Mack

St. Maarten houdt de gemoederen in huize Mack altijd weer bezig. De eerste 11 November dat ik op mezelf woonde deed ik nietsvermoedend de deur open en trof daar een stel zingende kindertjes bij de voordeur. Gelukkig ben ik een redelijk snelle denker, dus tijdens het liedje wat me ten gehore werd gebracht werd mij duidelijk dat deze kinderen snoep wilden, en tot hun en mijn geluk had ik in die tijd altijd een pot met Raiders Twixen staan.
Toen ze de buit binnen hadden, heb ik de deur dicht gedaan, lichten uit en ben achter de verwarming gaan liggen uit angst voor deze terreurvorm waarbij vergeleken Bin Laden Sinterklaas is. De jaren daarna was ik op 11 november niet thuis.

Maar ja, dan tref je een vrouw voor wiens lach je valt en besluit met haar samen te gaan wonen. En die komt uit een steengroeve waar ze geen St. Maarten kennen, dus de eerste 11 november in ons huidige huis had zij geen snoep in huis. Maar ze vond het geweldig. Dus heeft ze al die kinderen een schuldbekentenis gedaan en gezegd dat ze over een uurtje terug moesten komen.
Toen ik die dag nietsvermoedend uit m'n werk kwam kon ik gelijk weer vertrekken richting supermarkt om massaal snoep te kopen voor al die kleine Hamas-leden, die op hun beurt hun vordering 's avonds kwamen opeisen.
Vanaf die dag worden er hier elk jaar speciaal zakjes met snoep klaargemaakt door mijn vrouw zodat de inhalerige schrokoppen hier allemaal hun liedje komen afraffelen.

Vanavond was het rustig. Weinig kindertjes en veel zakjes snoep over. Vorig jaar was ik al wat milder en nu, nu we Hans hebben denk ik alleen maar aan een klein onzeker jongetje dat al dagen van tevoren zenuwachtig is om met St. Maarten bij vreemde mensen langs te gaan om snoepjes te krijgen. En dat hij staat te zingen en z'n oogjes glimmen als hij een snoepje in ontvangst mag nemen. En hoe teleurgesteld hij zal zijn als iemand niet open doet. *Slikt brok in keel weg*
Wee hij die de deur niet opendoet. Die krijgt met mij te maken.
"Ik zie je wel hoor, daar achter de verwarming!"

Deze twee dames hebben het zo te zien goed naar hun zin. Het zijn Angelique (l) en Claudia (r) met wie ik respectievelijk 25 en 26 jaar geleden 'ging'. Met Claudia weliswaar maar één dag, maar toch. Met Angelique (op de klassenfoto rechts naast Claudia) duurde het wat langer. Ik denk een paar maanden. Gewoon tot de zesde klas afgelopen was. Ik fietste met haar altijd op vrijdagavond vanuit judo naar huis en als zij afsloeg richting haar huis riepen we altijd nog een keer of 10 'houdoe' totdat we zo hard moesten roepen dat het echt genant werd.
Ik heb Claudia en Angelique sinds de lagere school nooit meer gezien. Tot vanavond op deze foto.
Ik zou ze niet meer herkend hebben. U wel?

€ 25.000,- lenen tegen € 32,- per maand adverteert Postkrediet.nl. Met bovendien nog een gratis dagje Dolfinarium (Marina!) als je nu een lening afsluit.

Zo, da's een hoop maanden aflossen denk ik dan bij mezelf. Maar het is nog veel mooier. Het gaat hier om een aflossingsvrije lening! Je hoeft dus helemaal niet af te lossen. Geweldig, ik bestel gelijk een knalgele Fiat Punto Abarth. Hoe doen ze dat bij postkrediet? Nah, da's van later zorg, eerst een leninkje afsluiten.

Bij het boekhouden handelt men (tenminste rasboekhouders) volgens het voorzichtigheidsprincipe. Verliezen neem je van tevoren, winsten pas als ze gerealiseerd zijn. (beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht) Tevens hou je rekening met goed koopmansgedrag, wat zoveel wil zeggen als, je huid niet weggooien voordat de beer op je schiet.
Bij de reclamemakelarij is het precies andersom, zij stellen de zaken altijd gunstiger voor dan ze zijn, veel geschreeuw, weinig wol, en eigen haard, vertrouw nooit de gasten van de waard.

De tekst van Postkrediet kan ook luiden:

€ 25.000,- lenen tegen €66 euro per maand exclusief eventueel belastingvoordeel als u de lening besteedt aan onderhoud of verbetering van uw eigen huis mits dit uw hoofdverblijf is.
De lening is aflossingsvrij, maar dient wel degelijk afgelost te worden, als u dood bent staan wij als eerste op de stoep om uw nabestaanden te dwingen hun huis te verkopen.
Daarbij zijn de maandlasten alleen het eerste jaar vast, daarna betaalt u het dan geldende rentepercentage.

Maar ja, dat zal wel teveel afschrikken.

