Linda werd vandaag geopereerd aan haar galblaas, want die zorgt al een jaar of zeven voor maagproblemen. Die begonnen voor het eerst toen wij terugkwamen van onze huwelijksreis door Ierland, al waren wij toen nog helemaal niet getrouwd. Doktersbezoekjes, een gastroscopie, maagtabletten, het mocht allemaal niet baten. Twee maanden geleden zat ze op de eerste harthulp wegens maagproblemen die door een galsteen werden veroorzaakt. Ja, zo’n galsteen heet niet voor niets galsteen, de doktoren wisten niet waar ze het zoeken moesten. Maar nu is-ie er dan eindelijk uit. Ze mocht hem houden, hij is een centimeter of 3-4 lang en het is een vies ding. Door een spoedgeval tussendoor was Linda pas veel later aan de beurt en moet ze nu een nachtje in het ziekenhuis blijven. Ze ligt naast een hele gezellige kerel, met een mp3 speler die ook gelijk vroeg of de gordijnen dicht mochten toen Linda binnen werd gereden. Kijk, dat ik dat nu vraag, na vijf jaar huwelijk, daar is nog iets voor te zeggen, maar dit vond ik een beetje onbeleefd. Gelukkig slaapt Linda en mag ik haar morgenochtend weer ophalen. Volgende week mag ze weer terug. Dan staat er een meniscus op het programma die al jarenlang voor hoofpijn zorgde.
Broodjeshuis
Op het industrieterrein waar ik werk, schijnt een broodjeshuis geopend te zijn. Vanmiddag werd er gevraagd of ik tijdens mijn rugrondje daar eens naar wilde uitkijken. Natuurlijk wil ik dat. Maar wat is in godsnaam een broodjeshuis? Ik mag mij altijd graag van de domme houden. Is dat gebouwd van broodjes ofzo? En kun je daar van eten en hoor je dan: knibbel knabbel knuisje, wie zit er aan mijn huisje? Nee, niets van dit alles, een broodjeshuis is gewoon een broodjeswinkel. Of een broodjeszaak zo u wilt. Ik ben er zoals gewoonlijk weer te laat bij om dit onheil nog te keren. Als iemand broodjeshuis tegen je zegt, en jij kijkt dan niet begrijpend, dan ligt het aan jou. Stom hè? Je verwacht dat iedereen de broodjeshuiszegger honend uitjouwt, maar nee, de broodjeszaakzegger is reeds een boer. Het marketingkwaad is alweer geschied. Moet je voor de gein eens ‘broodjeshuis’ intypen op google. Er komen er 32000 tevoorschijn! Natuurlijk ging ik vanavond naar huis met de medeling dat ik even langs het patathuis ging om friet te halen. En dat ik daarna nog even bij het belastinghuis ging inloggen om voor iemand aangifte te doen. Om vervolgens naar het woonhuis te gaan om eens lekker een avondje te gaan wonen.
Herrie
Ik ben niet zo’n luidruchtig persoon. De luidrucht is mij stelselmatig afgeleerd in mijn jeugd. Op mijn tenen de trap op, en zachtjes met de deuren. Het nadeel ervan is wel dat je je ergert aan mensen die als een olifant de trap op lopen of een deur dicht smijten met een rotklap. Of aan mensen die keihard praten als je zit te werken. Mijn collega (lekker onbekommerd roddelen hier) belt altijd met het doveninstituut. Als zij aan de telefoon zit, kan ik mijn eigen gedachten niet meer verstaan. Het irriteert me mateloos, want ik word ook een dagje ouder. Waarom doen ze dat, die hardpraters? Het zijn ook altijd gesprekken van niks. Ze zeggen tien keer hetzelfde en ze praten met een zakelijk accent. Zo praten ze normaal nooit. En in elk gesprek hoor je dezelfde one-liners. Waarom regelen ze hun zaakjes niet via e-mail? Toch veel handiger als je steeds dezelfde dingen zegt? Een kwestie van knippen en plakken lijkt me. Veel geschreeuw en weinig wol is niet zomaar een gezegde hoor. Ik weet zeker dat er een causaal verband is tussen iemands intelligentie en zijn luidruchtigheid.
Mack
Nee, dat Morriez past niet bij me, daar heeft Yukiko gelijk in. Ik moest wat hebben en omdat E. mij altijd zo noemt als hij belt, dacht ik dat dat logisch zou zijn. Maar Morriezz klinkt als een snelle jongen, en dat ben ik niet. Maar wat zou er wel bij mij passen? Geen idee. Ik maak er maar weer Mack van. Dat ben ik toch een beetje geworden de afgelopen zes jaar. Mack is de naam, aangenaam.
Paars bloed.
