GKO

Op mijn werk wordt jaarlijks een gko – general kick-off in Las Vegas gehouden, en daar moeten alle sales naartoe. Dat zijn honderden mensen van over de hele wereld die daar naartoe vliegen, hotels bezetten en zuipen op mijn kosten. Uiteraard zeggen de sales, als ik naar het nut vraag, dat je niet zonder zo’n kick-off kunt, zonder dat verder te beargumenteren. Waarschijnlijk betwijfelen ze het allemaal, maar houden ze het stil zodat ze dit jaarlijkse uitje behouden.

Toen het coronavirus heerste en het evenement niet door kon gaan, bleken de verkopen daar helemaal niet onder te lijden. Integendeel. Toen ik sales daarmee confronteerde was ik een lul, zonder dat verder te beargumenteren, maar dat doe ik ook nooit als iemand een lul is. In elk geval, ik dank onze lieve heer op mijn blote knieën dat ik daar niet heen hoef. Ik kreeg wel een link toegestuurd met een livestream van een aantal enorm hoge piefen die op het podium stonden.

Ik werd er een beetje onpasselijk van. Wat een verschrikkelijk geneuzel! Wat een geslijm! Wat een demagogie! De mannen waren zo excited dat ze ervan glommen. Ze herhaalden het een aantal keer, hoe super excited ze waren, en lieten het klapvee doen waarvoor ze uitgenodigd waren, klappen. Als de Amerikaanse president het doet is het al overdreven, dit was helemaal een verschrikking. Bovendien nog gelogen ook, want als ik super-excited ben, dan heeft dat met testosteron en zwellichamen te maken, en dat gaat zeker niet op een podium gebeuren. Ik heb er ook wel eens een hysterisch horen uitkramen dat hij hungry was. Hungry naar omzet en groei. Terwijl we allemaal weten dat als ze ergens anders meer kunnen verdienen, het plotseling afgelopen is met het commitment dat ze prediken.

Zolang ze mij met deze poppenkast niet lastig vallen, gaan ze hun gang maar en geven ze jaarlijks die paar miljoen maar uit aan hun feestje. Ik verdien hier ook mijn geld dus laat maar gaan. Maar ik vind wel wat van dit geldverkwistende en milieuverwoestend leugenfestijn. Ik vind het een kwalijke zaak, en het zou door een rechter verboden moeten worden. Omdat het niet alleen hersenschade veroorzaakt.

Liefde

Linda staat meestal om zes uur op om een eind met de hond te wandelen, de vaatwasser uit te ruimen en om half acht te beginnen. Ik hou niet van opstaan, ik stel het zo lang mogelijk uit, en meestal kom ik om tien voor half negen beneden. Dan zou ik in theorie om half negen moeten beginnen, maar de praktijk is weerbarstig. Dan ga ik tussen de middag met de hond naar het bos, want een jonge hond heeft veel energie. Dan smeert Linda meestal mijn brood voor tussen de middag, zij kookt, ik doe vaak de keuken, en zo wisselen we af in taken.

Nu had ik PSV gekeken en zij was al naar bed, en ik zette wat spullen in de keuken en zag dat er nog vaat stond en dat de vaatwasser nog uitgeruimd moest worden. Dat heb ik ook nog even gedaan, enerzijds omdat ik de zooi weg wil hebben, anderzijds omdat ik dan een bedankje krijg omdat ze dan ‘s ochtends blij verrast is. En dan sta ik 1-0 voor.

Dus ik ga zojuist naar bed, onze ijzige slaapkamer binnen, want daar mag geen verwarming aan en moet het raam open, dat heeft ze ooit bedongen en sindsdien heb ik het koud, maar ja, dan slaap ik maar onder de mantel der liefde, toen ik ineens iets heets voelde. Ligt er een warme kruik in mijn bed waarvan ik het bestaan niet kende. Wat een uitvinding! Mijn ijskoude voeten warmen nu snel op. Het is weer gelijk.

Oplossing

Had ik het gisteren over afstervende hersencellen, vandaag ervaarde ik dat verschijnsel. Ik merk namelijk dat mijn lust om iets te verbeteren in de wereld, nou goed, in het vaderland, verdwijnt. Vroeger dacht ik in oplossingen. Hoe los ik dit op, dacht ik dan vaak. Meestal loste ik het op door bij de pakken neer te gaan zitten.

