De nachtmis

Ik ben weer geweest. En nee, dat is niet schijnheilig, dat is gewoon nodig om je Latijn weer eens op te halen. Wel heb ik het idee dat de tekst van "Gloria in excelsis Deo" ieder jaar verandert. Dat is wel erg lastig maar gelukkig houden ze het refrein wel hetzelfde.
Het kerkkoor was wederom beter dan Ali B. en de hosties mocht je dit keer dopen in de wijn. Toen ik iets te lang bleef zitten kreeg ik gelukkig een seintje van een oudere man die precies wist wanneer onze bank ter communie mocht. (Denk erom, linkerhand op de rechterhand en dan met de rechterhand de hosti naar de mond brengen.)
Ook dit zijn momenten dat ik mijn vader mis. Hij zou nu 61 zijn geweest en had me met zijn ruime ervaring in de katholieke kerk, precies kunnen vertellen hoe en wat, en vast ook nog in het Latijn. Ik herinner me nog dat hij altijd zong: Donec ponam inimicos tuos doemebroeklos.

De grens is bereikt

De grens van het ongeloofelijke is voor mij bereikt. Ik ga nú een staatsgreep plegen.
Tenzij ik het na een telefoontje met de verzekeringsmaatschappij én het ziekenhuis nog steeds niet begrepen heb, dan vervalt dit hele logje. Misschien is er wel iemand die het wel snapt.
Op 12 september jl. zijn we 's avonds laat met Hans naar het ziekenhuis gegaan, achteraf was er niks aan de hand, maar wij moeten zijn longetjes nou eenmaal goed in de gaten houden.
Hij is één nachtje met mevrouw Mack in het ziekenhuis gebleven.

Afgelopen weekend komt hierover een brief van de verzekeringsmaatschappij. De kosten van dit grapje zijn 3300 euro.
Kan nooit goed zijn, dacht ik nog, dus ik heb tweemaal gebeld met de verzekering en éénmaal met het ziekenhuis, maar die verzekerden mij dat het wel klopte. Op 1 januari is namelijk een nieuw landelijk factureringssysteem ingegaan, de zogenaamde DBC (Diagnose Behandelings Combinatie)
Dit houdt in dat er niet naar de gemaakte kosten wordt gekeken maar naar de gemiddelde kosten op basis van standaardbehandelingen en -tarieven.

Dus Hans is 1 nachtje geweest, hij is 10 minuten onderzocht en er volgt nu een rekening voor een week (gemiddeld) opname + alle tarieven van alle specialisten die gemiddeld voor zo'n behandeling nodig zijn. Het meest ingewikkelde wat de kinderarts heeft gedaan, was zijn luier verschonen!

Dit verhaal is zo belachelijk dat het gewoon niet kan kloppen. En als het wel blijkt te kloppen dan gaan wij emigreren naar Ierland of Noorwegen.
Maar zoveel vertrouwen heb ik dan wel weer in Nederland. Dat ik erop reken dat bovenstaand verhaal niet klopt.

Het verkeerde moment.

Vanavond moest ik haast maken. Ik zou om 20:30 voor mevrouw Mack "desperate housewives" opnemen, en ik was wat aan de late kant. Vlak voor Vaassen dacht ik eerst mijn huissleutels op mijn werk te hebben laten liggen, maar later bleken ze toch in m'n zak te zitten. Om half negen precies parkeerde ik de auto, in twee keer, normaal altijd in één keer, achteruit achter de schuur.
Ik rende naar binnen en was nog precies op tijd om de record-knop in te drukken.

Ik was dus een klein beetje gestrest, wilde net een boterhammetje gaan klaarmaken toen de bel ging. 'Godver', dacht ik en spoedde mij naar de deur. Op slot, sleutels weer kwijt, terug de kamer in zoeken, gevonden, slot opendraaien, zit helemaal niet op het slot, onderste knip eraf, "Hallo."

Een man van in de vijftig sprak tot mij: "Goedenavond, namens de Stentor wens ik u prettige feestdagen en een voorspoedig 2006."
Ik nam zijn kaartje aan, bedankte hem en deed de deur weer dicht.

"Shit" dacht ik, dat klopte niet helemaal wat ik daar deed. Nah ja, typisch geval van op het verkeerde moment aanbellen.
Onder het eten dacht ik er nog eens over na. Best lullig. De krant komt hier elke dag keurig op tijd en dan heb je die man zo afgescheept. Mijn wroeging won het al snel. In mijn portemonnee alleen een tien euro biljet, da's toch ook weer een beetje veel van het goede. Wat nu? Ah, je kerstgratificatie, maak snel open. Ja, een 5 euro biljet.
Ik ben de man achterna gegaan en twee straten verder vond ik hem. Ik heb hem het geld overhandigd en gezegd dat het daarnet niet helemaal tot me was doorgedrongen.
De man bedankte mij, en ik liep weer terug.
Weer thuis realiseerde ik mij dat ik helemaal was vergeten, hem prettige feestdagen te wensen. Want wat is nou belangrijker, geld of de kerstgedachte?
Klote-materialistische wereld!

