Mack

Het schijnt momenteel onder jongeren een leuke bezigheid te zijn om leraren die geen orde kunnen houden, met een mobieltje te filmen in de klas en het filmpje vervolgens op you-tube te zetten. Misschien had ik dat ook wel leuk gevonden vroeger, maar ik denk het niet. Ik nam het meestal op voor de leraar in moeilijkheden, want stel dat ik zelf leraar was geworden, dan had ik het onherroepelijk terug gekregen, omdat je immers alles in je leven een keer terugkrijgt. Dat is nu eenmaal een levenswet.

Goed, misschien kunnen we het de jongeren wel niet kwalijk nemen, omdat zij nu eenmaal jongere en daardoor vaak meeloper zijn, maar dan moeten we het de school toch op zijn minst kwalijk nemen dat er niet keiharde sancties staan op het bij zich hebben van een mobiele telefoon in de klas. Een school die voorzichtig het mobieltje van een leerlinge in beslag had genomen, had de volgende dag een kwaaie vader aan de telefoon die zei dat zijn dochter bereikbaar moest zijn. Een leraar gaf voorzichtig zijn mening hierover in de krant. Hij dacht bij zichzelf: "dat was vroeger toch ook niet zo?" En dat laatste is precies waar het fout gaat. De leraar dient een in de klas aangetroffen mobieltje ter plekke te vernietigen onder zijn schoenzool. Ten overstaan van de hele klas. Het lijkt me niet nodig om dit in het wetboek van strafrecht op te nemen. Dit zou gewoon gewoonterecht moeten worden. In het gareel, gadverdamme. Het loopt nu echt uit de klauwen.

De oorzaak hiervan heeft niks te maken met het afschaffen van de militaire dienstplicht. Het heeft uitsluitend te maken met het immer op de eerste plaats stellen van het kind door de ouders. Kinderen komen nu op een veel te late leeftijd (30) pas tot de conclusie dat de wereld niet om hen draait. Als ik Hans nodig heb, bel ik wel met juffrouw Kim. En als ik hem niet nodig heb, ook. 

Momenteel heb ik het druk. Niet gewoon druk, maar drukker dan ooit. De studie valt qua tijdsbeslag tot nu toe enorm tegen en dat geeft stress. Ik heb nog nooit zolang boven mijn boeken gezeten als nu.  En het erge is, ik moet tussen vier boeken schakelen en het verband zien vast te houden. Soms ben ik compleet gaar, zoals nu, en de hele dag is er in mijn hoofd geen ruimte voor andere dingen. Gisteren ging ik slapen met een kapitaalverzekering eigen woning in mijn hoofd.

Het gekke is, ik blijf tot nu toe fit. Alsof ik energie krijg van studeren. Als het goed is duurt dit tot half december, daarna kies ik een vak waarvan het examen iets verder weg ligt om de belasting wat lichter te maken. Ik voel me momenteel een beetje als mijn eerste baas, een registeraccountant die zijn leven lang niets anders deed dan werken. Hij presteerde het zelfs een keer om een vakantie met zijn vrouw op de maandagochtend dat ze zouden vertrekken, af te zeggen omdat een klant, sorry cliënt, een probleem had. Uiteraard was de man een kei in zijn vak, maar over zijn kwaliteiten als echtgenoot en vader kon ik niet oordelen, al deed ik dat stiekem toch. De man bezat wel een kapitale villa in Bilthoven, maar dat is ook niet alles.

Goed, wat wil ik zeggen: ik heb geen tijd meer om over grappige, mooie of irritante dingen van het leven na te denken. En dat komt mijn logjes niet ten goede. Ik maak geen excuus want ik vecht voor een goede zaak, maar als u denkt: wat is die Mack toch een humorloze eikel geworden, zie hier de reden.

Ja, de dag begon zo goed. Ik werd pas half tien wakker, wat een beetje laat is voor een vader van twee kleine kinderen, en dus moest ik haasten om op tijd bij de zwemles van Hans te zijn. Linda lag ook nog te ronken, maar eigenlijk is dat niet waar want het was een soort van lief slapen. Ik wilde haar niet wakker maken maar omdat ik het gevecht tegen de tijd dreigde te verliezen -twee kinderen aankleden en laten ontbijten- deed ik het toch. Ze werd uiterst begripvol wakker, en dat is lang niet altijd zo, dus volgens mij kwam dat doordat ik vond dat ze lief lag te slapen in plaats van te ronken. Ze hielp mee met de voorbereidingen voor de zwemles en in uiterst harmonieuze toestand vertrokken wij richting zwembad.

