Jochie

Ik ging gisteren op bezoek bij mijn oma, 94 inmiddels, en voor mij was het de eerste keer sinds ze in een woonzorgcentrum woont. Ze is daar terecht gekomen na een ziekenhuisopname. Haar korte termijn geheugen is niet meer goed, haar lange termijn geheugen nog uitstekend. Ze heeft zich altijd verzet tegen uithuisplaatsing, maar haar dochter -mijn gekke tante Vera- die veel goede praktische dingen regelt, heeft haar hier naartoe verhuisd.

Kwaad en verdrietig was mijn oma dan ook, toen ze uit het ziekenhuis naar haar nieuwe woning werd gebracht. Toch begint ze te wennen. Zelf zegt ze -vijf keer in vijf minuten- dat ze niet mag klagen, dat ze goed voor haar zorgen, maar dat het niet haar leven is. Heel oud zijn wil niemand, maar vrijwel iedereen doet zijn best om het toch te worden.

Goed, ik belde aan, een stem vroeg voor wie ik kwam, ik noemde mijn oma’s naam en er werd gezegd dat ze in de zaal zat en dat ik binnen kon komen. Ik liep naar de zaal, waar net iets met muziek werd gedaan en ik stond oog in oog met 50 nieuwsgierige bejaarden. De klassieke muziek klonk hard, en allemaal staarden ze mij aan. Een begeleidster vroeg door de microfoon voor wie ik kwam en ik zei dat ik voor mijn oma kwam. Ik zocht haar maar zag haar niet. “Ha Maurice, ha jochie,” riep ze. (Ik heet Mack dus ik weet ook niet waarom ze me Maurice noemde. Zal wel met haar geheugen te maken hebben.) Ik liep naar haar toe en kuste haar. Ik voelde jaloerse blikken van bejaarde vrouwen in mijn rug. Eentje vroeg of ik soms ook koffie wilde, maar daar wilde mijn oma niks van weten, die wilde zo snel mogelijk met mij de zaal uit, naar haar kamer. Dat lag niet aan de medebewoners, maar dat effect heb ik nu eenmaal op bejaarde vrouwen. De mevrouw met de microfoon vond het nodig om mij nog even “jochie” te noemen. “Mijn kleinzoon,” riep mijn oma.

Ik vond dit bejaardenhuis niet slecht. Mijn verwachtingen waren niet goed. Maar het personeel was vriendelijk, het zag er netjes uit en oma had een mooie kamer. Met flatscreen televisie, dat hebben wij zelf nog niet eens. Maar het meest was ik eigenlijk verrast doordat ik haar in vrolijke gemoedstoestand aantrof. Langzaam verandert mijn kijk op bejaardenhuizen. Gelukkig maar. Waarschijnlijk sta ik zelf later te popelen.

De 17 van DWDD (14)

Smitsky is nummer 14, het nummer van een voetballer in de lijst die zij keurig laat staan. Smitsky is een stoere vrouw, rijdt motor, bezigt mannentaal en rookt sigaren. Dat laatste gok ik. Ik weet eigenlijk niet waar ze woont, even zoeken op Facebook, ah, het schilderachtige Emmeloord. Ik dacht Urk.

Wie zij eruit gooit: Vincent van Gogh. Smitsky wordt niet warm of koud van zijn penseelstreken. Dat was haar korte maar krachtige motivatie. Er is momenteel veel te doen rond de dood van van Gogh. Er wordt gezegd dat hij geen zelfmoord heeft gepleegd maar dat hij per ongeluk dood geschoten is. Tja, dan zal dat van dat oor ook wel niet waar zijn. Miskend talent. Don McLean zal niet blij zijn. Kan hij de tekst weer aanpassen. Dag Vincent.

