Mack

Ik kan het toch niet laten even iets te schrijven. Waarschijnlijk ben ik verslaafd en zal ik tot mijn dood door moeten loggen. 😉

Meestal hebben Linda en ik elke vakantie wel iets om de dag op te leuken. Zo zeiden we tijdens een eerste vakantie elke dag een paar keer dat we op elkaars kop uitgekeken waren, tijdens een andere zeiden we steeds, “kijk daar rechts, een lynx!”, weer een andere vakantie waarschuwden we elkaar continu voor het bleke meisje met het lange zwarte sluikhaar en de holle ogen die voor het raam naar binnen stond te kijken, zo is er altijd wel wat. Vorig jaar imiteerde ik een Engelsman die Frans sprak. Dit jaar weet ik van tevoren al wat het wordt. Want wij hebben gisteren War of the Worlds gekeken. En Linda vindt dat een geweldige maar bloedstollende film. En nu doe ik steeds het geluid van een Tripod na. Oeh, dat vind ze eng joh! Lachen!

Mensen, het gaat niet goed met onze lichamen. Ik heb het vandaag zelf aanschouwd in een subtropisch zwemparadijs waar ik met Hans was zodat Linda haar handen vrij had om de vakantie voor te bereiden. Ik had mij opgedrongen aan Mellody (linken heeft geen zin want haar web-log zit tegenwoordig op slot) en haar kinderen om mee te mogen, en omdat zij geen nee durft te zeggen, reden we gezamenlijk naar het chloorwater van Nunspeet. “Brake” heet het zwembad, en dat zal wel niet voor niks zijn. Maar wat takelt de mensheid af zeg! Niet alleen door het ouder worden, maar ook door vetophopingen op jonge leeftijd waar we dan de aandacht van proberen af te leiden door er een grote tatoeage op te zetten. Nee, voor het Arische ras zoals der führer het ooit had bedoeld, moet je niet in in een subtropisch zwemparadijs in Nunspeet zijn.

Maar als u een glijbaanliefhebber bent, dan zit u er wel goed. Er is maar liefst keuze uit drie glijbanen. Een smalle rechte, een brede (3 meter) rechte met een hoge topsnelheid, en een hoge kronkelende glijbaan die schade aan je badkleding veroorzaakt. Ik voelde mijn kont steeds heter worden ondanks de constante waterstroom. Maar die brede glijbaan, daar wilde ik het nog even over hebben. Want ik zou denken: “een glijbaan, wat leuk voor Hans!” Maar nee, de brede glijbaan is het domein van de dertigers en een enkele veertiger. Waar de kinderen vrolijk zittend of liggend naar beneden komen glijden, daar is het bij de dertigers de bedoeling om op de buik, met het hoofd naar voren, maar het bovenlichaam zover mogelijk omhoog naar beneden te komen stuiven. Zodat men, als men het water raakt, nog wat extra meters over het water scheert en men niet naar het trappetje hoeft te zwemmen, maar als een gedresseerde dolfijn zo de kant op scheert. En zoveel mogelijk water op laten spatten, daar gaat het ook om.

Tja, ik vind een glijbaan ook wel eens grappig, en natuurlijk, ik gebruik Hans als excuus. Maar deze jongemannen renden om het hardst weer de trap op, om steeds maar weer die glijbaan te bedwingen. Ik zag er zelfs één zichzelf in een spin brengen en keihard rondjes op zijn rug draaien tijdens de glijvlucht. En die had geen jeugdpuistjes meer! Ook het hoofd dat ze daarbij trokken, baarde mij zorgen. Ze trokken namelijk een “cool en onverschillig gezicht” tijdens deze bezigheid. Precies hetzelfde hoofd wat je een petje in een opgevoerde en luidruchtige Golf bij de McDonald’s ook ziet trekken. Trouwens, wij waren gisteren bij McDonald’s, maar ik durf te wedden dat die petjes van te voren nadenken over hun bestelling. Ik durf te wedden dat ze expres iets dusdanig ingewikkelds bestellen zodat ze naar de speciale parkeerplaats voor lastige bestellingen worden geloodst. Die parkeerplaats is namelijk precies voor het terras buiten, en elke keer als er zo’n  gepimpte hamburger met een hoop lawaai wegspoot, kwam er een nieuw petje op die plek staan.