Nu moet u weten dat Tammar een tuttie heeft waarmee ze altijd slaapt. Een roze lapje, meer is het niet maar ze spreekt het altijd heel klagerig uit. "Tuttieeee."  En overal waar zij gaat, gaat de tuttie mee. Dus ook naar het zwembad. Ik had mijn zeswekelijkse kappersbezoek -mooi geworden, dank u- een beetje onnadenkend vlak na de zwemles gepland. Dus door mijn haast heb ik niet meer gelet of Tammar haar tuttie nog bij haar had. Niet dus. En nu is hij kwijt. Ja, als je een dag die zo mooi begint wilt verpesten, moet je zoiets doen. Linda kwaad, Tammar verdrietig, ik terug naar het zwembad. Met een mannelijke bas in mijn stem vroeg ik of ze een 'roze doekje' hadden gevonden. Ik voelde me echt voor lul staan. Telefoonnummer achtergelaten voor als ze het vonden en ik voelde me nog tien keer meer voor lul staan. Wat moeten die mensen wel niet denken? "Ja ja, z'n dochtertje", en dan met hun wijsvinger hun onderste ooglid (Palpebra inferior) omlaag trekken.

Ja, en waarvoor allemaal? Tammar slaapt inmiddels gewoon met een ander doekje.

Echt, het klonk nergens naar. Vals…niet normaal. Nog een geluk dat ik erbij was om de hoge noten nog een beetje uit te laten komen. Je ziet ook duidelijk dat ik de dames een beetje coach. Probeer de rust te bewaren en let op je timing. Geniet van het moment en ga niet zitten add-lippen. En probeer overtuigend te zingen. Ik moet wel geloven wat je zingt. En hou de harmonie vast, dat is het belangrijkste.

http://www.youtube.com/watch?v=1d7B00rmBRE

Voor zijn overlijden had ik slechts één boekje van hem gelezen en na zijn overlijden nog een stuk of zes. Zijn achterblijvers zullen mij dankbaar zijn. Maar wat wordt hij ook door mij gemist. Hoe meer ik lees, hoe meer het gemis. Toen hij er nog was ervoer ik dat als vanzelfsprekend en viel mij nog niet zo op hoezeer ik in hem geïnteresseerd zou raken. Ik heb het over Martin Bril, overleden in 2009, schrijver, vader, echtgenoot en wikkend en scherp waarnemend mens.   

Zijn verhaaltjes zijn uit het leven gegrepen, maar dan uit een leven waarin ik me herken of kan herkennen. Niet uit het leven van iemand uit een Amsterdamse volksbuurt, want daarin kan ik mij lastig verplaatsen. Soms schrijft hij over gebeurtenissen die ik heb meegemaakt. Terwijl wij elkaar helemaal niet kenden. Ik vind dat knap. Soms valt mij op dat  kleine zinnetjes of woordjes die hij op een bepaalde manier plaatst, door mij wel eens op dezelfde manier gebruikt worden, zonder dat ik dat afgekeken heb. Ik geef mijzelf dan een schouderklopje. Van de weeromstuit schrijf ik nu een klein stukje terug. En natuurlijk omdat hij mij deed beseffen dat ik de term 'van de weeromstuit' nog nooit heb gebruikt terwijl je die toch eenmaal in je leven gebruikt zou moeten hebben. Want stel dat men zich op zijn sterfbed realiseert dat de term 'van de weeromstuit' nog nooit gebruikt is, en men dus maar mag hopen dat er in de korte tijd die nog rest, zich nog een gelegenheid voordoet om hem te kunnen inpassen? Dat zal mij nu in elk geval niet meer overkomen.

Vanochtend stond er een foto in de krant van een jongetje van een jaar of 12, dat na een ruzie op school, op het dak van de kerk was geklommen en daar ijzerenheinig bleef zitten, ondanks dat politie en brandweer hem naar beneden probeerden te praten. Brandweerlieden hadden al vangnetten geplaatst voor het geval het mis zou gaan. Ondanks dat er misschien veel ellende in het hoofd van het jongetje omging, vond ik het een statement. Een grootse daad. Ik vind dat de naam van het jongetje voortaan in één adem genoemd mag worden met Dik Trom, Tyl Uilenspiegel en Hans Brinker.

