Mack

Vanochtend op radio 1 hoorde ik het laatste deel van een onderwerp over een zwart gat met een geboortekaartje. Het zwarte gat stond op 50 miljoen lichtjaar afstand en was pas 31 jaar oud aldus sterrenkundige Govert Schilling. Geïnteresseerden kunnen het onderwerp hier even nalezen en beluisteren. Misschien valt het ook op dat er ene Maurice wat bijdehandte opmerkingen heeft geplaatst bij het onderwerp. Nu is het geenszins mijn gewoonte om het beter te weten dan sterrenkundigen, maar nu brak mijn klomp. Een zwart gat van 31 jaar oud dat op 50 miljoen lichtjaar afstand staat, is volgens mij, zodra wij het kunnen waarnemen, 50.000.031 jaar oud en geen 31 jaar. Ik beluisterde het onderwerp op mijn werk nogmaals om te ontdekken waar mijn denkfout zat. Maar ik kom er niet uit. Govert zegt 31 jaar, ik zeg 50.000.031 jaar. En omdat Govert de expert is en ik de leek, heeft Govert gelijk. Maar wie kan mij dat even voorrekenen?

Mevrouw Mack vindt het een nogal oninterressant onderwerp. Zodra ik het woord ster noem, hoor ik een luid gesnurk. En of ik niks beters te doen heb op mijn werk. Nee. Want dit is wetenschappelijk belang. Bovendien gaat straks in de reacties duidelijk worden of we voortaan de wetenschapper of de leek moeten geloven. Dus dat vond ik voor een keertje belangrijker dan de wet op de jaarrekening.

Misschien wel de grootste bikkel die ik in het echt ken huilde vandaag als een kind. Hij had een nare operatie doorstaan, die gelukkig geslaagd is, maar waarbij een gat in zijn stuitbotje geboord moest worden om daar met een medisch apparaatje wat problemen te verhelpen. De pijn moet haast ondraaglijk geweest zijn toen hij daarna in de auto wilde gaan zitten en hij niet meer wist hoe hij het had.

Eenmaal thuis op de bank, toen het weer enigszins ging, gaf hij het startsein om hem te bespotten, door het eerste grapje te maken. "Ik weet niet wat er gebeurd is in die operatiekamer, maar volgens mij hebben alle doktoren me genomen toen ik onder narcose was, zo'n pijn heb ik." Zo'n grapje ten teken dat het wel weer gaat, herken ik uit duizenden. In werkelijkheid gaat het nog helemaal niet, maar omdat je ziet dat je lieve vrouw de spanning haast niet meer aankan, maak je het grapje, zodat zij ook kan ontladen.

En dan komen de kinderachtige grapjes los die je je als man dan maar moet laten welgevallen; je zet je pijn opzij om het zwakke geslacht weer te laten functioneren. Ik ving delen van het telefoongesprek tussen zijn vrouw en Linda op. Bedenk daarbij dat de telefoon op de speaker stond en het slachtoffer hulpeloos op een stapel kussens op de bank hing.

L:     Watjes zijn het. Moeten ze eens een bevalling meemaken, dan weten ze wat pijn is.

ZV:  Ik vroeg of hij sex wilde, maar hij wilde niet.

L:     Waarschijnlijk was het een klein pijntje, maar omdat hij een man is voelt het als enorme pijn.

ZV:  Hij gaat morgen niet eens werken.

L:     Sjonge jonge, het zwakke geslacht hoor.

Nou ja, zo gaat dat dan. Onderwerp van hoon terwijl je weerloos bent. Het gaat voort tot je weer beter bent en er een beroep op je mannelijke kracht of je technisch inzicht gedaan moet worden.

 

Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst van ze hoorde, haalde ik mijn schouders op en begreep niks van alle ophef die er ineens voor ze was. Twee jongens die meeliftten op het succes van Jan Smit, dacht ik. Ik hoorde ze zingen en vond het aardig, meer niet. Maar sinds Schilder en Keizer als coach zijn verbonden aan het programma The Voice of Holland begreep ik ineens waar het over ging. Nick en Simon zijn uiterst sympathieke jongens en een verademing als juryleden, zeker als je Gordon, Paay of Smits gewend bent. Vooral Simon viel mij op. Ik heb zelden een ster gezien die zo schittert door gebrek aan sterallures. Hij heeft amper grapjes nodig om op te vallen. Zijn rust en zijn charisma doen mij denken aan een befaamd Braziliaans F1-coureur die alweer meer dan 15 jaar geleden het lieven liet.

