Eerbetoon aan Mevrouw Mack.

Wat is het toch erg als je misselijk bent. Je wordt 's nachts wakker en je weet in eerste instantie niet wat er aan de hand is, totdat het ineens tot je doordringt dat je moet overgeven. Het erop wachten is het ergste.
Je blijft stil liggen in de hoop dat het wegtrekt, ondertussen breekt het klamme zweet je uit, je bedenkt wanhopig waar je badjas hangt zodat je tijdens het overgeven tenminste nog wat warms aanhebt.
En dan komt het. Je staat op en loopt naar de badkamer en met oorverdovend volume kots je in de wc. BWUUUUHHHH…..spluttersplutterspetterspetdrupdrup. En dan nog een keer BWUUUUEEHHH….splutsplutterdespetterdedrup. TUF! TUF! (mama!) En dat een keer of zes.
Het ijskoude zweet valt nu van je voorhoofd en in je keel lijkt nog een brok braaksel te zitten wat niet is meegekomen. Je durft niet met je tong langs je tanden te gaan uit angst dat je een stukje voelt en weer moet overgeven.
En dat had ik dus vier keer afgelopen zonnacht. Ik maak dan ook extra veel kreungeluiden in de hoop dat mevrouw Mack wakker wordt om een beetje voor me te zorgen. En dat werd ze gelukkig en liefdevol ontfermt ze zich dan over mij. Een emmer naast mijn bed, een asperientje binnen handbereik, een glaasje water, zonder haar was ik er nu niet meer geweest.
Terwijl als zij moet overgeven ze dat zachtjes doet, soms hoor ik pas de volgende ochtend dat ze ziek is geweest. En ze is niet eens bij de commando's geweest.

Een vrouw aanvaardt haar lot stukken beter dan een man, in tijden van misselijkheid zijn ze zelfs stukken dapperder.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack

12 gedachten over “Eerbetoon aan Mevrouw Mack.”

Nou nee, Mack, je hebt gewoon twee soorten mensen: zij die kunnen kotsen, en zij die dat niet kunnen. En verdomd als het niet waar is, maar het lijkt erop dat die twee elkaar aantrekken. Mijn ma kan kotsen, mijn pa niet. Ik kan kotsen, mijn vriendin niet.
Grappig ding, die hokjesgeest.

LikeLike

Beantwoorden