Hans is sinds een week of twee enorm aan het stotteren geslagen. Niet meer normaal ineens. Hij herhaalt soms zo vaak een woord dat ik het een beetje zielig begin te vinden. Wij maken ons zelfs een beetje ongerust om zijn gehakkel. Wee wee wee wee wee wee wee wee wee wee weetje papa? Natuurlijk zocht ik mijn heil op internet. En dat kun je beter niet doen want volgens de stottertherapeut moet je er zo snel mogelijk bij zijn (telefoonnummer stond erbij), en volgens anderen gaat het meestal vanzelf weer over. Er zijn natuurlijk ergere dingen maar ik het zit me niet lekker. Wij hebben er nog geen aandacht aangegeven omdat we denken dat hij anders denkt dat hij niet mag stotteren. Morgenavond ga ik naar een presentatie over belastingthema's. De man die de presentatie geeft stottert ook. Geen 17 keer achter elkaar maar hij struikelt regelmatig een keer of drie over een woord. Maar hij doet dat toch maar. En hij klinkt stukken enthousiaster dan zijn collega, die niet stottert.
Bellisimo
Ik weet het niet meer hoor. Waarom maken Italianen toch zulke mooie auto's dat ik bijna moet huilen. Kijk deze Alfa Guilietta nu toch weer eens. Hij is wonderschoon! Echt met afstand de mooiste middenklasser van het moment, als je het mij vraagt. Het moet toch dodelijk frustrerend zijn voor Duitse designafdelingen, dat Alfa doodleuk met zoiets komt? Woedeaanvallen zijn volksziekte nummer 1 bij de oosterburen. Er zijn al Duitse autofabrikanten die Italianen aan het hoofd van hun designafdeling hebben staan om hun auto's wat meer Schwung te geven, maar het wil niet echt lukken. Het blijft emotieloos, koud staal, gemaakt om het ego van de bestuurder een boost te geven, wat er bij onze oosterburen gemaakt wordt. Voorrang krijgen is een kwestie van sympathie.
Mack komt overal te laat achter (12)
Wij hebben sinds een maand een nieuwe printer. Een Canon draadloos ongeloofelijk. Ik heb hem gisteren maar eens aangesloten. Linda heeft een beetje installatieangst bij zo'n geavanceerd apparaat en ik loop hopeloos achter bij de stand der techniek, maar ik ben niet bang want als ik zie wat tokkies allemaal geïnstalleerd krijgen aan I-pods, bluetooth, mobiele telefoons en laptops, dan ga ik er maar vanuit dat het niet echt moeilijk is. En dat klopte. Wij hebben nu een draadloze printer, scanner, kopieerapparaat en hij geeft alles aan op een eigen schermpje. Ongeloofelijk Mike! Regelmatig pak ik mijn mobiele telefoon en maak scheerbewegingen en -geluiden als er iemand met een I-phone zit te spelen. Kwestie van aftroeven.
Maar bereid u maar vast voor op een nieuw tijdperk. Dat van de gescande jeugdfoto's van Mack.
Er is hoop.
Pas geleden schreef ik er nog over maar dat helpt natuurlijk niks. Het is een eenzame strijd die je moet voeren als een van de laatste der Mohikanen. Er wordt topdrukte verwacht. Maar er is ook hoopgevend nieuws voor mannen. De twee moeders waarmee ik altijd koffie drink op zaterdagochtend tijdens de zwemles van Hans, waren het met mij eens. De één had liever een man met twee verschillende sokken aan dan eentje die bij elk van zijn tien paar lakschoenen een bijpassend eau de parfum heeft, de ander vond de geur van vers zweet bij een man niet erg. Dus er is nog steeds bestaansrecht voor de man zoals hij ooit bedoeld was.
Duits
Weet u wat ik nu een leuk vak vond op de Mavo? Duits! Wij kregen Duits van de heer Velders, een oud Oost-Duitse grenswachter die aan één oor doof was. En zijn andere oor hoorde ook niet als een vleermuis. Het leukste aan Duits vond ik dan ook het propjes schieten. Een balpen met afgezaagde loop diende als schiettuig, een nat propje erin en blazen maar in de richting van een klasgenoot. Uiteraard schoot die wel terug. Er was één les, waarbij de klas (het mannelijke gedeelte althans) in twee kampen was verdeeld en wij het Ardennenoffensief nog eens dunnetjes over deden. Dat meneer Velders die miljoenen propjes op de grond niet opviel, was mij een raadsel. Maar op een gegeven moment was ik het geschiet wel zat, en liet dat merken aan de tegenpartij, die echter van geen ophouden wist. Ik besloot dan ook om de tegenpartij aan te geven bij de leraar. Ik stak mijn vinger op en wachtte tot de leraar mij aansprak. Ondertussen hoorde ik afkeurend gehoon uit de andere helft van de klas komen. "Lafaard, wacht maar straks" en dat soort kreten. Maar ik liet mij niet chanteren, deze heerschappen waren er gloeiend bij, en daar zou ik voor zorgen.
