Scheveningen

Omdat wij ons in een sleur bevinden, sleurde ik mijn gezin met de gezinsauto richting Scheveningen. Het rijdt erg comfortabel zo'n halve bus, maar ook bij auto's geldt: wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. Hoe geradbraakter je uit een auto stapt, hoe mooier hij is. En omdat die regel ook voor vrouwen opgaat, sloeg ik Linda voor d'r bek. Dat ze niet denkt dat ze zomaar mooi kan gaan zitten wezen.  

De boulevard in Scheveningen heeft geen klap voor z'n bek nodig, wat een armoede. Ik schaamde mij een beetje voor mijn provincie. Gelderland is rijk en weelderig, dus je voelt je wel een beetje opgelaten als je in die Scheveningse sloppen rond doolt. Ik zei tegen Linda dat we ons Haagse accent moesten opzetten, omdat ik bang was dat als ze in de gaten kregen dat wij uit Gelderland kwamen, we  allemaal bedelaars achter ons aan kregen. En daar had ik geen zin in. Ik mag zelf ook graag bedelen, maar om de opbrengst van zaterdag nu gelijk weer weg te geven, nee, dat gaat mij te ver.

Op een gegeven moment kwamen wij iemand tegen die mij erg bekend voor kwam. Ik zeg tegen hem: "u komt mij erg bekend voor, bent u Edwin van der Sar?" "Nee, ik ben Ed de Goey," zei de man en toen zag ik het ineens. Zonder keepershandschoenen aan wil ik ze nog wel eens door elkaar halen. "En jij dan, jij komt mij totaal niet bekend voor?" Toen sloeg ik hem voor z'n bek. "Zo beter?" vroeg ik aan Ed. "Ah, nu zie ik het, jij bent Regilio Tuur!"  Wij schudden elkaars handtekening en vervolgden onze wegen.

Even later, wij zaten op een bankje, toen er achter ons een man van dubieuze leeftijd, met achterover gekamd geelgrijs haar, zijn Corvette over de boulevard stuurde. Als je wilt opvallen op de Scheveningse boulevard, kun je er beter met een Nissan Almera Tino gaan cruisen, want sportwagens daar ziet het zwart van. En waarom zou je juist met je sportwagen met tien kilometer per uur over dat slechte wegdek gaan cruisen? Dat kan maar één reden hebben. Je probeert op te vallen. Terwijl het qua hoofd echt beter was geweest als je je zo onopvallend mogelijk door het leven had begeven. Maar nee, deze man vond het ook nog nodig zijn raampje open te zetten en keihard Elvis muziek uit zijn speakers te laten komen. Als ik ergens niet tegen kan, is het wel een ouwe man die Elvis muziek uit een jaren '50 Corvette laat komen. Ik schaamde mij dan ook kapot. "Nou, daar is toch geen enkele reden voor?" zei Linda. "Jij hoeft je daarvoor toch niet te schamen?" Nee, dat was dan ook wel weer zo, dus ik trok midden op de boulevard mijn broek uit. Want ik heb er een hekel aan als mijn gemoedstoestand niet overeenkomt met mijn situatie.

De zee viel mij ook wat tegen. De zee gehoorzaamde mij namelijk niet. U kent allemaal het verhaal van Mozes, die de zee deed splijten en dat maakt natuurlijk indruk. De zee laten splijten vond ik wat hoog gegrepen dus ik zette in op een lichte stijging van de zeespiegel. Ook wel vloed genoemd. Ik zei tegen Linda: "zie je dat water opkomen? Het strand is al duidelijk smaller dan daarnet." Maar Linda deed het af als visserslatijn, waarop ik zei: "Linda, aqua veni huc." Maar nog steeds een overvloed aan eb. Het leek wel of het water steeds verder van ons wegebde. Ik bad God om vloed, ja ik bad heel sterk dat het vloed was maar mijn geëb werd niet vervloed. Dus dat doe ik ook niet meer, om vloed bidden als het eb is. Nee, dan heeft de zee splijten nog meer kans van slagen.

Een rotkop.

Op radio 1 werd een man geïnterviewd die mij boeide. Hij had een boek geschreven over de islamisering, getiteld 'de schijnelite van de valsemunters.' De man zit dan ook in de tweede kamer namens de PVV, en is de rechterhand van Geert Wilders. Ik vond zijn beargumentering tegen de islam nog beter dan die van Geert zelf. Deze man was duidelijk een intellectueel, en had zich reeds lang verdiept in de geschiedenis van Nederland en de opkomst van de islam.