Top 2000

Er schoot mij wat te binnen vanmiddag om hier op te schrijven maar dacht tegelijkertijd:" Ach, dat interesseert toch niemand." Maar ik moet het toch even kwijt.
Ik heb al gestemd voor de top-2000, dus ik kan dat niet meer veranderen maar in mijn top-2000 moeten alleen nummers die ik harder zet als ik ze hoor.

Dus dit moet hem worden.

Elvis Presley – Suspicious minds (1969)
U2 – Beautiful day (2000)
Gé Reinders – Bloasmuziek (1999)
Waterboys – The whole of the moon (1986)
Joan Osbourne- One of us (1995)
The New Radicals- You get what you give (1998)
Jackson Brown – The load out/Stay (1977)
Rolling Stones – Beast of burden (1978)
Beatles – Here there and everywhere (1966)
AC/DC – Whole lotta Rosie (1978)

En geen grappen over Gé, want die staat nummer 67.

Een kort vraagje

Misschien weet iemand hier een antwoord op.

Lang lang geleden (kan een jaar zijn, kan ook 2 jaar zijn…) zat ik de TVshow te kijken en daarin ging die kwal naar Aart Staartjes. Geweldig interview moet ik zeggen.
Hij had dit interview omdat Aart een boek uithad, en dit leek me helemaal geweldig..
Ik heb het boek nooit kunnen vinden, en zoiets blijft knagen.
Heeft iemand enig idee over welk boek ik het heb? En hoe ik eraan kan komen??

Alvast bedankt.

Winterwonderland

Personeelsfeestjes. Leuke uitvinding, het is alleen jammer dat ze altijd georganiseerd worden door een directiesecretaresse met te veel tijd. Zo heb ik al een keer mijn avond lopen verdoen in Showbizzcity, afgelopen vrijdag belandden we aan, in een stormachtig Bloemendaal aan zee (echt nog nooit van gehoord) voor een avondje Winterwonderland. (Hier kunt u klikken, maar ik zou het niet doen.)
De naam suggereert een rustig en romantisch avondje maar schijn bedriegt.
Wat een bagger daar binnen! Duizend (!) man in een skihut waar je boerenkool en rauwe gehaktballen kon scheppen en waar de luidsprekers groter zijn dan ik. (1,88m) De muziek varieert van niet tot niet en het bier betaal je met plastic muntjes.
Het enige lachwekkende was eigenlijk het beteuterde gezicht van het personeel boven de 20 en het grote aantal wintersportsloeries wat er rond dartelde.

Om ons uit ons lijden te verlossen werd uiteindelijk maar besloten de organisatie te bellen met de vraag of er een bus een uurtje eerder kon komen. Dat lukte en ongeveer 50 van de 100 personeelsfeestenden wilden graag met de eerste bus mee terug. Om 11 uur zou de bus komen, om 10 over half 11 stonden we buiten al te trappelen van ongeduld.
Het werden de koudste 20 minuten die ik ooit wachtend op de bus heb doorgebracht. Twee graden boven nul, windkracht acht en een zandstorm tussen je kiezen.
De zee was naar verluidt wel heel mooi. Maar het was te donker om haar te kunnen zien.

Slaat nergens op.

Ik, man zijnde, word in dit huis zorgvuldig onbelangrijk gehouden door de manager. Zo mag ik bijvoorbeeld nooit koken! En alleen maar omdat ik in mijn leven vier fouten met koken heb gemaakt.

1. Als ik aardappels, groente en vlees kookte, mislukte altijd één van de drie.
2. Ik heb een potje tomatenpuree opengemaakt met hamer en schroevendraaier omdat de blikopener kwijt was.
3. Ik heb een keer drie minuten dekking moeten zoeken in een hoek van de keuken omdat ik een grote klont diepgevroren aardappelschijfjes in één keer in de gloeiend hete boter gooide.
4. Ik ontdooide biefstuk nooit voordat ik het bakte en heb me jarenlang afgevraagd wat er nu zo bijzonder aan was.

Vier kleine onbeduidende dingetjes. In 36 jaar! Bovendien kan ik Chili Concarne wél heel goed. Maar daar mag ik dan weer geen scherpe Chili saus doorheen doen.
Nu is mij ook m'n laatste huishoudelijke trots afgenomen: Ik mag de vaatwasser niet meer inruimen, omdat ik het niet goed indeel en de vaat daardoor niet schoon wordt.
Het enige wat ik nu nog in het huishouden mag doen is om 23:00 uur als de nachtstroom ingaat, de vaatwasser aanzetten. En zelfs dat was ik eergisteren vergeten.

