Op 2 november j.l. schreef ik in een opstandige bui een protestmail aan de SGP waarin ik hun argumentatie om voor de doodstraf te zijn, aan barrels schoot.
Hierop heb ik nog steeds geen antwoord. Ik denk ook niet dat het nog komt. Waarschijnlijk vinden ze zichzelf te druk of denken dat ik een vrouw ben of iets dergelijks.
In elk geval, het is nu wel hommeles bij de SGP.
Beminde gelovigen, hier de mail die ze aan het wankelen bracht.
Hans huilt de laatste tijd wat vaker. Uitprobeerhuiltjes zeggen wij dan. Zodra je hem neerlegt in de box, in bed, of op het dak van de schuur, zet hij zijn snel in volume toenemende huil in, onderwijl het zieligste gezicht van de hele wereld trekkend, zodanig dat je er bijna van in de lach schiet. Na twee uithalen zet hij de huil weer om in een lach en gaat spelen in de box, in bed of op het dak van de schuur.
Vanmiddag haalde ik hem uit zijn bedje en was het goed mis. Hij had zijn hele oor vol tranen gehuild en we kregen hem niet meer stil. We hebben maar een lekker potje eten (iets met vis en stank) voor hem gemaakt maar daar werd het niet beter van. Iedere hap bleef in z'n mondje zitten en hij huilde om ons duidelijk te maken dat het niet lekker was.
Volgens de boeken proberen ze je dan uit en als je ze dan wat anders geeft is het einde zoek. Je moet doorzetten want ze proberen je uit. Wij willen geen zeikerds met eten.
Het boek ligt nu bij het oud papier en Hans kreeg een lekker Danoontje en een flesje opvolgmelk. Daarna was hij erg tevreden en mevrouw Mack heeft Hans beloofd nooit meer een potje met stinkvis te kopen voor hem.
Toen hij vanavond in bed lag begon hij, erg tegen z'n gewoonte in, te huilen. Omdat in het boek stond dat je ze dan vooral moet laten huilen, omdat ze juist willen dat je komt, zijn wij beiden naar boven gegaan hebben hem een schone luier gegeven en hem aan het lachen gemaakt. Tien minuten later lag de kleine schat weer rustig te slapen.
Stinkvis, hoe halen ze het in hun botte Olvarithoofd?
Zo raar gedroomd vannacht. Ik ging Hans aangeven bij het geboorteregister maar heb gezegd dat-ie Klaus heette. En dat mevrouw Mack het maar raar vond dat ik me daarin kon vergissen.
En tevens ben ik in die droom achter de identiteit van the Stig gekomen. The Stig was boodschappen doen en toen ik hem volgde hoorde ik aan zijn stem dat het Kimi Raikkonen was. Maar toen ik dichterbij kwam was het Toon, vrachtwagenchauffeur en ex-zwager van mijn schoonzus.
Wel kijken vanavond om 21:00 uur naar BBC 2 hè? Want ik kom persoonlijk op iedereens site langs om de details te bespreken.
Update. Nigel Mansell heeft gelukkig laten zien dat Formule 1 coureurs toch geen normale mensen zijn en was onder dezelfde omstandigheden 2,1 seconden sneller in de Suzuki Liana, dan Ellen McArthur, de lijstaanvoerder van de normale mensen. Gerechtigheid.
"Papa, mag ik op voetbal? Pleeeaasee? Het kost maar f 2,50 per maand." die vraag stelde ik in 1980 aan mijn vader en had niet verwacht dat hij het goed zou vinden. Ik zat immers al op judo.
Maar papa lachte en vond het goed, als ik maar wel zorgde dat ik er zelf heen ging en dat hij mij niet ieder weekend ergens naar toe moest rijden.
De teams in de F-divisie waren genoemd naar ere-divisieclubs. Ik kwam bij Roda en mijn eerste wedstrijd tegen PSV op een half veld scoorde ik drie keer. Daarna speelde ik in de D. en werden we kampioen met mij als linksbuiten. De trainer trakteerde op frikandellen. In de C. stonden we bovenaan op het moment dat ik verhuisde. Ik ben in mijn nieuwe woonplaats niet meer op voetbal gegaan. Ik kende immers de in's en out's van het voetbal al, getuige de volgende analyse waar je Cruijff of Van Hanegem dus nooit over hoort.