Ja, ik hoorde hem graag praten en ik was niet bij machte om zijn argumenten tegen te spreken, wat iets anders is dan dat ik het er mee eens ben. Hij vertelde dat er in 1930 plannen van de Nederlandse regering waren om Duitsland binnen te vallen, vanwege het dreigende gevaar van het opkomende Nationaalsocialisme. Maar dat dat geen doorgang vond doordat de mensen die erover beslisten het gevaar niet onder ogen zagen.

Hij trok de parallel tussen Nazi-Duitsland en de islam, en dat vond ik wel een aparte invalshoek omdat meestal de parallel tussen Nazi-Duitsland en de PVV wordt getrokken. Vandaag zag ik hem in de krant staan, Martin Bosma, en ik liet de foto zien aan mevrouw Mack. Een rotkop, oordeelde zij, en dat is inderdaad de manier hoe wij politiek beleven. Op rotkoppen stemmen wij niet. Wel op onnozele koppen, maar dat is altijd nog beter dan op rotkoppen.

Andere auto.

Één keer in de maand mogen de ouders hun kinderen met zwemles vanaf de tribune bekijken. Een kwartiertje, anders leidt het teveel af. Vanochtend was het weer zover, en ik kwam als laatste boven bij de tribune. Kwestie van een Tammar met poep bij je hebben. Hans zag me gelijk en zwaaide, en ik keek hoe hij het deed. Ik mag wel onbevooroordeeld zeggen dat hij nu de beste van zijn groepje is. Vooral omdat degenen die beter waren al naar een volgend groepje zijn en hij nu dus tussen allemaal beginnelingen zwemt. Maar ik maak me niet druk. Zwemmen komt vanzelf, nooit meer iemand die vraagt hoe snel je je diploma hebt gehaald. Met autorijden wil je nog wel eens opscheppen en een lesje of 10 lager gaan zitten dan het werkelijke aantal dat je gehad hebt, maar met zwemmen hoor ik dat nooit. Na een kwartiertje ging de bel. Ik maakte mij al klaar om naar beneden te gaan toen een stem door de microfoon zei: "Er staat een blauwe Nissan met de lichten aan. Kenteken G en dan nog wat." "Ha, die gaan vanzelf uit, grapte mijn buurvrouw."" Ja, maar ik ga ze toch maar even uitdoen," zei ik. Het was voor mij een primeur. Vroeger op school werd het ook wel eens omgeroepen, en dan stonden de meeste jongens even op, grappend, alsof het hun auto was.

Linda's nieuwe Nissan blijkt een alarmsysteem voor brandende verlichting bij geopende portieren te hebben. Ja, natuurlijk, ik hoorde wel een piepje, maar dat ging uit toen ik de deur dicht gooide. Japanse auto's! Bij een Italiaanse kan zoiets niet. Lichten doven gelijk met het contact, zoals het hoort. Japanse auto's kon je ook altijd op slot gooien met de sleutel er nog in. Hartstikke onhandig. Echt een mooi model vind ik zo'n bus niet, en toen ik vanochtend voor het eerst ging rijden, zette ik mijn valse snor op om niet herkend te worden in het dorp. Maar hij rijdt wel fijn. En wat hebben die kinderen een ruimte! En wat een souplesse. En wat zit je hoog! Ik heb alleen nog niet gevonden waar de stempelautomaat zit.

Medestanders

Het grote voordeel van kinderen in de leeftijd van Hans is dat ze je blindelings vertrouwen. Zo zou ik hem nu al fan van PSV kunnen maken door hem eerlijk te zeggen dat PSV de beste club van Nederland is, maar dat doe ik niet, ik wil hem de vrije keus laten. Kijk, als hij het me op de man af vraagt zal ik hem de waarheid vertellen, maar als hij liever voor een mindere club wil zijn, mijn zegen heeft hij.

Over Elvis begin ik maar niet. Als hij enigszins geïnteresseerd is in muziek komt hij hem vanzelf tegen. Soms als Elvis belt neemt hij de telefoon al wel eens op en roept hij: "Papa, Elvis aan de telefoon voor jou!" Maar hij beseft dan helemaal niet wie hij aan de lijn heeft.