Er scheen vandaag iets aan de hand te zijn bij Paleis Het Loo te Apeldoorn. Een doop van een van de prinsesjes volgens mij. RTL Boulevard, mijn favoriete programma, besteedde er uitgebreid aandacht aan. Toch mis ik meestal de essentie van het onderwerp als er prinsessen op tv zijn. Met name Maxima en Marilène leiden mij af van die essentie. Maar wat een vrolijke familie is het toch, die Van Oranjes. Het ene deel is komiek, het andere deel is knap, er is een minder goed gelukt deel en een minderheid lijkt mij uitermate geschikt als troonopvolger. Want de aangewezen troonopvolger maakt er tegenwoordig helemaal een grote grap van, van die troonopvolging. Grapje met de pers hier, grapje met de pers daar, en de pers maar lachen op commando, ik heb er genoeg van. Het hele aanzien van blauw bloed verdwijnt op deze manier. Zelfs de Majesteit maakt zich schuldig aan vermenging van rood en blauw met haar oma-kwaliteiten. Het goede mens is uitermate geschikt als oma, en gek op haar kleinkinderen, dat zie je zo. (Zou ze wel eens een luier verschoond hebben?) Het wordt hoog tijd dat ze het stokje eens overdraagt aan een serieuze prins. Floris, dat lijkt mij de enige geschikte om het hele spul weer in het gareel te krijgen. Maar als dat zo doorgaat met dat openluchtcabaret van ze, dan kunnen ze dat hele koningshuis net zo goed legaliseren.
We beginnen met een writersblock
Zo. Ik was altijd al gek van Elvis. Die zette ook z’n eigen dood in scène en leeft nu een teruggetrokken leven op Hawaï. Wat dat betreft doe ik dat toch wel weer mooi, al zeg ik het zelf. Maar goed, er zijn nu genoeg woorden aan vuil gemaakt, we moeten weer verder.
Maar nu ben ik gaar van allerlei virtuele aanpassingen dus het begint hier met een writersblock. Heeft u dat ooit ergens eerder gezien, een weblog dat begint met een writersblock? Nee he? Ze moeten gewoon niet zeggen dat boekhouders saai zijn, want dat is gewoon niet zo. Als je blij de wereld in kijkt, dan ben je nooit saai.
Mack. When you need him, he’s not around. When you don’t need him, he’s around.
Een nieuw leven begint.
Met gevoel voor drama heb ik na zes jaar bloggen op mijn vorige web-log, dat er niet toevallig ongeveer zo uit ziet als deze, afscheid genomen van mijn geliefde lezers. Maar omdat ik het schrijven en de interactie met de reageerders veel te leuk en te interessant vind, ben ik gelijk maar weer opnieuw begonnen. Ik wilde wat ballast kwijt. Er waren mensen uit mijn echte leven (met name collega’s) die mijn weblog hadden ontdekt en ik vond dat niet prettig. Mijn collega’s zijn de eersten van wie ik niet wil dat ze weten wat ik doe en denk in mijn privéleven. Ik heb dan het gevoel dat ze me een stap voor zijn door mijn gedachtengang te kennen en ik voel mij niet meer vrij om over hen te schrijven. Dus dat was eigenlijk alles. Dramatisch detail aan mijn virtueel overlijden op mijn vorig weblog was dat ik gestopt ben, op de dag dat ik precies even oud ben als mijn vader ooit geworden is. Veertig jaar, zes maanden en zes dagen.
Voorbijgaande droefheid
Vandaag ben ik precies 14.796 dagen oud en dit lijkt me een mooi moment om te stoppen met deze weblog. Sommigen zullen deze mijlpaal begrijpen, anderen niet. Vanaf 28 maart moet ik het allemaal zelf doen want ik heb geen voorbeeld meer. Na ruim 1800 logjes en ruim 27.000 reacties is het mooi geweest. Het was mij een ongelofelijk genoegen om hier te schrijven en ik bedank allen voor de interactie.
Johannes 16:22
Ook gij hebt dan nu wel droefheid, maar ik zal u wederzien en uw hart zal zich verblijden en niemand ontneemt u uw blijdschap.
Mack komt overal te laat achter (13)
Het liefst zou ik niet aan mode meedoen. Nee, liever nog had ik dat mode niet bestond. Althans voor mannen niet. Vandaag komt er op mijn werk een collega (met piemel, denk ik nog steeds) binnen met bloemetjesschoenen. Ja, ik weet het, ze zijn totaal belachelijk maar zometeen in de reacties, let maar op, zijn er vrouwen die ze geweldig vinden en die zouden willen dat hun man ze ook droeg.
Maar aan sommige dingen ontkom je niet. Behalve aan een normale spijkerbroek. Een klein jaartje geleden heb ik twee spijkerbroeken gekocht, zo standaard als maar mogelijk was, maar die rechte jaren-zeventigmodellen zijn er niet meer. Dus ik kwam er af met een verstelbare achterkant en achterzakken die ergens op mijn knieholten hangen. En op de andere staat tekst geschreven, al heb ik geen idee wat. Maar geen af-fabriek doorslijtplekken, dat vond ik al heel wat. Maar ik erger me aan mijn broeken, want ze zakken constant van m'n hol. Steeds loop ik die dingen op te hijsen en de riem weer strakker te stellen, maar het is gewoon niet fijn. Vroeger had ik broeken die gewoon bleven zitten. Die tijd is definitief voorbij. Wist u dat de Nazi's aan hun krijgsgevangenen ook altijd te grote broeken uitdeelden, zonder riem, opdat ze ook de hele dag hun broek moesten ophouden? Een sadistisch uitgedachte vernedering was dat.
Maar, volgens mij ben ik erachter. De laatste tijd laat ik die broeken gewoon aan de zwaartekracht onderhevig. Verder dan een bepaald punt zakt hij toch niet. En dan is dat hoge water ook gelijk weg. Ik moest er gewoon even doorheen! Nu loop ik erbij als een echte nigga. Maar zodra ik iets heb, is het weer achterhaald. Dus nu zal hoog water wel weer in de mode komen.
Mack 