Aan mijn beste vriend

Ik wilde graag nog één keer schrijven over Mack. Over de leuke dingen. Toen dacht ik: Ze krijgen wel een overdosis Mack op dit moment, maarja, dat komt doordat wij een "onderdosis" hebben en hier gillend gek worden. En het is een weblog dus ik dacht: Ze hoeven het niet te lezen, eigen keuze.

Ik heb Mack uit Goirle gehaald. Er stond een advertentie in de krant: Bulldogpuppen, 1250 gulden. Voor de mensen die er geen verstand van hebben, dat is heeeeeeeel goedkoop. Ik ben er dezelfde avond met een vriendin heengereden. Ze hadden er nog twee. Ik heb Mack gekozen omdat hij op een afstand alles bleef bekijken terwijl z'n broertje al meteen bij me op schoot zat. Ik hou nogal van een afwachtende houding.
Waarom een bulldog…. Ik vind het de clowns onder de honden. Ze lijken echt dom maar zijn in werkelijkheid zo enorm intelligent. Hij is vernoemd naar de vrachtwagen, de "Mack-trucks", deze hebben allemaal een embleem van een Engelse Bulldog op de auto.
Ik heb Mack zelf opgevoed, en denk niet dat ze dom zijn. Mack liep nooit aan de riem, zelfs niet bij de dierenarts. Als ik naar de supermarkt ging bleef hij netjes voor de deur zitten totdat ik er weer was. Daar tegenover stond dat ik niet langs een cafetaria kon lopen, want hij zat dan al binnen. "Mag ik een rauwe frikandel?"… Ik kreeg vaak een verbaasde blik, totdat ze me kenden. Dan wilde ze de frikandel graag zelf aan Mack geven.
De eerste drie zomers van zijn leven heb ik erover gedaan om hem te leren zwemmen (80% van de Bulldoggen kan niet zwemmen). Dit hield in dat ik langs het water stond met een badpak aan, een bal in het water gooide en maar moest hopen dat hij niet zonk. Drie keer heb ik er achteraan moeten springen omdat hij onder water was. De eerste keer stond ik er in mijn kleding, daarna wist ik beter. Maar hij was een echte waterrat, je moest alleen de bal niet te ver het water in gooien (anders kreeg je meteen zo'n blik van: Doe het effe lekker zelf) en je moest hem altijd in de gaten houden. Nooit wegkijken, want als hij dan onder water ging, wist je niet waar je zijn moest. Na het zwemmen gebeurde het met regelmaat dat hij met het uitschudden gewoon omviel. Dat was niet zielig, daar was hij gewoon een bulldog voor. Die hebben dat soort dingen. En het was erg lachwekkend om te zien.
Soms liep ik een stuk met hem, moest ik een weg oversteken, waren we bijna bij de stoeprand, dan miste hij de stoeprand gewoon en klapte op z'n bek. Nee, dat was niet zielig, dat was lachwekkend. Hij zat er niet mee want het grootste voordeel van een bulldog: Ze hebben een loeihoge pijngrens, daarom ideaal in een gezin met kinderen.
Kwaad worden op hem had geen zin want iedere vorm van aandacht betekende in zijn hoofd maar één ding: spelen!!!! Gaf je hem een ram, dan haalde hij een speeltje. Gaf je hem een trap, dan haalde hij z'n speeltje. Begon je lief tegen hem te praten en wilde je hem knuffelen dan dacht hij maar één ding: Bewijs maar dat je van me houdt, speel met mij!!! En ging dan de bal halen.
Bullen denken ook maar in één rechte lijn. Als je hem laat zitten en hij moet blijven, je legt een bal 500 meter verder met daartussen allerlei opstakels, dan zullen deze allemaal omliggen als hij bij de bal is. Ja, ook mij heeft hij meerdere malen omver gelopen omdat ik "in de weg liep". Moet je daar maar niet gaan lopen. Stoelen, tafels, hordeuren, je moeder, je kan het zo gek niet bedenken, hij liep het omver of kapot.
En toen kwam "Commando Mack" in zijn leven. Het leven werd een groot feest. Want als Mack 5 minuten intensief ging liggen staren naar Commando Mack, dan stond deze meteen op met de zin: Hij wil spelen… Ik ga even naar buiten met hem. Geweldig. Elk weekend lekker 2x naar het bos, iedere avond met hem spelen, Mack had Commando Mack in z'n zak.
Hij was vrolijk, trouw, lief, sterk en hij stonk en liep altijd te hijgen.

