Superieur

Ik voel mij wel eens superieur. Niet alleen aan sommige dorpsgenoten, maar ook aan het dierenrijk. En dan niet persoonlijk superieur, maar meer omdat ik deel uitmaak van de mensheid. Want de mensheid, daar kun je toch niet onderuit, is toch wel superieur aan de dierheid dacht ik. Kijk nu toch eens naar uitvindingen in de ruimtevaart, ik zie een hert nog niet een Space Shuttle besturen hoor! Mezelf ook niet, maar ik ben wel nauw verwant aan Wubbo Ockels. En Wubbo Ockels aan mij. Voor mij is het wel mooi dat ik verwant ben aan Wubbo. Wubbo was er niet veel mee opgeschoten of hij nu aan mij verwant was of aan een hert.

De dierheid is trouwens wel in aantal soorten superieur. Want er is maar één mensensoort, en enorm veel diersoorten. Hoeveel, dat weet geen mens. Terwijl elk dier weet dat er maar één mensensoort is. Dat geeft toch te denken. En als er dan een bioloog de waarheid sprak over het aantal diersoorten, kwam er gewoon weer een soort bij. En van bijen alleen al zijn er meer dan 20.000 soorten. En niet ééntje die de Space Shuttle kan besturen. Bijen zien de noodzaak daar ook helemaal niet van in. Tenminste, dat wordt algemeen aangenomen door de wetenschap.

Eergisteren nog, werd er een nieuw soort mensaap ontdekt. Ergens in Vietnam. Een gibbonachtige met gele wangen. Nooit eerder waargenomen. Nou, ik geloof dat niet hoor. Een nieuwe mensaapsoort ontdekt. Die apen zijn gewoon vorige week ontstaan. Ja, waarom niet? Wij waren er toch ook op een gegeven moment? Adam, die was er als eerste. Dat is destijds opgeschreven door een dier. Dat kan niet anders. Een superieur dier dat kan schrijven. Waarschijnlijk een inktvis.

Conciërge

Wij kregen wat brieven van de school van Hans waarin ouders gevraagd werd om een steentje bij te dragen aan allerlei voorkomende klusjes op een basisschool. Leesouders, elektriciteitsouders, tuinonderhouders, huishouders en handig in het algemeen-ouders. Maar geen boekhouders. Aan mijn kwaliteiten werd volledig voorbijgegaan. Ik zou die kleintjes bijvoorbeeld les kunnen geven. Ik zou ze kunnen vertellen over Elvis. Of over wat er mis is met de moderne tijd. Over formule 1. Dat het belangrijk is om iets voor een ander te doen. Ik zou inzicht kunnen geven in de financiële situatie van de school. Of ze niet verkeerd bezuinigden. En ik zou ze kunnen vertellen dat vroeger alles beter was omdat je op scholen een conciërge had.


Een conciërge, die hoort toch bij een school? Op alle scholen waarop ik gezeten heb, inclusief een schriftelijke LOI-cursus, was een conciërge aanwezig. Voor het tuinonderhoud, voor de elektrische storingen, voor klusjes, voor de te laat-briefjes, en voor het legen van de prullenbakken. Een rokende conciërge met een conciërgejas, als inventaris van de school. Je weet hun namen achteraf nooit meer, maar zeker is dat ze onmisbaar waren. Ik zou zelfs durven beweren dat je aan het aantal conciërges op scholen, de staat waarin het land verkeert, kunt afmeten.

Overdenkingen op je verjaardag

Och, vanochtend rij ik in de nevelmist door het dorp, gebakjes halen, kom ik ineens een bekende BMW tegen. Ik zwaai en een lachende moeder zwaait vrolijk terug. Dan heb ik toch ineens wel het gevoel dat ik bij dit dorp hoor. Ondanks de mist. Ik zit op mijn werk, belt Linda om mij vooral te feliciteren namens juffrouw Kim. U weet wel, de juffrouw van Hans, mooi, blond, een jaar of 29, en pas getrouwd dus dan is het veilig. Linda heeft haar laatst een logje laten lezen waarin zij de hoofdrol had en sindsdien durf ik Hans niet meer naar school te brengen. Maar in elk geval, je dag kan beroerder beginnen.

Ik vier mijn verjaardag vanaf mijn 11e niet meer maar toch merk ik dat ik wel blij ben met de cadeautjes van Linda en de kinderen. Net als met alle aandacht en felicitaties op hyves/weblog. Gadverdamme, ik ben een aandachtorgel. Op mijn 41e nog steeds. Ik denk ook niet dat het ooit over gaat. Zou je hiermee kunnen leren leven? Of is hier misschien een plantaardig middel tegen? Niet dat ik het ga gebruiken hoor, dat zou zonde zijn.

