Ergens in Tilburg….

Even een verhaaltje van een vriendin van me.

Ciska heeft een zoon en een dochter, Elize en Daan, geweldige kinderen.
Op een ochtend brengt ze Daan naar school. Ze zet hem af maar hij wil dat ze meeloopt naar binnen. Daar heeft mama geen zin dus dat doet ze ook niet, waarop hij gaat huilen.

Om 3 uur 's middags komt Ciska haar zoon weer halen. De juf loopt op haar af en vraagt hoe het met haar is. "Goed….". "En met je ouders?, vraagt de juf. Ciska ging al nattigheid voelen.

Wat was er nou gebeurd:

Eenmaal in de klas aangekomen, komen er klasgenootjes, en de juf, vragen wat er is, want het huilen van Daan gaat nog steeds door.
Daan, een stoere 7-jarige kerel, gaat natuurlijk niet vertellen dat hij loopt te huilen omdat mama hem niet naar binnen wilde brengen. Zijn reden tot huilen voor de hele klas is dan ook: "Mijn oma is dood".
Er wordt die dag veel aandacht besteed aan het overlijden van opa's en oma's en Daan krijgt extra veel aandacht.

Kinderen zijn toch geweldig? Toen Ciska Daan confronteerde met dit verhaal, waar de juf bijstond, zei hij glashard: "Jah…, maar ze is al heel oud, dan is ze toch bijna dood!!??".

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log, dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

12 gedachten over “Ergens in Tilburg….”

  1. Ik heb op die leeftijd eens klasgenootjes naar mijn huis gelokt onder het valse voorwendsel dat ik jarig zou zijn. Toen ik ze vervolgens zag aankomen, met hun moeders, op hun paasbest en met cadeautjes, ben ik dwars door het heg naar de tuin van de buren gevlucht. Mijn moeder was not amused…
    Zoiets zou ik nu niet meer durven. Jammer…

    Like

  2. Kinderen… onverbeterlijk. 😀
    Kleine (en lang niet zo grappige) anekdote terug; Was van de week ’s avonds op kraambezoek bij broer en schoonzus. Zijn oudere broertje van anderhalf was helemaal in gloria-stemming; steeds mensen op bezoek en nog kadootjes ook; dit MOEST toch wel zeker één lang doorlopende verjaardag zijn?!
    Hij heeft dus ook zeker een half uur lang zijn moeder en vader genegeerd toen die zeiden dat het zo langzamerhand wel eens bedtijd was. Onverstoorbaar. En met een allercharmantste grijns die nog heeeel veel lol voor de toekomst belooft. 😀

    Like

  3. @ria: Frustraties? Gooi ze er maar uit hoor… Maar je hebt gelijk. Dit is wat ik zo leuk vind aan kinderen… Misschien had ik dat er neer moeten zetten.

    Like

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.