Nu is hij niet meer. Ik ben blij voor hem dat ik de beslissing genomen heb. Mijn grootste angst was altijd dat hij verschrikkelijke pijn zou krijgen. Dit kan nu niet meer gebeuren. Hij was mijn beste vriend, dik 9 jaar lang. Ik hield van hem als mijn eigen kind. Alles zal moeten slijten, en dat gaat wel een tijdje duren. Maar hij was in één woord geweldig.

De toestand in de wereld. Door G.B.J. Mack

Over een jaar of twintig is er geen WAO meer, geen ziekenfonds en geen VUT, pre-of vroegpensioen. Kinderbijslag en hypotheekrenteaftrek zijn dan afgeschaft en alle WW gevallen moeten opnieuw worden beoordeeld om te kijken of hun werkloosheid deze mensen niet ergens verwijtbaar was zodat ze gekort kunnen worden op hun uitkering. Verzekeringen zijn onbetaalbaar en AOW is er nog slechts nog voor de mensen die kunnen aantonen dat zij geen kinderen konden krijgen.
Bijstand uitsluitend nog als je iedere dag aantoont dat je op straat bent wezen bedelen, de opbrengsten hiervan worden uiteraard wel in mindering gebracht op de uitkering.

En dan vraag ik mij af: Zou er dan een politicus opstaan die roept: "Ik heb een fantastisch idee!"?
En dat die dan met het plan komt, dat er voor mensen die niet kunnen werken een soort Arbeidsongeschiktheidsfonds moet komen, dat er voor mensen tot een bepaalde loongrens een verplichte betaalbare verzekering komt die hun ziektekosten dekt, dat er iets verzonnen moet worden voor mensen die werkloos raken, dat het eigen-huizen bezit gestimuleerd moet worden door bijvoorbeeld de rentekosten aftrekbaar te stellen, dat mensen het recht hebben om wat eerder te kunnen stoppen met werken, dat er door de overheid moet worden bijgedragen in de kosten van de opvoeding van kinderen, enz..enz.., en dat die dan echt denkt dat hij dat zelf verzonnen heeft?

Of nog mooier, over twee jaar komt er een ander kabinet dat roept: Dat nieuwe zorgstelsel, dat moesten we maar niet doen. En dan alles weer ongedaan maakt.
Dat zou toch lachen zijn.

Eigenwijs tot het laatst.

Om kwart voor vier hadden we een afspraak bij de dierenarts. Ik had 's middags toch maar vrij genomen omdat ik de cursus die ik had toch niet kon volgen.
Ik had 's ochtends al afscheid van Mack genomen, dus daar had ik me een hoop tranen kunnen besparen.
Om half vier zijn we erheen gereden, Mack nam zijn bal mee en heeft nog gevoetbald in de wachtkamer met een andere dierenarts. (Dit zullen weinig honden hem nadoen, maar hij was eigenwijs tot het laatst.)
In het vervloekte kamertje ging Mack zitten en gaf de dierenarts nog een poot. Dit deed hij altijd, respectvol voor doktoren als wij hem hebben opgevoed.
Een slaapprikje in z'n bil en drie minuten later snurkte hij. Daarna kreeg hij een spuit in z'n hart (aderen in een voorpoot zijn niet te vinden bij een Bulldog) maar daarmee kregen ze hem niet klein. "Sommige honden hebben twee spuiten nodig." zei de dierenarts. Mack bleef na de tweede spuit in z'n hart ook nog gewoon doorsnurken. (eigenwijs tot het laatst) Na de derde spuit hield het snurken op, en even later z'n hart.
Verstandelijk is het goed wat we hebben gedaan, maar gevoelsmatig voelde ik me een verrader. De hond gaat met je mee omdat hij je vertrouwt, en wij misbruikten dat vertrouwen.
En natuurlijk is het zo niet, maar wie kan altijd zijn verstand boven zijn gevoel laten gaan?
Er hangt hier nu een vreemde stilte in huis.

