Mack

Gisteren kwam een mevrouw wat spullen brengen op mijn werk. Ik ken haar al jaren, maar ik had haar nooit ontmoet. Ik gaf de mevrouw, een dame van een jaar of vijftig en kermisexploitant, een hand en nam de spullen in ontvangst. Ik rook een onfrisse zweetlucht. De mevrouw liep weer naar beneden en ik verbaasde me over de stank die ze verspreidde. Zo'n oude zweetlucht, gelijkenis vertonend met de lucht van frikandellen speciaal of hutspot.

Mijn collega zette een raampje open in de hal waar ze had gestaan. Wij liepen de trap af voor ons middagrondje en waren blij dat we buiten stonden in de frisse lucht. Ik bleef het vreemd vinden want de mevrouw had wel iets van een sloerie, en sloeries verspreiden doorgaans geen zweetlucht. Ik wilde mijn baas bijna vragen of hij niet even een zwaar shaggie kon gaan staan roken in de gang. Ik vroeg mijn baas om eens te gaan ruiken, evenals drie andere collega's. Frikandel speciaal vonden zij, en dat klopte, want oksels die dienst doen als opslagplaats voor dode bacteriën, ruiken naar frikandel speciaal.

Voor de zekerheid liep ik naar het bedrijf beneden ons, of zij soms frikandellen speciaal hadden gegeten tussen de middag. Dat was dus inderdaad het geval. Ik had de mevrouw vals beschuldigd. Gelukkig weet ze nergens van, maar het zou dus zomaar kunnen dat u of ik ook ergens onterecht bekend staat als een enorme stinkerd. Gelukkig los ik alle zaken op.

Het was een prachtig logje, maar bij het opslaan ging er iets mis. En als er bij het opslaan iets mis gaat, dan is dat een teken uit de hemel dat er niet gepubliceerd moest worden. Tenminste, dat denk ik dan maar, anders moet ik het helemaal opnieuw gaan typen.

Het kwam erop neer, dat ik er weer een beetje ben. En dat ik een foto zou maken van Linda als ze sliep, zodat u zelf kunt zien hoe lief ze is. Als ze niet slaapt, dan moet je uitkijken. Dan krijg je zomaar een trap onder je reet als je niet oppast.

Tammar heeft voor haar verjaardag een baby-born gekregen. Een klein donker negermeisje. Het popje wordt aan haar beentje uit de poppenwagen getild, en krijgt na vijf keer in haar neusje, een flesje in haar mond. Na drie seconden drinken roept Tammar: "bijnop" wat vertaald moet worden als "bijna op". Er is iets wonderlijks met de pop. De pop doet haar oogjes dicht als je er het bijbehorende speentje in stopt. Ik vind dat wonderlijk en wil dan weten hoe dat werkt. Ik probeer een lucifer, maar die is te dun, daar reageert de pop niet op. Ook niet op een theelepeltje. Kennelijk komt het heel precies.  Ik had een dingetje van playmobiel met bijna dezelfde afmeting, maar geen enkele reactie. "Hoe weet die pop dat ze haar ogen dicht moet doen, en waarom kan ik haar niet foppen?", vroeg ik me af. Toen ik het na een kwartiertje proberen eens voorlegde aan Linda, wist zij gelijk dat er een magneetje in het speentje zat. De pop kan ook nog drinken en op een  later moment plassen, maar hoe dat werkt, dat vogel ik nog even voor u uit.

Elke avond ga ik als laatste naar bed. Ik loop naar beneden, poets mijn tanden en doe het licht uit. Als ik dan op de tast naar onze slaapkamer loop, zie ik bij het passeren van Tammar's kamer altijd op hetzelfde moment een lichtflits. Al een hele tijd. Ik kan het niet verklaren. Het lijkt een beetje op het gevoel in je oren dat je krijgt als je de auto parkeert, terwijl de muziek op stevig staat, en je zet de radio uit. Zo'n drukverschil. Maar dan met licht.

Nu hou ik erg van onverklaarbare dingen. Het geeft mij hoop en het gevoel dat ik nergens alleen voor sta. Van mij mag er zoveel mogelijk onverklaarbaar zijn. Dus als u het weet, laat mij maar even in de waan. Ik hou van waan. Ik waan mij hier en ik waan mij daar. Ik waan iets weg en ik waan iets terug. Als ik net in bed lig, waan ik mij zwevend. Waan is fijn, zolang je de controle hebt.

Pat is erger dan mat als je het mij vraagt. Als je mat staat heb je verloren, maar bij een patstelling kun je niks meer. Dan staan alle stukken op hun plek en kun je geen kant meer op. Dat zou toch afgeschaft moeten worden bij schaken? Gewoon mat, boem, van het bord af en opnieuw beginnen. Want daarna kun je gewoon weer verder. Weliswaar met niks, maar er dient zich weer een nieuwe partij aan.

Aan de andere kant, bij een patstelling is er altijd de mogelijkheid op een onvoorziene situatie. Er is nog een optie je niet gezien had. Ik kom er niet helemaal uit. Is mat nu beter of pat?

Rockeren? Vanuit het niets verdwijn je als je ninja, om ergens anders weer bewapend tot de tanden op te doemen. De vijand vermorzelend. Zijn hele strijdplan aan gruzelementen helpend. Of met een pion de overkant halen en veranderen in een dame! Ha, daar heb je niet van terug hè? Nee, van Mack heb je niet zomaar gewonnen.