Mack

Ik weet niet wat het is met die neiging tot ontevredenheid van mij. Ik heb het altijd al gehad, behalve in mijn eerste decennium, dat ervaar ik als uitermate gelukkig. Misschien werd daar ook wel de basis gelegd voor hoe ik nu ben, waarmee ik bedoel dat ik misschien sterker ben dan ik zelf wel eens denk.

Ik ben een opleiding gaan volgen omdat ik dat hoognodig vond. En dan ben ik 41. En waarom vond ik dat hoognodig? Ambitie? Mwah. Druk van de werkgever? Nee. Mezelf dingen opleggen? Ja. Ik kan me er moeilijk bij neerleggen om de rest van mijn werkzame bestaan in te vullen met een makkelijk baantje. Want ja, dat is het wat ik doe. Het is van half negen tot vijf op een stoel zitten, en om het wat moeilijker te laten lijken blijf ik tot iets voor zessen, maar nog vind ik het te makkelijk. Niet dat ik alles snap hoor, maar gewoon, ik vind dat ik het makkelijk heb vergeleken bij een mijnwerker in China. Kijk, als je nu lichamelijke arbeid doet, en je bent daar geestelijk tevreden over, prima, niks aan de hand. Vooral volhouden en doorgaan. Maar ik, ik ben belast met een ontevreden ziel, die geneigd is om beren op de weg te zien, en alles wat ik bereikt heb af te doen als: ach, wel aardig, maar die en die..

Dus ik kon twee dingen doen; een cursus van een positiviteitsgoeroe volgen, of zoiets als ik nu doe. Zodat ik dat makkelijke baantje wat ik heb, straks nog veel makkelijker ga vinden. Oh jee. En dan? Nee, ik zie werk nauwelijks als een belasting. Juist omdat ik op een stoel zit, achter en groot bureau, met de mooiste hulpmiddelen tot mijn beschikking, een beetje de hele dag over getallen nadenken. Filosofisch bijna. Nou ja, dienstverlenend. Het is mooi hoor, als je ten dienste kunt staan van anderen.

Maar ontevredenheid is in mijn geval niet gepast. Ik werd vanavond even achter mijn boeken vandaan geroepen voor de koffie en ik bekeek de opgeruimde huiskamer en de schone bank waarop ik zat. De kinderen lagen al in bed en mijn vrouw stond aan de strijk. Zou ze dat niet doen, dan was studeren niet eens mogelijk. Ik heb al mijn avondstudies in het verleden gedaan als vrijgezel, en dat ging echt eenvoudiger. Discipline omdat je niet hoogbegaafd bent, dat wel, maar kunnen studeren wanneer je wilt is een pré. Zeker toen we het hadden over een vriend van een vriend, die nu waarschijnlijk op zijn 43e zijn laatste verjaardag viert wegens overwoekerde kanker, in afwachting van de dood met achterlating van een vrouw en tweejarig dochterje, heb ik zoiets van, waar hebben we het eigenlijk over? Het grootste cliché dat er is blijkt waar te zijn. Helaas blijkt het zelden bestand tegen de eerste de beste keer dat je internetverbinding eruit ligt.

Vrijdagmiddag ging mijn telefoon twee keer. Ik nam op en ik hoorde een gesprek tussen iemand van de Hollandse energiemaatschappij en een klant die ik niet kon horen. Iets over dat z'n contract verlengd was en dat het alleen per aangetekende brief opgezegd kon worden. Ik vond het een vrij bot gesprek en ik zette mijn telefoon even op de speaker zodat mijn collega het ook kon horen. Toen ik het na een half minuutje zat was, verbrak ik de verbinding.

Even later nog een keer. Een man die mij vroeg waarom ik belde, waarop ik zei dat hij mij belde. Hij ontkende en zei op hoge toon dat het nu al de vierde keer was dat ik belde en dat hij er schijtziek van werd. Toen begon hij te vloeken en omdat ik net in een ingewikkelde berekening zat, verbrak ik de verbinding en ging door waar ik mee bezig was.  

Dit bleken dus grollen te zijn van een website. Dat je gebeld wordt door een bandje dat je de stuipen op het lijf moet jagen. Nou, ik was ook helemaal in paniek zeg! Potverdorie, wat ging ik er in. Nou nou nou, ze konden me wegdragen hoor. Sjonge jonge, ik heb nog nooit een grap zo geweldig zien lukken. Wat denken ze nou bij die website? Dat iemand daarin stinkt? Hooguit een hardhorende bejaarde zal het geloven. Oh nee, dat denken ze natuurlijk helemaal niet bij die website. Ze denken: "ha, mooi, omzet!"  Wat dat betreft is mijn collega die de grap bestelde er veel harder ingestonken. Alleen, leg dat maar eens uit aan iemand die het wel een leuke grap vindt.