Tegenwoordig denk ik helemaal niet meer in oplossingen. Teveel hersencellen die zijn opgelost in een of andere chemische oplossing. De cellen die nog over zijn constateren het probleem, snappen ook nog wel hoe het ontstaan is, maar over een oplossing wordt niet meer nagedacht. Het zal mijn tijd wel duren, of dit is totaal uit de hand gelopen en kansloos. Heel soms dient zich nog een radicaal idee aan, maar daarmee ook gelijk het volgende probleem.

Dit belooft nog wat. Ik ben 54 en het land is reddeloos verloren. En dan mogen er wel jongere gasten zijn die daar anders over denken, maar die hebben geen gelijk. Want dat heb ik al en je kunt niet allebei gelijk hebben als je ergens verschillend over denkt.

Mijn stelling is dat elke oplossing voor een probleem ergens anders een nieuw probleem veroorzaakt, en dat het dientengevolge voor het collectief niet uitmaakt. En omdat ik niet zo’n egoïst ben, denk ik niet meer na over de oplossing.

20 jaar weblog

In hoeverre ben ik nog de Mack die ik was toen ik in 2004 begon met bloggen, en tot nu toe ijzerenheinig volhou? Ik ben niet meer dezelfde is mijn conclusie. Ik ben net zoals u gegroeid, al zou ik in mijn geval liever van geheeld spreken. Want ik was beschadigd, best ernstig, en bloggen bleek heilzaam. Ik merkte het aan een film die we keken, die 20 jaar geleden nog hevige emoties bij mij losmaakte, maar die ik nu gewoon mooi vond en aanvaardde.

Ik onderhoud dit weblog 20 jaar en moet daarmee een van de langstlopende blogs van Nederland hebben. De inleiding die u zojuist las, heb ik in nov 22 al geschreven, en bladerend door de concepten kwam ik het weer tegen, en gebruikte het omdat het aansloot bij het onderwerp waarover ik wilde schrijven.

In 20 jaar is elke cel in mijn lichaam vervangen door een nieuw, minder goed exemplaar, behalve mijn hersencellen als ik het goed heb onthouden. Die sterven af en worden niet vervangen. Als u al die tijd al leest, leest u nu de verhalen van een andere schrijver.

Toen ik begon hadden we Mack, de Engelse buldog nog. De kinderen waren er nog niet, en ik had nog een Fiat Punto. Mack ging in 2005 dood, Randi kwam pas in 2014. Een behoorlijk lange hondloze periode. Randi ging vorig jaar en al vrij snel kregen we Lori. Afgelopen weekend pas heb ik Randi’s as in de tuin begraven. Ik weet nog hoe het voelde als ik haar kop met beide handen vastpakte. De band was sterk en ik merkte dat ik dat bij Lori niet voelde.

Maar Lori doet haar best en ze is er pas kort, en het begint te komen. Ze is veruit de slimste en de energiekste van de honden die we hadden. Ze is een herder dus ze luistert goed, focust op haar baasjes, en ze doet bijna alles goed. En nu komt ze steeds bij me liggen als ik op de bank lig. Dan neemt ze een sprong, en wurmt zich tussen mij en de rugleuning in, en gaat op haar rug liggen slapen. Die band komt er wel.

De kinderen zijn al groot, (voordat ik goedemorgen zeg, ben je op je brommer weg) en ondanks de dingen waar ik me dood aan erger, heb ik een sterke band met ze. Allebei vinden ze het leuk om me in de zeik te zetten, en allebei trekken ze gekke bekken naar me. Met Tammar heb ik zelfs een speciale manier van praten, een taal die alleen door haar en mij gesproken wordt. Hans probeert me dagelijks te irriteren met een bewuste domme vraag, en moet dat vaak bekopen met een vuistslag op z’n bovenarm. Meestal raak ik hem niet goed, maar laatst had hij er twee dagen last van.

Ik ging van Punto naar Alfa, van Renault naar Peugeot. Die laatste heb ik nu ruim een jaar en ik denk dat hij gisteren voor de twintigste keer terugkwam van de garage voor het verhelpen van een mankement. Mevrouw Mack zegt dat ik hem in moet ruilen. En eerlijk gezegd heb ik wel een beetje spijt dat ik mijn Renault heb ingeruild tegen deze. Dat was een vrijwel foutloze, praktische auto. Maar ondanks z’n vele reparaties rijdt deze als een limousine en ik vind hem schitterend. Als-ie nou eens een poosje heel bleef!

Goed, ik ben dus een ander persoon dan twintig jaar geleden. Van 34 jaar met veel rugpijn naar 54, grijs, leesbril, tinnitus, en nog weinig rugpijn. Ik sport twee keer per week en ik loop veel met de hond. Als het licht gunstig is, ben ik nog een prima verschijning.

