Mack

Als je het mij vraagt heeft de democratie hier in het westen zijn beste tijd gehad. Want gedverderrie, wat word je hier moe van. In België zitten de onderhandelingen muurvast omdat men niets voor elkaar overheeft, en hier is het al niet veel beter. Onze pech is dan weer dat wij te veel intellectuele volksopruiers hebben die de formatie van een kabinet dwarsbomen. Ons land kent teveel hoog opgeleiden die weigeren achter een leiderfiguur aan te lopen, ongeacht of het een goede of een kwade is. En het erge is, als de formatie straks met veel pijn en moeite tot een noodoplossing wordt gebracht, kunnen we over driekwart jaar weer naar de stembus, want bij enige stabiliteit lijkt niemand gebaat.

Wat dient er dus te gebeuren? Geen idee. Ik ben momenteel niet beschikbaar als dictator, dus die optie is nu even niet van toepassing. Twee partijenstelsel? Misschien. Zou wel een hoop tijd schelen. Persoonlijk vind ik dat de koningin even moet ingrijpen. Laat haar maar met harde hand regeren vanaf de troon. Eventjes tijdelijk geen democratie. Zodat we er daarna weer naar gaan verlangen. Eigenlijk boeit het me allemaal weinig op dit moment. Iedereen levenslang vakantie? Nee, ik weet geen oplossing. Sommige mensen hebben de gave om je uit een dal te trekken. Ik moest denken aan een mevrouw die mij jaren geleden na één gesprek weer op het spoor naar boven zette. Ik zal haar eens vragen of ze beschikbaar is als minister-president.

Mijn baas was vandaag weer terug, dus mijn vakantie is nu ook voorbij. Vijf weken gehad. Ook Linda is weer begonnen, zeven weken gehad. Hans is al twee weken weer begonnen, maar oh, wat lijkt me het mooi om nog zo klein te zijn en in die klas te zitten. Vandaag was zijn juf jarig. Zijn juf is de mooiste juf van die hele school, maar dat begrijpt Hans niet. Hij brengt ook mijn hints niet over aan haar. Gelukkig heb ik daarvoor Linda. "Doe eens even je foto in Hans' vriendenboekje, vindt mijn man leuk." Zoiets. En dan moet ik op donderdag Hans brengen en zie ik de juf lachen. Gelukkig brengt ze me niet volledig van mijn stuk en zeg ik vol goede moed: "Goedemorgen, juffrouw Kim!" "Goedemorgen, papa," zegt zij dan. Ja, als je veertig bent, moet je jezelf soms kietelen. Ik word daar ook met de dag beter in. Alhoewel ik dat talent al best vroeg bezat. Het enige probleem is, als je jezelf kietelt, hoef je niet te lachen. Kietel mij!

In Frankrijk knalde er het ene na het andere logje uit mijn pen. Momenteel even niet. Kwestie van gemoedstoestand, vermoeidheid en weersomstandigheden. Nou ja, ik zit even iets minder in mijn vel. Vanochtend toen ik onder de douche vandaan stapte dacht ik het ook te zien, dat ik wat minder in mijn vel zat. Ik stapte op de weegschaal, maar nee, ik ben zo stabiel als een betonblok. En de weegschaal liegt niet. 95 kg. Ik snap er dan ook geen bal van dat ik de hele dag aan mijn broek loop te hijsen. Toen ik hem kocht heb ik er nog zo op gelet. De laatste jaren kamp ik met het probleem van de afzakkende spijkerbroek. Terwijl toen ik nog tien kilo lichter was, ik dit probleem nooit had. Het komt vast door de modellen van de laatste jaren. Volgende keer koop ik een strak jaren 70 modelletje. Dat je goed voor lul loopt, maar wel  je handen vrij hebt.

Tammar deed alweer een plasje op de w.c. Het lijkt wel of er iets in ons eten zit tegenwoordig wat kinderen sneller van begrip maakt. Ik was extreem vroeg zindelijk, maar ik ben een apart geval. Ik heb eigenlijk niet eens ooit in de baarmoeder geplast. Nu had ik het ook leuk ingericht destijds, met een eigen wc-tje erbij, dus voor mij was die noodzaak er niet.

Maar die kinderen van tegenwoordig! Mijn nichtje is zes en zit net in groep 3. Dat komt overeen met de ouderwetse eerste klas. De klas waarin je op de eerste dag leerde schrijven: boom. En de volgende dag: roos. Stokje, lusje, rondje, rondje, stokje lusje stokje lusje stokje. Zoiets. En ik dat vol trots aan mijn ouders liet zien, later die dag. Mijn nichtje schreef vanochtend een verhaal over Hans. Gewoon leesbaar! Niet zonder fouten gelukkig, maar toch. Hans was een jongen en hij keek tv en hij was lief. Zoiets. Ik vind het niet normaal. Ik vind het echt niet normaal.