Een jaar later…

Een jaar later is het mysterie eindelijk opgelost. Ik heb me suf zitten piekeren, zelfs eergisteren nog, van wie dit nu kon komen. Een stille aanbidster, een familielid, een weblogster? Dat het van een vrouw kwam leek mij klontjes, mannen doen zulke dingen niet. En dan blijkt dat mijn intuïtie nog niet zo slecht is want vandaag gaf ze het toe, het kwam van Mellody.


Het stelt me gerust dat zij het was. Ik mag haar graag. Als u haar kende, zou u haar ook mogen. Zeker weten. Het is dat ze er een stuk beter uitziet, maar anders zou ik haar verwarren met moeder Theresa.

Man.

Zo zeg, morgen ben ik 41. Éénenveertig! Laat dat eens even goed tot u doordringen, 41. Dat is potverdorie oud! Als ik iets zou doen wat de krant zou halen, zou er staan: een 41-jarige man uit Vaassen… Man! Man. Ga toch weg, met je man. Een man is groot en breed en heeft kolenschoppen van handen. Groeven in z'n gezicht. Een stem als de grote klok en een baard. Streng kijkend en nergens bang voor. De leider van het gezin. Dat is een man. Ik ben een uit de hand gelopen jongen. Ik heb toevallig wat mannelijke hormonen en ik heb twee kinderen. Ik liep toevallig een vrouw tegen het lijf die mij zag staan. En ik haar. En nu ben ik vader. Zo iemand die geacht wordt voor alles een oplossing te hebben. Geen idee?! Ik heb ook echt te weinig vader en moedertje gespeeld vroeger. Daar vond ik niks aan en dus werd ik ongetraind vader. Inschattingsfoutje. Ik wilde ook geen typediploma halen vroeger. "Toch nooit meer nodig," dacht ik. En nu heb ik me mijn eigen stijl aangeleerd. Maar mijn kinderen komen wel elke dag blij op mij afrennen en roepen "papaaaa!!" Ze zien me in elk geval wel als vader, daar hoef je verder weinig voor te kunnen. Kennelijk is het sprookje 'wat vader doet, is altijd goed' helemaal geen sprookje. Zo werkt het gewoon. Ach, eigenlijk ben ik gewoon een hele leuke vader. Gefeliciteerd, mij.

Het besef dat de actie voorgoed voorbij is.

Langzaamaan besef ik wat er aan de hand is. Een ordinaire midlife crisis. Een veertiger die niet tevreden is met zijn leven of met wat hij heeft bereikt. Sommige mensen streven nu eenmaal altijd onbereikbare doelen na. Ik ben zo gelukkig niet hoor. Ik streef niks na en ga daar vervolgens over klagen. Na 25 jaar zegde ik vandaag met weinig pijn in mijn hart mijn abonnement op Autovisie op. Desinteresse. Ik zegde zojuist ons lidmaatschap op de consumentengids op. Ik wist niet eens dat we die hadden. Mijn lidmaatschap van de belastingdienst, dat ga ik ook nog opzeggen. Kom op zeg. Ik als voorbeeldig staatsburger, die nooit voor overlast zorgt, en die, als iedereen een voorbeeld aan hem nam, het totale politieapparaat volstrekt overbodig maakte, die zou toch op zijn minst een procentje of 25 minder inkomstenbelasting mogen moeten betalen? Waar slaat het op dat ik evenveel moet betalen als een voetbalsupporter? Nergens op. Ik ga een brief opstellen over dit grote onrecht. Als u meent dat u ook voor een dergelijke korting in aanmerking komt, kunt u dat hieronder aangeven. Oh ja. Het is nu écht voorbij. Vandaag is de Fiat ingeruild voor een busachtige. Een Nissan Almera Tino. Dieper kan een mens niet zinken. Hans en Linda zijn er blij mee. Ik vier het feestje mee. Jeeaah.

Antidepressivum

Vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg ik een boek waar ik van de week in begonnen ben. Boeken lezen is goed, al weet ik niet waarvoor. Het is waarschijnlijk net als slapen, je gaat ergens anders heen met je gedachten. Dit boek 'haar naam was Sarah' laat wat dat betreft je geest uit je lichaam treden. En dat is handig, want dan kan hij daarna weer gereinigd naar binnen. Dit boek is geschreven om mensen tot in het diepst van hun ziel te raken, dat kan niet anders. Met leesplezier heeft het niks te maken, maar wegleggen is lastig omdat je de afloop wilt weten.

