Er moet meer gepijpt worden.

De afdeling cardiologie in een ziekenhuis wordt voornamelijk bezet door mensen van boven de zestig. Mevrouw Mack was daar ongeveer 35 jaar jonger dan het gemiddelde op de zaal.
Zij was getuige van het volgende gesprek, waar zij zich overigens niet mee bemoeid heeft.

“Het is toch jammer dat niemand tegenwoordig meer pijpt hè?”
“Ja, dat is zeker jammer. Mijn vader pijpte ook altijd en dat rook zo lekker.”
“Jaa, ik vind dat zo’n lekkere geur als er net iemand heeft gepijpt.”
“Vroeger werd er veel meer gepijpt dan tegenwoordig, over 30 jaar weet niemand meer wat pijpen is.”

En dan je lachen inhouden…

2006

Ik zie alles meestal positief, ik til niet zo zwaar aan dingen. Laat het gewoon over me heen komen, en als dat niet helemaal lukt dan ga ik, zoals u allen al weet, bellen met Gabry of zus, en dan zeiken we het af. Komt het alsnog goed.

Nu wil ik het even over 2006 hebben, want ook dat wil ik nog steeds positief bekijken maar dat lukt even niet meer zo.

Op 2 januari rij ik zelf persoonlijk naar het ziekenhuis met pijn op de borst (op aanraden van de huisarts) , zet mijn auto op betaald parkeren (alles positief bekijken, ik kan zo weer gaan) en loop naar binnen= Hart infarct. Dat verwacht niemand.
Oke, kan, niet echt een drama, maarja, als ik in maart hoor dat het een operatie moet gaan worden, wordt het een ander verhaal. Dan staat je leven gewoon een half jaar stil, en ik was nog het een en ander van plan.
Dit is mijn grootste probleem aan dit verhaal. Hier heb ik dus de meeste moeite mee. En dat mag blijkbaar van veel mensen niet.
Ik ben niet bang van de operatie, ik baal wel van het feit dat ik mijn kind dan misschien wel maanden moet onder brengen bij mijn schoonmoeder.
Ik hoopte toch ergens nog voor een broertje of zusje voor Hans, en dat gaat nu misschien wel veel later of helemaal niet worden.
Dit verhaal moet je eens vertellen aan mensen om je heen… Mag ik even de reactie's voor u plaatsten?????

* Je moet nu aan jezelf denken…. (Ik kan u niet vertellen hoe agressief ik van deze opmerking kan worden. Ik denk ook alleen aan mezelf..)
* Ach joh, loopt allemaal wel los…. (Ja, en zo niet, dan niet, klopt, heb ik wat aan, bedankt)
* Dat is allemaal niet belangrijk, denk eerst eens aan je hart…. (………)
* Je moet nu eerst goed naar de dokter luisteren…. (Alsof je dat niet doet als je een hartinfarct hebt gehad)
* Dit is wel het minste waar ik me nu druk om zou maken… (Ja, kan jij weten, want jij zit in mijn positie..)

De enige die iets zinnigs kon zeggen was mijn zwager. Hij zei:" Het enige wat belangrijk is, is of de vakantie wel doorgaat". Ze hebben namelijk geboekt, en wij gaan met hun, vandaar. Heerlijk nuchtere humor.

Moeilijke start van 2006. Kom je thuis uit het ziekenhuis, is Hans ziek. Hans steekt mij aan, dus zondagmorgen liep ik te braken. Ik heb mack aangestoken, want hem kon ik vanavond van zijn werk ophalen. Ook kotsmisselijk. Gaat lekker zo.

Gabry en ik krijgen toch gelijk: Het leven is kut!!

Ik hoop dat jullie me nu een beetje kennen he!! Ik zit dit lachend te schrijven en zie het heus nog wel zitten.. Dus niet zwaar gaan reageren, anders plaats ik jullie bij het rijtje "Reactie's".
En ik hoop ook dat niemand zich aangesproken voelt want dit gaat niet over één iemand, dit gaat om reactie's in het algemeen.

Nu ga ik naar bed, want ik ben ook nog niet lekker.

Hans en de katten

Mevrouw Mack is net uit het ziekenhuis en alweer geveld door een griepje, koutje, of iets anders onschuldig lijkends. Dus ik ben vanaf vanochtend vroeg alweer in de weer met Hans.
We wandelen door de winterse vrieskou en wij mannen voelen ons daar goed bij. De zon staat laag aan het uitspansel en schijnt ons fel tegemoet. Hans kijkt zwijgend naar indrukwekkend grote katten die in het weiland briesend en dampend op ons af galopperen. Kataklop kataklop kataklop.
Ik geef de katten een klontje en wij wandelen weer verder. Hoppa, hoppa, hoppa zeg ik, de wandelwagen voortduwend over een hobbelig zandpad. Hans trekt een lachmondje. Hem aankijkend zing ik: "Can't you see, I love you, please don't break my heart in two…" Dat klinkt hem helemaal bekend in de oren en een vette glimlach vanonder zijn mutsje is mijn deel.
Als we weer thuis zijn trek ik zijn jas uit en leg hem op een speelkleed. Sophie mag Hans graag en gaat bij hem liggen. Hans kraait het uit van plezier nu hij weer een kat van normale grootte ziet.
Als hij een paar maanden ouder is leg ik hem wel eens uit dat je op de Veluwe nu eenmaal hele grote katten hebt.