Wie zij toevoegt: Midas Dekkers. Een uniek persoon die als geen ander haar weet te boeien met zijn verhalen. De overeenkomsten tussen dier en mens, met daarbij het soort humor dat haar gelijk pakt, en niet te vergelijken met iemand anders. Ondanks zijn monotone geluid weet hij toch haar aandacht vast te houden, aldus Smitsky. Wie noemt zijn kind nou Midas, vroeg ik me altijd af. Midas is de grote boze wolf. Bioloog, dat vind ik ook zoiets. Jaren studeren om daarna een slecht betaalde baan te krijgen. Behalve Midas. Hij heeft iets grappigs maar nooit zonder minimaal één keer irritant te zijn, maar dat is natuurlijk geen enkel beletsel om in deze lijst te geraken. De kunst is om er in te blijven. Welkom Midas.

Ik was gisteren pas om twaalf uur thuis, dus mijn nederige excuses aan Smitsky voor het lange wachten. De volgende die ik vraag is Ximaar, Xinix, Xiwel. Ik ken hem al jaren, maar hij is een volslagen onbekende. Ik kan ook totaal niet inschatten waar hij mee komt, als hij meedoet.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

Kleine Update: Ik lees zojuist dat zijn ouders hem helemaal geen Midas genoemd hebben, maar dat hij dat zelf heeft gedaan. Dat is toch wel andersdenkend, inderdaad.

De 17 van DWDD (13)

Aan Rob Hamilton de eer voor nummer 13 in deze reeks. Rob is op de hoogte van alles wat er in de wereld gebeurt, tenminste zolang het in de krant stond. Op één of andere manier verwacht ik iets speciaals van Rob, die over elk onderwerp een mening lijkt te hebben. En inderdaad, hij is de eerste die aan deze rubriek een logje gewijd heeft.

Wie hij eruit gooit. Ischa Meijer. Ischa Meijer dient onmiddelijk plaats te maken voor de zo dadelijk genomineerde, omdat deze nog niet eens diens schoenen mag poetsen, klein als hij is en niets meer heeft gepresteerd dan mensen het hemd van het lijf te vragen, maar van wie een andere bijdrage aan een beter Nederland toch deerlijk wordt gemist, zo zegt Rob. Zoals verwacht mag worden ben ik het daar niet mee eens. Ischa Meijer liet zich als hij mensen interviewde, geen detail ontgaan en wist informatie aan hen te ontfutselen die ze anders niet gegeven zouden hebben. Dat was knap. Maar wat mij in Ischa het meeste aansprak was het feit dat hij op een gegeven moment besloot dat hij nooit meer chantabel zou zijn. Prachtig vond ik dat. Hij creërde zijn eigen onafhankelijkheid. Voor mij hoort hij erin. Dag Ischa.

Wie hij toevoegt: Multatuli. De preciese argumentatie kunt u op zijn weblog nalezen. Maar ik vertaal het als volgt. Rob wilde iemand wiens rol en betekenis al door de geschiedenis en het nageslacht waren geoordeeld. Om die reden konden het niet Joop den Uyl of W.F. Hermans worden. Simpelweg omdat ze te laat zijn geboren. Of omdat ik te vroeg ben geboren, dat kan natuurlijk ook. Daarom werd het de 19e-eeuwse rebel Multatuli die het suffe en tuttige Nederland echt wakker heeft geschud met zijn literatuur en tegendraadse opvattingen. Tot zover Rob Hamilton.
Bij mij roept de naam Multatuli direct een adres aan de Lauriergracht in Amsterdam op. Ik heb geen idee waarom. Ik heb zijn boeken nooit gelezen. Ik weet kennelijk niet wat ik mis aan Eduard Douwes Dekker. Want dat werd er wel ingestampt op school, dat hij zo heette. Welkom Eduard.

Zo zeg, dan slaan we S!mone maar even over, tenzij zij zich nog meldt, en ga ik Smitsky vragen om haar keuze en zo leest u hier dagelijks een nieuwe verrassing. Het is net het echte leven.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

De 17 van DWDD (12)

Ria is deelnemer nummer 12 in dit grapje. Ria woont in Zeeland, houdt van honden, fotograferen en van het strand. Soms heeft ze een dag de pest in, en dat schrijft ze dan ook. Een mooie eigenschap.