Toch werd ik vanavond door de buurvrouw betrapt op propaganda. Zij heeft sinds kort een nieuwe auto van de zaak, van een merk waarvoor ik mijn neus ophaal. Ze boog zich over de lage schutting en vroeg -zogenaamd beledigd- aan mij: "Zeg, vertel jij je zoon dat Audi's langzaam zijn?"

Superieur

Ik voel mij wel eens superieur. Niet alleen aan sommige dorpsgenoten, maar ook aan het dierenrijk. En dan niet persoonlijk superieur, maar meer omdat ik deel uitmaak van de mensheid. Want de mensheid, daar kun je toch niet onderuit, is toch wel superieur aan de dierheid dacht ik. Kijk nu toch eens naar uitvindingen in de ruimtevaart, ik zie een hert nog niet een Space Shuttle besturen hoor! Mezelf ook niet, maar ik ben wel nauw verwant aan Wubbo Ockels. En Wubbo Ockels aan mij. Voor mij is het wel mooi dat ik verwant ben aan Wubbo. Wubbo was er niet veel mee opgeschoten of hij nu aan mij verwant was of aan een hert.

De dierheid is trouwens wel in aantal soorten superieur. Want er is maar één mensensoort, en enorm veel diersoorten. Hoeveel, dat weet geen mens. Terwijl elk dier weet dat er maar één mensensoort is. Dat geeft toch te denken. En als er dan een bioloog de waarheid sprak over het aantal diersoorten, kwam er gewoon weer een soort bij. En van bijen alleen al zijn er meer dan 20.000 soorten. En niet ééntje die de Space Shuttle kan besturen. Bijen zien de noodzaak daar ook helemaal niet van in. Tenminste, dat wordt algemeen aangenomen door de wetenschap.

Eergisteren nog, werd er een nieuw soort mensaap ontdekt. Ergens in Vietnam. Een gibbonachtige met gele wangen. Nooit eerder waargenomen. Nou, ik geloof dat niet hoor. Een nieuwe mensaapsoort ontdekt. Die apen zijn gewoon vorige week ontstaan. Ja, waarom niet? Wij waren er toch ook op een gegeven moment? Adam, die was er als eerste. Dat is destijds opgeschreven door een dier. Dat kan niet anders. Een superieur dier dat kan schrijven. Waarschijnlijk een inktvis.

Conciërge

Wij kregen wat brieven van de school van Hans waarin ouders gevraagd werd om een steentje bij te dragen aan allerlei voorkomende klusjes op een basisschool. Leesouders, elektriciteitsouders, tuinonderhouders, huishouders en handig in het algemeen-ouders. Maar geen boekhouders. Aan mijn kwaliteiten werd volledig voorbijgegaan. Ik zou die kleintjes bijvoorbeeld les kunnen geven. Ik zou ze kunnen vertellen over Elvis. Of over wat er mis is met de moderne tijd. Over formule 1. Dat het belangrijk is om iets voor een ander te doen. Ik zou inzicht kunnen geven in de financiële situatie van de school. Of ze niet verkeerd bezuinigden. En ik zou ze kunnen vertellen dat vroeger alles beter was omdat je op scholen een conciërge had.


Een conciërge, die hoort toch bij een school? Op alle scholen waarop ik gezeten heb, inclusief een schriftelijke LOI-cursus, was een conciërge aanwezig. Voor het tuinonderhoud, voor de elektrische storingen, voor klusjes, voor de te laat-briefjes, en voor het legen van de prullenbakken. Een rokende conciërge met een conciërgejas, als inventaris van de school. Je weet hun namen achteraf nooit meer, maar zeker is dat ze onmisbaar waren. Ik zou zelfs durven beweren dat je aan het aantal conciërges op scholen, de staat waarin het land verkeert, kunt afmeten.

Overdenkingen op je verjaardag

Och, vanochtend rij ik in de nevelmist door het dorp, gebakjes halen, kom ik ineens een bekende BMW tegen. Ik zwaai en een lachende moeder zwaait vrolijk terug. Dan heb ik toch ineens wel het gevoel dat ik bij dit dorp hoor. Ondanks de mist. Ik zit op mijn werk, belt Linda om mij vooral te feliciteren namens juffrouw Kim. U weet wel, de juffrouw van Hans, mooi, blond, een jaar of 29, en pas getrouwd dus dan is het veilig. Linda heeft haar laatst een logje laten lezen waarin zij de hoofdrol had en sindsdien durf ik Hans niet meer naar school te brengen. Maar in elk geval, je dag kan beroerder beginnen.

