hou niet van zo'n instelling, maar ben kennelijk de enige die het wel normaal vindt om ook als de baas weg is gewoon om half negen te beginnen. Ik verraad mijn collega's natuurlijk niet, maar het is wel irritant dat mijn baas niet kan zien dat ik als enige gewoon op tijd begon deze week. Nou ja, dan troost ik me maar met de gedachte dat komend weekend de wintertijd ingaat en ik ook een uurtje langer kan slapen.

Ja, het PSV-publiek zorgt er vanavond voor dat er een echte ouderwetse Championsleaguesfeer hangt in het stadion, aldus commentator Jeroen Gruter tijdens de wedstrijd PSV-AC Milan.
Seedorf zelf leek het niks te deren, gewend als hij inmiddels is aan aan zijn adres gerichte scheldpartijen vanaf de tribune.
Toch moeten die scheldpartijen hoognodig stoppen. Het duurt niet lang meer of ik krijg nog sympathie voor Clarence. (In mijn aard zit het steevast partij kiezen voor de underdog.)

Ik heb ooit het nieuwe testament uitgelezen. Daarnaast heb ik op katholieke, openbare en Christelijke scholen gezeten en samen met een milde katholieke opvoeding moest ik het doen voor wat betreft mijn kennis en uitleg van het Christelijk geloof.

Wat ik er, kennelijk onterecht maar dat komt zo, altijd uit heb opgemaakt is dat er een bepaalde hierarchie in de bijbel bestaat, die toch redelijk serieus dient te worden genomen.
Zo is God de vader de belangrijkste in de bijbel. Daarna komt zijn zoon Jezus, toch ook geen kleine jongen. Vervolgens heb je Mozes waar je ook rekening mee moest houden, en dan had je nog vier evangelisten die het levensverhaal van Jezus vertellen, en daarna kwamen nog wat apostelen die hier en daar wat brieven schreven.

Nou vertelt Jezus ons meerdere malen dat wij niet mogen doden. Naastenliefde, geen kwaad met kwaad vergelden, hij die zonder zonden is werpe de eerste steen, Petrus die tot de orde wordt geroepen als hij slaaf Malchus met het zwaard te lijf gaat, en misschien zijn er nog wel meer voorbeelden.
Mozes stelt in het vijfde gebod: "Gij zult niet doden."

Echter, in een brief van apostel Paulus aan de Romeinen 13: 1-7 staat dat een mens zich moet onderwerpen aan een overheid, want er is geen overheid dan door God. De overheid staat in dienst van God, als toornende wreekster voor hem, die kwaad bedrijft.

Als je nu puur kijkt naar de hierarchie in de bijbel en het aantal keren dat er gezegd wordt dat er niet gedood mag worden, en je kijkt naar de brief van Paulus en zijn rang in de bijbel dan lijkt het mij een klinkklare overwinning voor Jezus en Mozes, er mag niet gedood worden.

Maar ik zie dit fout. Uit de brief van Paulus kan volgens Christenunie en SGP duidelijk worden afgeleid dat de overheid de doodstraf mag opleggen, want de overheid is er uitsluitend door God. (ja, ook die van Duitsland in 1933-1945) En als dat zo is, dan is Paulus met zijn ene argument dus oneindig veel belangrijker dan Jezus en Mozes met hun meervoudige gezamenlijke argumenten.
Voor de C.U. en de S.G.P. is dit reden om morgen in de eerste kamer tegen een Europees wetsvoorstel voor afschaffing van de doodstraf in alle gevallen te stemmen. Alle overige partijen zijn voor afschaffing.
De CU en de SGP snappen tenminste wie er de scepter zwaait!

Over een jaar of twintig is er geen WAO meer, geen ziekenfonds en geen VUT, pre-of vroegpensioen. Kinderbijslag en hypotheekrenteaftrek zijn dan afgeschaft en alle WW gevallen moeten opnieuw worden beoordeeld om te kijken of hun werkloosheid deze mensen niet ergens verwijtbaar was zodat ze gekort kunnen worden op hun uitkering. Verzekeringen zijn onbetaalbaar en AOW is er nog slechts nog voor de mensen die kunnen aantonen dat zij geen kinderen konden krijgen.
Bijstand uitsluitend nog als je iedere dag aantoont dat je op straat bent wezen bedelen, de opbrengsten hiervan worden uiteraard wel in mindering gebracht op de uitkering.

En dan vraag ik mij af: Zou er dan een politicus opstaan die roept: "Ik heb een fantastisch idee!"?
En dat die dan met het plan komt, dat er voor mensen die niet kunnen werken een soort Arbeidsongeschiktheidsfonds moet komen, dat er voor mensen tot een bepaalde loongrens een verplichte betaalbare verzekering komt die hun ziektekosten dekt, dat er iets verzonnen moet worden voor mensen die werkloos raken, dat het eigen-huizen bezit gestimuleerd moet worden door bijvoorbeeld de rentekosten aftrekbaar te stellen, dat mensen het recht hebben om wat eerder te kunnen stoppen met werken, dat er door de overheid moet worden bijgedragen in de kosten van de opvoeding van kinderen, enz..enz.., en dat die dan echt denkt dat hij dat zelf verzonnen heeft?

Of nog mooier, over twee jaar komt er een ander kabinet dat roept: Dat nieuwe zorgstelsel, dat moesten we maar niet doen. En dan alles weer ongedaan maakt.
Dat zou toch lachen zijn.