Toepasselijk

Als twee lieve bruine ogen vragen,
Help me, Ik voel me niet fijn.
Mag je dan omdat je voelt,
Dit is het einde,
Egoïstisch zijn?
Als je van de dierenarts hoort,
Dit komt niet meer goed.
Hij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan omdat je hem niet wilt missen,
Egoïstisch zijn?
Als twee trouwe bruine ogen zich gaan sluiten, Voorgoed.
En je zonder hem naar huis toe moet.
Met zijn halsband in je hand,
En je hart vol Pijn.
Probeer je dan te overtuigen,
Ik mocht niet Egoïstisch zijn.
Al die tijd samen,
Elke dag was een feest,
En in al die tijd,
Is hij zelf……
……..Geen een keer Egoïstisch geweest

De laatste keer…

Vijf jaar geleden, toen ik mevrouw Mack leerde kennen, had zij Mack (de echte) al. Omdat ik gek ben met honden nam zij hem vaak mee als ze bij mij op m'n flatje op bezoek kwam.
Mack en ik konden het gelijk goed vinden. Toen wij drie jaar geleden introkken in ons huidige huis, heeft Mack ingevoerd dat er iedere avond na het eten een kwartiertje buiten met hem gespeeld werd. Hij is helemaal gek van ballen en piepende speeltjes, zo gek dat hij tijdens het spelen ineens niet meer mank loopt, zelfs als hij dat de hele dag wel deed.
Naarmate hij ouder (hij is nu 9,5) werd kreeg hij langzaam wat kwaaltjes, kapotte voetzolen, trekken met z'n achterpoot, last van z'n oog, regelmatig diarree, het deerde hem niks wanneer er maar met hem gespeeld werd of meegenomen werd naar het bos.
Al bijna twee jaar blaft hij ons met de regelmaat van de klok 's nachts wakker omdat hij eruit moet.
De laatste maanden steeds vaker, meestal als je hem net 's nachts uitgelaten hebt en je ligt net weer in je bed, begint hij weer. Ook 's avonds wordt hij steeds onrustiger. Snel ademhalen, opstaan, vier passen, neerploffen, snel ademhalen enz. Dinsdagochtend had hij in de huiskamer gepiest, en vanochtend in z'n mand terwijl hij er gewoon in lag.
Toen ik thuis kwam had mevrouw Mack de dierenarts gebeld en die zag niet dat hier nog verbetering in zou komen, en dat er eigenlijk maar één oplossing is, hem in laten slapen. Wij waren er al een beetje bang voor. Vanavond heb ik hem voor de laatste keer geroepen voor het spelen, en vrolijk (hij dan, ik huilend) liep hij achter me aan om voor de laatste keer te gaan spelen.
Morgen als ik thuis kom is hij er niet meer. Mevrouw Mack doet het vuile werk, zij is een stuk dapperder dan ik, zij heeft Mack al vanaf pup en vindt het zo mogelijk nog erger dan ik.
Sinds anderhalf jaar staat hij op de veteranenlijst van oudste bulldoggen van Nederland, maar de eerste plaats zal hij niet meer halen.

Humor op de werkvloer.

Bij ons in het bedrijf circuleert een pen. Elke maand wordt er een stukje geschreven door een medewerker die dan de pen weer doorgeeft aan de volgende.
Deze maand was er een medewerker (47) aan de beurt die in competitieverband biljart.
Zijn laatste zin: "Trainen doe ik thuis en dan vooral de trek-en doorstootballen, maar dan met een iets korter keutje."

Nou, dan kunnen ze mij wegdragen hoor.