Ik was ook wel eens kwaad op de onderwijzer maar dan trok ik een verongelijkt gezicht, deed mijn armen over elkaar en weigerde te praten. Ook een statement, maar toch minder. Ik kreeg alleen een eervolle vermelding op mijn rapport. Mack gedraagt zich soms als een heethoofd. Ik kan ook in één adem genoemd worden.

Dromen zijn een goede inspiratiebron voor logjes. Tenminste, als je een beetje zinnig droomt, zoals ik. Vannacht had ik er weer één, een droom die ik even wilde voorleggen aan u. Hou hierbij in gedachten mijn logje van pas geleden over de bende van Nijvel.

Ik overviel een supermarkt met heel veel kassa’s, zoals je die in Frankrijk wel tegenkomt. Of misschien wel in alle landen, behalve het onze. De supermarkt was diegene waar ik ooit gewerkt heb. Mijn vluchtauto, mijn eerste auto, een zwarte Fiat Panda, had ik om de hoek geparkeerd, bij de plaatselijke bibliotheek. Wat mijn wapen was, herinner ik me niet, misschien dat ik de dames caissières wel dwong met bluf of met overredingskracht. In elk geval, ik ging van kassa 1 tot en met 24 en dwong de caissières mij het kasgeld te overhandigen, alsmede de nietmachine die ze hadden liggen, en van elk wilde ik één paperclip.

Toen ik de buit binnen had, vluchtte ik naar mijn vluchtauto, die de eerste vijf minuten niet wilde starten. Hoe ik het kreng aan de praat gekregen heb, geen idee. Feit was wel dat ik nu op de vlucht was en moest vrezen voor de politie en de rechterlijke macht, die mij konden straffen met een gevangenisstraf van ten hoogste zeven jaren. Ik overlegde dit met mijn moeder, die geen medeplichtige was, en aanvaardde het risico. De enorme sporttas waar ik het geld in had zitten bood plaats aan miljoenen euro’s, maar na telling van mij bleken dit er slechts 17.500 te zijn. Het viel me wat tegen. Wat ik met die nietmachines en de paperclips moest, ik weet het niet. Misschien wil mijn droom mij laten inzien dat ik totaal ongeschikt ben als overvaller.

Wat u moet weten is dat ik vroeger waarschijnlijk een keer een parkiet heb vermoord. Ik was aan het spelen op zolder toen mijn vader naar boven kwam en voorzichtig vroeg of ik mijn parkietje wel eten had gegeven. Ehm nee, dat was al een paar dagen geleden. Want het blauwe vogeltje lag dood in zijn kooi vertelde mijn vader. Ik was een jaar of tien en nauwelijks van streek en speelde verder.

Mijn volgende parkiet werd ziek en kreeg een spuitje bij de dierenarts. Ik was 13 en moest erg huilen toen het gebeurde. Daarna heb ik er nog één of twee gehad, maar ik kan me niet meer herinneren hoe het met hen is afgelopen, wat vreemd is, want ik herinner me altijd de gekste dingen.

Begin deze maand droomde ik van een parkietje dat al maanden lang verwaarloosd werd en geen eten meer had gehad. En het erge was, het beestje woonde bij mij. Vol schaamte ging ik hem eten geven en zijn kooi schoonmaken. Ik had er nog een logje over geschreven, maar die heb ik nooit geplaatst. Want ja, wat moet je met zo'n droom. Vannacht droomde ik hetzelfde. Weer een parkietje dat ik maanden lang verwaarloosd had, en wiens bestaan ik me ineens herinnerde. Weer ging ik gelijk de parkiet verzorgen.

Ik bedoel maar. Zo heb ik ook ooit eens droom gehad waarin ik een hond vond die al jaren lang zonder eten zat opgesloten bij zijn overleden baas. De baas lag in bed en was gedegradeerd tot een skelet met wat uitgedroogde huid en nog wat haar waar alleen Leo Beenhakker blij mee zou zijn, maar de Duitse herder was dolblij dat hij eindelijk bevrijd werd. En ik weet absoluut zeker dat ik nooit een hond heb uitgehongerd. Het is maar goed dat ik geen kille moordenaar ben geworden, als parkietjes mij al in mijn dromen opjagen.