Mack

Er hebben deze week anderhalf miljoen mensen gekeken naar een documentaire over een drievoudige moord in Zoetermeer, gepleegd door een vader die er niet uitziet als een moordenaar. Ik heb deze documentaire gemist, net als het hele familiedrama moet ik bekennen. De gezichten van de vermoorde onschuldigen komen me niet eens bekend voor.

Maar vader ging vreemd, loog tegen familie en minnaressen en werkte zich onvermijdelijk in de nesten. En toen een Poolse minnares hem thuis kwam opzoeken in de veronderstelling dat hij alleen woonde, heeft hij zijn vrouw en dochtertjes maar vermoord. En daarna een fantastisch weekend met de Poolse beleefd. Logisch. Hij zag geen uitweg meer, schijnt hij later verklaard te hebben. Hij voelde zich in zijn vrijheid aangetast door zijn vrouw, van wie hij niet meer hield en heeft zich op geheel eigen wijze van zijn last ontdaan.

Maar ergens houdt mijn begrip op. En dat is hier. Dat je wilt leven met de schande van je gezin bedriegen moet je zelf weten, maar wie krijgt nu zoiets voor elkaar? Er zijn mensen met zware geestesziekten maar daarvan weet de omgeving en de psychiatrie dat ze een probleem hebben. Deze man zag geen uitweg meer en kon zich dus slechts beroepen op depressiviteit. En kennelijk is een rechter daarin meegegaan want in plaats van een eerder opgelegd levenslang, is de straf omgezet naar 20 jaar. Maar als je je depressief voelt, dan kun je naar de dokter. Dat hoeft niet altijd te helpen, maar het kan. En als je het niet doet, en het leven liever als ondraaglijke last ziet, dan kun je nog steeds zelfstandig nadenken. Er zijn legio depressieven die hun leed bij zichzelf houden. Dat zijn de dapperen, de edelmoedigen en de volhardenden. Deze man is gewoon een kille moordenaar. Als ik dit op mijn geweten had, eiste ik de maximumstraf tegen mezelf. Voor medelijden is geen enkele reden meer.

Iedereen wordt geacht de wet te kennen, maar ik ken hem helaas niet. Ik weet het een en ander over gewoonterecht en over je zaken toe-eigenen, maar grondwetten daar snap ik helemaal niks van. Want wat is nu het probleem met de Staatkundig Gereformeerde Partij? De SGP mag voortaan geen vrouwen meer uitsluiten van functies die nu nog alleen door mannen bekleed mogen worden. De SGP maakt hier een probleem van, maar dat probleem is er helemaal niet. Ze kunnen rustig vrouwen toelaten tot de verkiesbare plaatsen, want SGP-vrouwen willen graag gediscrimineerd worden en zullen dus (voor de buitenwereld) onderdanig zijn aan de man. Net als moslimvrouwen, die willen graag hoofdoekjes dragen. Is gediscrimineerd willen worden eigenlijk niet net zo goed een grondrecht?

Ik heb best veel sympathie voor SGP’ers, want zij worden twee keer zo hard veroordeeld door de maatschappij voor hetzelfde vergrijp. Ook een SGP’er licht de belasting op namelijk. Alleen áls het uitkomt dan zijn de rapen gaarder dan dat iemand anders de belasting tilt. Maar SGP’ers zijn slechts gewone mensen die er ook weinig aan konden doen dat hun wieg in Staphorst stond. Maar ik vind dat we de SGP’er moeten respecteren en hem vrij moeten laten in zijn geloof. Hij doet niemand kwaad. Het is alleen jammer dat hij de bijbel gereferkeerd uitlegt.

U weet dit niet van mij, maar een deel van mijn werk is dat ik adviseur ben van de regering. Mijn expertise wordt vooral ingeroepen als er wat dingetjes opgelost moeten worden die in de soep zijn gelopen. En wel op een zodanige wijze dat het gevolg logisch gerelateerd kan worden aan de oorzaak, zonder dat die twee ook maar iets met elkaar te maken hebben. Zo hou je bepaalde mensen uit de wind, en ik moet zeggen, het gaat heel goed.

Neem nou bijvoorbeeld zo’n voorstel dat het eigen risico op ziektekosten omhoog moet naar een kleine € 800 per jaar. Dat komt van mij. Van de zotte natuurlijk, maar wie gaat er iets tegen doen? Jan Chronisch Ziek niet hoor! De betaalt gewoon, want hij heeft zorg nodig en zonder zorg gaat hij dood. Ja, het is best smerig af en toe, maar het gaat hier over landsbelang.

