Mack

Voor zijn overlijden had ik slechts één boekje van hem gelezen en na zijn overlijden nog een stuk of zes. Zijn achterblijvers zullen mij dankbaar zijn. Maar wat wordt hij ook door mij gemist. Hoe meer ik lees, hoe meer het gemis. Toen hij er nog was ervoer ik dat als vanzelfsprekend en viel mij nog niet zo op hoezeer ik in hem geïnteresseerd zou raken. Ik heb het over Martin Bril, overleden in 2009, schrijver, vader, echtgenoot en wikkend en scherp waarnemend mens.   

Zijn verhaaltjes zijn uit het leven gegrepen, maar dan uit een leven waarin ik me herken of kan herkennen. Niet uit het leven van iemand uit een Amsterdamse volksbuurt, want daarin kan ik mij lastig verplaatsen. Soms schrijft hij over gebeurtenissen die ik heb meegemaakt. Terwijl wij elkaar helemaal niet kenden. Ik vind dat knap. Soms valt mij op dat  kleine zinnetjes of woordjes die hij op een bepaalde manier plaatst, door mij wel eens op dezelfde manier gebruikt worden, zonder dat ik dat afgekeken heb. Ik geef mijzelf dan een schouderklopje. Van de weeromstuit schrijf ik nu een klein stukje terug. En natuurlijk omdat hij mij deed beseffen dat ik de term 'van de weeromstuit' nog nooit heb gebruikt terwijl je die toch eenmaal in je leven gebruikt zou moeten hebben. Want stel dat men zich op zijn sterfbed realiseert dat de term 'van de weeromstuit' nog nooit gebruikt is, en men dus maar mag hopen dat er in de korte tijd die nog rest, zich nog een gelegenheid voordoet om hem te kunnen inpassen? Dat zal mij nu in elk geval niet meer overkomen.

Vanochtend stond er een foto in de krant van een jongetje van een jaar of 12, dat na een ruzie op school, op het dak van de kerk was geklommen en daar ijzerenheinig bleef zitten, ondanks dat politie en brandweer hem naar beneden probeerden te praten. Brandweerlieden hadden al vangnetten geplaatst voor het geval het mis zou gaan. Ondanks dat er misschien veel ellende in het hoofd van het jongetje omging, vond ik het een statement. Een grootse daad. Ik vind dat de naam van het jongetje voortaan in één adem genoemd mag worden met Dik Trom, Tyl Uilenspiegel en Hans Brinker.

Ik was ook wel eens kwaad op de onderwijzer maar dan trok ik een verongelijkt gezicht, deed mijn armen over elkaar en weigerde te praten. Ook een statement, maar toch minder. Ik kreeg alleen een eervolle vermelding op mijn rapport. Mack gedraagt zich soms als een heethoofd. Ik kan ook in één adem genoemd worden.

Dromen zijn een goede inspiratiebron voor logjes. Tenminste, als je een beetje zinnig droomt, zoals ik. Vannacht had ik er weer één, een droom die ik even wilde voorleggen aan u. Hou hierbij in gedachten mijn logje van pas geleden over de bende van Nijvel.

Ik overviel een supermarkt met heel veel kassa’s, zoals je die in Frankrijk wel tegenkomt. Of misschien wel in alle landen, behalve het onze. De supermarkt was diegene waar ik ooit gewerkt heb. Mijn vluchtauto, mijn eerste auto, een zwarte Fiat Panda, had ik om de hoek geparkeerd, bij de plaatselijke bibliotheek. Wat mijn wapen was, herinner ik me niet, misschien dat ik de dames caissières wel dwong met bluf of met overredingskracht. In elk geval, ik ging van kassa 1 tot en met 24 en dwong de caissières mij het kasgeld te overhandigen, alsmede de nietmachine die ze hadden liggen, en van elk wilde ik één paperclip.

Toen ik de buit binnen had, vluchtte ik naar mijn vluchtauto, die de eerste vijf minuten niet wilde starten. Hoe ik het kreng aan de praat gekregen heb, geen idee. Feit was wel dat ik nu op de vlucht was en moest vrezen voor de politie en de rechterlijke macht, die mij konden straffen met een gevangenisstraf van ten hoogste zeven jaren. Ik overlegde dit met mijn moeder, die geen medeplichtige was, en aanvaardde het risico. De enorme sporttas waar ik het geld in had zitten bood plaats aan miljoenen euro’s, maar na telling van mij bleken dit er slechts 17.500 te zijn. Het viel me wat tegen. Wat ik met die nietmachines en de paperclips moest, ik weet het niet. Misschien wil mijn droom mij laten inzien dat ik totaal ongeschikt ben als overvaller.

