De auto is de ultieme vorm van vrijheid
al zijn ogen van overheidswege
kritisch op je gericht
nooit zal zij
jouw gevoel kunnen ontnemen
dat je hebt als jij vrouw en kinderen
door storm en regen
over snelwegen vervoert
terwijl zij rustig slapen,
en erop vertrouwen dat
je hen weer veilig thuis brengt.
Wat vindt u? In de categorie 'autoliefde' of in de categorie 'gedichten die je nooit meer leest'?
Zoals ongeveer elke Vaassenaar die ook een Hyves account heeft, kreeg ik vandaag een vriendenuitnodiging van een wethouder. Zijn Hyvesnaam is ook wethouder …..(vul hier de meest voorkomende Nederlandse naam in) Ik ga er niet op in, want ik ken de man niet, maar mijn stem krijgt hij wel, want daar is het de beste man om te doen. Ik hoorde het ook vanmiddag van Linda, dat hij mijn stem krijgt. Want de man is ook vrienden met Linda geworden en hij heeft haar overtuigd van het nut van de lokale partij die de wethouder vertegenwoordigt en van het feit dat de partij opkomt voor Vaassense belangen binnen de gemeente Epe.
Prima zaak, lijkt mij, maar ik ga niet stemmen. Dus neemt Linda gewoon aan dat ze dan mijn stem mag hebben omdat ze het zonde vindt een stem verloren te laten gaan. Ja, dat kan wel zijn, maar ik vind het zonde om oud brood weg te gooien en dat doe ik dan weer niet. Bovendien, deze partij die opkomt voor het Vaassens belang wil dingen die ik helemaal niet wil. Een autovrije straat van de dorpstraat maken bijvoorbeeld. Ik baalde al dat ze er destijds éénrichtingsverkeer van maakten. Of dat ze tegen de leegstand zijn in voormalige winkelpanden in Vaassen. Nou, ik niet. Ik ben trots op het feit dat wij ook krakers in Vaassen hebben. Als we het nu hebben over de Tweede Kamer verkiezingen, dan ben ik nog nét te porren om zelf te gaan stemmen, maar niet voor de gemeenteraad. Hoe dat komt? Daar heb ik over nagedacht. Als je niet gaat stemmen, dan ben je gewoon een tevreden mens. Er gebeurt gewoon niet genoeg wat ook jou aangaat. Kijk, als ik in Utrecht zou wonen, Kanaleneiland of Overvecht, en er waren hier op straat jeugdbendes de baas, ja dan heb je wat belangrijks om je druk over te maken ja. Hier niet. Zal deze lokale partij de invoering van de parkeerschijf kunnen tegenhouden?
Ik was daarnet bij toeval live getuige van de 100e gouden medaille voor Nederland bij de Olympische spelen. Normaal mis ik dit soort dingen omdat ik niet weet dat de wedstrijd er is, en omdat ik niet weet wie de kanshebbers zijn. Terwijl ik echt wel geïnteresseerd ben in sport, maar ik doe er te weinig moeite voor. Wat het dubbel en dwars het vermelden waard maakt is dat het goud werd gewonnen door Nicolien Sauerbreij, bij het onderdeel parallel reuzenslalom bij het snowboarden, en dat is het eerste goud ooit door een Nederlander in de sneeuw gewonnen. Want bergen met sneeuw daar ontbreekt het hier aan, dus vergelijk het met een Keniaan die goud wint met wadlopen. Een grootse prestatie dus, vergelijkbaar met Anton Geesink die als eerste niet-Japanner goud wint bij het judo. Maar Nicolien had natuurlijk wel een klein voordeeltje, met zo'n heimliche achternaam.