Negentien en tweeëntwintig waren ze, de twee knappe, hoogblonde zussen die mij vanavond zo gek kregen om samen met hen te gaan staan karaoken. Ik hou niet van karaoke, ik kan niet zingen en doe er dus niemand een plezier mee, bovendien moet je er voor gedronken hebben. Laat dat nu net het geval geweest zijn! Drie hele flesjes in een tempo waarin anderen er negen dronken. De moeder van de meisjes kwam voordat dit gebeurde naar me toe en zei dat ze me niet snapte. Twee blonde meiden die met je willen zingen, en jij zit te miepen om een ouwe taart van 45? Ik heb op elke verjaardag een vaste vriendin, en op deze verjaardag is dat er één van 45, maar die was er niet, en eigenlijk moest ik de moeder wel gelijk geven. Dus met knikkende knieën begaf ik me naar de meisjes. Eerst moesten we een nummer zien te vinden dat we ondanks de generatiekloof allebei kenden, voor we aan het trio, zoals zij het noemden, konden beginnen. Ik zocht Genesis uit, met "throwing it al away." Want dat begint met "diareeee, diareeee" en dat ligt mij wel. Toen ik gearmd tussen ze instond en  hun warmte voelde, vond ik het eigenlijk best aangenaam. Waar ik deze enorme populariteit bij jonge vrouwen aan te danken heb, het is mij een raadsel. Het moeten mijn Elvis looks zijn. Foto's volgen.

Zo, de eerste vier keer 1,5 uur studeren zitten erop. Afgezien daarvan heb ik uit pure paniek gisteren ook nog in bed een studieboek gepakt omdat ik het nog slecht overzie. Wat ik heel goed merk is dat de wetgever in Nederland gek is. Hoeveel regels kun je opstellen om mensen een beetje belasting te laten betalen? Wat is er mis met een groep ridders te paard die in elk dorp belasting komen heffen? Ehm, veel denk ik. Er zijn mensen die belasting beschouwen als gelegaliseerde roof, en ja, daar valt iets voor te zeggen. Ware het niet dat roof meestal gebeurt voor eigen gewin, en belastingheffing voornamelijk ter financiering van het koningshuis dient. Waarvan de leden dan weer belasting moeten afdragen. Een symbolisch en dus zinloos gebaar. Een goed belastingsysteem moet werken als Robin Hood; steel het van de rijken, en schiet een pijl door een appel die op iemands hoofd ligt.

Ik heb eens nagedacht over het onstaan van belastingregels. Er was ooit inderdaad die groep te paard die belasting kwam heffen, maar daar raakten de inwoners van een land van streek van. Nu, 1000 jaar later zijn die ridders vervangen door een blauwe envelop, en nog steeds raken de inwoners van een land daarvan van streek. Wat dat betreft zijn we niet veel opgeschoten. Maar wat ik mij afvraag, tot in hoever geldt een wet? Maakt even niet uit welke wet. Stel, een inspecteur vindt dat ik een bepaald tarief moet betalen over mijn inkomen van stel € 100.000. Stel hè? Laten we zeggen voor het gemak even 52%. In welke wet is dan vastgelegd dat 52% van € 100.000 overeenkomt met € 52.000?  M.a.w. in welke wet staan de rekenregels? Ik heb mijn bezwaarschrift al klaar.

Ik zag laatst een programma over het milieu, ik volgde het zijdelings want ik vind het zonde om kennis over het milieu op te doen omdat die kennis volgend jaar toch niet blijkt te kloppen. Zo is mij vroeger altijd voorgehouden dat je TL-buizen beter kon laten branden dan ze voor een korte periode uit te doen, omdat het starten van de TL-buis zoveel meer energie kost dan het gelijkmatig laten branden ervan. En dit werd mij echt niet alleen door mijn vader verteld. Ik weet bijna zeker dat het op school ook verteld werd. Blijkt het nondejuu helemaal niet waar te zijn! Hebben er decennia lang miljoenen TL buizen onnodig gebrand omdat verondersteld werd dat dat gunstiger zou zijn voor het energieverbruik. Hele olievelden ter grootte van Kazachstan zijn er doorheen gejaagd als gevolg van verkeerde informatie! En oh wee als je je TL-buis kortstondig uitknipte vroeger, dan had je de poppen aan het dansen. Terwijl als we het massaal wel hadden gedaan, hadden we nu helemaal geen opwarming van de aarde gehad. Ik bedoel maar.

