Antidepressivum

Vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg ik een boek waar ik van de week in begonnen ben. Boeken lezen is goed, al weet ik niet waarvoor. Het is waarschijnlijk net als slapen, je gaat ergens anders heen met je gedachten. Dit boek 'haar naam was Sarah' laat wat dat betreft je geest uit je lichaam treden. En dat is handig, want dan kan hij daarna weer gereinigd naar binnen. Dit boek is geschreven om mensen tot in het diepst van hun ziel te raken, dat kan niet anders. Met leesplezier heeft het niks te maken, maar wegleggen is lastig omdat je de afloop wilt weten.

Het verhaal gaat over een razzia in Frankrijk, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Duizenden joden worden opgepakt en bij elkaar gedreven in een Parijs' wielerstadion. Daarna worden de kinderen van hun ouders gescheiden. Kleine hummeltjes van twee jaar worden bij hun moeder weggehaald en bij elkaar in een barak gestopt. Het is verdomme echt gebeurd. Toen ik nog geen kinderen had vond ik het al verschrikkelijk, nu is het helemaal om te janken. Ik zou willen dat ik een tijdmachine had die ik kon instellen op 1933. Dan zou ik de macht grijpen in Duitsland en eens even flink de loop van de geschiedenis veranderen. Of nog beter, naar 1889 en eens even een bepaalde baby met een knuppel op een dubbele schedelbasisfractuur trakteren. Misschien leef ik me teveel in, ik had het vroeger al zwaar met Remi, alleen op de wereld. Maar dit is echt de bloody limit. Ik schiet gelijk uit mijn depressie.

Orang Oetan

In Ouwehands dierenpark daar woont een aap. Een Orang Oetan wiens naam ik niet ken. Hij is lelijk en gedraagt zich als een varken. En als het nu een incident was, een op zichzelf staande gebeurtenis, dan had ik het niet geschreven. Maar vorig jaar deed hij het ook al, en nu weer. Wat dit smerige beest doet is de bezoekers shockeren. Met opzet. Hij gaat vlak bij het glas zitten en legt een plakaat kots neer zodat iedereen het kan zien. En als het er ligt, zuigt hij de brei weer op. Gulzig, want in vijf tellen is het op. En daarna doet-ie het nog een keer. Hij spert zijn dikke apenlippen open en zuigt het hele plakaat weer naar binnen. En daarna gaat-ie een beetje dom op z'n rug liggen, en vanuit zijn ooghoeken bekijkt hij achteloos de gruwelende toeschouwers. Als hij een sigaar zou hebben zou hij hem opsteken. Het is zijn manier om zijn gevangenschap te wreken.

Wens

Binnen niet al te lange tijd, maar wanneer precies dat weet ik niet, gaat er een wens die ik al heel lang heb in vervulling. Een soort jongensdroom, waar ik het vroeger al vaak over had, maar waarvan ik toen nog dacht dat het een compleet kansloos verhaal was. Ik durf het bijna niet te zeggen, want het is nogal kinderachtig, maar het heeft te maken met mijn frustratie van het dichtbevolkte Nederland, dat niet echt meetelt in de wereld als het om natuurgebieden gaat. Want ja, wij hebben de Veluwe en dat schijnt het grootste laaglandnatuurterrein van noordwest-Europa te zijn. Ja, big deal zeg. Zo groot is noordwest-Europa niet en om daar nu het grootste laaglandnatuurterrein van te worden lijkt me niet zo’n kunst. Net zoiets als dat de Noordzee de grootste zee ter wereld is die aan Engeland en Nederland grenst. Als je maar genoeg voorwaarden aan een record stelt, dan breek je het vanzelf.