 Het niveau van The Voice ligt erg hoog dus een zanger die het al gemaakt heeft zou zomaar door de mand kunnen vallen. Hij hoeft het niet te doen maar desondanks zingt hij hier een duet met één van zijn kandidaten. En hij houdt niet alleen stand, hij stijgt wat mij betreft toch nog iets boven het niveau van de mannelijke kandidaten uit. Klasse Simon. http://www.youtube.com/watch?v=HMDm0HK60QM

Mijn baas wilde graag dat ik vanavond aanwezig zou zijn bij een bespreking, maar mijn opperbaas wilde dat ik vanavond met de kinderen meeliep voor St. Maarten. En dan weet u wel wat ik deed vanavond. Het was stormachtig en het was regenachtig. Mijn Alfa Romeo-paraplu dreigde kapot te waaien dus die moest ik inklappen. Hans liep veel te ver vooruit en Tammar wilde steeds terug naar mama. De lampions waaiden kapot zodat ik, want Tammar wilde hem niet dragen, voor lullo liep met een gloeilampje aan een touwtje. Tammar zong niet maar kreeg op een gegeven moment wel door dat ze zich door de meute kinderen heen moest wurmen om bij de deur een snoepje te krijgen. Ze was blij met de opbrengst ondanks dat we allemaal nat zijn geregend.

St. Maarten kent echter ook een trieste kant. En die zie ik elk jaar weer. Bij ons in de buurt woont een jongetje. Hij is veel te dik en hij wordt behoorlijk groot. Zijn moeder barst bij het minste of geringste in een woedeaanval uit en het jongetje moet het soms bezuren met een klap voor zijn hoofd. Hij kwam vanavond weer net als elk jaar in zijn eentje met zijn lampionnetje bij ons aan de deur, om zijn liedje te zingen. Hij komt als laatste omdat hij al behoorlijk groot is. Zijn moeder staat op de stoep te wachten. Omdat hij als laatste kwam, hadden we geen snoepzakje meer en moesten we hem een mandarijn geven. Ik vond het zo zielig. Gelukkig heb ik dat van die mandarijn verzonnen om het verhaal nog triester te maken dan het al was, maar het neemt niet weg dat ik het een trieste bedoening vind, dat jongetje in zijn eentje. Ik hoop dat hij volgend jaar zo wijs is om te besluiten dat hij te groot wordt voor St. Maarten.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar bij mij gebeurt momenteel vrij weinig tot niets. Ja, ik heb het druk met studeren maar daardoor mis ik veel van wat er hier te lande en in de wereld gebeurt. Ik zie amper nog het journaal en in de ochtendkrant die ik heb staat ook al niet veel waarvan ik denk: goh! Ja, een vrouw valt van haar fiets en de politie heeft een schennispleger aangehouden, maar verder mis ik het een beetje. Ik lees de Stentor en dat is toch meer een krant die dient tot vermaak bij het ontbijt, dan dat je er wijzer van wordt. Eigenlijk zijn de weblogs die ik lees mijn voornaamste bron van informatie. En die kunnen mij momenteel van alles wijsmaken. Nee van studeren word je niet veel wijzer. Bovendien snap ik niet wat er nu zo leuk is aan dat studentenleven. Het zal wel aan mij liggen.

Zojuist werd ik aangevallen door een mug. Een vrouwtje, want mannetjesmuggen doen zoiets niet. De beste methode voor het afslaan van een aanval van een mug is de klamboe, gevolgd door het zich insmeren met anti-mug. Deze twee methoden hebben een hoog nananana gehalte. De mug weet zich immers geen raad met de situatie en het beoogde slachtoffer is veilig. Wat ook een beproefde methode is, is het doodslaan van de mug. Echter, soms zijn muggen te snel of de mens te langzaam. Mocht dit het geval zijn, wacht dan tot de mug positie heeft gekozen en laat hem een gat in uw huid boren. Op dit moment is de mug het kwetsbaarst. De mug kan immers niet zomaar wegvliegen want hij moet eerst zijn steekmechanisme terugtrekken. Geef hem op dat moment een knal, gegarandeerd raak. De natuur leert ons dat elk dier een kwetsbaar moment heeft tijdens de aanval. Behalve natuurlijk de verdedigingshonden.

Vandaag reden we wat rond door Drunen, de plaats waar ik opgroeide totdat ik 13 jaar was. Heel lang heb ik heimwee gehad en de plaats geromantiseerd. Als ik in de buurt was, en ik had de tijd, dan bezocht ik alle plaatsen waar ik herinneringen aan had. Al rijdend droomde ik er weg en ging ik door een tijdzone heen, terug tot begin jaren '80. De scholen waar ik op gezeten had, de judoclub, de voetbalvereniging, de bossen, het huis waar ik woonde en de straten waar ik speelde.