Dat 100e goud had natuurlijk voor Sven Kramer moeten zijn, de beste lange afstandsschaatser die de wereld ooit heeft gezien, als ik Johan Olav Koss, Gianni Romme en Geir Karlstad voor de zekerheid niet meetel. Maar hoe dan ook, hij is een hele grote. In Amerika echter kende men hem niet en een Amerikaanse journaliste vroeg hem of hij zich even aan het Amerikaanse volk wilde voorstellen en vertellen wat hij tot nu toe allemaal had bereikt. Dat weigerde Sven verontwaardigd zoals het een goede kapsoneslijer betaamt. Ja, ik bedoel dat niet eens negatief, want als je zo goed bent als Sven, mag je van mij best een beetje boven het maaiveld uitsteken. Ik weet het, het is een on-Nederlandse houding, maar zo denk ik erover. Heldenverering, dat moesten we bij wet invoeren. In elk geval, de Amerikaanse tv-presentator die het fragment van Sven van commentaar mocht voorzien, maakte Sven even belachelijk door te zeggen dat hij een onbekend speedskatertje was en dat het daarom logisch was dat Sven zulke kapsones had. Maar ik vind dat Sven gelijk had. Schumacher zou zich niet voorgesteld hebben, Senna niet en Cruijff niet. En wij moeten zeker wel weten wie de president van de VS is? Terwijl zij niet eens weten waar Nederland ligt? Laat ze de klere krijgen, die Amerikaanse kapsoneslijers.
Er bestaan marktonderzoekers, dat is niks nieuws. Wat ook niet nieuw is, maar wel voor mij, want ik kom overal te laat achter, is dat er mensen zijn die voor hun beroep markten creëren. Dus dan wordt er eerst een overbodig product uitgevonden en daarna pas wordt er een markt voor gezocht. Bijvoorbeeld Nivea ging zich op (voor)huidverzorging voor mannen richten, terwijl geen man daar behoefte aan had. Maar het is ze toch gelukt, want slechts weinigen schamen zich ervoor als ze een verzorgende crème op hun wangetjes smeren, en dat is knap. Zo hoorde ik vanavond dat er speciale marktcreateurs naar een indianenstam in Brazilië gaan om hen te leren hoe ze hun haar kunnen wassen met shampoo. Ze bewerken eerst het vrouwelijke gedeelte van de stam, en vervolgens treedt de wet van de slang en de appel in werking, en worden mannen gedwongen, willen zij ooit nog een kans maken bij de vrouwen, hun haren te wassen met een lekker geurtje. En dan ga je toch anders aankijken tegen angstaanjagende oorlogskreten van indianen. Joehoe-hoe-hoe-hoe.
In elk geval, wat die createurs kunnen, kan ik ook maar dan andersom. Ik breek markten af. Toen ik een jaar of 17 was en ik zat in de klas, voelde ik wel eens een zweetdruppel van onder mijn oksels op mijn zij vallen. Heel even onopvallend met je gezicht onder je oksel en je wist dat je meer deodorant moest spuiten. Vervolgens moest je de hele dag met je armen straks langs je zij lopen om niet een al te grote bron van irritatie te worden. Ik weet niet of ik de enige ben, maar deodorant doet bij mij al jaren niks meer behalve irriteren. Ik douche elke ochtend en regelmatig sla ik een welgemikte slag met de tondeuse onder mijn oksels, en ik heb werkelijk nooit meer last van klotsende oksels. Gewoon niet. Maar wel van rode oksels. Dus wat heb ik sinds gisteren besloten? Voortaan geen deo meer voor mij. Mannen, volg mijn voorbeeld en dood aan de Nivea for gays men.
Qua souplesse is het hier de laatste week net een bejaardenhuis. Afgelopen weekend kregen we allebei flink last van onze rug, en aangezien dat ons beiden nogal eens gebeurt zijn we dat spuugzat. Ik ging altijd naar de fysiotherapeut, en dat hielp altijd prima, maar het nadeel van de fysiotherapeut is dat je vooral zelf aan het werk moet. Dus flink lopen en fietsen. En dat kost moeite en daar houdt een modern mens niet van. Ik ben ook weer bij mijn privé Jomanda geweest maar haar instralingen gaven maar kort verlichting. Bovendien is een gereformeerde collega het er niet mee eens dat ik daar heen ga, omdat zij die krachten van de duivel schijnt te hebben. Nou ja, het zekere voor het onzekere, Linda is bij de osteopaat geweest en ik heb een afspraak met één of ander giropraktijk. Ik heb geen idee wat die doet, maar ik kon pas volgende week dinsdag terecht. Ik verweerde mij nog dat de klachten dan waarschijnlijk wel over zouden zijn, maar de assistente legde mij uit dat dat niet uitmaakt, omdat ik aangaf wel vaker last van mijn rug te hebben. Zo iemand schijnt te kunnen voelen of er iets in je ruggewervel mankeert. Nou ja, tot het tegendeel bewezen is, geloof ik hier maar in. Linda en ik doen een wedstrijdje wie het eerst weer beter is. Voorlopig ben ik aan de winnende hand, want bij haar zijn nog wat extra ongemakken gevonden, en misschien wil zij daar wel over verhalen in een extra lange reactie. Want daar is ze gek op.