Als boekhouden voetballen was, was ik Johan Cruijff. De kunst beheersend tot in de perfectie. Opgaand in de cijfers en handig manoeuvrerend door de kolommenbalans. Fouten worden tot op de laatste cent gecorrigeerd. Marge van netto, marge van bruto, kostprijzen, wegingsfactoren, marge per artikelgroep, 500 formules in 1 spreadsheet, controlegetallen en geen enkele fout. Elke maand weer. Kopiëren, plakken, zoek en vervang, controleren en een onnavolgbaar margeoverzicht afleveren. Vandaar uit verder naar balans en winst-en verliesrekening.
Een nieuw financieel pakket staat ons in het vooruitzicht. De cursusleider schrijft mijn vragen op, en zegt dat hij erop terugkomt. Waarom die sortering, en waar dient dat veld voor? Is het niet beter om die en die tussenrekeningen op één en dezelfde verslagleggingsrekening te zetten? Ik leg hem uit hoe de boekingsgang zou moeten zijn en aarzelend vult hij de door mij genoemde rekeningen in op de plaats die ik aangeef. Als de balansuitdraai niet op gang komt zeg ik hem het vinkje in het onderste veld uit te zetten. De man doet het en de balans rolt over het scherm.
Ik voel mij Cruijff die, voor het eerst in New York, tegen de taxichauffeur zegt:”Hier links, da’s korter.”

Deze week was het duidelijk te merken dat de baas een weekje weg is. Collega's nemen het er gelijk van en werken een stuk minder hard. Maar waar ik mij het meest aan heb gestoord is het feit dat ze allemaal zonder uitzondering te laat kwamen. Sommigen wel meer dan een uur. Ik stoor me daar enorm aan, ik hou niet van zo'n instelling, maar ben kennelijk de enige die het wel normaal vindt om ook als de baas weg is gewoon om half negen te beginnen. Ik verraad mijn collega's natuurlijk niet, maar het is wel irritant dat mijn baas niet kan zien dat ik als enige gewoon op tijd begon deze week. Nou ja, dan troost ik me maar met de gedachte dat komend weekend de wintertijd ingaat en ik ook een uurtje langer kan slapen.

Ja, het PSV-publiek zorgt er vanavond voor dat er een echte ouderwetse Championsleaguesfeer hangt in het stadion, aldus commentator Jeroen Gruter tijdens de wedstrijd PSV-AC Milan.
Seedorf zelf leek het niks te deren, gewend als hij inmiddels is aan aan zijn adres gerichte scheldpartijen vanaf de tribune.
Toch moeten die scheldpartijen hoognodig stoppen. Het duurt niet lang meer of ik krijg nog sympathie voor Clarence. (In mijn aard zit het steevast partij kiezen voor de underdog.)

Ik heb ooit het nieuwe testament uitgelezen. Daarnaast heb ik op katholieke, openbare en Christelijke scholen gezeten en samen met een milde katholieke opvoeding moest ik het doen voor wat betreft mijn kennis en uitleg van het Christelijk geloof.

Wat ik er, kennelijk onterecht maar dat komt zo, altijd uit heb opgemaakt is dat er een bepaalde hierarchie in de bijbel bestaat, die toch redelijk serieus dient te worden genomen.
Zo is God de vader de belangrijkste in de bijbel. Daarna komt zijn zoon Jezus, toch ook geen kleine jongen. Vervolgens heb je Mozes waar je ook rekening mee moest houden, en dan had je nog vier evangelisten die het levensverhaal van Jezus vertellen, en daarna kwamen nog wat apostelen die hier en daar wat brieven schreven.

Nou vertelt Jezus ons meerdere malen dat wij niet mogen doden. Naastenliefde, geen kwaad met kwaad vergelden, hij die zonder zonden is werpe de eerste steen, Petrus die tot de orde wordt geroepen als hij slaaf Malchus met het zwaard te lijf gaat, en misschien zijn er nog wel meer voorbeelden.
Mozes stelt in het vijfde gebod: "Gij zult niet doden."

Echter, in een brief van apostel Paulus aan de Romeinen 13: 1-7 staat dat een mens zich moet onderwerpen aan een overheid, want er is geen overheid dan door God. De overheid staat in dienst van God, als toornende wreekster voor hem, die kwaad bedrijft.

Als je nu puur kijkt naar de hierarchie in de bijbel en het aantal keren dat er gezegd wordt dat er niet gedood mag worden, en je kijkt naar de brief van Paulus en zijn rang in de bijbel dan lijkt het mij een klinkklare overwinning voor Jezus en Mozes, er mag niet gedood worden.

Maar ik zie dit fout. Uit de brief van Paulus kan volgens Christenunie en SGP duidelijk worden afgeleid dat de overheid de doodstraf mag opleggen, want de overheid is er uitsluitend door God. (ja, ook die van Duitsland in 1933-1945) En als dat zo is, dan is Paulus met zijn ene argument dus oneindig veel belangrijker dan Jezus en Mozes met hun meervoudige gezamenlijke argumenten.
Voor de C.U. en de S.G.P. is dit reden om morgen in de eerste kamer tegen een Europees wetsvoorstel voor afschaffing van de doodstraf in alle gevallen te stemmen. Alle overige partijen zijn voor afschaffing.
De CU en de SGP snappen tenminste wie er de scepter zwaait!