Opsporing verzocht

In België verjaart in 2015 een moordzaak  die op betreffende datum 30 jaar terug plaatsvond. Het betreft het laatste wapenfeit van de zogenaamde Bende van Nijvel die voor het laatst van zich liet horen op 9 november 1985, maar op die dag ook gelijk acht mensen vermoordde bij een roofoverval op een supermarkt. Hoe deze bende altijd uit handen van justitie heeft kunnen blijven is mij een raadsel. Complottheorieën in overvloed, maar complottheorieën irriteren mij. Bewijzen ontbreken en de bedenker ervan heeft altijd een groot belang bij zijn ‘verzinsels’ omdat er dan grote aandacht en bewondering naar hem uit gaat. Ze worden verteld op de hooghartige toon van iemand die zich belangrijk acht omdat hij eenmaal meer weet en sneller doorziet dan een ander. In Nederland hebben we een misdaadjournalist die er ook erg goed in is.

Er is een Belgische rechercheur die al 25 jaar aan het speuren is op een dood spoor. De man heeft nog vijf jaar de tijd en zal zich tot het uiterste inzetten om de schuldigen voor het gerecht te brengen. Een levenswerk, mag je wel zeggen. Alleen al daarom moeten we hopen dat de zaak opgelost gaat worden. Er lopen mensen op de wereld die meer weten. Er moet er toch ooit één zijn mond voorbij praten? Waar zijn de sporen? Een uitgebrande Golf GTI, wat kogelhulzen, en de getuigenissen van mensen die erbij waren, daar moeten ze het mee doen. Er zijn 28 doden gevallen door toedoen van de bende, en mogelijk zelfs 29 als de agent die op de vluchtauto schoot iemand geraakt heeft.

In Nederland hebben we wel eens geruzie over uitzending van tv-programma’s die het landsbelang (lees: SBS6) dienen  maar dit lijkt me er nu bij uitstek één. Ik denk dat het voor de toekomst van België cruciaal is dat deze zaak voor hij verjaart wordt opgelost. Zo niet, valt het land uit elkaar. België heeft een grote overwinning nodig.

Mocht u iets verdachts gezien hebben, op 9 november 1985, belt u dan met de politie van Aalst, 053 73 27 27. Ik herhaal:

Vaderliefde

Mijn vrouw heeft mijn dochter te koop gezet op Hyves. Niet eens verschrikkelijk duur en met een maand lang gratis luiers erbij. Zonder medeweten van mij. Nu heb ik mijn vrouw in het verleden ook wel eens te koop gezet, maar dat was een grapje. Dit is serieus. Daarom wil ik u vragen, wilt u alstublieft niet bieden, en anders véél te laag? Want ondanks dat ze zich vaak als een kreng gedraagt, is ze wel mijn kleine meisje. Ze komt wel blij op mij afrennen als ik thuiskom. Ze heeft wel haar lieve momentjes en als ze troost wil komt ze bij me. Soms komt ze me zelfs een kusje geven uit zichzelf. Of ze legt haar hoofdje op mijn schouder. Ze roept me vrolijk vanuit haar bedje als ze me hoort lopen op de gang. Ze is een heel mooi meisje. Ik ben zo gek op haar dat ik haar al mis als ik op mijn werk zit. Soms zit ik te staren naar haar foto. Oké, op het moment is ze best vaak onuitstaanbaar, maar zelfs om haar als grapje te koop te zetten op Hyves viel bij mij niet goed. Laten we eerst maar eens beginnen met een huurovereenkomst, als dat bevalt doen we wel een optie tot koop aan het einde van de looptijd.

Bedrijfsfeestjes

Een megagrote tent, een stuk met dranghekken afgezette straat, een demonstratie van wat het bedrijf allemaal kan, een ingehuurde band, een ingehuurde goochelaar, een ingehuurde spotprenttekenaar, een paar ingehuurde verklede dames die gek doen, een ingehuurde dj, ingehuurde serveersters, drank en eten in overvloed, al het personeel in hetzelfde pak met stropdas, alle bedrijfsbusjes gewassen in het gelid en alle zakenrelaties in grijze pakken die erop af komen. Wat zijn bedrijfsfeestjes toch treurige feestjes! Kosten noch geld werden gespaard! Ik schatte een tonnetje of anderhalf. Hopakkee, zo van de winst af. Het deed mijn boekhoudershart pijn. Ik heb er helemaal niks mee, met bedrijfsfeestjes ter meerdere eer en glorie van de directie en waar het publiek van te voren omgekocht moet worden. Ik maakte een verplicht rondje langs de demonstraties, (zozo, dat is een mooie ledlamp!) scoorde nog een leren bal (zo kan het woord scoren correct gebruikt worden i.p.v. ik scoorde een biertje) en dronk een zojuist gescoord biertje. Binnen het uur en voordat de band en al die andere gefinancierde ellendelingen konden losbarsten was ik weg. En mijn collega-financial consultants and bookkeepers (uiterst positieve teamspelers, neuzen dezelfde kant op, korte communicatielijnen en een no-nonsencecultuur, u weet wel,) ook. Ik starte mijn auto en reed langs de dranghekken. Ik bekeek de aanloop van zeker 500 meter die je hier kon maken.  Ik blijf het een listige combinatie vinden, Apeldoorn en dranghekken.

