Toen ik in de tweede klas van de Mavo zat, was er een uitwisselingsproject met een school uit Gronau, Duitsland. We kregen een brief thuis of er een Duitser bij ons kon logeren. En als dat niet kon, moest je de reden opgeven. Omdat ik geen geldige reden kon verzinnen, kregen wij een paar dagen lang een Dietmar ingekwartierd. Het was geen lolletje. Hij kende Johan Cruijff niet dus ik kon niet met hem over voetbal praten. Hij sliep op mijn kamer en ik deed geen oog dicht want ik was bang dat hij me zou vermoorden. Toen ik na een week mijn straf had uitgezeten en hij weer naar huis ging, wisselden we geen adressen uit en ik was blij dat hij was aufgesaltzt.
Als ik hieraan terugdenk begrijp ik niet wat de school nu dacht te bereiken met dit project. Het verleden weer opgraven en moffenhaat aanwakkeren? Ik ben er in elk geval niks mee opgeschoten. Het is niet zo dat ik ervan geleerd heb en jaarlijks een Duitser uitnodig om hier te komen logeren, en al helemaal niet op onze slaapkamer. Nee, soms begrijp ik niet waar scholen zich nu helemaal mee bemoeien met hun projecten. Het hoofd van mijn toenmalige school is overleden dus die kan ik het niet meer vragen. En dat is jammer want wat de bedoeling ook was, het heeft niet gewerkt en dat zou ik hem dan nu kunnen vertellen. Het zou mooi zijn als van dit soort zaken ingezien werd dat het nutteloos en onnodig kwetsend is. Ah, ik snap het al, het was om mijn kennis van die Deutche Sprache zu bevorderen. Scheisse, dan had ik mijn mond open moeten doen, die week. Gemiste kans.