"Ja, Mack, wat is er," vroeg meneer Velders. Ik wees naar het bord en vroeg wat daar nu precies stond. Toen hij zich omdraaide schoot ik snel een natte prop naar de leider van het andere kamp en bedankte daarna de leraar voor zijn toelichting.
Belastingbetaler!
Belastingbetaler, er moet mij wat van het hart. Het begint mij de laatste tijd steeds meer op te vallen dat er een poging wordt gedaan door onze overheid, om ons aan de hybride auto te krijgen. En ik heb geen idee waarom. Natuurlijk, onze overheid gebruikt als argument "beter voor het milieu" maar daar verschillen de geleerden nog over van mening. Nee, ik zeg het fout, de geleerden verschillen niet van mening, de geleerden verschillen hierover van mening met de commerciëlen. Natuurlijk, een volledig elektrische auto stoot geen CO2 uit, tenminste niet tijdens het rijden. De elektrische auto doet dit tijdens het opladen. En wel net zoveel als een moderne dieselauto, hoorde ik vanavond nog twee geleerden beweren. Rijdende gas-en kolenfabrieken zijn het, die elektrische auto's.
Hybride auto's zijn nog een graadje erger. Want die kennen niet de nadelen van een elektrische auto, (urenlange oplaadtijd, kleine actieradius) waardoor je voor de berijder van de volledig elektrieke auto nog respect kunt opbrengen, dat hij dit offer brengt, zoals voor een motorrijder in de regen. Maar hybride auto's kennen deze nadelen niet, en dienen dus enkel de portemonnee van de berijder. En het meest misbruikte voordeel is wel de lagere fiscale bijtelling in geval van zakelijk gebruik. Belastingbetaler, de bijtelling voor de auto van de zaak is bedoeld om iemand belasting te laten betalen over het bruto privé-voordeel dat hij heeft met een auto van de zaak. Heeft dit te maken met het milieu? Neen belastingbetaler, helemaal niets.
Maar het ergst van allemaal, belastingbetaler, is wel de zogenaamde tussencategorie van 20% bijtelling. Want voor een autofabrikant is het een koud kunstje een auto zo af te stellen, dat hij bij 90-120 km per uur aan de uitstoot eisen voldoet, maar ondertussen 160 pk onder de motorkap heeft zitten. En wat doen bestuurders met 160 pk onder de motorkap, beste belastingbetaler? Géén 90-120 rijden nee. Gas erop en volop C02 uitstoten. Van ons geld, belastingbetaler. Het is een grof schandaal.
Toch, beste mede-fiscaal gedupeerden, hoop ik dat iemand dit verhaal aan barrels wil schieten. Zodat ik een frustratie overboord kan gooien. Want ik kan wel dezelfde toon aanslaan als een politicus, maar wie als boekhouder geboren wordt, wordt nooit politicus.
Bul
Als Hans lief is geweest en z'n eten heeft opgegeten mag hij 's avonds in mijn bed slapen. Dus dat is niet zo vaak. Maar toch komt het minimaal één keer per week voor. Dan til ik hem als ik naar bed ga op, en draag hem naar zijn eigen kamer. De vaderrol gaat voor de rugklachten. Maar laatst ging ik in mijn bed liggen, zag ik aan de zijkant van mijn matras zo'n enorme bul. Gadverdarrie, ik herkende het precies, want die smeerde ik vroeger ook aan het matras van mijn vader. Ik heb het ding kokhalzend verwijderd, want daar hou ik niet van. Bovendien, herinnerde ik me weer dat ik hem al eerder van die praktijken verdacht had.
Eergisteren wilde hij weer in mijn bed, maar ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik geen bullen meer in mijn bed tolereer. En als ik ze toch vind, dat hij dan nooit meer in mijn bed mag. Is-ie nu helemaal! Ik heb wc-papier op het nachtkastje gelegd en gezegd dat als hij een vieze neus had, dat hij dan het papiertje moest gebruiken. Ik vermijd het woord 'bul' bij hem, want als-ie in de gaten heeft dat ik een bepaald woord vies vindt, dan gebruikt-ie het extra vaak. Als hij gepoept heeft (ik geef de voorkeur aan het woord "drukken" maar dat mag niet van Linda), dan roept-ie: Papa, ik heb een verrassing voor je! Ik bedoel maar. Gisteren ga ik naar bed, zit er een enorme joekel aan het wc-papiertje dat op mijn nachtkastje lag. En vanavond precies hetzelfde! Natuurlijk ben ik blij dat ik hem dat zo snel geleerd heb, maar ik vraag me wel af, als dat in deze frequentie gaat, waar al die anderen zijn gebleven.