Ik ben de vader, jij bent het kind, jij doet wat ik zeg!

Linda attendeerde mij op een grappig interview met Roué Verveer waarin hij iets zei over de Surinaamse opvoeding. De kern van de boodschap was: ik ben de vader, jij bent het kind en jij doet wat ik zeg. Als je dat nu maar vanaf dag 1 volhoudt, dan werkt dat en hoef je nooit te slaan. Volgens Roué proberen wij in Nederland teveel vriendjes met onze kinderen te zijn, en dat kan niet.

Ik heb het vandaag gelijk ingevoerd. Ik heb een paar keer gezegd: "Ik ben de vader, jij bent het kind, jij doet wat ik zeg!" Waarop Hans antwoordde: "Neehee, ik ben de vader, jij doet wat ík zeg!" En Tammar met een trots en lachend gezicht: "Ikke vaduh..watikzes!"

Dat schiet dus niet op.  Maar Roué heeft wel gelijk. Wij, Linda en ik, proberen vriendjes te zijn met onze kinderen. Hans is bekant, met gemak (Brabants respectievelijk Veluws voor bijna) zindelijk, nu ook 's nachts. Wij hadden met hem afgesproken dat als hij tien nachtjes niet in z'n bed zou plassen, dat hij dan een cadeautje zou krijgen. Bij vijf nachtjes heeft hij al een dvd van Piet Piraat gehad. En nu gisterennacht, op zijn achtste nacht hoorde ik hem huilen, hij had in zijn bed geplast.

Wij hadden van tevoren gezegd: geeft niks Hans, maar dan beginnen we gewoon weer opnieuw te tellen, tot je tien nachtjes droog bent. Ja, dat was van tevoren. Nu is het zo dat er één nachtje is weggestreept, en hij nog drie nachtjes droog moet zijn voor hij zijn cadeautje krijgt. Alle Surinamers lachen ons uit.

Nazomerochtend

Vanochtend liep ik met Hans naar school en ik dacht heel even aan de tijd dat ik zelf naar de lagere school liep. September heeft toch wel de mooiste ochtenden om naar school te lopen. Mistflarden, de winterjas al wel aan maar hij kan nog los, de frisse lucht die je adem zichtbaar maakt, de spinnenwebben met het ochtenddauw, vliegenzwammen schieten overal als paddestoelen uit de grond, een waterig zonnetje en lekker onbezorgd in een warme klas gaan zitten. Boom-roos-vis-vuur-mus-pim-voor-tuin.

Ja, dat ik in september geboren ben heb ik mooi gepland. Ja, dat is echt zo hoor. Ik had natuurlijk geen invloed op mijn lichamelijke totstandkoming, maar op een gegeven moment moet er wel een ziel dat babylijfje in. En om daar te komen moet de ziel twee lichamen in. Ook in dat van de moeder. Dat is de reden dat een vrouw in haar jonge jaren kinderen krijgt en niet na haar tachtigste. Dan is er geen ziel meer voor te porren. Zielen maken onderling ruzie over wie er in het nakomertje moet. Ik heb het meegemaakt hoor, dat er een week voor de uitrekendatum van een nakomertje nog geen ziel aan de baby was toegevoegd. Uiteindelijk zwicht dan de meest gevoelige ziel wel en offert zich op. Als de nood aan de ziel komt, zwicht er altijd wel eentje. Vandaar dat nakomertjes vaak hele gevoelige mensen zijn.

Hoe weet jij dit allemaal, Mack? Ja, dat kan ik niet vertellen want dan zou ik mijn geheime opdracht op deze wereld moeten prijsgeven, maar normaal is het zo dat het geheugen van de ziel die in de vrouw vaart, op dat moment gewist wordt. Dat is bij mij om redenen die ik dus niet mag prijsgeven niet gebeurd. Als hiernaar verwijzend grapje heeft de schepper de mannelijke zielen zo gemaakt dat die ook tijdens hun leven hun geheugen tijdelijk verliezen als ze het lichaam van een vrouw binnendringen. Vrouwelijke zielen zijn sterker dan mannelijke ter compensatie van de mannelijke kracht. In één op de honderduizend gevallen gaat het mis en komt een ziel van het verkeerde geslacht in de baby. Vandaar ook dat geen ziel nummer honderduizend wil zijn. Heel vervelend als het gebeurt, maar de zielenwereld is onverbiddelijk, als hij er eenmaal zit, blijft-ie er ook tot aan de dood.