Als je geblesseerd raakte deed dat pijn. Niet vreselijk maar je moest het er wel ernstig uit laten zien want anders zagen ze dat je je aanstelde. En dat doen de profvoetballers nog precies zo. Let maar eens op, als ze op een brancard worden weggedragen liggen ze altijd op hun rug, een pijnlijke grimas op hun gezicht en één arm over hun ogen. Maakt niet uit waar het pijn doet. Ik weet waarom ze dat doen met die arm. De pijn is niet onhoudbaar maar ze zijn bang dat ze anders in de lach schieten. Zeker weten.
Kinderen worden tegenwoordig zo verwend en geknuffeld, wie gaat die kinderen eigenlijk leren dat ze niet het middelpunt van de wereld zijn? Aldus Louis van Gaal vanochtend in de Stentor. (ochtendkrant;red.)
Ik hield de krant met twee handen boven mij vast en las het nog eens. Het stond er echt! Ik danste door de keuken van blijdschap. Een normale ouder!
Hans, er is nog hoop voor je, jongen! Ome Louis gaat er voor zorgen!
Ik zal het citaat van Van Gaal goed in mijn oren knopen en er voor gaan zorgen dat Hans niet gaat denken dat-ie het middelpunt van de aarde is. Want het kenmerk van een middelpunt is, dat zo'n punt uniek is en dat hij al heel bevoorrecht is dat-ie daar al mee in hetzelfde huis woont.
De geheimzinnige coureur in het witte pak heeft in het programma Top-gear wederom het ronderecord gebroken. Ditmaal in een Pagani Zonda F met 602 pk was hij met een tijd van 1.18.4 een halve seconde sneller dan de Maserati MC12.
In het onderdeel 'a star in a reasonably priced car' werd eveneens het ronderecord gebroken.
Door een vrouw. Ellen McArthur (snelste zeilster ter wereld) nam met een tijd van 1.46.7 de koppositie over van Jimmy Car. Zij was zelfs 0,8 sec. sneller dan Formule 1 coureur Mark Webber, maar die reed op een kletsnatte baan.
Volgende week moet de autoliefhebber beslist kijken. Dan komt de 1001 pk sterke Bugatti Veyron 16.4 aan bod. Deze auto is de snelste ter wereld met een topsnelheid van meer dan 400 km/u. De supersportwagen heeft maar liefst 400 pk meer dan de Pagani die nu het ronderecord heeft.
Vorige week vrijdag overleed op 34-jarige leeftijd Engelands eerste en enige wereldkampioen rally (2001), Richard Burns aan een hersentumor. Zijn dood werd overschaduwd door die van George Best. In tegenstelling tot George was het niet de drank die hem fataal werd.
Richard Burns. 1971-2005
Donderdag hoorde ik op radio 1 een interview met Peter de Vries.
Er werd aan hem gevraagd of hij nog verwachtte of hij de 41% (zie poll) ging halen en wat hij daar eventueel nog aan zou kunnen doen.
En daar zei Peter ineens iets wat ik waarempel erg kon waarderen. Hij ging er niets aan doen want de punten waar hij voor stond ging hij niet veranderen om zodoende meer stemmen te krijgen.
En dat is in mijn ogen nu precies de reden waarom het geen bal uit maakt of je gaat stemmen of niet. Het is allemaal precies hetzelfde! Politieke partijen zijn namelijk allemaal spelers (braak) op de markt (braak) die allemaal een stuk van de koek willen (driewerf braak). En dan pas je je programma dus maar aan aan de consukiezer.
Ik was het helemaal eens met Peter. Alleen is die volkomen ongeschikt voor de politiek.
Want wat heeft daadkracht tenslotte met politiek te maken?
Ik deed laatst in een depressieve bui een trieste constatering. Alles wat ik ooit heb geleerd is zinloos. Immers, ik heb geen idee of het waar is wat ik denk te weten. Het enige wat ik met mijn kennis kan, is bij mijn werkgever de mij geleerde onzin toepassen en zolang hij mij gelooft, betaalt hij mijn salaris.
Zo zit het dames en heren, het is een verrotte wereld waarin we leven maar probeert u maar eens iets te bedenken waar onweerlegbaar bewijs voor is. Dat bestaat namelijk niet.