Ik ben weer thuis

Beste mensen,

Bedankt voor uw medeleven en reacties, leuk om terug te lezen.
Ja, ik ben weer thuis en nee, het ziet er niet meteen allemaal mooi uit. Ik ga even proberen het kort te houden.
Ik mocht nu naar huis omdat ik een fietstest doorstaan heb met hartslag 160. Daar ben ik erg blij mee. Hans weer lekker thuis, straks lekker in mn eigen bed, mack naast me. Heerlijk.
De uitslag van de katheterisering (volgens Nieuwegein dus) is minder rooskleurig. Het gaat nu namelijk niet meer over dotteren maar over open hart operatie. Ook dit vind ik weer ernstiger klinken dan dat het is. Ik heb misschien een omleiding nodig…
Nu moet ik dus 15 en 16 februari voor testen met radioactief spul, dat spuiten ze in je hart, en 2 maart krijg ik daar de uitslag van. Daar kan dus uitkomen dat ik gewoon door kan gaan met de medicijnen en daarmee klaar, maar er kan dus ook uitkomen dat ik een operatie nodig heb..
Ik ben er gelaten onder. Ik mag niet gaan werken tot die tijd dus ik zie het maar als een lange vakantie. Ik heb namelijk nergens last van, heb geen pijn en mag van de arts alles weer (behalve roken dan hè).
De apotheek stond net voor de deur…. Negen dozen medicijnen… Belachelijk!!!!

Zo, ik ga op de bank hangen met m'n vent. Zo blij da'k weer thuis ben!!

Update

Tijdens de catheterisatie is een kleine vernauwing gezien, waarvan de artsen in Apeldoorn twijfelen of die gedotterd moet worden, dus die beslissing wordt overgelaten aan een speciale dotterdokter die, als hij tijd heeft de foto's van mevrouw Mack bekijkt. Tot die tijd wordt ze niet vrijgelaten.
Voor het weekend is ze nog niet thuis…

Ikzelf moest weer eens met lichte misselijkheidsklachten op een stoel gaan zitten toen mij in detail werd uitgelegd hoe dotteren in z'n werk gaat.

Ik ben eigenwijs.

Mevrouw Mack krijgt maandag katheterisatie en tot die tijd ben ik wat voorzichtig getemperd.
Zelf loopt ze rond in het ziekenhuis als niet ziek maar wel gevangen. Zij weet wat ze heeft gevoeld en dat kwam helemaal niet overeen met de impact die het woord "hartinfarct" heeft. Zij is maandag in haar ééntje naar het ziekenhuis gereden en heeft haar auto geparkeerd op 'betaald parkeren' met het idee dat ze toch zo weer weg zou zijn.
Voor haar viel de impact van het infarct zelf wel mee. Voor mij niet. Dat geeft best wel spanningen.
Ik zit vol frustratie als ik haar hoor zeggen dat ze zo'n trek heeft in een sigaret. Ze heeft nog steeds niet gerookt en ik hoop dat ze het vol gaat houden. Een stopper heeft immers gemiddeld drie pogingen nodig.
Mevrouw Mack is soms wat luchtiger dan ik. En ik over andere dingen weer veel onverschilliger dan zij. Stom hè? Kun je in zo'n situatie in het ziekenhuis nog woorden met elkaar krijgen. En dan heb je twee stijfkoppen bij elkaar hoor. Terwijl ik vanmiddag nog aan mijn moeder vertelde dat eigenwijs eigenlijk hetzelfde is als dom.
Allebei kunnen we niet slapen als zo'n situatie niet is uitgepraat, maar gelukkig gaat zij eerder naar bed, zodat zij het eerste opbelt.

"Nah, ik zal maar als eerste bellen want jij doet het niet…."
Een schat van een vrouw.

Op zaal.

Gisteren wees een test uit dat het inderdaad een licht hartinfarct was. Bij een jong persoon (ze is 33) wordt er extra goed gezocht naar een oorzaak, dus lijkt het erop dat ze nog even in het ziekenhuis moet blijven.
Ze voelt zich goed, heeft alleen last van hoofdpijn maar volgens de dokter komt dat door de medicijnen, volgens mevrouw Mack zijn het de afkickverschijnselen van het roken.
Vandaag mocht ze (na enige strijd met de zuster maar na toestemming van de dokter) van de afdeling hartbewaking af en "op zaal" liggen. Nu heeft ze tenminste een beetje afleiding in de vorm van telefoon en televisie.