Tot slot, de bevruchting van het lichaam met de ziel kan willekeurig tijdens de de negen maanden-cyclus plaatsvinden. Er staat geen vast tijdstip voor. Wel is het zo dat de moeder zich dat moment bewust is, al begrijpt zij niet exact wat er gebeurt. Op dat moment wordt het moederinstinct ingegeven. Bij mijn moeder was dat begin september 1969. Op een mooie nazomerochtend.

Scheveningen

Omdat wij ons in een sleur bevinden, sleurde ik mijn gezin met de gezinsauto richting Scheveningen. Het rijdt erg comfortabel zo'n halve bus, maar ook bij auto's geldt: wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. Hoe geradbraakter je uit een auto stapt, hoe mooier hij is. En omdat die regel ook voor vrouwen opgaat, sloeg ik Linda voor d'r bek. Dat ze niet denkt dat ze zomaar mooi kan gaan zitten wezen.  

De boulevard in Scheveningen heeft geen klap voor z'n bek nodig, wat een armoede. Ik schaamde mij een beetje voor mijn provincie. Gelderland is rijk en weelderig, dus je voelt je wel een beetje opgelaten als je in die Scheveningse sloppen rond doolt. Ik zei tegen Linda dat we ons Haagse accent moesten opzetten, omdat ik bang was dat als ze in de gaten kregen dat wij uit Gelderland kwamen, we  allemaal bedelaars achter ons aan kregen. En daar had ik geen zin in. Ik mag zelf ook graag bedelen, maar om de opbrengst van zaterdag nu gelijk weer weg te geven, nee, dat gaat mij te ver.

Op een gegeven moment kwamen wij iemand tegen die mij erg bekend voor kwam. Ik zeg tegen hem: "u komt mij erg bekend voor, bent u Edwin van der Sar?" "Nee, ik ben Ed de Goey," zei de man en toen zag ik het ineens. Zonder keepershandschoenen aan wil ik ze nog wel eens door elkaar halen. "En jij dan, jij komt mij totaal niet bekend voor?" Toen sloeg ik hem voor z'n bek. "Zo beter?" vroeg ik aan Ed. "Ah, nu zie ik het, jij bent Regilio Tuur!"  Wij schudden elkaars handtekening en vervolgden onze wegen.

Even later, wij zaten op een bankje, toen er achter ons een man van dubieuze leeftijd, met achterover gekamd geelgrijs haar, zijn Corvette over de boulevard stuurde. Als je wilt opvallen op de Scheveningse boulevard, kun je er beter met een Nissan Almera Tino gaan cruisen, want sportwagens daar ziet het zwart van. En waarom zou je juist met je sportwagen met tien kilometer per uur over dat slechte wegdek gaan cruisen? Dat kan maar één reden hebben. Je probeert op te vallen. Terwijl het qua hoofd echt beter was geweest als je je zo onopvallend mogelijk door het leven had begeven. Maar nee, deze man vond het ook nog nodig zijn raampje open te zetten en keihard Elvis muziek uit zijn speakers te laten komen. Als ik ergens niet tegen kan, is het wel een ouwe man die Elvis muziek uit een jaren '50 Corvette laat komen. Ik schaamde mij dan ook kapot. "Nou, daar is toch geen enkele reden voor?" zei Linda. "Jij hoeft je daarvoor toch niet te schamen?" Nee, dat was dan ook wel weer zo, dus ik trok midden op de boulevard mijn broek uit. Want ik heb er een hekel aan als mijn gemoedstoestand niet overeenkomt met mijn situatie.

De zee viel mij ook wat tegen. De zee gehoorzaamde mij namelijk niet. U kent allemaal het verhaal van Mozes, die de zee deed splijten en dat maakt natuurlijk indruk. De zee laten splijten vond ik wat hoog gegrepen dus ik zette in op een lichte stijging van de zeespiegel. Ook wel vloed genoemd. Ik zei tegen Linda: "zie je dat water opkomen? Het strand is al duidelijk smaller dan daarnet." Maar Linda deed het af als visserslatijn, waarop ik zei: "Linda, aqua veni huc." Maar nog steeds een overvloed aan eb. Het leek wel of het water steeds verder van ons wegebde. Ik bad God om vloed, ja ik bad heel sterk dat het vloed was maar mijn geëb werd niet vervloed. Dus dat doe ik ook niet meer, om vloed bidden als het eb is. Nee, dan heeft de zee splijten nog meer kans van slagen.

Een rotkop.