Nacht und Nebel

Nu ik het boek "Nacht und Nebel" van Floris B. Bakels bijna uit heb, nog een bladzijde of 5, wil ik toch eens wat kwijt over het meest indrukwekkende boek dat ik ooit las.
Het gaat over een Nederlandse verzetstrijder die al door de Duitsers opgepakt werd nog voordat hij zijn eerste verzetsdaad had gepleegd. Hij brengt drie jaar door als häftling in verschillende concentratiekampen voordat hij in Dachau, nog slechts 47 kg wegend, door de Amerikanen wordt bevrijd.

Als ik zo'n boek lees, sta ik er mee op en ga ik er mee naar bed. Erger lijden is denk ik niet mogelijk. Soms maar 2 korstjes brood per dag, 1 natte deken bij min 15 graden, jarenlang diarree, die bij gebrek aan wc's in de barakken als vloerbedekking dient, kinderen die gekruisigd werden om hun vaders aan het praten te krijgen, de schrijver zegt daarover: Je kunt het niet verzinnen of het is gebeurd.
Ik wilde het boek op een gegeven moment aan de kant leggen omdat het me teveel aangreep. Gelukkig heb ik het niet gedaan. Het zou een beetje laf zijn geweest, ik die het boek aan de kant leg, hij die het jarenlang moest doormaken.

Anti-Duitse gevoelens worden ook aangewakkerd. De schrijver noemt het een verdoemd en dom volk. Ze zouden in staat zijn weer een oorlog te beginnen.
Tja, zo mogen wij natuurlijk niet denken over onze oosterburen. Maar ja, dat zeg ik ook maar omdat mij dat zo geleerd is op school, hij vormde zijn mening op basis van ervaringen.
"Ich habe es nicht gewusst" was volgens hem een slap excuus van de Duitse bevolking om zichzelf schoon te praten, een heel dorp kon zien (als een groep häftlinge de dagelijkse tocht van het kamp naar de werkkampen maakte) dat ze uitgemergeld waren en beestachtig werden behandeld. Jaren later heeft hij nog eens een Duitser de deur gewezen omdat deze (serieus) vond dat hij tijdens zijn gevangenschap na de oorlog slechter door de Nederlanders was behandeld dan de schrijver door de Duitsers.

Dautmergen was volgens de schrijver het ergste kamp waar hij heeft gezeten. Ik googelde erop en kwam op deze site en inderdaad: Een foto van een mooi stadje met in het Duits hoe mooi het daar wel niet is, geen woord over de verschrikkingen die zich daar hebben afgespeeld. Zouden ze dat nou echt niet hebben geweten?

Een lesje psychologie.

AC Milan-PSV. AC Milan de gedoodverfde favoriet, PSV bij voorbaat kansloos.
De wedstrijd begint en PSV is niet bij machte iets tegen de overmacht te doen. De druk is enorm en het wachten is op het bezwijken van PSV. Het ene na het andere schot wordt op keeper Gomes afgevuurd maar deze heeft zijn dag en bezwijkt niet. Sterker, Gomes raakt steeds beter in z'n spel.
De Italianen blijven er vol voor gaan, maar komen er niet door. De dijk houdt.
Dan na 70 minuten breekt onverwacht de moraal van AC Milan. Ze begrijpen dat ze niet door deze muur heen gaan komen, en raken gefrustreerd. Balverlies wordt onderdeel van AC's spel. Iets wat in de eerste helft ondenkbaar was.
PSV krijgt het nu zelfs voor elkaar om de bal rond te spelen, tot grote ergenis van de aanstellerige Italianen. 0-0 is winst voor de uit spelende ploeg. De thuisclub weet dit, maar is leeggespeeld en niet meer bij machte er iets aan te veranderen, Maldini's haardracht ten spijt.
Na 90+4 minuten is het nog steeds 0-0 en heeft het psychologische voordeel van de underdog wederom zijn verwoestende werk gedaan.
Cruijff is tevreden over zijn opstelling.