Mack

Ikzelf ben niet fotogeniek. Wel knap maar niet fotogeniek. Als er van mij een foto wordt gemaakt die ik aan zie komen, staat mijn mond open, zijn mijn ogen dicht of ik zie eruit als Petje Pietamientje. Hans heeft dat niet. Zijn opa ook niet. Die kunnen lachen naar een camera.  Zelfs naar een statief. Hier mocht Hans zijn opa die op zijn nieuwe fiets uit Duiven kwam, de weg wijzen naar het tunneltje zodat de terugweg naar Duiven 200 meter korter was. Er zijn zelfs plannen van Opa om naar Italië te fietsen over een poosje. Dan mag Hans hem tot Duitsland begeleiden. Niet verder.

De neerslachtigheid sloeg gisteren nog even keihard terug. Bam. Ik leek terug bij af en stond hulpeloos met Tammar in de huiskamer. Tammar is momenteel niet de makkelijkste, en ik al helemaal niet. Ook een oververmoeide Linda had het helemaal gehad. De zondag kroop voorbij en de druilerige regen versterkte mijn gevoel van uitzichtloosheid.

Ik heb altijd gedacht dat mijn conditie beter was dan die van Linda. Maar gisteren bleek het tegendeel. De dingen die moesten gebeuren deed zij, terwijl mijn geest en lichaam blokkeerden. De kinderen kregen eten, werden naar bed gebracht en daarna werd er nog voor eten voor ons gezorgd. Om op zo'n ellendig moment zo overeind te blijven getuigt van karakter. De Mont-Ventoux per fiets bedwingen is er kinderspel bij. Echt. Ik weet nu dat ik haar wilskracht nooit moet onderschatten. Ze haalt mij hier doorheen.  Het gaat inmiddels weer. Dat ze niet kan stoppen met roken, is mij een raadsel.

Gisteren kwam een mevrouw wat spullen brengen op mijn werk. Ik ken haar al jaren, maar ik had haar nooit ontmoet. Ik gaf de mevrouw, een dame van een jaar of vijftig en kermisexploitant, een hand en nam de spullen in ontvangst. Ik rook een onfrisse zweetlucht. De mevrouw liep weer naar beneden en ik verbaasde me over de stank die ze verspreidde. Zo'n oude zweetlucht, gelijkenis vertonend met de lucht van frikandellen speciaal of hutspot.

Mijn collega zette een raampje open in de hal waar ze had gestaan. Wij liepen de trap af voor ons middagrondje en waren blij dat we buiten stonden in de frisse lucht. Ik bleef het vreemd vinden want de mevrouw had wel iets van een sloerie, en sloeries verspreiden doorgaans geen zweetlucht. Ik wilde mijn baas bijna vragen of hij niet even een zwaar shaggie kon gaan staan roken in de gang. Ik vroeg mijn baas om eens te gaan ruiken, evenals drie andere collega's. Frikandel speciaal vonden zij, en dat klopte, want oksels die dienst doen als opslagplaats voor dode bacteriën, ruiken naar frikandel speciaal.

Voor de zekerheid liep ik naar het bedrijf beneden ons, of zij soms frikandellen speciaal hadden gegeten tussen de middag. Dat was dus inderdaad het geval. Ik had de mevrouw vals beschuldigd. Gelukkig weet ze nergens van, maar het zou dus zomaar kunnen dat u of ik ook ergens onterecht bekend staat als een enorme stinkerd. Gelukkig los ik alle zaken op.

Het was een prachtig logje, maar bij het opslaan ging er iets mis. En als er bij het opslaan iets mis gaat, dan is dat een teken uit de hemel dat er niet gepubliceerd moest worden. Tenminste, dat denk ik dan maar, anders moet ik het helemaal opnieuw gaan typen.

Het kwam erop neer, dat ik er weer een beetje ben. En dat ik een foto zou maken van Linda als ze sliep, zodat u zelf kunt zien hoe lief ze is. Als ze niet slaapt, dan moet je uitkijken. Dan krijg je zomaar een trap onder je reet als je niet oppast.