Dit naar aanleiding van de zin: "En een man…. (ja mensen, dat hoeft niet altijd een pluspunt te zijn..)" uit het vorige logje.
Slaat nergens op. Een man heeft het ook heus wel zwaar.

Het leven van een moeder gaat niet.

Nee, de titel maak ik niet af, hij klopt zo precies. Misschien is het jullie opgevallen (of niet…) dat ik hier niet zoveel meer kom. Daarbij hebben jullie natuurlijk (of niet) met grote vraagtekens gezeten waarom dit is, aangezien ik toch een positieve aanvulling (of niet..) ben op deze log.
Nou, laat mij het even uitleggen…. Ik heb (ja, samen met mack, WIJ dus… ik word er zo moe van, of moet ik zeggen: Wij worden er moe van..) een zoon. En een huishouden…. En een baan van 24 uur…. En een man…. (ja mensen, dat hoeft niet altijd een pluspunt te zijn..)
Ik ben moe. Ik heb het gevoel dat ik alleen nog maar voor Hans aan het zorgen ben, mn huis aan het schoonmaken ben, dan weer naar mijn werk, en het erge is: Dit is blijkbaar normaal, ik moet er maar aan wennen en hier vooral niet over door blijven zagen…
Daar ben ik het niet mee eens. Ik loop altijd door totdat de tranen hoog zitten. Dit is dan heel af en toe, dan jank ik even goed en kan de hele wereld weer aan. Geweldige uitvinding dus, janken. Maar ik wil er ook wel eens lekker over kunnen zeiken.
Dan zeik ik mack af, die dat absoluut niet verdient. Ga ik veel zuchten en steunen, bel ik Gabry (mijn vriendin in dezelfde situatie. Ons motto: Het leven is kut en dan ga je dood, heeeeerlijk) of mijn zus, en ja, dan gaat het weer.
En nu heb ik er nog een uitlaatklep bij: Mack z'n log. Ook lekker!! Want laten we eerlijk zijn, het leven is niet altijd leuk, en ook een kind hebben is niet ALTIJD leuk. Ik lach alle mensen ook uit die kinderen hebben en zeggen dat het A-L-T-I-J-D leuk is. Ik lach ze gewoon uit.

En denk nu niet dat ik tijd heb om dit logje te schrijven, ik doe dit in de baas z'n tijd. 24 Uur in de week heb ik namelijk vrij van mijn leven en zit ik "te werken", voor geld dan. En omdat ik het zo voel zou ik ook nooit willen stoppen met werken. Ik hou veel van Hans en hij is een leuk en makkelijk kind maar ik zou er niet aan moeten denken om zeven dagen in de week, 24 uur per dag alleen maar met baby's bezig te zijn. Petje af voor mensen die het wel kunnen en willen.

Heeft iemand nog iets zinnigs te melden? Zo niet, laat dan maar…..

Ik ben moe..

Verbeter de wereld, begin bij een ander.*

Degene die ik het meest bewonder op mijn werk is een man van 60. Hij is een rustige Drent met dito accent en is erg vakkundig. Hij is altijd opgewekt en bereid een ander te helpen. Niet onder de indruk van snelle praatjes of diploma's, altijd inhoudelijk en onbevooroordeeld de zaak bekijkend. Nooit autoritair en de ander altijd in z'n waarde latend, krijgt hij voor elkaar wat veel blaaskaken niet lukt.
Z'n mening geeft hij als erom wordt gevraagd en laat zich niet op de kast jagen.
"Mack, toen ik zo oud was als jij maakte ik me ook veel drukker over van alles en nog wat."

Zo wil ik dus ook ooit worden. Maar zover is het nog niet. Ik mag me graag nog druk maken over futiliteiten.

Vandaag bijvoorbeeld vond ik dat het woord 'touringcar' vervangen moet worden door 'bus' want aan opschepperij heb ik een broertje dood. Dit naar aanleiding van een ontvangen factuur van de huur van twee bussen.
Verder vind ik dat het woord 'afgestudeerd' voorbehouden moet blijven aan studenten aan een universiteit. En dus niet aan huppeltje hola die een HBO diploma heeft gehaald.
Want net als ik heeft die gewoon op school gezeten. En is geslaagd voor het examen. Door middel van schriftelijke overhoringen en huiswerk. En de pauze heet daar gewoon nog speelkwartier!
Ik heb de boekhoudschool gedaan en ben nu boekhouder. En verder wil ik er geen woord meer over horen.

*met dank aan de P. van wie ik deze prachtige titel ongevraagd heb geleend.