Het ergste van alles (en dat is heel typerend voor mevrouw Mack) is het feit dat ze bang is dat haar zometeen voorgeschreven wordt, wat ze nog wel en wat ze niet mag. Want dat maakt ze zelf wel uit. Dat laatste is een soort automatische reactie die in haar hersenen voorgeprogrammeerd staat. Gelukkig wint na een dagje het ratio het van de emotie en dringt de boodschap wel tot haar door.

Het op één na ergste (en dat is heel typerend voor mevrouw Mack) is het gestoomde ziekenhuiseten, wat zij steevast weer uitkotst. Toen zij er een half jaar geleden lag i.v.m. Hans' geboorte hebben ik en haar zus steeds eten meegesmokkeld (Big Mac, zonder kaas) maar dat lijkt me in deze situatie niet gepast. Ze heeft het al over gaan sporten maar daarvan heeft ze geen kaas gegeten. Dennis van der Geest en Gerard van Velde zijn haar favoriete sporters, niet dat ze een idee heeft wie van tweeën judoot en wie schaatst, maar toch.

De problemen in de vorige twee alinea's zijn natuurlijk haar minste probleem, en natuurlijk beseft ze dat zelf ook wel. Er zal iets moeten veranderen, zoals ze zelf aangeeft, en daarbij heeft ze wat ruggesteun nodig. Maar dat moet met beleid en vooral het woordje 'moet' moet worden voorkomen.
Er is trouwens nog helemaal niet vastgesteld of dit infarct iets te maken heeft met roken, cholestorol, of te weinig beweging maar het kan sowieso geen kwaad hier wat extra aandacht aan te schenken.

Tot slot, Hans is bij oma Mack en heeft het daar prima naar z'n zin. Hij kan nu al achteruit kruipen en speelt met z'n nieuwe locomotief. Tijd dat-ie op ziekenbezoek gaat.

Oh ironie.

Je wenst elkaar een gezond nieuwjaar, je stopt 1 januari met roken, word je de volgende dag opgenomen in het ziekenhuis met een licht hartinfarct.
Het overkwam mevrouw Mack vandaag. Het gaat redelijk goed met haar, ze ligt wel op de afdeling hartbewaking en we weten nog weinig.
Ze zei: "schrijf jij het maar even van je af vanavond."

Bij deze dan.

Nieuwe poll

Gelukkig nieuwhaar allemaal!

Vorig jaar om deze tijd begon ik met roken na er drie maanden vanaf te zijn geweest, nu ben ik gestopt, samen met mevrouw Mack, mevrouw Mack's moeder en mevrouw Mack's zus.

Mevrouw Mack's moeder (tevens mijn schoonmoeder) is al ontelbare keren gestopt met roken, maar, en dat moet gezegd worden, ze rookt alleen nog buiten. Mevrouw Mack's zuster (tevens mijn schoonzus en deuropeningrookster) stopt mee en heeft haar laatste pakje shag onder water gezet.
Mevrouw Mack (tevens mijn vrouw en klompenhokrookster) pakt het groots aan en is naar de huisarts geweest voor advies. Vandaag heeft ze zonder moeite, zonder sigaretten én zonder nicotinepleister doorstaan, maar morgen zal ze het ongetwijfeld moeilijk krijgen als zij de hele dag alleen thuis is.
Ikzelf (tevens boekhoudcommando en medeklompenhokroker*) zat al een jaar op een schema van drie á vier sigaretten per doordeweekse dag, in de weekenden was dat gauw het driedubbele.

Wie van ons zou het het langst volhouden?

(Eervolle vermelding voor mevrouw Mack's (stief)vader en voor mijn zwager (geen paniek), die er beiden, ondanks een stug doorpaffende vrouw, al twee jaar vanaf zijn. )

* Oud-Vaassense term voor iemand die met iemand anders meerookt in een onverwarmde hal bij de achterdeur.

Lotje

'Mag ik je even wat vragen?' hoorde ik vanochtend een vriendelijke vrouwenstem mijn kantoor in klinken. Ik keek op en het was Lotje, dochter van een collega en vaste administratiehulp in de kerstvakantie.
Lotje is een welopgevoede, vriendelijke, spontane meid van ongeveer 20 jaar, dit jaar getrouwd, het ouderlijk huis verlaten, en studerend voor verloskundige.
Lotje was dik geworden. Bijna had ik gevraagd of ze zwanger was. Bijna. Gelukkig ben ik niet zo'n spontane flapuit. Want Lotje was niet zwanger.