Toen ik in de tweede klas van de lagere school zat, maar misschien wel al de eerste, liep ik naar school. 1,5 kilometer en ik moest een drukke weg over. Met zebrapad weliswaar. Maar toch. Ik zou het nu al onvoorstelbaar vinden, om een kind zonder begeleiding zo ver naar school te laten lopen. Maar toen was het normaal, want ik was niet de enige. En tussen de middag gingen we naar huis, om anderhalf uur later weer naar school te lopen. In mijn geval was mijn moeder gewoon thuis en had de tafel gedekt. Mijn vader kwam eveneens tussen de middag thuis, ik zie hem nog met zijn fiets aan de hand door de tuin lopen, met lange jas, en we aten een boterham. Ik zes, zoals ik nu nog steeds doe.
Op een of andere manier liepen dingen vroeger makkelijker, of waren vanzelfsprekender. Mijn broer(tje) van 1,98 was vanavond even bij ons en wij kwamen aan de praat over de kinderopvang, buitenschoolse opvang, voorschoolse opvang, opvang in de schoolvakanties…je wordt niet goed van alle opvangen die je tegenwoordig nodig hebt om een modern gezin te kunnen bekostigen. Want om je alle luxe die de buren ook hebben te kunnen veroorloven kan het gewoon niet anders dat vader en moeder allebei werken. En dan moet moeder nog zoveel verdienen dat het kostendekkend is voor kinderopvang + de prijs van een tweede auto + de dure zomervakantie en het extra midweekje + de mooie kleren en speelgoed van de kinderen. Want vaders salaris is maar net voldoende om het gezin van te onderhouden. Het is een afweging die je maken moet. Nu klaag ik geenszins, want ik pas me makkelijk aan aan de armoedegrens rond welke wij leven, (wij kunnen hooguit maar twee keer per jaar op vakantie) maar vanavond schoot mij wel DE oplossing te binnen voor dit probleem dat in veel gezinnen speelt. En het is zo voor de hand liggend dat ik niet begrijp dat ik er niet eerder opgekomen ben. Bigamie! Een man krijgt voortaan de beschikking over twee vrouwen! Eentje die er full-time bijwerkt en eentje die thuis is voor de kinderen. Een win-win-win situatie. Als dit geen stemmen op gaat leveren weet ik het ook niet meer.
Wat tegenwoordig een geliefd argument van managers is om iemand te overbluffen: mensen hebben nu eenmaal moeite met veranderingen. Zij (die zelf kennelijk geen mens zijn) gebruiken het niet als overtuigingsmiddel -omdat de beslissing eenmaal allang genomen is- maar omdat er alleen nog even afgerekend dient te worden met de tegensputterende werknemer. Die wordt dan steevast te kakken gezet als conservatief en dus ongelijk hebbend. Het enige wat de werknemer in die situatie dan ook dient te doen is te zorgen dat hij zijn geheugen goed op orde heeft en de betreffende manager te confronteren met wat "verbeteringen" uit het recente verleden die gegarandeerd niet hebben geleid tot de te voren beloofde voordelen. Maar dat is alleen genoegdoening, het verandert niets aan de op touw staande verbeteringen.
Ik zag vanavond een reportage over hedendaags Rusland. De Russen moesten overstappen van het hen vertrouwde communistische systeem, naar het onbekende en voormalig verwerpelijke kapitalisme. En na een jaar of twintig willen de ouderen nog altijd terug naar de tijd dat iedereen gelijk was, en dat mensen nog iets voor elkaar deden zonder verplichte tegenprestatie. Hebben we hier nu te maken met de 40-jaar gestrafte gevangene die ineens vrij komt en zelfmoord pleegt omdat hij niet weet hoe met de vrijheid om te gaan, of is communisme echt een beter systeem? Blaat men maar wat over de euro of kon je met je loon in guldens écht meer kopen? Als veel mensen na 20 jaar nog steeds terugverlangen naar een vroegere tijd, zou die tijd dan beter zijn geweest of ligt het gewoon aan mensen die niet met hun tijd meegaan? "Dat is niet meer van deze tijd", ook zo'n prachtige dooddoener.
