Mack

Eergisteren kreeg ik wederom een berichtje van een meisje dat bij mij op de lagere school in de klas zat. Ik zal haar Claudia noemen, omdat ze ook zo heet.
Claudia en ik zijn één dag met elkaar gegaan. Claudia wilde al langer, ik niet.
Na lang aandringen en bemiddeling van klasgenootjes dan toch gezwicht, elkaar een handje geven en we gingen met elkaar.
Aan het eind van de dag maakte ik het alweer uit.

Tot zover kon ik het mij allemaal herinneren. Claudia herinnerde zich echter ook nog de reden die ik opgaf. Ze schrijft dat ik zei: "Ik vind je wel leuk, maar ik vind je lelijk." En daar had ze nu nog een trauma van schreef ze met een helehoop haha's erachter.

Geweldig, die reden. Later heb ik me nog wel eens in allerlei bochten moeten wringen als ik een reden stond te liegen waarom ik niet met iemand mee uit wilde. Dan was dát de waarheid geweest.
Maar niet bij Claudia. Die was namelijk helemaal niet lelijk. Sterker nog, ik vond er destijds eigenlijk maar twee leuker en als ik nu op de klassenfoto kijk twijfel ik daar zelfs ernstig aan.

Ik heb Claudia nog maar even excuses gemaakt en gezegd dat ik me diep moest schamen voor die opmerking en dat ik haar helemaal niet lelijk vond. Pffff. Heftig hè?

(Ik, uiterst links met uiterst strakke spijkerbroek en Claudia op de voorgrond tweede van rechts.)

Wat is het toch erg als je misselijk bent. Je wordt 's nachts wakker en je weet in eerste instantie niet wat er aan de hand is, totdat het ineens tot je doordringt dat je moet overgeven. Het erop wachten is het ergste.
Je blijft stil liggen in de hoop dat het wegtrekt, ondertussen breekt het klamme zweet je uit, je bedenkt wanhopig waar je badjas hangt zodat je tijdens het overgeven tenminste nog wat warms aanhebt.
En dan komt het. Je staat op en loopt naar de badkamer en met oorverdovend volume kots je in de wc. BWUUUUHHHH…..spluttersplutterspetterspetdrupdrup. En dan nog een keer BWUUUUEEHHH….splutsplutterdespetterdedrup. TUF! TUF! (mama!) En dat een keer of zes.
Het ijskoude zweet valt nu van je voorhoofd en in je keel lijkt nog een brok braaksel te zitten wat niet is meegekomen. Je durft niet met je tong langs je tanden te gaan uit angst dat je een stukje voelt en weer moet overgeven.
En dat had ik dus vier keer afgelopen zonnacht. Ik maak dan ook extra veel kreungeluiden in de hoop dat mevrouw Mack wakker wordt om een beetje voor me te zorgen. En dat werd ze gelukkig en liefdevol ontfermt ze zich dan over mij. Een emmer naast mijn bed, een asperientje binnen handbereik, een glaasje water, zonder haar was ik er nu niet meer geweest.
Terwijl als zij moet overgeven ze dat zachtjes doet, soms hoor ik pas de volgende ochtend dat ze ziek is geweest. En ze is niet eens bij de commando's geweest.

Een vrouw aanvaardt haar lot stukken beter dan een man, in tijden van misselijkheid zijn ze zelfs stukken dapperder.

De enige oorlog die iedereen snapte. Zelfs ik als 12-jarig jochie begreep dat als ze je land inpikken, da'je da dan nie goed vindt.
Maar wie ging dat nou winnen? Argentinië of Engeland? Argentinië was toevallig wel wereldkampioen.
Ik haalde de wereldkaart erbij. Argentinië was veel groter dan Engeland dus dat moest een walk-over voor de Zuid-Amerikanen worden. Bovendien stuurde Engeland niet eens heel Engeland er naartoe maar slechts een paar boten. Zó graag wilden ze die eilanden dan ook weer niet terug.
Ik deed mijn vader verslag van mijn bevindingen. Die dacht echter dat Engeland zou winnen.
Ik begreep er niks van. Hij legde mij uit dat het er niet zoveel toe doet hoe groot een land is, maar dat het belangrijker is wie het modernste leger heeft. En dat was Engeland. Ah zo ja.

Mijn vader is er niet meer. Overleden drie jaar na de Falkland oorlog. Hans, heette hij. Hij wist alles. Zelfs wat er zou gebeuren als tijdens de maandelijkse test van de sirenes er een echt alarm zou zijn.

Ik verheug me er nu al op dat zijn kleinzoon Hans mij dat soort vragen gaat stellen.