Nou ja, hoe dan ook, het was weer een aangename dag. Wij gaan woensdag naar Frankrijk want het mooie weer in Nederland hebben we al verbruikt. Sorry, ik bedoel er niks mee.

Salut allemaal, en tot over een week of twee.

Wij gaan op vakantie. Met ons vieren. Onze vakanties worden steeds gewaagder. Deze keer hebben we, omdat het enorm veel geld scheelt, een tent gehuurd. Terwijl mensen van onze stand eigenlijk minimaal een stacaravan nodig hebben. Maar afgezien van de financiën, willen wij ook graag eens aansluiting met andere mensen. Wij gaan per slot van rekening niet voor niks naar een camping. Vorig jaar, wij hadden een werkelijk schitterende stacaravan met veranda en een enorm grote ruimte voor onszelf. Onze dichtsbijzijnde buren stonden tweehonderd meter bij ons vandaan. Wij hebben ons prima vermaakt, daar niet van, maar Hans had geen vriendje. Ja ik, maar geen leeftijdsgenootje.

Dus dit jaar dringen we onszelf gewoon op. Wij gaan in een tent zitten, in een straatje tussen allerlei andere campinggasten en we zullen trachten onszelf zo onopvallend mogelijk in de kijker te spelen. Dus we zullen Tammar gebruiken als lokaas, en zetten haar steeds voor de tent, en als een mevrouw haar dan schattig vindt, schiet ik achter het windscherm vandaan en knoop een gesprek met haar aan. Ja, het is een dotje hè? Ja, ze heeft al een eigen column gehad in een blad voor jonge ouders hoor! Oh ja, wie schreef er dan over haar? Bingo. Met Hans heb ik afgesproken dat hij alle buurmannen gaat vertellen dat ze een coole auto hebben. En dat wij thuis een Ferrari 360 hebben. En als er iemand de barbecue aan het opwarmen is, lopen Linda en ik er langs en dan zeg ik tegen Linda, dat het toch wel heel erg jammer van al dat vlees is wat we meegenomen heb, nu ze de barbecue vergeten is. En dan blijven we daar voor de deur staan en vragen ons hardop af wat we daar nu mee moeten doen.

En mocht dit nu ook niet werken dan doen we het volgend jaar weer anders. Dan slaan we in alle vroegte toe door gewoon ergens een leuk gezin te wekken door bij hen aan de ontbijttafel te gaan zitten. Bonjourrrrr…wij zijn vast begonnen hoor!

Van de Tour begrijp ik geen moer. Je bent met 200 individuele renners die ieder zo snel mogelijk over de finish dienen te komen. Als extra moeilijkheidsgraad -voor de kijker- hoor je bij een ploeg. Een ploeg heeft een kopman, en die dient de wind uit de zeilen te worden genomen. Dus de knechten van de kopman rijden om hem heen om zo de krachten van de kopman te sparen op de vlakke routes. In de bergen dient de kopman het zelf te brengen, want hij moet natuurlijk wel iets laten zien in zo'n tour. Bovendien kunnen zijn knechten hem daar als het goed is niet bijhouden, want de kopman is niet voor niets kopman.

Maar waarom werd de tour gisteren in de tijdrit definitief beslist? Waarom werd er vandaag niet meer gekoerst door Andy Schleck? Wat is nu 39 seconden op een afstand van 100 km? Wat is dit voor mentaliteit? Er had gas gegeven moeten worden door de Saxobankploeg. Vol op die pedalen! Lak aan reputaties en tradities. Op het moment dat Contador zijn glaasje champagne onderweg kreeg toegediend hadden Schleck en zijn ploeg toe moeten slaan. Op de laatste dag die hele top 10 overhoop! Een paard aan een tuig weet niet beter dan dat hij vast zit, terwijl hij als hij zijn krachten gebruikt, vrij is. Zo zou ik het gedaan hebben vandaag. Cadeautjes worden door mij niet gegeven.

Zo, dit seizoen arbeid zit er weer op, ik heb vakantie. In de loop van volgende week zakken wij af richting het zuiden, naar het, volgens moderne mensen, oubollige Zuid-Frankrijk maar waar ik het oh, zo mooi vind. Het is een virus waar ik niet meer vanaf wil. Toch ben ik geen echte Francofiel want ik hou niet van franse kaas. Rode wijn vind ik best lekker maar ik trakteer mijzelf altijd op Kronenbourg. Ik spreek een beetje Frans, genoeg om me te kunnen redden maar op één of andere manier voel ik mij er thuis. Ik heb wél een Peugeot 205 GTI met gele koplampen gehad, dat dan weer wel.