Mack maakt saai spannend.

Ik maakte het weer mee. Zo’n situatie die dreigde ongemakkelijk te worden maar die net op tijd gered werd. Bij het programma “politie op je hielen” zouden ze zeggen: “dit had ook heel anders kunnen aflopen!” “Ja, maar dat deed het niet,” roepen wij dan geërgerd terug naar de tv, maar ik maak me vaak aan precies hetzelfde schuldig. Maar ik ben geen politie, ik heb een kantoorbaan, dus voor mij is het veel spannender. Ook dat ik begin met “dreigde ongemakkelijk te worden” in plaats van “werd levensgevaarlijk” duidt op een hele saaie gebeurtenis.

Nou ja, ik liep dus in het bos en nam een pad dat ik niet kende. Het was kwart over vier, nog licht, maar niet meer voor lang. Het pad zou volgens mij terug moeten lopen naar de weg die ik moest hebben, en ik gebruikte het kompas op mijn telefoon om te zien of ik in de goede richting liep. Dat liep ik, en net iets eerder dan ik wilde kwam er een zijpad naar de weg waarvan ik vermoedde dat die daar lag. Ik liep nog door, omdat ik liever door het bos liep dan over de weg, en mocht het fout gaan, dan hoefde ik alleen maar een stuk terug.

Maar het ging fout en ik was al te ver. Zou ik teruggaan dan zou het donker zijn als ik nog in het bos liep, en ik weet dat dat geen pretje is. Dan heb je helemaal geen idee meer waar je bent en kun je gaan dwalen. Ik starte internet op, maar er was daar geen internet. Gelukkig deed Google maps het wel, en snap ik sinds kort een beetje hoe dat werkt. Maar dan nog, een veel te klein scherm, een trekkende hond, en alleen maar een groene vlakte op je beeld maakte het niet eenvoudig. Als ik ver genoeg uitzoomde zag ik dat ik niet zo ver van de weg was, echter was het een andere weg dan de weg die ik zocht. In het bos is het lastig oriënteren, dat bleek wel want ik wist bijna zeker dat aan mijn rechterhand de weg moest zijn, maar óf de weg, óf ik had ergens een bocht gemaakt waardoor dat niet meer klopte.

De weg die ik zocht was er een die niet toegankelijk was voor auto’s dus ik hoorde ook niks. De weg waar ik nu naartoe ging was dat wel, maar ik hoorde nog niks. Goed, om tien voor vijf had ik de weg gevonden, maar omdat ik gedesoriënteerd was, keek ik op mijn telefoon of ik links of rechts moest. Rechts, zoals ik ook dacht, maar je weet het hier nooit.

Het ergste wat had kunnen gebeuren is dat ik in het donker aan het dwalen was geslagen. Niet leuk, maar niet gevaarlijk. Hoewel, als de wolven me op het spoor waren gekomen? Of als er een tak op mijn hoofd waaide? Wat als ik onderkoeld raakte? Nee, dit had ook heel anders kunnen aflopen!

Code geel

In januari 1990 liet ik ‘s avonds de hond uit. Een kruising Rottweiler x Duitse herder, het was onze eerste hond. Het stormde behoorlijk, windkracht 12, en ik zag de bomen vervaarlijk ver buigen. De hond was een flinke dus die waaide niet weg. De volgende dag bleek de plaatselijke tennishal wel te zijn weggewaaid en het dak bij de fietsenmaker was ook door de wind verwoest. Dat was de plaatselijke schade, want landelijk waren er uit mijn hoofd 19 doden gevallen. Daarna is het KNMI begonnen met de codes voor gevaarlijke weersomstandigheden.

Ik hoor net dat er voor morgen in het oosten, dat begint hier in Vaassen, code geel is afgegeven vanwege de kou. Het wordt geloof ik min twee, maar de gevoelstemperatuur kan min 15 zijn. Ik vind altijd wat van dit soort waarschuwingen omdat ik denk dat er iets goed mis is met de bevolking. Zij moet wel ernstig ziek zijn, want min twee kan ze kennelijk niet meer aan.