Ik vier mijn verjaardag vanaf mijn 11e niet meer maar toch merk ik dat ik wel blij ben met de cadeautjes van Linda en de kinderen. Net als met alle aandacht en felicitaties op hyves/weblog. Gadverdamme, ik ben een aandachtorgel. Op mijn 41e nog steeds. Ik denk ook niet dat het ooit over gaat. Zou je hiermee kunnen leren leven? Of is hier misschien een plantaardig middel tegen? Niet dat ik het ga gebruiken hoor, dat zou zonde zijn.

Een jaar later…

Een jaar later is het mysterie eindelijk opgelost. Ik heb me suf zitten piekeren, zelfs eergisteren nog, van wie dit nu kon komen. Een stille aanbidster, een familielid, een weblogster? Dat het van een vrouw kwam leek mij klontjes, mannen doen zulke dingen niet. En dan blijkt dat mijn intuïtie nog niet zo slecht is want vandaag gaf ze het toe, het kwam van Mellody.


Het stelt me gerust dat zij het was. Ik mag haar graag. Als u haar kende, zou u haar ook mogen. Zeker weten. Het is dat ze er een stuk beter uitziet, maar anders zou ik haar verwarren met moeder Theresa.

Man.

Zo zeg, morgen ben ik 41. Éénenveertig! Laat dat eens even goed tot u doordringen, 41. Dat is potverdorie oud! Als ik iets zou doen wat de krant zou halen, zou er staan: een 41-jarige man uit Vaassen… Man! Man. Ga toch weg, met je man. Een man is groot en breed en heeft kolenschoppen van handen. Groeven in z'n gezicht. Een stem als de grote klok en een baard. Streng kijkend en nergens bang voor. De leider van het gezin. Dat is een man. Ik ben een uit de hand gelopen jongen. Ik heb toevallig wat mannelijke hormonen en ik heb twee kinderen. Ik liep toevallig een vrouw tegen het lijf die mij zag staan. En ik haar. En nu ben ik vader. Zo iemand die geacht wordt voor alles een oplossing te hebben. Geen idee?! Ik heb ook echt te weinig vader en moedertje gespeeld vroeger. Daar vond ik niks aan en dus werd ik ongetraind vader. Inschattingsfoutje. Ik wilde ook geen typediploma halen vroeger. "Toch nooit meer nodig," dacht ik. En nu heb ik me mijn eigen stijl aangeleerd. Maar mijn kinderen komen wel elke dag blij op mij afrennen en roepen "papaaaa!!" Ze zien me in elk geval wel als vader, daar hoef je verder weinig voor te kunnen. Kennelijk is het sprookje 'wat vader doet, is altijd goed' helemaal geen sprookje. Zo werkt het gewoon. Ach, eigenlijk ben ik gewoon een hele leuke vader. Gefeliciteerd, mij.

Het besef dat de actie voorgoed voorbij is.

Langzaamaan besef ik wat er aan de hand is. Een ordinaire midlife crisis. Een veertiger die niet tevreden is met zijn leven of met wat hij heeft bereikt. Sommige mensen streven nu eenmaal altijd onbereikbare doelen na. Ik ben zo gelukkig niet hoor. Ik streef niks na en ga daar vervolgens over klagen. Na 25 jaar zegde ik vandaag met weinig pijn in mijn hart mijn abonnement op Autovisie op. Desinteresse. Ik zegde zojuist ons lidmaatschap op de consumentengids op. Ik wist niet eens dat we die hadden. Mijn lidmaatschap van de belastingdienst, dat ga ik ook nog opzeggen. Kom op zeg. Ik als voorbeeldig staatsburger, die nooit voor overlast zorgt, en die, als iedereen een voorbeeld aan hem nam, het totale politieapparaat volstrekt overbodig maakte, die zou toch op zijn minst een procentje of 25 minder inkomstenbelasting mogen moeten betalen? Waar slaat het op dat ik evenveel moet betalen als een voetbalsupporter? Nergens op. Ik ga een brief opstellen over dit grote onrecht. Als u meent dat u ook voor een dergelijke korting in aanmerking komt, kunt u dat hieronder aangeven. Oh ja. Het is nu écht voorbij. Vandaag is de Fiat ingeruild voor een busachtige. Een Nissan Almera Tino. Dieper kan een mens niet zinken. Hans en Linda zijn er blij mee. Ik vier het feestje mee. Jeeaah.