Harmonie aan tafel
Er heerste vanavond harmonie bij ons aan tafel. Tammar was tot nu toe meer van de glimlachjes, maar vanavond schaterde ze het uit toen ik geschrokken reageerde op een nies van Linda. En nog een keer, en nog een keer. En toen Linda het zat was, deed Tammar zelf maar even een soort "Tsoe!" En uiteraard schrok ik daarvan en schaterde zij het uit. Probleem is wel dat zij geen genoeg kon krijgen van mijn grapje dus voordat ze uitgeniest was, waren we vijf minuten verder. Daarna deed ze haar handjes voor haar ogen, ten teken dat ik moest roepen: waar is Tammar nou? Ook dat vindt ze langer leuk dan ik. En toen ik daarmee op hield legde ze haar handjes op haar hoofd, en dat betekent: "op het boze bolletje." Dus Linda zet het liedje in en gaf Tammar een hand en met z'n tweeën gaan ze dan heen en weer zoals je vroeger wel eens zag in programma's met Chiel Montagne. Maar daar bleef het niet bij, want Tammar wilde van mij ook een hand. Natuurlijk wilde Hans mijn andere hand en voor ik het wist deden wij de polonaise voor rolstoelzitters. En ik zong nog mee ook. Goed, zoiets kan je één keer overkomen in een moment van overgave aan je dochtertje, maar dit is bepaald niet het imago dat ik als vader wil opbouwen. Een vader gaat geen kinderliedjes met het hele gezin zitten zingen, en zeker niet als de rolgordijn in de keuken gewoon open is. Want ook harmonie kun je overdrijven.
De chiropractor
Enigszins sceptisch meldde ik me vandaag bij de chiropractor. Spottend worden zij ook wel krakers genoemd en daarom was ik een beetje nerveus over wat me te wachten stond. Maar mevrouw de chiropractor paste de kliktechniek toe, het klikte namelijk gelijk goed, en dat is het halve werk. Zij bekeek mijn houding en somde op wat ze constateerde. Alsof ze in een dictator-apparaatje aan het praten was. Ik wist niet dat ik zoveel mankeerde. Vooral rechtop staan is voor mij een probleem. Ik lijd aan het Henny Huisman syndroom namelijk. Verder maakte ik er iets uit op dat mijn rechterbil wat lager zat dan mijn linker, dat ik mijn rechtervoet wat meer naar buiten zet dan mijn linker, en dat ik bij het achterover buigen scheef ging, precies zoals zij al voorspelde op basis van de door mij beschreven klachten.
Ik kreeg de indruk dat zij vond dat ik een prima patient was, die goed omschreef wat ik voelde. Ik ben ook een gevoelig type, en dat zal u vast verbazen. U kent mij immers als een keiharde commando, met staalkabels van spieren. Ik was zelfs een van de weinige patienten die aanvoelde dat het heiligbeen (heeft iedereen, niets bijzonders) na haar behandeling wat soepeler scharnierde.
Maar er waren ook nog dingen goed aan mijn gestel. Zo was mijn voetzoolreflex uitmuntend, net als alle reflexen die getest werden met een hamer. Vooral mijn afweerreflex kent zijn gelijke niet. Na het lichamelijke onderzoek kreeg ik dan uiteindelijk de gevreesde behandeling met de kliktechniek. Een paar klikjes met een apparaatje op een wervel en een speciale bank die mijn bekken optilde en met een schok weer neer liet komen. En dat een paar keer achter elkaar. Ik dacht er het mijne van. Als je zo'n behandeling nodig hebt om van je klachten af te komen, dan zegt dat volgens mij ook wat over je sexleven.
Kanker
Alsof je met een grote groep vluchtenden
over een mijnenveld rent
om je heen hoor je explosies
terwijl jij angstig voorwaarts gaat
biddend dat je er niet op zult stappen.
Dit is mijn gedachte als ik hoor hoeveel mensen om je heen op die mijn trappen. Het lijken er steeds meer te worden. Er moet iets verkeerds in ons eten zitten ofzo. Want het slaat nergens meer op. Of probeert de natuur zich op hardvochtige manier van de mensheid te ontdoen? Zullen we de natuur maar even laten weten dat er ook nog best goeie mensen zijn? Want volgens mij is de natuur een beetje van slag. Maar goed, als je ontsnapt aan kanker, liggen er nog zoveel gevaren op de loer waar je maar beter niet over na kunt denken. Je moet gewoon soms in je hoofd terug naar toen je 8 jaar oud en nog onsterfelijk was.
Mack 