Mack

Mevrouw Mack krijgt maandag katheterisatie en tot die tijd ben ik wat voorzichtig getemperd.
Zelf loopt ze rond in het ziekenhuis als niet ziek maar wel gevangen. Zij weet wat ze heeft gevoeld en dat kwam helemaal niet overeen met de impact die het woord "hartinfarct" heeft. Zij is maandag in haar ééntje naar het ziekenhuis gereden en heeft haar auto geparkeerd op 'betaald parkeren' met het idee dat ze toch zo weer weg zou zijn.
Voor haar viel de impact van het infarct zelf wel mee. Voor mij niet. Dat geeft best wel spanningen.
Ik zit vol frustratie als ik haar hoor zeggen dat ze zo'n trek heeft in een sigaret. Ze heeft nog steeds niet gerookt en ik hoop dat ze het vol gaat houden. Een stopper heeft immers gemiddeld drie pogingen nodig.
Mevrouw Mack is soms wat luchtiger dan ik. En ik over andere dingen weer veel onverschilliger dan zij. Stom hè? Kun je in zo'n situatie in het ziekenhuis nog woorden met elkaar krijgen. En dan heb je twee stijfkoppen bij elkaar hoor. Terwijl ik vanmiddag nog aan mijn moeder vertelde dat eigenwijs eigenlijk hetzelfde is als dom.
Allebei kunnen we niet slapen als zo'n situatie niet is uitgepraat, maar gelukkig gaat zij eerder naar bed, zodat zij het eerste opbelt.

"Nah, ik zal maar als eerste bellen want jij doet het niet…."
Een schat van een vrouw.

Gisteren wees een test uit dat het inderdaad een licht hartinfarct was. Bij een jong persoon (ze is 33) wordt er extra goed gezocht naar een oorzaak, dus lijkt het erop dat ze nog even in het ziekenhuis moet blijven.
Ze voelt zich goed, heeft alleen last van hoofdpijn maar volgens de dokter komt dat door de medicijnen, volgens mevrouw Mack zijn het de afkickverschijnselen van het roken.
Vandaag mocht ze (na enige strijd met de zuster maar na toestemming van de dokter) van de afdeling hartbewaking af en "op zaal" liggen. Nu heeft ze tenminste een beetje afleiding in de vorm van telefoon en televisie.

Het ergste van alles (en dat is heel typerend voor mevrouw Mack) is het feit dat ze bang is dat haar zometeen voorgeschreven wordt, wat ze nog wel en wat ze niet mag. Want dat maakt ze zelf wel uit. Dat laatste is een soort automatische reactie die in haar hersenen voorgeprogrammeerd staat. Gelukkig wint na een dagje het ratio het van de emotie en dringt de boodschap wel tot haar door.

Het op één na ergste (en dat is heel typerend voor mevrouw Mack) is het gestoomde ziekenhuiseten, wat zij steevast weer uitkotst. Toen zij er een half jaar geleden lag i.v.m. Hans' geboorte hebben ik en haar zus steeds eten meegesmokkeld (Big Mac, zonder kaas) maar dat lijkt me in deze situatie niet gepast. Ze heeft het al over gaan sporten maar daarvan heeft ze geen kaas gegeten. Dennis van der Geest en Gerard van Velde zijn haar favoriete sporters, niet dat ze een idee heeft wie van tweeën judoot en wie schaatst, maar toch.

De problemen in de vorige twee alinea's zijn natuurlijk haar minste probleem, en natuurlijk beseft ze dat zelf ook wel. Er zal iets moeten veranderen, zoals ze zelf aangeeft, en daarbij heeft ze wat ruggesteun nodig. Maar dat moet met beleid en vooral het woordje 'moet' moet worden voorkomen.
Er is trouwens nog helemaal niet vastgesteld of dit infarct iets te maken heeft met roken, cholestorol, of te weinig beweging maar het kan sowieso geen kwaad hier wat extra aandacht aan te schenken.

Tot slot, Hans is bij oma Mack en heeft het daar prima naar z'n zin. Hij kan nu al achteruit kruipen en speelt met z'n nieuwe locomotief. Tijd dat-ie op ziekenbezoek gaat.

Je wenst elkaar een gezond nieuwjaar, je stopt 1 januari met roken, word je de volgende dag opgenomen in het ziekenhuis met een licht hartinfarct.
Het overkwam mevrouw Mack vandaag. Het gaat redelijk goed met haar, ze ligt wel op de afdeling hartbewaking en we weten nog weinig.
Ze zei: "schrijf jij het maar even van je af vanavond."

Bij deze dan.

'Mag ik je even wat vragen?' hoorde ik vanochtend een vriendelijke vrouwenstem mijn kantoor in klinken. Ik keek op en het was Lotje, dochter van een collega en vaste administratiehulp in de kerstvakantie.
Lotje is een welopgevoede, vriendelijke, spontane meid van ongeveer 20 jaar, dit jaar getrouwd, het ouderlijk huis verlaten, en studerend voor verloskundige.
Lotje was dik geworden. Bijna had ik gevraagd of ze zwanger was. Bijna. Gelukkig ben ik niet zo'n spontane flapuit. Want Lotje was niet zwanger.