Gelukkig zat er in de jury het geachte pannellid Prem Radhakishun, van beroep sympathieke schreeuwlelijk, die als een achterlijke betoogde dat de klimaatlobby een vuile communistische leugen is, of een smerige kapitalistische manipulatie, dat kan ook. Ik mag die Prem wel. Gaat gewoon tegen de heersende elite in en knipt zijn tl-buis uit. Niemand neemt hem verder serieus.

Maar ik snak naar juiste informatie over het klimaat. Is er ook ergens informatie die klopt? Die niet door klimatennaaiers is geschreven? Mijn Google is trouwens kapot. Die kent het woord klimatennaaiers niet. Terwijl het zo voor de hand ligt. Tot er onherroepelijk juiste informatie over het milieu verschijnt, drijf ik gewoon met de stroom mee. Ik roei er niet tegenin, maar ik probeer ook zeker niet als eerste aan het eind van de rivier te komen. Straks blijkt dat je het hele eind weer terug kan roeien.

 (Oh, ik had klimatenaaier gegoogled ipv klimatennaaier. Daar komt het van.)

Zo zeg, mijn eerste studeeravond in het nieuwe decennium zit erop. Hatseflatse zeg, daar moesten even een paar vastgeroeste neuronen de nodige nieuwe verbindingen in mijn hersenen leggen om te begrijpen waar het over ging. Ik zal u er verder niet mee vermoeien, want het was mijn keuze en niet de uwe, maar het boek belastingwetten is ruim 2000 bladzijden dik. En dan heb ik nog veel meer boeken gekregen. Waar ben ik aan begonnen? Nou, dat zal ik u vertellen, aan een post-hbo opleiding die beoogt  mij aan een titel te helpen. Want zonder fatsoenlijke titel voel ik mij niet volwaardig in dit leven. Mijn doel is namelijk om me in de toekomst nog uitsluitend te begeven tussen mensen met een titel, de zogenaamde o.s.m. (ons soort mensen) Ik waarschuwde mevrouw Mack al dat ze zich vast moet voorbereiden op het mij aanspreken met mijn beoogde titel. Wat die titel dan wel was? L.u.l. dacht zij. Ja, misschien word ik wel een echte l.u.l. als ik een titel heb. Je ziet het tenslotte vaak genoeg gebeuren, en waarom zou mij dat niet lukken? Misschien laat ik hem wel op mijn voorhoofd tatoeëren, zodat er geen misverstanden meer kunnen ontstaan over wie u voor zich heeft!

Mack Webber Lul. Is dat niet mooi? Langdurig uitgeleerde lapzwans.

Ik ben vandaag een uurtje of drie bezig geweest met het in elkaar zetten van een Meccano-achtige F1-bolide. 110-delig! Hans kreeg het als cadeautje, kennelijk omdat er op de doos stond: niet geschikt voor kinderen jonger dan drie jaar. Nou, ik zou daar aan willen toevoegen: ook niet geschikt voor mensen zonder HTS-diploma. Een soort van beschrijving stond wel op de doos maar die zorgde er alleen voor dat je bepaalde delen van de auto in elkaar kon zetten. Maar om van de som der delen een auto te maken werd aan je eigen fantasie overgelaten. Godsamme. Bovendien miste ik een diffuser, een voorvleugel en het HANS (Head and Neck Support system) veiligheidssysteem. Ook heb ik geen motor ontdekt. Ik heb hier en daar wat moeten smokkelen door wat ijzer te buigen om het passend te krijgen. Maar het eindresultaat is om trots op te zijn. 

Worden techneuten geboren of gemaakt? Ik weet het niet, ik zat ooit wel op een heel behoorlijk technisch Lego-niveau, maar dat haal ik allang niet meer. Inmiddels is het bij mij zo dat wat mijn ogen zien, maken mijn handen kapot. Lego werd je voorgekauwd. Stap voor stap op een plaatje. Eigenlijk was er niets aan. Je technische inzicht werd nog niet eens uitgedaagd. Gewoon doen wat er op het plaatje stond. Wat dat betreft was deze Meccano-oefening nuttiger. Maar goed, het betreft nog steeds kinderspeelgoed.