Wat u moet weten is dat ik vroeger waarschijnlijk een keer een parkiet heb vermoord. Ik was aan het spelen op zolder toen mijn vader naar boven kwam en voorzichtig vroeg of ik mijn parkietje wel eten had gegeven. Ehm nee, dat was al een paar dagen geleden. Want het blauwe vogeltje lag dood in zijn kooi vertelde mijn vader. Ik was een jaar of tien en nauwelijks van streek en speelde verder.

Mijn volgende parkiet werd ziek en kreeg een spuitje bij de dierenarts. Ik was 13 en moest erg huilen toen het gebeurde. Daarna heb ik er nog één of twee gehad, maar ik kan me niet meer herinneren hoe het met hen is afgelopen, wat vreemd is, want ik herinner me altijd de gekste dingen.

Begin deze maand droomde ik van een parkietje dat al maanden lang verwaarloosd werd en geen eten meer had gehad. En het erge was, het beestje woonde bij mij. Vol schaamte ging ik hem eten geven en zijn kooi schoonmaken. Ik had er nog een logje over geschreven, maar die heb ik nooit geplaatst. Want ja, wat moet je met zo'n droom. Vannacht droomde ik hetzelfde. Weer een parkietje dat ik maanden lang verwaarloosd had, en wiens bestaan ik me ineens herinnerde. Weer ging ik gelijk de parkiet verzorgen.

Ik bedoel maar. Zo heb ik ook ooit eens droom gehad waarin ik een hond vond die al jaren lang zonder eten zat opgesloten bij zijn overleden baas. De baas lag in bed en was gedegradeerd tot een skelet met wat uitgedroogde huid en nog wat haar waar alleen Leo Beenhakker blij mee zou zijn, maar de Duitse herder was dolblij dat hij eindelijk bevrijd werd. En ik weet absoluut zeker dat ik nooit een hond heb uitgehongerd. Het is maar goed dat ik geen kille moordenaar ben geworden, als parkietjes mij al in mijn dromen opjagen.

Ik weet niet wat het is met die neiging tot ontevredenheid van mij. Ik heb het altijd al gehad, behalve in mijn eerste decennium, dat ervaar ik als uitermate gelukkig. Misschien werd daar ook wel de basis gelegd voor hoe ik nu ben, waarmee ik bedoel dat ik misschien sterker ben dan ik zelf wel eens denk.

Ik ben een opleiding gaan volgen omdat ik dat hoognodig vond. En dan ben ik 41. En waarom vond ik dat hoognodig? Ambitie? Mwah. Druk van de werkgever? Nee. Mezelf dingen opleggen? Ja. Ik kan me er moeilijk bij neerleggen om de rest van mijn werkzame bestaan in te vullen met een makkelijk baantje. Want ja, dat is het wat ik doe. Het is van half negen tot vijf op een stoel zitten, en om het wat moeilijker te laten lijken blijf ik tot iets voor zessen, maar nog vind ik het te makkelijk. Niet dat ik alles snap hoor, maar gewoon, ik vind dat ik het makkelijk heb vergeleken bij een mijnwerker in China. Kijk, als je nu lichamelijke arbeid doet, en je bent daar geestelijk tevreden over, prima, niks aan de hand. Vooral volhouden en doorgaan. Maar ik, ik ben belast met een ontevreden ziel, die geneigd is om beren op de weg te zien, en alles wat ik bereikt heb af te doen als: ach, wel aardig, maar die en die..

Dus ik kon twee dingen doen; een cursus van een positiviteitsgoeroe volgen, of zoiets als ik nu doe. Zodat ik dat makkelijke baantje wat ik heb, straks nog veel makkelijker ga vinden. Oh jee. En dan? Nee, ik zie werk nauwelijks als een belasting. Juist omdat ik op een stoel zit, achter en groot bureau, met de mooiste hulpmiddelen tot mijn beschikking, een beetje de hele dag over getallen nadenken. Filosofisch bijna. Nou ja, dienstverlenend. Het is mooi hoor, als je ten dienste kunt staan van anderen.