Wie zij eruit gooit: Toon Hermans. De enige motivatie die ze daarvoor geeft is dat het een moeilijke keus was. Ja, dat lijkt me logisch. In de reacties op versie 11 van deze reeks werd gesuggereerd dat hij achter de schermen niet zo’n prettig mens was. Tja. Daar ben ik niet bij geweest. Misschien wel, misschien niet. Vóór de schermen was hij in elk geval een voorbeeld. Dag Toon.

Wij zij toevoegt: Bart de Graaff. Een verfrissende persoonlijkheid binnen omroepland, met leuke, goeie, nieuwe ideeën. Hopelijk blijft BNN, al was het alleen maar om Bart te eren. Veel bewondering heeft ze ook voor de manier waarop hij omging met zijn ziekte. Het donorschap zou iets vanzelfsprekends moeten zijn, jammer genoeg is dat nog niet het geval, aldus Ria.
Bart de Graaff. Tja. De meeste mensen zullen wel met een glimlach aan hem terugdenken. Welkom Bart.

Wie is de volgende die ik vraag? Oh, het is Rob Hamilton. Daar verwacht ik wel het een en ander van, eerlijk gezegd. Het zal mij benieuwen.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

De 17 van DWDD (11)

Via Mellody zijn we al weer aanbeland bij deel 11. Mellody was vroeger mijn buurmeisje, maar niet diegene die meedeed aan TVOH. Ze woont ook in Vaassen, en een paar jaar geleden ontdekte ik haar weblog. Op haar eigen weblog houdt ze zich voornamelijk bezig met haar gezin, op mijn weblog houdt ze zich voornamelijk bezig met het op stang jagen van mij.

Wie zij eruit gooit: Hans Teeuwen. Eindelijk iemand die niet door mij is toegevoegd. Mellody vindt dat de lijst geen cabaretiers of voetballers zou mogen bevatten, omdat die niet zouden zorgen voor verandering of verbetering van de maatschappij. Hans Teeuwen vindt ze wel andersdenkend, maar geen wereldverbeteraar. Eerder een wereldverslechteraar. Ik vraag me dat af. Desondanks snap ik wel wat ze bedoelt. Dag Hans.

Wie zij toevoegt: Samuel van Houten. Van Houten heeft een sneeuwbal gemaakt die steeds groter werd en heeft geleid tot de huidige sociale voorzieningen en rechten in de maatschappij. Verder heeft hij zich sterk gemaakt tegen kinderabeid en ook nog wat betekend voor het kiesrecht en de emancipatie. Omdat Mellody zowel kind is geweest, vrouw is, en ook nog gek is op kiezen, vond ze deze keuze prima. Samuel heeft daadwerkelijk iets gedaan voor de maatschappij, aldus Mellody. Ik moest eerst even nadenken wie Samuel van Houten ook al weer was. Ik dacht eerst aan de eerste Nederlander die voorkomt in het oude testament. Maar nee, hij is van veel recenter. Welkom Samuel.

Morgen is hopelijk de beurt aan Ria. Ik mail de gegadigden maar één dag van te voren. Dat is een combinatie van luiheid en het vertrouwen dat ze wel mee zullen doen. Bij Simone heb ik daar een hard hoofd in. Die laat al tijden niks meer horen en ik heb ook geen e-mail. Mocht iemand Simone kunnen bereiken, al is het via telepathie, graag.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

Suikerspin

Wij zaten vandaag in de auto op weg naar Slagharen. Vrijkaartjes, dus dan moet je. Door de speakers klonk Elvis en ik deed op dat moment het geluid van vier omdraaiende stoelen na. Uiteraard doelde ik op The Voice of Holland. “Goedenavond, wat is je naam?” “Elvis Aaron Presley, meneer.” Linda was het met mij eens. Voor mij een aangename verrassing. Meestal kraakt ze hem gelijk af, maar nu zei ze dat je niet van Elvis hoeft te houden om te begrijpen dat hij die stoelen in no time om zou krijgen.

