21 februari 1985

Vandaag, 21 jaar geleden herinner ik me nog goed. Het was de dag van de eerste elfstedentocht in 22 jaar, gewonnen door Evert van Benthem.
Toch heb ik er niks van gezien. Op deze dag overleed mijn vader Hans op 40-jarige leeftijd na negen maanden ziek te zijn geweest aan slokdarmkanker. Ik was 15, mijn broer 12 en mijn zusje 9. Mijn moeder was toen 38.

Gevoelsmatig heb ik hem ontzettend lang gekend. Gevoelsmatig is hij nog niet zo lang dood. Toch is hij al langer dood dan ik hem heb gekend.

Van je familie moet je het hebben

Hans is zielig. Hans krijgt in anderhalve week gewoon drie tanden. En voor de mensen die geen kinderen hebben: Daar worden ze niet vrolijk van.
Ik heb weinig geduld maar als het op Hans aankomt is dat toch anders. Het is zo'n lief mannetje en hij kan er niks aan doen. Maar er zijn grenzen. Het probleem is vaak dat als je dat aangeeft, je geen goede moeder meer bent. Maar daar heb ik gelukkig niet zo'n last van.
Gisteren werd "Dan the man" één jaar oud. (Het neefje van Hans) Ik was 's morgens om half elf bij mijn zus en ben gisterenavond om kwart voor acht weer gegaan. Waarom?
Als ik bij mijn zus ben, dan ben ik ineen niet meer de moeder van Hans. Dit bedoel ik in de positieve zin. Ze zijn zo gek met dat kind dat ze hem de fles geven, verschonen, uit bed halen, met hem lopen als hij jengelig is. Terwijl ze er zelf één van één jaar hebben hé! Weet u hoe lekker dat is. Even een dagje een beetje rust. Als je naar Hans kijkt, dan weet je altijd waar mijn zwager is. Hij volgt mijn zwager alsof het zijn vader is en als hij dan kijkt, krijgt hij een glimlach. Als ik daarentegen kijk naar mijn zoon, en hij ziet dat, gaat hij huilen….
Met een beetje geluk komt je moeder nog even langs, die drie straten van mijn zus af woont. Die pakt hem ook meteen en doet er alles mee.
Hans had gisteren één van zijn slechtste dagen maar het viel mij hierdoor reuze mee. Tussendoor ga ik dan ook altijd nog even naar het winkelcentrum, even lekker struinen tussen de cd's, heeeeerlijk.
Wij hebben het eigenlijk nog makkelijk want hoe ziek of rot Hans zich ook voelt, de nachten slaapt hij altijd door. Hij ligt er vaak voor zeven uur in en slaapt door tot zeven uur de volgende dag.
Dus wat zeur ik nou eigenlijk.
Nu is mijn schoonmoeder net langs geweest, ook mijn rots in de branding. Ik werk normaal op dinsdag en dan heeft zij Hans. Nu ik in de ziektewet zit, gaat dat gelukkig gewoon door. Dus nu even tijd voor mezelf.

Lang leve familie!

The Gladiator

Go! And die with honor.

In mijn vorige leven moet ik haast gladiatoor zijn geweest. Was ik in mijn jeugd helemaal weg van de serie "De laatste dagen van Pompeï", tegenwoordig ben ik dat van de film "The Gladiator". Het moet raar werk zijn geweest, gladiatoor. Je kon maar beter geen angst hebben om dood te gaan of gewond te raken, anders was het beroep niet geschikt voor je. Want dood ging je. Als je geluk had door een zwaard maar je kon natuurlijk ook een klap oplopen van een puntige ijzeren bal, met een ketting bevestigd aan een knots, (hoe heet zo'n ding?) zodat je halve gezicht eraf lag.
En als je dan jammerde of om een dokter riep werd je nog uitgelachen door het publiek ook. Nee, leuk is anders.

Gisteren hebben wij, na een jaar lang zeuren mijnerzijds, de film "The Gladiator" weer eens gekeken. Ik ben nog steeds onder de indruk. Russell Crowe is hard bezig mijn favoriete acteur te worden. Ook in "A beautiful mind" en "Proof of life" acteert hij de sterren van de hemel. Mevrouw Mack verdenkt mij ervan homosexuele gevoelens voor hem te hebben maar dat is een leugen.
Maar als ik ooit een hoofdtransplantatie nodig zou hebben, hoop ik dat Russell donor kan zijn.

Reclame helpt niet!

Ik heb altijd al geroepen dat reclame niet helpt, want een kind snapt dat als je ergens reclame voor moet maken, dat je produkt dus niet deugt. (Ooit een reclamespotje voor Ferrari gezien op tv?)
Daar komt bij dat als een een reclamespot irritant is, dat je het produkt dus juist niet koopt, mits de bovenkamer nog naar behoren werkt.

Het is jammer dat in de reclame zoveel geld omgaat en dat het dus meehelpt aan het aantal omwentelingen van de economische krukas, anders konden we alle reclame vanavond nog afschaffen. Reclame is gebakken lucht, net als effecten en de inhoud van een hete-luchtballon.
Als ik tegen iemand níet op kijk is het de veelgeprezen bedenker van reclamespotjes. Kan ik namelijk ook bedenken als ik de hele dag in een reclame-bedenkkamer zou zitten. "Nou waarom doe je dat niet, als je denkt dat je dat zo goed kunt?" wordt mij wel eens gevraagd door getergde commerciële collega's. Nou omdat ik ook mijn trots heb en er bovendien ook echt werk verzet moet worden. Als er geen produkt is kun je er tenslotte ook geen reclame voor te maken.