Op haar slaapkamer heeft Tammar een collage hangen van foto's van mij als kind. Ik als baby, ik als kleuter, en zelfs eentje waar mijn vader bij op staat. Eerst was het Hans zijn kamer, maar later verhuisde die een deurtje verder, maar de collage is blijven hangen. Als ik Tammar naar bed breng neem ik haar op mijn arm en loop vaak langs de foto's. "Weltrusten alle papa's," zeg ik dan. Ze bekijkt alles wat ik aanwijs met veel interesse en geeft ook vaak antwoord op mijn vragen. Gisteren wees ik op een babyfoto van mezelf en vroeg: "Wie is dat?" "Baby," antwoordde ze. Ik wees op een foto van mezelf als kleuter. "En wie is dat?" "Hanjsje, " zei ze met haar liefste stemmetje. "Ik wees naar mijn vader en vroeg: "Wie is dat?" "Papah!" zei Tammar trots.

Ik weet niet wat ze echt denkt, maar ik vond het wel mooi. Ik lijk op mijn vader en Hans lijkt op mij. Het voelt wel goed. Laatst reden Hans en ik door de nieuwbouwwijk die gebouwd is op de plek waar de ijzergieterij waar mijn vader vroeger werkte, stond, en die tevens de naam van de fabriek gekregen heeft. Toen we door mijn vaders kantoor fietsten, tenminste door de plek waarvan ik schatte dat het daar ongeveer geweest moest zijn, vertelde ik Hans dat Opa Hans daar vroeger gewerkt had. "Oh, zat ik toen nog in mama's buik?" vroeg hij. Ik legde hem uit dat het al heel lang geleden was en dat het nog was voordat hij in de buik zat.  Toen we er vandaag weer langs kwamen zei hij: "Papa, jij had toch gezegd dat Opa Hans hier heeft gewerkt?" "Ja, dat klopt Hans, dat was hier." " Toen die dood ging, kreeg hij toen geen adem meer?" "Nee, als je dood bent dan adem je niet meer." "Oh." "Papa?" " Ja?" " Wel zielig voor oma hè, dat ze nu alleen is?"  

Al bijna een jaar lang begeef ik mij op zaterdagochtend naar de zwemles van Hans, alwaar ik gezellig koffie drink met een twee-drietal moeders tot de drie kwartieren zwemles weer voorbij zijn. Een van die moeders is een ex-klasgenoot van me, en het is best leuk te merken dat het nu klikt terwijl je vroeger niet zoveel met elkaar omging. De laatste tijd gaat Tammar steeds vaker mee, want zij kan daar even spelen met het kroost van de moeders dat ook nog te jong is om te zwemmen. Vanochtend liep er een klein ventje van een jaar of anderhalf met Tammar te spelen. Hij kwam me bekend voor. Echter, op een gegeven moment hing een dreiging van agressie tussen het ventje en Tammar, en omdat ik weet waartoe Tammar allemaal in staat is, nam ik het kereltje in bescherming. Ik schermde hem af met mijn armen en zocht naar een moeder die haar kind miste. Ik zei tegen mijn ex-klasgenoot: "Weet jij van wie deze is?" "Ja," zegt ze, "dat is de mijne."

Ik was vandaag even terug op het geestelijke niveau waar ik twee jaar terug was en het voelde best weer even fijn. Ik ben flink van leer getrokken tegen een Rotary-lid en een eigenaar van een reclameburau die mij aan het vervelen waren met een workshop waar ze waren geweest, met als thema, je gelooft het niet: flirten met bedrijven.

Ik wil er niet teveel woorden aan vuil maken omdat ik er vanuit ga dat mijn lezers (behalve Bjorn) geen snelle marketeers zijn, en dus wel snappen wat ik met dit soort onzin op heb. De termen 'emotie' en 'een stukje beleving' vielen, waarop ik een spuugbakje pakte. Maar de heren dachten mij klem te zetten door mijn Alfa Romeo als voorbeeld te nemen, waarbij ik mij ook heb laten leiden door emotie. En natuurlijk, een Alfa is één brok emotie, dat geef ik gelijk toe, maar ik zei dat een auto iets is wat veel mensen graag willen hebben. Dat persoonlijke smaak en misschien vooroordelen je leiden naar je keuze. Maar dat dat dus niet geldt voor produkten die mensen niét willen hebben, maar die ze opgedrongen worden. Hun produkten dus. Gelukkig had ik de lachers op mijn hand en deed ik er nog een schepje boven op door een prachtige one-liner uit mijn mouw te schudden. Echt een win-lose situatie. "Reclame dient uitsluitend om de aandacht af te leiden van het feit dat een bedrijf zijn zaakjes niet voor elkaar heeft." Ik kreeg er applaus voor.