De werkelijke oorzaak die aan deze gekozen oplossing ten grondslag ligt is natuurlijk de kredietcrisis. Die is veroorzaakt door wat multinationals en een aantal bankiers. Het zou dus logisch zijn om het geld bij hen op te halen onder het mom van "de vervuiler betaalt." Maar dat willen die banken en multinationals niet omdat ze dan eenmalig een wat minder jaar hebben, en dat zou weer betekenen dat hun bonussen omlaag moeten. Nou ja, en dan kom ik en zeg: "prima, dan halen we het bij Jan met de Pet, moeten jullie alleen even van de daken schreeuwen dat jullie naar het buitenland vertrekken als de overheid bij jullie extra belasting heft en dat de economie dan helemaal instort." Is natuurlijk helemaal niet waar want iedereen die de economie schade berokkent zou júist naar het buitenland moeten, maar om één of andere reden werkt het als excuus.

Dus om de veroorzakers ervoor te laten opdraaien, nee dat valt niet echt goed. Beperking van de hypotheekrenteaftrek is ook geen optie omdat de veroorzakers op die manier ook meer belasting gaan betalen, en dat is een ongewenste situatie. Bovendien is het ook best een socialistisch beginsel om mensen te steunen als een hypotheekrente nét niet helemaal zelf opgehoest kan worden. Nou ja, het zou misschien nog wel lukken, maar dan vallen er wat andere pleziertjes weg en ook dat kan niet de bedoeling zijn. Daar mag de overheid dus best wat in bijdragen. Ook dit is kinderlijk makkelijk te verkopen. Anders stort de huizenmarkt toch in, suffie! Dat een ingestort kaartenhuis niet nogmaals kan instorten, komt simpelweg bij niemand op. Nou, van dat soort handigheidjes maak ik dus gebruik.

Dus is de oplossing makkelijk. Het eigen risico op ziektekosten. Daar hebben de veroorzakers van de bezuinigingsmaatregelen geen last van. Ten eerste is het voor hen een klein bedrag, en ten tweede zijn zij niet chronisch ziek anders hadden ze nooit hun verwoestende werk kunnen doen, ergens op de hoogste verdieping van een hoog gebouw. De boodschap naar buiten brengen laten we over aan iemand met een ernstig gezicht. We hebben het even een jaartje laten bezinken zodat iedereen de kredietcrisis een beetje is vergeten, maar zich wel heel bewust is van de economische crisis en de dus onvermijdelijke bezuinigingsronde.

Een olifant gehoorzaamt zijn temmer uitsluitend omdat hij, toen hij jong was de ketting niet kon breken, en nu als volwassen olifant, nog steeds in die veronderstelling is. 

Ik verbaas mij er wel eens over hoe weinig er nog op tv is. Wat de moeite waard is in procenten van het gehele aanbod bedoel ik dan. Vroeger was er natuurlijk nog veel minder op tv, maar diezelfde breuk leverde destijds een enorm veel hogere waarde op. Ik zelf volg een stuk of vijf programma’s, dan houdt het denk ik wel op. Het is natuurlijk zo dat ik zelf ouder en wijzer ben en dat het daarmee te maken zou kunnen hebben, maar toch geloof ik dat het niveau ook enorm is gedaald. Het ligt heus niet alleen aan mij. Vanavond keek ik voor het eerst in een jaar of twintig naar het programma Bananasplit. Vroeger was dat toch één van de vaste programma’s waar ik naar keek. Soms hadden ze briljante grappen zoals de omgekeerde taxi, Hans Kazan die ineens zijn stuur aan de andere kant vond en natuurlijk Sören Lerby en de telefooncel.

Maar dan dit: ergens op de Veluwe stond een van aluminiumfolie gemaakte raket met een klein groen mannetje ernaast. De raket rookte alsof hij net was geland. Het mannetje communiceerde via een beeldscherm met lettertjes. En niemand die serieus dacht dat die kleine echt van Mars kwam. Maar beleefd als mensen zijn stonden ze het kleine groene mannetje toch even te woord, in afwachting van Frans Bauer die uit de struiken kwam lopen om te vertellen dat ze in Bananasplit zaten. En dat laatste gebeurde ook, en Frans had de grootste lol toen hij mocht onthullen dat het een grap was. Pffff.