Maar ontevredenheid is in mijn geval niet gepast. Ik werd vanavond even achter mijn boeken vandaan geroepen voor de koffie en ik bekeek de opgeruimde huiskamer en de schone bank waarop ik zat. De kinderen lagen al in bed en mijn vrouw stond aan de strijk. Zou ze dat niet doen, dan was studeren niet eens mogelijk. Ik heb al mijn avondstudies in het verleden gedaan als vrijgezel, en dat ging echt eenvoudiger. Discipline omdat je niet hoogbegaafd bent, dat wel, maar kunnen studeren wanneer je wilt is een pré. Zeker toen we het hadden over een vriend van een vriend, die nu waarschijnlijk op zijn 43e zijn laatste verjaardag viert wegens overwoekerde kanker, in afwachting van de dood met achterlating van een vrouw en tweejarig dochterje, heb ik zoiets van, waar hebben we het eigenlijk over? Het grootste cliché dat er is blijkt waar te zijn. Helaas blijkt het zelden bestand tegen de eerste de beste keer dat je internetverbinding eruit ligt.

Vrijdagmiddag ging mijn telefoon twee keer. Ik nam op en ik hoorde een gesprek tussen iemand van de Hollandse energiemaatschappij en een klant die ik niet kon horen. Iets over dat z'n contract verlengd was en dat het alleen per aangetekende brief opgezegd kon worden. Ik vond het een vrij bot gesprek en ik zette mijn telefoon even op de speaker zodat mijn collega het ook kon horen. Toen ik het na een half minuutje zat was, verbrak ik de verbinding.

Even later nog een keer. Een man die mij vroeg waarom ik belde, waarop ik zei dat hij mij belde. Hij ontkende en zei op hoge toon dat het nu al de vierde keer was dat ik belde en dat hij er schijtziek van werd. Toen begon hij te vloeken en omdat ik net in een ingewikkelde berekening zat, verbrak ik de verbinding en ging door waar ik mee bezig was.  

Dit bleken dus grollen te zijn van een website. Dat je gebeld wordt door een bandje dat je de stuipen op het lijf moet jagen. Nou, ik was ook helemaal in paniek zeg! Potverdorie, wat ging ik er in. Nou nou nou, ze konden me wegdragen hoor. Sjonge jonge, ik heb nog nooit een grap zo geweldig zien lukken. Wat denken ze nou bij die website? Dat iemand daarin stinkt? Hooguit een hardhorende bejaarde zal het geloven. Oh nee, dat denken ze natuurlijk helemaal niet bij die website. Ze denken: "ha, mooi, omzet!"  Wat dat betreft is mijn collega die de grap bestelde er veel harder ingestonken. Alleen, leg dat maar eens uit aan iemand die het wel een leuke grap vindt.

Negentien en tweeëntwintig waren ze, de twee knappe, hoogblonde zussen die mij vanavond zo gek kregen om samen met hen te gaan staan karaoken. Ik hou niet van karaoke, ik kan niet zingen en doe er dus niemand een plezier mee, bovendien moet je er voor gedronken hebben. Laat dat nu net het geval geweest zijn! Drie hele flesjes in een tempo waarin anderen er negen dronken. De moeder van de meisjes kwam voordat dit gebeurde naar me toe en zei dat ze me niet snapte. Twee blonde meiden die met je willen zingen, en jij zit te miepen om een ouwe taart van 45? Ik heb op elke verjaardag een vaste vriendin, en op deze verjaardag is dat er één van 45, maar die was er niet, en eigenlijk moest ik de moeder wel gelijk geven. Dus met knikkende knieën begaf ik me naar de meisjes. Eerst moesten we een nummer zien te vinden dat we ondanks de generatiekloof allebei kenden, voor we aan het trio, zoals zij het noemden, konden beginnen. Ik zocht Genesis uit, met "throwing it al away." Want dat begint met "diareeee, diareeee" en dat ligt mij wel. Toen ik gearmd tussen ze instond en  hun warmte voelde, vond ik het eigenlijk best aangenaam. Waar ik deze enorme populariteit bij jonge vrouwen aan te danken heb, het is mij een raadsel. Het moeten mijn Elvis looks zijn. Foto's volgen.

Zo, de eerste vier keer 1,5 uur studeren zitten erop. Afgezien daarvan heb ik uit pure paniek gisteren ook nog in bed een studieboek gepakt omdat ik het nog slecht overzie. Wat ik heel goed merk is dat de wetgever in Nederland gek is. Hoeveel regels kun je opstellen om mensen een beetje belasting te laten betalen? Wat is er mis met een groep ridders te paard die in elk dorp belasting komen heffen? Ehm, veel denk ik. Er zijn mensen die belasting beschouwen als gelegaliseerde roof, en ja, daar valt iets voor te zeggen. Ware het niet dat roof meestal gebeurt voor eigen gewin, en belastingheffing voornamelijk ter financiering van het koningshuis dient. Waarvan de leden dan weer belasting moeten afdragen. Een symbolisch en dus zinloos gebaar. Een goed belastingsysteem moet werken als Robin Hood; steel het van de rijken, en schiet een pijl door een appel die op iemands hoofd ligt.