Oh ja, als je iets beweert moet je ook met het onomstotelijke bewijs komen en in tegenstelling tot een reclame doe ik dat wel: Sinds Rintje Ritsma in dat ijsklontjesbad ging liggen, heb ik hem niet meer als eerste over de streep zien komen. Reclame helpt niet!

Vooroordelen

Ik was vanmorgen in het ziekenhuis voor een test, voor mijn hart. Eenmaal buiten blijf ik even staan om mijn paraplu uit te klappen. Naast mij staat een donkere man, die een opmerking maakt. Ik versta hem niet dus vraag of hij het wil herhalen. "Slecht weer"….. Ja, dat klopt ja.
De man: Weet u hoe ik het snelst naar het gemeentehuis kan lopen?
(Ik wil er even tussendoor aan toevoegen dat ik iedere zin eerst 3x moest horen voordat ik hem begreep. Hij sprak slecht Nederlands)
Ikke: Ik leg uit dat ik hier niet vandaan kom en daar het antwoord dus niet op weet.
De man: Waar komt u dan wel vandaan?
Ikke: Vaassen, maar daar woon ik nog niet zo lang
De man: Ik woon ook in Vaassen!!! Op de Jasmijnstraat. Mag ik met u meerijden??

Daar sta je dan, als goedwillende Nederlander, ooit gewerkt op een asielzoekerscentrum, zwaar tegen Pim Fortuijn…. Dus ik zeg ja.

Eenmaal in de auto begint hij te praten. Ik zeg af en toe ja terwijl ik niet eens echt begreep wat hij nou bedoelde. Ik leg uit dat ik de Jasmijnstraat wel ken omdat mijn man daar gewoond heeft.
Nou, ik kon nooit getrouwd zijn, zo'n mooie vrouw………. Kijk, als je zo tegen mij gaat lullen, heb ik het al gehad. Op een gegeven moment begint hij te vertellen (en echt, ik verzin dit niet), wat een mooie kindjes het worden als je een "zwarte" en "blanke" mixt….
Op dat moment heb ik hem een waarschuwing gegeven. Dat je zo niet praat tegen vrouwen in Nederland.
Zijn reactie? Ik had mooie kleren aan en hij zit zo met z'n hand aan mijn been!!
Die hand is nu blauw en hij loopt nu nog halverwege Apeldoorn-Vaassen ben ik bang, wat een lul.

Wat mij gebeurt…

Ik had de tekst van een briljante log bijna klaar, zie ik ineens een gestalte voor het raam staan. Ik doe open, komt er een soort van lange groene arm de kamer binnen, drukt-ie met z'n lange wijsvinger op de backspace toets. Heel m'n tekst weg! Ik sla er nog bovenop natuurlijk maar gelijk kwam er nog een arm en nog één en nog één, zodat de overmacht uiteindelijk te groot was en ik niets meer kon beginnen.
Toen m'n hele tekst weg was typte-ie nog wel het volgende: TSFZZFS HJTGHSDHG KJJ UUAIU.

Ik denk een soort boodschap maar een woordenboek doen ze er niet bij, die ruimtesjonnies.
Nou, en toen deed-ie het raam dicht en zag ik hem 40 meter wegspringen naar het dak van de overburen, alwaar hij veranderde in een soort lichtgevend gas dat langzaam opsteeg naar een vlak daarboven hangend ruimteschip. En gewoon wegvliegen, helemaal geen sorry ofzo, zelfs geen gedag. En ook niet zeggen wie hij was!
Dus ja, vandaar even geen logje vanavond.

Marc Marie

Ik begin altijd een beetje langzaam, omdat mensen altijd even moeten wennen aan mijn stem.
Soms denken mensen echt dat het de eerste grap is en dat ik ineens gewoon ga praten, maar dat is niet zo.
Dit blijft zo.

Er zijn mensen op deze aarde die mevrouw Mack nog grappiger vindt dan ondergetekende en een daarvan is Marc Marie Huijbregts.
Ik bestrijd echter dat dat zo is, het komt gewoon door zijn accent en zijn verbaasde stemmetje.
Het maakt gewoon niet uit wat hij zegt, het leidt evengoed wel tot een schaterlach hier in huis. Zoals laatst toen interviewer Matthijs van Nieuwkerk hem vroeg welke kant zijn nieuwe cabaretvoorstelling op dreigde te gaan.
"Nou Matthijs," zei hij, "Het dreigt toch wel de kant van de humor op te gaan."

Als je haar maar goed zit.

Vanochtend loop ik de (wegens verbouwing) noodlokatie van de kapper binnen, hangt er op verschillende plaatsen een mededeling.

Uitnodiging.

0p 11 februari heropend haarstudio Charmaine de deuren. U bent van harte welkom voor een hapje en een drankje tussen 16:00 tot 20:00 uur.

De kapster wenkt mij om verder te komen. Ik blijf echter bij het papiertje staan en vraag: "Wie heeft dit geschreven?" De kapsters en de klanten kijken mij verschrikt aan.
"Hoezo, is het niet goed dan? Vanochtend was er ook al een klant die dacht dat het niet goed was."
"Nou nee, dat lijkt me niet goed. Heropend met een d." zei ik.
Een ander begint het uit te leggen. "Ja, ik dacht heropende maar dit is helemaal geen verleden tijd, dit is toekomstige tijd."
"Ja, dat heeft de man van Francisca geschreven, die is handig met computers. Ja, ik weet dat echt niet hoor, hoe dat ook allemaal gaat met die taal, het verandert ook ieder jaar. Zolang de mensen maar begrijpen wat er wordt bedoeld."

"Ach ja," zeg ik. "Als ze er maar zijn tussen vier tot acht."