Nu werd ik vanochtend wakker met het nieuws dat er voor de zoveelste keer een kabinet gevallen was en daar wil ik toch ook eens iets over zeggen. Niet zozeer inhoudelijk, want feitelijk begrijp ik er niet zoveel van. Bovendien gaat politiek over meningen en niet over feiten en dan is het altijd lastig om je een oordeel te vormen, vind ik. Maar ik volgde vrijdag op de radio de debatten zonder me af te vragen waar het nu precies om ging. Alleen de toon van de stemmen vond ik al hoogst interessant. En volgens mij denken ze er in de Tweede Kamer net zo over.
Maar betekent dit nu gewoon weer dat al die ophef over de kilometerheffing weer allemaal voor niks is geweest? Gaat het ooit wel eens ergens over in dit land? Gaan we de volgende verkiezingen nu weer uiterst serieus nemen? Gaan we nu ook merken dat er niet meer geregeerd wordt, en zo ja, aan wat?
Het hardst lach ik nog als JPB zich wederom verkiesbaar stelt, en dat het CDA dan weer wint. Dan kunnen we in het Guiness Book of Records. Mij maakt het persoonlijk niet zo heel veel uit wie er regeert en wie er opposeert. Maar in het kader van "ik wil me op vakantie niet hoeven schamen voor mijn Nederlandse kenteken" hoop ik nu toch eens op een eensgezind kabinet dat de rit uitrijdt zonder al te veel aandacht te trekken.
Op zomaar een zaterdagochtend krijg ik van de juffrouw van Tammar te horen dat ik een topman ben, een andere moeder vond mij een koene ridder en weer een andere vroeg of ik niet even met haar man wilde praten om hem wat uit te leggen over het reilen en zeilen binnen het huishouden. En nu denkt u misschien dat mijn ego enorm gestreeld wordt, en dat is ook zo, maar ik blijf natuurlijk wel met mijn beide benen op de grond staan, en ook gewoon ín mijn schoenen. Want ten eerste ben ik een enorme slijmbal en ten tweede zijn het maar momentopnames die de dames met mij meemaken, en ten derde doen hun eigen mannen het even goed als ik, na enig doorvragen van mijn kant. Want pas als je eigen vrouw zegt dat je een topman bent, dan pas kun je daar waarde aan hechten.
Mevrouw Mack moppert vaak genoeg op mij, en ik op haar, hoe kan het ook anders in een gezin met jonge kinderen. Soms ga ik 's ochtends weg en dan ben ik pissig maar dan geef ik haar toch een kus omdat we dat nu eenmaal zo doen, maar het liefst zou ik mijn middelvinger opsteken. Maar gelukkig is dat maar vier van de vijf dagen. En ik verzaak ook mijn huishoudelijke taken als ik de kans krijg. Dat heb ik meegekregen uit mijn ouderwetse opvoeding en uit het gezin waarin mijn moeder accepteerde dat mijn vader (die morgen al weer 25 jaar niet meer onder ons is) het hoofd van het gezin was, en waar dat prima werkte. Aangezien Linda daar anders over denkt, moeten we soms vechten voor onze plek. En soms vallen er rake woorden. Maar gelukkig houden we wel allemaal van harmonie en weten we dat het klokje nergens tikt als thuis. Foutloze mannen en vrouwen zijn er niet. Het gaat erom dat je jezelf weg kunt cijferen als het nodig is. Een gezin werkt alleen als man en vrouw een team vormen, vastbesloten om de kinderen het thuis en de opvoeding te geven die ze nodig hebben. Het was immers niet hun keuze om op de wereld gezet te worden.
Ja, tijdens de zwemles van Hans bespreek ik intieme dingen met andere moeders, dat merkt u wel. Maar ik heb deze keer niet gemist dat hij door "het gat" zwom.
Mack 