Vandaag ben ik tot de conclusie gekomen dat het er niet meer is. Het is weg, het verleden dat ik er had. In mijn hoofd blijft het bestaan maar de werkelijkheid van nu doet me niet veel meer. De buurt waar ik woonde heeft alle glans verloren, de scholen, voor zover ze er nog staan, zijn omheind met hekken en de bossen waren vandaag te grauw om aantrekkelijk te zijn. Sommige winkels heetten nog net zo als dertig jaar terug, maar het is te lang geleden. Ik zocht de roeivijver omdat ik daar herinneringen aan heb. Als jongetje was ik een keer op een houten toren geklommen maar ik durfde er niet meer af. Mijn opa, die erbij was, vertelde mij nog jaren later dat hij eens een jongetje kende, dat Emile heette (mijn tweede naam; red.)  dat per se de toren op wilde, maar er niet meer af durfde.

De toren was er niet meer, er was geen bruggetje meer naar het eilandje en de oranje kikker die ik er ooit zag zwemmen was er ook al niet. We liepen terug naar de auto en een vrouw met een hondenuitlaatservice was bezig haar honden in haar auto te krijgen. Een grote Leonberger kreeg ons in de gaten en blafte onrustig. Volgens de vrouw kwam het door Linda's nieuwe hoofddeksel. Ze praatte even met ons, de hond bleef blaffen, de vrouw pakte  een koekje uit haar zak, gaf dat aan mij en zei: "hier Mack, dan zal het wel beter worden." Heel even stond ik aan de grond genageld. Hoe wist ze mijn naam? Toen bedacht ik dat ze misschien de hond bedoelde, en vroeg haar hoe ze die hond zojuist genoemd had. Ze noemde een hele andere naam en praatte door. Ik liet het maar zo maar zodra we in de auto zaten vroeg ik Linda naar het voorval. Zij had niks bijzonders gehoord.

Een vreemd voorval. Misschien veroorzaakt door mijn levendige fantasie in combinatie met de film die we gisteren in de bioscoop zagen. CIA, geheim agenten, dubbelspionnen en dodelijke wapens. Ik zei daarnet nog tegen Linda:" Het zou kunnen dat ik een dubbelleven als spion leid, zonder dat je dat in de gaten hebt." Nee, dat maakte weinig indruk. Ik geloof dat ze zich juist zorgen om mij maakte. 

Wij zitten een weekendje in een hotel in Den Bosch. Wat een leuke stad zeg. Ik woonde hier vroeger vlakbij, maar kan me amper nog iets herinneren van het Oeteldonkse. Het is echt waar, de mensen hier in het Zuiden zijn gemoedelijker, minder stug en vrolijker. En ze spreken een voor mij bekend klinkende taal. Manneke, vrouwke, bietje, efkes, houdoe en meer van dat soort. Vrouwen lijken hier meer aandacht aan hun uiterlijk te besteden. Tot op hoge leeftijd zitten ze strak in de make-up. Mannen zijn hier allemaal kaal en hebben een design bril. En iedereen zegt hallo. Dus ik zeg hallo terug. En als ik een bekende tegenkom (die ik vijf minuten geleden ook tegenkwam) dan zeg ik: "Hee, kende gij mij nog? Ik zat straks achter oe in de bus!" Ja, dat vinden ze geweldig, die Boschenaren. Op een terrasje worden de tassen van stoelen gehaald zodat ge daar ok efkes kunt gaan zitten.

De St. Jan, dat is eigenlijk het enige dat ik mij nog herinner. Een prachtig gebouwde kerk in Chaotische stijl.  We zijn even binnen geweest en Linda is bekeerd. "Jezus," riep zei uit, toen ze het riante huis van God aan de binnenkant aanschouwde. 3,5 miljoen aan jaarlijks onderhoud schijnt het te kosten. Ze bouwden dan wel mooi vroeger, maar van degelijkheid hadden ze kennelijk nooit gehoord. Typisch Italiaanse invloeden noem ik dat. Het is jammer dat het Derde rijk niet een paar duizend jaar eerder bestond, want dan hadden we nu strak gebouwde kerken gehad. Met statige torens die staan als een huis. Maar dan waren we in 40-45 misschien wel bezet geweest door de Romeinen, en dan hadden we nu geen snelwegen maar badhuizen gehad. Ik las iets over de beeldenstorm, en dat de kerk een poosje in protestantse handen is geweest, maar dat is natuurlijk een kansloos verhaal, zo'n uitbundige stijl in protestantse handen. Dat is vragen om problemen. Het hele interieur werd aan gort geslagen maar ik moet zeggen, ze hebben het leuk verbouwd. Je loopt er wel over de graven heen, maar ach, dat is beter dan dat er nooit iemand naar je komt kijken. Raar hoor, dat ik hier bijna dertig jaar geleden vandaan ontvoerd werd door mijn ouders. Hier liggen mijn rapen.