Toen ik acht was demonstreerde ik vol trots een houdgreep aan mijn vader omdat ik die geleerd had op judo. In de brugklas las ik mijn ouders een zinnetje in het Frans voor uit mijn schoolboek. Gewoon omdat ik het goed vond van mezelf dat ik dat kon! Het stelde potverdorie achteraf geen reet voor! Wat kunnen kinderen tegenwoordig in de brugklas wel helemaal niet?

Nee, toch maar niet. Ik had hier het waargebeurde verhaal van een zelfmoord van een jonge plaatsgenoot, deze week, willen plaatsen, maar iets houdt mij tegen. Misschien omdat er iemand meeleest (of nog gaat meelezen) die hem kent, of omdat het vandaag de verjaardag van Tammar is, of uit respect voor mensen die een dierbare op die manier verloren hebben. Ik weet het niet. Misschien wel omdat er toch geen zinnig woord over te zeggen valt. Dat we geen enkel idee hebben over wat er zich in het hoofd van de overledene heeft afgespeeld. Het is triest.

Wij zaten in het klompenhok (bijkeuken zonder keuken), Linda met haar sigaret, en ik ook met haar sigaret, toen Linda mij plotseling maande om stil te zijn. Ze fluisterde: (Daar komt-ie weer aan. Kijk dan, hoe lief. Het is dezelfde als vorig jaar, ik zie het aan de vlek op z'n achterlijf.) Linda doelde op een egel die onze kant op kwam. Nu moet u weten, Linda heeft een zwak voor drie diersoorten, de walrus, de buldog en de egel. (sssttt….daar komt-ie) De egel kwam dichterbij en klom zo over de drempel heen ons huis binnen. Hij liep zijn neus achterna, welke hem leidde naar het bakje kattenvoer dat tussen Linda en mij in stond. Toen hij het gevonden had, zette hij het op een onbehoorlijke schranspartij. Gewoon tussen ons in, hij had ons niet gezien. Wij lieten hem zijn gang gaan en Sophie, de kat, kwam ook binnenlopen maar schonk hem nauwelijks aandacht. De egel en Sophie kenden elkaar kennelijk al. Linda en ik slopen stilletjes weg richting huiskamer, zodat de egel even rustig kon eten. Niet veel later was het bakje leeg, en de egel verdwenen. Het enige spoor dat van hem restte was een zwart hoopje egelpoep.

Ik reed vandaag over de Houtribdijk waar het  hard waaide en zacht regende. Aan beide kanten kon ik geen land zien dus het leek mij een goed idee om mezelf in te beelden dat ik tussen twee oceanen in reed. Ik deed het raam van het rechterportier open, zodat ik de golven op de dijk stuk kon horen slaan, en het zoute water kon ruiken. Dat laatste lukte niet. Mijn inbeeldingsvermogen gaat soms best ver, maar zoet water zout laten ruiken is voor gevorderden. Ik had spijt dat ik niet even vijf minuten op een parkeerplaats was gaan staan om naar het water te kijken.

Toen ik thuiskwam was Hans met zijn vriendje aan het voetballen tegen twee oudere meisjes.  Het was intussen 18-0 voor de oudere meisjes en ik besloot de jongens eens een voetje te gaan helpen. Al snel liepen we in tot 19-8, (niet 19 aug!) maar toen was het etenstijd, en daar mochten de meisjes van geluk spreken. Wat is het trouwens cool om te ontdekken dat een man die niet sport op zijn 40e nog gewoon kan voetballen als een jongen van 19! Mijn buitenkantje rechts doet denken aan Johan Cruijff in zijn beste dagen. En mijn plotselinge koerswijziging naar binnen, á la Arjen Robben, was een lust voor het oog. Vooral als je die haakse koerswijziging gebogen rennend inzet, en merkt dat de zwaartekracht toch harder aan je trekt dan je ongetrainde beenspieren kunnen opvangen. Niet dat je valt, maar om niet op je muil te gaan moet je veel verder doorrennen dan nog cool is. Zelfs de meisjes ontging het niet.

Ja, die beenspieren, dat is wat. Toevallig was ik zaterdag gaan kijken bij een badminton demonstratie van twee eredivisiespelers. Daar trof ik wat spelers van de club waarvoor ik tot drie jaar terug speelde, en die vroegen mij of ik niet weer eens wilde komen. Ik ben gestopt wegens rugproblemen maar de laatste tijd voelt mijn rug sterker dan ooit. Dus vanavond keerde ik eens terug naar de club, om te kijken hoe het ging. Helaas, het was veel te druk met trainingen dus er was geen plaats. Over twee weken gaven ze mij meer kans. Ik keerde onverrichter zake terug, en nu zit ik met een zak chips achter de computer mijn beenspieren te trainen.