Ik heb eens nagedacht over het onstaan van belastingregels. Er was ooit inderdaad die groep te paard die belasting kwam heffen, maar daar raakten de inwoners van een land van streek van. Nu, 1000 jaar later zijn die ridders vervangen door een blauwe envelop, en nog steeds raken de inwoners van een land daarvan van streek. Wat dat betreft zijn we niet veel opgeschoten. Maar wat ik mij afvraag, tot in hoever geldt een wet? Maakt even niet uit welke wet. Stel, een inspecteur vindt dat ik een bepaald tarief moet betalen over mijn inkomen van stel € 100.000. Stel hè? Laten we zeggen voor het gemak even 52%. In welke wet is dan vastgelegd dat 52% van € 100.000 overeenkomt met € 52.000?  M.a.w. in welke wet staan de rekenregels? Ik heb mijn bezwaarschrift al klaar.

Ik zag laatst een programma over het milieu, ik volgde het zijdelings want ik vind het zonde om kennis over het milieu op te doen omdat die kennis volgend jaar toch niet blijkt te kloppen. Zo is mij vroeger altijd voorgehouden dat je TL-buizen beter kon laten branden dan ze voor een korte periode uit te doen, omdat het starten van de TL-buis zoveel meer energie kost dan het gelijkmatig laten branden ervan. En dit werd mij echt niet alleen door mijn vader verteld. Ik weet bijna zeker dat het op school ook verteld werd. Blijkt het nondejuu helemaal niet waar te zijn! Hebben er decennia lang miljoenen TL buizen onnodig gebrand omdat verondersteld werd dat dat gunstiger zou zijn voor het energieverbruik. Hele olievelden ter grootte van Kazachstan zijn er doorheen gejaagd als gevolg van verkeerde informatie! En oh wee als je je TL-buis kortstondig uitknipte vroeger, dan had je de poppen aan het dansen. Terwijl als we het massaal wel hadden gedaan, hadden we nu helemaal geen opwarming van de aarde gehad. Ik bedoel maar.

Gelukkig zat er in de jury het geachte pannellid Prem Radhakishun, van beroep sympathieke schreeuwlelijk, die als een achterlijke betoogde dat de klimaatlobby een vuile communistische leugen is, of een smerige kapitalistische manipulatie, dat kan ook. Ik mag die Prem wel. Gaat gewoon tegen de heersende elite in en knipt zijn tl-buis uit. Niemand neemt hem verder serieus.

Maar ik snak naar juiste informatie over het klimaat. Is er ook ergens informatie die klopt? Die niet door klimatennaaiers is geschreven? Mijn Google is trouwens kapot. Die kent het woord klimatennaaiers niet. Terwijl het zo voor de hand ligt. Tot er onherroepelijk juiste informatie over het milieu verschijnt, drijf ik gewoon met de stroom mee. Ik roei er niet tegenin, maar ik probeer ook zeker niet als eerste aan het eind van de rivier te komen. Straks blijkt dat je het hele eind weer terug kan roeien.

 (Oh, ik had klimatenaaier gegoogled ipv klimatennaaier. Daar komt het van.)

Zo zeg, mijn eerste studeeravond in het nieuwe decennium zit erop. Hatseflatse zeg, daar moesten even een paar vastgeroeste neuronen de nodige nieuwe verbindingen in mijn hersenen leggen om te begrijpen waar het over ging. Ik zal u er verder niet mee vermoeien, want het was mijn keuze en niet de uwe, maar het boek belastingwetten is ruim 2000 bladzijden dik. En dan heb ik nog veel meer boeken gekregen. Waar ben ik aan begonnen? Nou, dat zal ik u vertellen, aan een post-hbo opleiding die beoogt  mij aan een titel te helpen. Want zonder fatsoenlijke titel voel ik mij niet volwaardig in dit leven. Mijn doel is namelijk om me in de toekomst nog uitsluitend te begeven tussen mensen met een titel, de zogenaamde o.s.m. (ons soort mensen) Ik waarschuwde mevrouw Mack al dat ze zich vast moet voorbereiden op het mij aanspreken met mijn beoogde titel. Wat die titel dan wel was? L.u.l. dacht zij. Ja, misschien word ik wel een echte l.u.l. als ik een titel heb. Je ziet het tenslotte vaak genoeg gebeuren, en waarom zou mij dat niet lukken? Misschien laat ik hem wel op mijn voorhoofd tatoeëren, zodat er geen misverstanden meer kunnen ontstaan over wie u voor zich heeft!

Mack Webber Lul. Is dat niet mooi? Langdurig uitgeleerde lapzwans.