Nu maakt een oud klasgenoot, tegenwoordig aardrijkskundedocent, mij net duidelijk dat die waarschuwingen bedoeld zijn voor leerlingen. Die schijnen niet door te hebben dat -2 met koude wind koud aan kan voelen, en komen gewoon in t-shirt naar school. En ik moet toegeven dat ik mijn dochter ook wel eens met een bloot randje naar school zie gaan, en mijn zoon loopt ook altijd in korte broek. Zijn zij nu bikkels of zijn ze stom? Ik weet het niet, ik ben geneigd te zeggen dat ze het allebei zijn. Ik weet wel dat ik een hekel heb aan kou, dus ik heb mijn handschoenen, sjaal en muts vast klaargelegd. Ik heb daar geen weerswaarschuwing voor nodig.

Druk

Ik las een boek met zo’n briljant verzonnen thema dat ik zou willen dat ik het zelf verzonnen had. Een archeoloog vindt in Israël een skelet van een mens die een gebruiksaanwijzing van een camera bij zich draagt die pas over drie jaar op de markt komt. Maar via de koolstofdateringsmethode staat vast dat de beenderen en de gebruiksaanwijzing 2000 jaar oud zijn. Nader onderzoek leert dat het hier om een tijdreiziger gaat, die nog moet vertrekken naar het verleden, en die beelden van Jezus heeft gemaakt, zijn camera heeft verborgen, en die camera dus gevonden moet worden zodat in de huidige tijd, 2000 jaar oude beelden van onze Heiland te zien zijn.

Dat is dus spannend, want de beelden worden uiteindelijk gevonden. Maar hoe spannend ook, ik val na twee hoofdstukken in slaap, ik neem niks meer op en moet het boek wegleggen, of ik nu ‘s avonds lees of overdag. Desalniettemin vond ik dit wel zo’n briljant plot dat ik nu zelf ook iets moet verzinnen. Iets wat nog niet verzonnen is en waarover ik een boek kan schrijven. En dat uiteraard in vijftig talen vertaald wordt en er een miljoen exemplaren van verkocht worden, zodat ik niet meer hoef te werken. Niet dat ik een hekel heb aan werken, maar de druk van dagelijks brood wordt groter. Ik word óf vervangen door AI of door Indiërs. Alleen als je in sales zit ben je veilig. Daar komt geen intelligentie aan te pas, dus ook geen kunstmatige.

Een man uit de buurt is laatst ontslagen maar maakt zich totaal niet druk. Van z’n ontslagvergoeding heeft hij een jonge BMW 5 serie gekocht en gaat even een jaartje niks doen. Want, zo zegt hij, als ik wil ben ik morgen weer aan het werk. En dat mag misschien zo zijn, maar ik heb gewoon een hypotheek te betalen. Kennelijk hebben anderen tonnen op de bank. Ik ga maar eens nadenken over een boek.

Grenzen aan wanhoop.

Dry January was bij voorbaat mislukt. Op 1 januari proostte ik al op het nieuwe jaar en daar ging ik al. Ik heb overigens nooit goede voornemens op 1 januari en zeker niet over mijn alcoholgebruik. Bovendien, als je buiten komt kun je moeilijk volhouden dat het droog is. Elke keer weer als ik met de hond buiten loop, regent het. Laatst dacht ik een lange wandeling te gaan maken, en op het moment dat ik buiten stond begon het weer te gieten. Ik reed naar het bos, en steeds hield het even op maar begon het toch weer. Ik heb er wel even genoeg van. En dan al die alarmen over hoog water, is dat nu nodig? Ja, het water staat hoog, nou en? Daar is het water voor. Pas als het overstroomt moeten ze het op het journaal brengen, maar nu melden ze elke drie uur dat het nog niet overstroomd is. En als het water weer zakt dan berichten ze dat het gevaar even geweken is maar dat er over een paar dagen een nieuwe piek wordt verwacht. Het is in elk geval niet zo dat het gevaar volledig is geweken, want dat is niet best voor de kijkcijfers. Wat dat betreft gaat het nieuwe jaar gewoon door als altijd, de media maken het nieuws als er niets gebeurt. En het erge is, het instituut NOS-journaal doet hier volop aan mee in haar strijd tegen de commerciëlen die alles kapot maakten.