Maar wat ik bedoelde is dat de wolf ons land bijna heeft bereikt. Op nog geen 400 km van Enschede zijn ze al gesignaleerd. Het lijkt me geweldig, zo’n groot roofdier dat ons land als woonplaats gaat gebruiken. Normaal sta je niet te juichen als er troepen vanuit Duitsland onze landsgrens binnenvallen, maar in dit geval maak ik graag een uitzondering. Ik kan niet wachten tot ik in de winter het gehuil van wolven hoor, tot mensen weer bang worden in het bos, tot roodkapje wordt opgevreten en totdat ik er ooit eentje zie in het wild. Als voorproefje gaan we morgen naar Ouwehand’s dierenpark. Misschien moesten we ook maar gelijk beren loslaten in het bos, nu we toch bezig zijn.


trojka hier, trojka daar

De staat van de emancipatie.

Ik reed vanochtend naar mijn werk toen de telefoon ging. Ik neem op (€ 150 boete), het was Linda, haar auto wilde niet starten. En ze had om negen uur een afspraak. Ja en? Ik moet ook naar mijn werk. Ik werk ook in Apeldoorn!  Het is geen 1970 meer hoor! Vrouwen, en zeker Linda, zijn geëmancipeerd genoeg om hun eigen boontjes te doppen. Ze kunnen zichzelf uitstekend redden zonder de hulp van een man. Bel de wegenwacht maar!


Even later fietste ik tegen de wind in naar mijn werk. Linda belde mij vanuit mijn auto (€ 150 boete) om me te bedanken. Dat ik dat voor haar over had. Ja, dat heb ik ja. Want zo ongeëmancipeerd ben ik dan wel.

Harz


Het is alweer bijna vier maanden geleden, maar vanavond waren de foto’s eindelijk ontwikkeld. Ik leg even uit. Linksboven: De motor van de aanvoerder wilde niet starten op het moment dat we vertrokken. Dat u niet denkt dat die rode auto problemen had. Rechtsboven: Motoren mogen overal parkeren, Alfa’s niet. Linksmidden: drie van de vier motormuizen, en links ikke. Rechtsmidden: zie logje over fotogeniek, van pas geleden. Linksonder: stromende regen, ik zit droog in de rode auto en heb het naar mijn zin. Rechtsonder: Mijn zwager, de vierde motormuis.

Geer en Goor

Ja, daar waren we gisteren weer getuige van een discussie op televisie die uit de hand liep. Jort Kelder en Pieter Storms hadden het onbehoorlijk met elkaar aan de stok. Pieter Storms, gefrustreerd omdat hij niet meer op televisie is, en Jort, zichzelf veilig wanend doordat hij nog volop in de belangstelling staat. Nu ben ik al helemaal geen voorstander van discussies want een verschil van mening moet je als een man uitvechten. De één daagt uit en de ander mag de wapens kiezen. Een van twee legt het loodje en het probleem is de wereld uit. 

Bovendien getuigt het ook niet van veel eigenwaarde, om zo te gaan zitten bakkeleien op televisie. Vlak daarvoor zat er nog een man die negen jaar in een gevangenis in Bangkok had gezeten, onschuldig naar eigen zeggen, en nog volop bezig met de verwerking van wat hem was aangedaan. Komen er daarna twee kippen die het met elkaar aan de stok krijgen over wie er eersterangs mag zitten. Sjonge jonge zeg. Dit was nog erger dan Geer en Goor die elkaar met handtasjes slaan.

horoscoop

Ik keek daarnet eens even in mijn horoscoop wat me allemaal te wachten staat de komende tijd. Ik lees geen horoscopen meer sinds ik het huis uit ben, en geen Telegraaf meer zie, nu drie jaar geleden. Als horoscopen kloppen, moet er dus vorige week gestaan hebben dat ik deze week weer eens een horoscoop zou lezen. En dat de voorspelling die daarin gedaan werd, niet zou uitkomen. Dan zou het kloppen. Al weet ik dat volgende week pas. En nu is het ten opzichte van vorige week al volgende week. Dus nu kan ik terugzoeken of het klopte. Maar dat doe ik niet, want dan had er in mijn horoscoop van vorige week moeten staan dat ik deze week zou gaan terugkijken. En achteraf je horoscoop bekijken schiet zijn doel voorbij. Ik blijf licht sceptisch over astrologen. Ik geloof wel dat ze geloven dat ze kunnen voorspellen hoor. Dat wel. Maar niet dat ze het kunnen. Een beetje door de tijd heen kijken zeg…ppfff. Ik droom wel eens voorspellend. Dan voorspelt mijn droom voorspel. Maar dan blijk ik toch geen aanleg te hebben voor astroloog. Dromen voorspellen vind ik nog knapper dan voorspellend dromen.  Dat laatste is precies wat astrologen doen. Een beetje dromen als ze aan het voorspellen zijn. In plaats dat ze de aandacht bij hun werk houden.