Dingen zijn namelijk alleen maar waar tot het tegendeel is bewezen.
Simpel voorbeeld, de aarde was vroeger plat, wie beweerde dat zij rond was, als een pannenkoek, werd een jaar of vijf vastgebonden in een ongemakkelijke houding.
Nog een simpel voorbeeld: Twintig jaar terug was een appel goed voor je tanden, (snoep verstandig eet een appel) tegenwoordig is een appel slechter dan een lollie, omdat er suikers in zitten.
Maar twintig jaar geleden waren we met z'n allen overtuigd dat appels goed waren voor het gebit en wie het tegendeel beweerde werd een jaar of vijf vastgebonden in een ongemakkelijke houding.
Dus twintig jaar geleden was de leugen een waarheid, en de waarheid was een leugen.
Ietsjes moeilijker: Laat men een tennisbal vallen dan zal hij richting aarde storten omdat twee lichamen elkaar aantrekken. (Isaac Newton ontdekte de zwaartekracht) Dat lijkt de absolute waarheid, maar dat is slechts schijn. Want wat als iemand op een kwade dag de tennisbal laat vallen en hij valt omhoog? Dan moeten we de zwaartekrachttheorie aanpassen.
En ik weet, u lacht hierom en hoont mij weg, maar wat is het verschil met de platte aarde en de appel? Nou?
Hierop voortbordurend wil ik u waarschuwen voor mensen die alles denken te weten. Zij weten juist het minst, want zij durven niet toe te geven dat ze vroeger aanhanger van de verkeerde theorie waren. Sterker nog, zij zullen verkondigen dat ze altijd de juiste theorie hebben aangehangen.
Eigenlijk is het hele voorgaande verhaal zinloos. De wereld blijft toch vol met mensen die menen dat ze de waarheid in pacht hebben. Maar dat maakt niet uit.
Voor mezelf heb ik besloten dat ik stop met nadenken. Heeft geen enkele zin. Voortaan doe ik alles gevoelsmatig.
En met die bepaling vind ik het geweldig dat Paul McCartney de wereld heeft opgeroepen om spullen uit China te boycotten omdat ze daar wreed met honden en katten omgaan.
Verder gaat alles prima met me hoor, ik liet mij even gaan in filosofie en natuurkunde terwijl bedrijfsadministratie toch mijn specialiteit is. Kunt u nagaan hoeveel ik daar van weet!
Goh, donderdag bereik ik het voorlopig hoogtepunt van mijn carrière. Ik moet op zakenreis naar het buitenland. Geen woord aan gelogen. Dat ik alleen maar langs een paar winkels in België moet, doet daar niets aan af. En omdat ik de schijn op heb weten te houden dat ik Frans spreek, mag ik het franstalig gedeelte voor mijn rekening nemen.
En ik heb alleen maar zo'n lullig 'Hoe en wat in het Frans' boekje, daar staat alleen maar dat de campingplaats te veel zon heeft. Ici il y a trop de soleil. (alsof je dat ooit zegt tegen de campingbaas.)
Maar wat ik eigenlijk moet zeggen: "Goedendag, ik kwam nog wat ontbrekende spullen in de schappen hangen. Kunt u me wijzen waar ik moet zijn, alstublieft dankuwel?"
Daar gaat-ie dan: Bonzjoer, parlee-voe hollandès?
"De buurmannen zijn sneeuwballen aan het gooien met de honden." zei mevrouw Mack gisteren terwijl ze de keuken aan het opruimen was en ik met mijn benen omhoog op de bank lag.
Koos, een Cockerspaniel, logeert bij ons en moest er ineens heel erg nodig uit. Dat ziet een hondenkenner meteen, dus binnen een minuut voegden Koos en ik ons bij de beide buurmannen. Samen zijn we 100 jaar oud, maar sneeuwballen gooien blijft altijd leuk. Net als een racebaan, voetballen en van de glijbaan in een subtropisch zwemparadijs.
En helemaal leuk is het als de buurvrouw (weer een andere) nietsvermoedend onder de douche staat en een goed gemikte sneeuwbal haar door het openstaande raam, treft.
"Ieeeeeeeeuuww"
Haahaahaahaahaa.
Mack 