Over kapot maken gesproken, ik begreep dat er minimaal 8 datingprogramma’s zijn in Nederland. Ik kan me niet herinneren dat ik er ooit één gezien heb. Met uitzondering van die keer dat een bekende van ons zichzelf voor joker ging zetten in First Dates. All You Need Is Love en Op Goed Geluk waren de laatste datingprogramma’s die ik keek, maar toen was mijn jeugdige leeftijd het excuus. Maar acht datingprogramma’s minimaal, dat is toch wel een trieste bedoening. De wanhoop spat er vanaf. Ik zou nog liever zeven jaar alleen zijn dan dat ik aan zo’n programma mee zou doen. Nu woonde ik toevallig ook zeven jaar alleen, waarschijnlijk om die reden, en ik was ook wanhopig maar ik liet het er niet afspatten. Nee, er zijn grenzen aan wanhoop. Niet bij iedereen natuurlijk, anders zouden we niet opgescheept worden met acht datingprogramma’s. Waarin niemand op zoek is naar een partner, want dat is niet cool en waarin niemand het erg vindt om afgewezen te worden, want ze waren immers niet op zoek. Volkomen logisch.

Een verbeterd nieuwjaar!

Ik las vanochtend een bericht over welke bekende mensen (en dieren) ons allemaal zijn ontvallen in 2023. Net als elk jaar was het een veel te lange lijst, maar bij elke naam klikte ik even op de link, als kort eerbetoon. Ik wist uiteraard toen Lisa Marie Presley begin januari overleed, dat het een voorbode was voor een vervelend jaar. En dat werd het. Niet dat ik denk dat het overlijden van Lisa Marie er iets mee te maken heeft, maar ik hou wel erg van dergelijke verbanden leggen.

De lijst zal niet heel erg anders zijn geweest dan andere jaren, maar deze keer viel me op dat zoveel mensen ongeneselijk ziek waren en na een kort ziekbed of een lange strijd het loodje legden. Mijn leeftijd of jonger zijn geen uitzondering meer, en zelfs begin zeventig vond ik ineens erg jong om te gaan. Ik had er eigenlijk pas vrede mee als ze een stukje boven de negentig waren, zoals Harry Belafonte of Burt Bacharach. Maar bij anderen had ik toch het gevoel dat we met z’n allen op bedevaart waren en we hen moesten achterlaten.

Wat de waarde van het leven precies is, is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar ik was blij dat we er allemaal nog waren, al moesten we de hond achterlaten. En ik snapte de uitdrukking “waar leven is, is hoop” ineens. Als er geen leven is, is er ook geen hoop op een verbetering. Een persoonlijke verbetering dan, want collectief zit het er niet in. Of ik moet dan in 2024 eindelijk dictator van dit land worden, dan wel.

Een gelukkig en verbeterd nieuwjaar!

Normaal

“Hoi Delano, denk jij er ook even aan je mobieltje in de mobieltjeszak te doen en hem op stil te zetten?” “Jezus wijf, pleur eens op met dat gezeik!” “Nou Delano, met het verkeerde been uit bed gestapt?”

Ik verzin dit gesprekje niet, dit gebeurt tegenwoordig echt op school. De inmiddels zeer ervaren docente probeert uit pure wanhoop haar teflonlaagje op te zetten. Verdere wapens heeft ze niet meer, soms verzoekt ze een leerling om de klas te verlaten en soms luistert zo’n leerling, soms niet.

Hoe hebben we het zover laten komen, vraag ik mij af. Waar en wanneer is dit misgegaan? Ik informeer nog voorzichtig of alle docenten daar last van hebben, maar ja, in meer of mindere mate is dat zo. Er schieten een paar dingen door mijn hoofd. Ligt het aan het feit dat het al te lang goed gaat in Nederland? Dat alles voor de hand ligt en dat jongeren uit pure verveling hun gedrag veranderen? Zit er iets in de lucht, stoot een fabriek teveel lood uit dat in het bloed terecht komt? Ligt het misschien aan Youp, die met zijn afzeikcabaret begon en daardoor nu iedereen denkt dat hij op die manier kan acteren?

Of neemt de herseninhoud langzaam af waardoor jongeren denken te kunnen doen wat ze denken te kunnen doen? Ligt het misschien aan de ouders, maar als dat zo is, wat heeft er dan voor gezorgd dat zij het zo anders doen dan ouders van vroeger? Zelf denk ik dat het hier al lang te goed gaat, dat we te rijk zijn, dat wat we doen nergens meer over gaat en dat we strontverwend zijn. Er is geen gevaar meer waardoor de nederigheid niet meer wordt aangesproken, er zijn alleen nog verkeerde voorbeelden. YouTubers, rappers, volkszangers. En feestjes, heel veel feestjes. En mensen, veel te veel mensen. Een heel klein gedeelte daarvan, een verwaarloosbaar percentage, is acteur van beroep. Die kunnen van alles acteren en motherfucker roepen als ze daar zin in hebben. De rest moet gewoon eens normaal gaan doen.