Op radio 1 werd een man geïnterviewd die mij boeide. Hij had een boek geschreven over de islamisering, getiteld 'de schijnelite van de valsemunters.' De man zit dan ook in de tweede kamer namens de PVV, en is de rechterhand van Geert Wilders. Ik vond zijn beargumentering tegen de islam nog beter dan die van Geert zelf. Deze man was duidelijk een intellectueel, en had zich reeds lang verdiept in de geschiedenis van Nederland en de opkomst van de islam.

Ja, ik hoorde hem graag praten en ik was niet bij machte om zijn argumenten tegen te spreken, wat iets anders is dan dat ik het er mee eens ben. Hij vertelde dat er in 1930 plannen van de Nederlandse regering waren om Duitsland binnen te vallen, vanwege het dreigende gevaar van het opkomende Nationaalsocialisme. Maar dat dat geen doorgang vond doordat de mensen die erover beslisten het gevaar niet onder ogen zagen.

Hij trok de parallel tussen Nazi-Duitsland en de islam, en dat vond ik wel een aparte invalshoek omdat meestal de parallel tussen Nazi-Duitsland en de PVV wordt getrokken. Vandaag zag ik hem in de krant staan, Martin Bosma, en ik liet de foto zien aan mevrouw Mack. Een rotkop, oordeelde zij, en dat is inderdaad de manier hoe wij politiek beleven. Op rotkoppen stemmen wij niet. Wel op onnozele koppen, maar dat is altijd nog beter dan op rotkoppen.

Andere auto.

Één keer in de maand mogen de ouders hun kinderen met zwemles vanaf de tribune bekijken. Een kwartiertje, anders leidt het teveel af. Vanochtend was het weer zover, en ik kwam als laatste boven bij de tribune. Kwestie van een Tammar met poep bij je hebben. Hans zag me gelijk en zwaaide, en ik keek hoe hij het deed. Ik mag wel onbevooroordeeld zeggen dat hij nu de beste van zijn groepje is. Vooral omdat degenen die beter waren al naar een volgend groepje zijn en hij nu dus tussen allemaal beginnelingen zwemt. Maar ik maak me niet druk. Zwemmen komt vanzelf, nooit meer iemand die vraagt hoe snel je je diploma hebt gehaald. Met autorijden wil je nog wel eens opscheppen en een lesje of 10 lager gaan zitten dan het werkelijke aantal dat je gehad hebt, maar met zwemmen hoor ik dat nooit. Na een kwartiertje ging de bel. Ik maakte mij al klaar om naar beneden te gaan toen een stem door de microfoon zei: "Er staat een blauwe Nissan met de lichten aan. Kenteken G en dan nog wat." "Ha, die gaan vanzelf uit, grapte mijn buurvrouw."" Ja, maar ik ga ze toch maar even uitdoen," zei ik. Het was voor mij een primeur. Vroeger op school werd het ook wel eens omgeroepen, en dan stonden de meeste jongens even op, grappend, alsof het hun auto was.

Linda's nieuwe Nissan blijkt een alarmsysteem voor brandende verlichting bij geopende portieren te hebben. Ja, natuurlijk, ik hoorde wel een piepje, maar dat ging uit toen ik de deur dicht gooide. Japanse auto's! Bij een Italiaanse kan zoiets niet. Lichten doven gelijk met het contact, zoals het hoort. Japanse auto's kon je ook altijd op slot gooien met de sleutel er nog in. Hartstikke onhandig. Echt een mooi model vind ik zo'n bus niet, en toen ik vanochtend voor het eerst ging rijden, zette ik mijn valse snor op om niet herkend te worden in het dorp. Maar hij rijdt wel fijn. En wat hebben die kinderen een ruimte! En wat een souplesse. En wat zit je hoog! Ik heb alleen nog niet gevonden waar de stempelautomaat zit.

Medestanders

Het grote voordeel van kinderen in de leeftijd van Hans is dat ze je blindelings vertrouwen. Zo zou ik hem nu al fan van PSV kunnen maken door hem eerlijk te zeggen dat PSV de beste club van Nederland is, maar dat doe ik niet, ik wil hem de vrije keus laten. Kijk, als hij het me op de man af vraagt zal ik hem de waarheid vertellen, maar als hij liever voor een mindere club wil zijn, mijn zegen heeft hij.

Over Elvis begin ik maar niet. Als hij enigszins geïnteresseerd is in muziek komt hij hem vanzelf tegen. Soms als Elvis belt neemt hij de telefoon al wel eens op en roept hij: "Papa, Elvis aan de telefoon voor jou!" Maar hij beseft dan helemaal niet wie hij aan de lijn heeft.

Toch werd ik vanavond door de buurvrouw betrapt op propaganda. Zij heeft sinds kort een nieuwe auto van de zaak, van een merk waarvoor ik mijn neus ophaal. Ze boog zich over de lage schutting en vroeg -zogenaamd beledigd- aan mij: "Zeg, vertel jij je zoon dat Audi's langzaam zijn?"