De sfeer die dan ontstaat. Als dank legde ik mijn hand op haar bovenbeen. Zo reden we verder. Daarna kwam Andrea Bocelli met “Time to say goodbye”. Een favoriet nummer van Linda. Waarop ik op mijn beurt mijn bewondering voor het nummer liet blijken, door het wat harder te zetten en wat superlatieven voor Andrea de lucht in te gooien. We probeerden van het lied te genieten, ware het niet dat onze twee kinderen achterin geen vijf tellen hun kop kunnen houden. Dus dat was jammer. Daarna waren een overvol pretpark en twee kinderen die nergens in wilden, genoeg om onze eensgezindheid de kop in te drukken. Jammer, want het is een hemels nummer.

De 17 van DWDD (10)

Laurent volgt Kipdelek op in dit spelletje. Laurent woont in Eindhoven, de lichtstad, maar is daar niet zo over te spreken. Hij is een bovengemiddeld goede gitarist die tegenwoordig al brood verdient met muziek. Nog niet zo heel veel brood, maar het kapje is er. Tot nu gooiden alle deelnemers een naam uit de lijst die door mij was toegevoegd, en ook Laurent gaat hierop geen uitzondering maken.

Wie hij eruit gooit: Ruud Gullit. Hele goede voetballer, maar niet van het niveau Cruyff en zeker niet andersdenkend, zegt Laurent. Nee oké, van het niveau van Cruijff (Met ij Laurent, belangrijk detail) is niemand. Maar Gullit maakte ook ploegen kampioen. Bovendien was hij wel andersdenkend, want hij reed altijd in gewone auto’s, niet in dure patserbakken. Dag Ruud.

Wie hij toevoegt: Jan Akkerman. Focus was een van de zeer weinige Nederlandse bands die, begin jaren zeventig, een impact in Amerika gemaakt hebben, en een van de eerste bands in Nederland die begin jaren zeventig meer te bieden had dan slappe liefdesliedjes. Beide hoofdleden, Thijs van Leer en Jan Akkerman, combineerden op zeer eigenzinnige wijze rock, klassieke muziek en jazz in hun spel en composities. Jan Akkerman inspireerde door zijn spectaculaire gitaarpartijen, ook nog eens heel veel Nederlandse jongere gitaristen, en demonstreerde wat je allemaal nog meer op een elektrische gitaar kunt doen behalve simpele rock ’n rollrifjes spelen, aldus Laurent. Ikzelf zou nooit gitarist kunnen zijn. Niet omdat ik dat niet zou kunnen, maar omdat je dan de nagels van je rechterhand moet laten groeien, en daar hou ik niet van. Weet u trouwens waarom de Gipsy Kings altijd gitaar spelen met het uiteinde van de gitaar omhoog wijzend? Omdat het anders niet in de caravan past.

We zijn alweer aanbeland bij de M van Mellody. Ik zal haar vragen haar keuze aan mij door te willen geven.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

Spontaan

Daarnet ging de telefoon. Wij zaten TVOH te kijken in de herhaling. Wij hadden het gisteren gemist vanwege een spetterend personeelsfeest. Een vroeger buurmeisje van me deed mee, dus dat wilde ik wel even zien. En al deed ze niet mee, dan nog. In elk geval, de telefoon. Het was Linda’s zus. Die kon geen woord meer uitbrengen van het lachen. Op de achtergrond hoorde ik mijn zwager over de grond rollen. Hihihihi, zo lacht hij. Het duurde een paar minuten voor ze kon uitbrengen waarom ze zo moest lachen. Ik had het kunnen weten. De Jostiband.