Opgetogen als ik vanavond was over het aanbreken van de vakantie stelde ik voor shoarma te bestellen. Hans is uit logeren en als Tammar alle aandacht krijgt is ze een ontzettend lief meisje. Ik speelde met haar op het grasveldje en schaterend van de lach rende ze achter me aan. Ik schrok er een beetje van. Waarom ben ik altijd met Hans aan het frisbieren terwijl Tammar er een beetje bijhangt? Is het soms niet gewoon mijn schuld dat Tammar af en toe van dat agressieve gedrag vertoont omdat ik te weinig met haar speel? Oeps! Even in de gaten houden. Shoarma, daar had ik het over.

Toen we het op hadden zei ik overmoedig tegen mevrouw Mack dat ze ijs uit de vriezer moest gaan halen. Ze was een pietsie overbluft door mijn bevel en zei dat ze mij brutaal vond. Brutaal? Ik? Ik zei dat ze blij moest zijn dat ik niet het bevel gaf tot…en toen maakte ik een gebaar waarvoor je soepel in je heupen moet zijn en ik bewoog mijn armen voor mijn middel heen en weer alsof…nou ja, u weet wel, een kinderachtig grapje.

Twee seconden later maakte Tammar hetzelfde gebaar en schaterde om haar vader. Linda stikte bijna van het lachen. Tammar heeft het gebaar de hele avond nog gemaakt omdat ze zo'n succes had. Ik hoop wel dat ze het morgen vergeten is. Ik heb wel een ijsje gekregen, dat dan weer wel.

Ik zat vroeger bij een jongetje in de klas, waarmee ik over het algemeen goed kon opschieten. Hij heette Robert, zo heet hij nog steeds trouwens, en hij is troubadour geworden. Ik wist ook niet wat ik hoorde, maar het is echt zo. Een paar jaar geleden tijdens een reunie kwam ik erachter doordat hij een gitaar bij zich had en een paar nummers speelde. Hij kon dat heel goed en ik vond dat verrassend omdat we vroeger blokfluitles van dezelfde leraar kregen, en niets erop wees dat hij muzikaler was dan ik.

Maar goed, daar gaat dit allemaal niet over. Robert had één erg irritante eigenschap vond ik. Namelijk, als we in de les zaten en de leraar stelde een moeilijke vraag aan de klas, dan twijfelde Robert over het antwoord, en fluisterde hij het mij in, en ik zei het tegen de leraar. En als het goed was, werd ik natuurlijk geprezen en als het fout was werd ik uitgehoond. Voor mij hoorde dat bij de risico's van het leven en zo leerde ik op mijn bek gaan. Maar als het antwoord goed was en ik werd geprezen, dan riep Robert ineens: "Heeft-ie van mij gehoord hoor!" Ik keek hem dan zo'n beetje aan met zo'n blik alsof ik wilde zeggen: "wat ben jij voor loser," al kende ik dat woord nog helemaal niet.

Nou ja, Robert was toen nog maar een kind natuurlijk en kinderen hebben nu eenmaal dit soort onvolkomenheden. Dat geeft niks. Nou, ik vond dit een leuk verhaaltje. Punt.

Geheel buiten de strekking van bovenstaand logje wil ik nog wel even zeggen dat die fantastisch leuke cryptomuziekquiz, door Hermanus verzonnen is. Het is dus H-e-r-m-a-n-u-s die de eer toekomt voor dit geweldige idee, en niet ik. Ik heb het slechts uitgewerkt maar Hermanus is de uitvinder. Dus alstublieft, zegt u niet meer dat u het knap vindt van mij, want het gaat hier om-diepe buiging- Hermanus. Hermanus heeft altijd van die originele ideeën, en altijd worden ze op een of andere manier gestolen. Sommige bekende cabaretiers danken hun hele repertoire aan Hermanus. En omdat Hermanus geen Robert is die meteen verongelijkt laat weten dat híj, en niet ík de grote initiator van dit succes was, zeg ik, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, dat het  H-e-r-m-a-n-u-s is die u moet liefhebben vanwege zijn originele idee. Want wat waar is is waar, onder de stat heeft de kat geen haar.