Fotogeniek

Hans en opa snorIkzelf ben niet fotogeniek. Wel knap maar niet fotogeniek. Als er van mij een foto wordt gemaakt die ik aan zie komen, staat mijn mond open, zijn mijn ogen dicht of ik zie eruit als Petje Pietamientje. Hans heeft dat niet. Zijn opa ook niet. Die kunnen lachen naar een camera.  Zelfs naar een statief. Hier mocht Hans zijn opa die op zijn nieuwe fiets uit Duiven kwam, de weg wijzen naar het tunneltje zodat de terugweg naar Duiven 200 meter korter was. Er zijn zelfs plannen van Opa om naar Italië te fietsen over een poosje. Dan mag Hans hem tot Duitsland begeleiden. Niet verder.

Ode

De neerslachtigheid sloeg gisteren nog even keihard terug. Bam. Ik leek terug bij af en stond hulpeloos met Tammar in de huiskamer. Tammar is momenteel niet de makkelijkste, en ik al helemaal niet. Ook een oververmoeide Linda had het helemaal gehad. De zondag kroop voorbij en de druilerige regen versterkte mijn gevoel van uitzichtloosheid.

Ik heb altijd gedacht dat mijn conditie beter was dan die van Linda. Maar gisteren bleek het tegendeel. De dingen die moesten gebeuren deed zij, terwijl mijn geest en lichaam blokkeerden. De kinderen kregen eten, werden naar bed gebracht en daarna werd er nog voor eten voor ons gezorgd. Om op zo'n ellendig moment zo overeind te blijven getuigt van karakter. De Mont-Ventoux per fiets bedwingen is er kinderspel bij. Echt. Ik weet nu dat ik haar wilskracht nooit moet onderschatten. Ze haalt mij hier doorheen.  Het gaat inmiddels weer. Dat ze niet kan stoppen met roken, is mij een raadsel.

Streekrestaurant

Ooit noemde ik een kat naar mijn ex-collega, en vanavond zijn we met hem en zijn vrouw naar El Rancho geweest, de beste en tevens enige Argentijn in Veenendaal. Het was een afspraak die al ruim een jaar geleden was gemaakt, maar door lapzwanserigheid mijnerzijds is daar nu pas een vervolg aan gegeven. En bijna hadden we het afgebeld door de ellende van afgelopen weken, maar gelukkig niet. Frits en zijn vrouw waren verhuisd en wij hadden hun huis nog nooit gezien. Toen hij opendeed zei ik: "Goedenavond, wij zijn Jehova's getuigen en ik zette mijn voet tussen de deur." "Oh, wij ook," zei Frits, en dat was een hele leuke grap omdat Frits ook echt Jehova's getuige is.

Ik heb voor het eerst in twee weken weer eens echt moeten lachen. Ik kon weer grapjes maken maar toen er betaald moest worden bleek Linda maar € 60,- bij zich te hebben. Dat noemt zich financieel directeur hier. Frits betaalde € 100,- en vond het verder prima, maar mij zat het niet lekker. Niet vanwege het te weinig betaalde deel, maar dit soort dingen gaat natuurlijk een stempel op je reputatie drukken. Dit blijft je achtervolgen, dus ik drong aan om nog een tientje wat ik nog bij me had, bij te leggen. Maar nee, dat was niet nodig, dus dan moet je ook niet teveel aandringen. Toen we weer weggingen zei ik dat ik het gezellig en goedkoop was, en dat we dat vaker moesten doen. Ik ben één van de weinige mensen die met dit soort streken wegkomt. Ik kan het u aanbevelen, El Rancho in Veenendaal. Lekker en goedkoop.