Het verhaal gaat over een razzia in Frankrijk, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Duizenden joden worden opgepakt en bij elkaar gedreven in een Parijs' wielerstadion. Daarna worden de kinderen van hun ouders gescheiden. Kleine hummeltjes van twee jaar worden bij hun moeder weggehaald en bij elkaar in een barak gestopt. Het is verdomme echt gebeurd. Toen ik nog geen kinderen had vond ik het al verschrikkelijk, nu is het helemaal om te janken. Ik zou willen dat ik een tijdmachine had die ik kon instellen op 1933. Dan zou ik de macht grijpen in Duitsland en eens even flink de loop van de geschiedenis veranderen. Of nog beter, naar 1889 en eens even een bepaalde baby met een knuppel op een dubbele schedelbasisfractuur trakteren. Misschien leef ik me teveel in, ik had het vroeger al zwaar met Remi, alleen op de wereld. Maar dit is echt de bloody limit. Ik schiet gelijk uit mijn depressie.

Orang Oetan

In Ouwehands dierenpark daar woont een aap. Een Orang Oetan wiens naam ik niet ken. Hij is lelijk en gedraagt zich als een varken. En als het nu een incident was, een op zichzelf staande gebeurtenis, dan had ik het niet geschreven. Maar vorig jaar deed hij het ook al, en nu weer. Wat dit smerige beest doet is de bezoekers shockeren. Met opzet. Hij gaat vlak bij het glas zitten en legt een plakaat kots neer zodat iedereen het kan zien. En als het er ligt, zuigt hij de brei weer op. Gulzig, want in vijf tellen is het op. En daarna doet-ie het nog een keer. Hij spert zijn dikke apenlippen open en zuigt het hele plakaat weer naar binnen. En daarna gaat-ie een beetje dom op z'n rug liggen, en vanuit zijn ooghoeken bekijkt hij achteloos de gruwelende toeschouwers. Als hij een sigaar zou hebben zou hij hem opsteken. Het is zijn manier om zijn gevangenschap te wreken.

Wens

Binnen niet al te lange tijd, maar wanneer precies dat weet ik niet, gaat er een wens die ik al heel lang heb in vervulling. Een soort jongensdroom, waar ik het vroeger al vaak over had, maar waarvan ik toen nog dacht dat het een compleet kansloos verhaal was. Ik durf het bijna niet te zeggen, want het is nogal kinderachtig, maar het heeft te maken met mijn frustratie van het dichtbevolkte Nederland, dat niet echt meetelt in de wereld als het om natuurgebieden gaat. Want ja, wij hebben de Veluwe en dat schijnt het grootste laaglandnatuurterrein van noordwest-Europa te zijn. Ja, big deal zeg. Zo groot is noordwest-Europa niet en om daar nu het grootste laaglandnatuurterrein van te worden lijkt me niet zo’n kunst. Net zoiets als dat de Noordzee de grootste zee ter wereld is die aan Engeland en Nederland grenst. Als je maar genoeg voorwaarden aan een record stelt, dan breek je het vanzelf.


Maar wat ik bedoelde is dat de wolf ons land bijna heeft bereikt. Op nog geen 400 km van Enschede zijn ze al gesignaleerd. Het lijkt me geweldig, zo’n groot roofdier dat ons land als woonplaats gaat gebruiken. Normaal sta je niet te juichen als er troepen vanuit Duitsland onze landsgrens binnenvallen, maar in dit geval maak ik graag een uitzondering. Ik kan niet wachten tot ik in de winter het gehuil van wolven hoor, tot mensen weer bang worden in het bos, tot roodkapje wordt opgevreten en totdat ik er ooit eentje zie in het wild. Als voorproefje gaan we morgen naar Ouwehand’s dierenpark. Misschien moesten we ook maar gelijk beren loslaten in het bos, nu we toch bezig zijn.


trojka hier, trojka daar

De staat van de emancipatie.

Ik reed vanochtend naar mijn werk toen de telefoon ging. Ik neem op (€ 150 boete), het was Linda, haar auto wilde niet starten. En ze had om negen uur een afspraak. Ja en? Ik moet ook naar mijn werk. Ik werk ook in Apeldoorn!  Het is geen 1970 meer hoor! Vrouwen, en zeker Linda, zijn geëmancipeerd genoeg om hun eigen boontjes te doppen. Ze kunnen zichzelf uitstekend redden zonder de hulp van een man. Bel de wegenwacht maar!


Even later fietste ik tegen de wind in naar mijn werk. Linda belde mij vanuit mijn auto (€ 150 boete) om me te bedanken. Dat ik dat voor haar over had. Ja, dat heb ik ja. Want zo ongeëmancipeerd ben ik dan wel.