De 17 van DWDD (9)

Kipdelek is een door mij verzonnen naam, maar ze heet eigenlijk Hen-de-rijn. Snapt u wel? Ongeduldig meisje, want wachtte niet eens tot ze de beurt kreeg of ik had haar keuze al binnen. Kipdelek was eerst peuterjuffrouw, maar ruilde haar carriere onlangs in voor iets meer kunstzinnigs.

Wie ze eruit gooit: Herman Finkers. Ze vindt hem wel een toffe peer, zijn grapjes veroorzaken een lach en een traan, maar ze heeft liever een rebel, geen grappenmaker. Onbegrijpelijk. Ik maak hier verder geen woorden aan vuil, maar ik ben het er niet mee eens. Helaas is de jury onverbiddelijk.

Wie ze toevoegt: Herman Brood. Ook een kunstenaar die met zijn muziek en kunst een eigen koers voer. Omdat hij vol zat met warse dwarsheid, iets waar ze zelf nog te weinig van heeft, aldus Kipdelek. Goed, er is iets voor te keuze te zeggen, op deze saturdaynight, maar om nu Herman in te ruilen voor Herman is toch ook wel een tikkie dwars.

Vanwege een stevig personeelsfeest loopt het hier wat uit, maar de volgende in het rijtje is Laurent. Gezien zijn commentaren van de afgelopen tijd twijfel ik er niet aan dat hij mee wil doen. Het zou mij verrassen als er geen gitarist in de lijst komt.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

De 17 van DWDD (8)

Jolie verblijft momenteel op haar vakantieadres in België. Dat heeft haar er niet van weerhouden mee te doen met deze reeks. Jolie is moeder van twee dochtertjes, praat soms wartaal omdat zij haar programmeerwerkzaamheden en blogactiviteiten door elkaar haalt, deelt veel knipoogjes uit, en heeft een sprookjesachtig uiterlijk waarmee ze de rol van de goede fee prima kan vervullen.

Wie zij eruit gooit: Johan van Dondersloot. Goedemoggel. Dat moest vast zijn Joop Donkervoort, maar dan getypt op een automobieltje. Ze heeft daar verder geen motivering voor. Joop Donkervoort is een uiterst aimabel mens, met liefde voor de pure sportwagen zonder opsmuk of bling-bling. Rauw en puur. Zijn auto’s rijden de gevestigde orde compleet zoek, en alleen daarom al zou hij hier een plaats verdienen. Het doet mij pijn. Dag Joop.

Wie zij toevoegt: Felipe Rodriquez. Jolie schreef, vast ter compensatie van de hiervoor ontbrekende, de langste motivatie tot nu toe. En dan zegt ze er nog bij dat ze op een mobieltje typt, anders zou het nog langer zijn. Ik behoud mij echter het recht voor om de motivatie tot in de essentie in te korten. Felipe, zo zegt Jolie, is de oprichter van XS4all die het Nederlandse internet op de wereldkaart heeft gezet. Zonder Felipe zou Nederland vandaag niet de prominente plek op internetgebied innemen die het vandaag inneemt. Helaas lijdt Felipe aan een ernstige vorm van MS en kan niet meer uitvoeren wat zijn lust en zijn leven was. Van Jolie mag Felipe op 1, want zonder internet geen bloggers, zegt ze. In deze lijst is er echter geen rangorde. Alle 17 zijn even belangrijk. Als het geen Nederlandse lijst was geweest had ik Steven Hawking toegevoegd, ook iemand met MS die grote prestaties levert. Welkom Felipe.

Inmiddels heeft mevrouw Kip ook al gereageerd. Terwijl zij nog niet eens wist welke de keuzes van Jolie waren, die moest ik nog mailen, maar kennelijk wilde ze erg graag de beurt. Kan gebeuren. Net als Bjorn, Hermanus en Jolie verwijdert zij iemand waarvan het mij pijn doet dat die uit de lijst verdwijnt. Maar ik heb geen zeggenschap bij dit spelletje. Ik ga de volgende, Laurent, mailen.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.