Vrij!

Ik ben zojuist losgekoppeld en sta nu op eigen benen. Dit weblog was aangemaakt door Margo, niet te verwarren met Margreet, in haar niet aflatende drang mij te verhuizen van weblog naar wordpress. Zo leerde ze mij als een moeder de grondbeginselen van wordpress. Maar onverbiddelijk moest ik het nest uit toen ik groot genoeg was. En dat was gisteren. Echter, jezelf verwijderen als je eigenaar van een weblog bent lukt niet zonder slag of sloot. Dus ik dacht dat ik de rest van mijn blogcarriere aan haar vast zat. En dat maakte mij chantabel want nu moest ik voortaan heel erg overdreven aardig tegen Margo doen want anders zou ze hier allemaal nare dingen over mij kunnen schrijven.

Maar goed, ze droeg de eigendomsrechten over en nu ben ik pas echt bezitter van een weblog.  Want een dictator slaat een flater als hij nog iemand boven zich heeft. Dus wees welkom hier, ik ben uw heer. Doe wat ik zeg, doe niet wat ik doe. En nu spreid ik mijn vleugels en vlieg over mijn toekomstige rijk. 

Zelf ben ik nog niet zo’n goed opvoeder als Margo. Daarnet probeerde ik mijn kinderen te wijzen op de gevaren van rondvliegende wespen die het gemunt hadden op hun broodjes, toen een wesp mij in mijn lip stak toen ik een hap nam. Zo moet het dus niet.  Mijn opvoederrol is duidelijk nog niet perfect. Misschien moet ik Cruijff raadplegen.

Orakelstatus

Ik zat vanmiddag eens na te denken over het verschijnsel Johan Cruijff. En dan losgekoppeld van zijn status als voetballer. Want hoe kan het nu bestaan dat er in Nederland één iemand is, en verder werkelijk niemand, die een mening kan geven over een onderwerp waar hij geen verstand van heeft, of in elk geval niet van geacht wordt te hebben, en ook al gaat die mening dwars tegen die van experts is, dan zullen de experts het uiteindelijk afleggen.

Het kwam zo, ik was met mijn werk bezig en zag ABN-AMRO Deutsche bank staan. En dan denk ik: oh ja, dat was Rijkman-Groenink die onze trots, nou ja, een belangrijke wereldbank, verkwanseld heeft aan de Duitsers. Een landverrader eigenlijk. Terwijl die man misschien naar eer en geweten in het belang van de bank heeft gehandeld, even afgezien van het miljoenensalaris dat hij verdiende, want niemand is een miljoenensalaris waard, dat weet ik zeker. Maar omdat Johan Cruijff er ook zo over dacht kan die Rijkman-Groenink wel inpakken met zijn verhaal.

Nou, dan vraag ik mij af, hoe kan dat? De enige die qua invloed misschien nog een beetje bij hem in de buurt kan komen, zij het op een straatlengte achterstand, is Youp van het Hek. Ik dacht er eens over na.  Wat is hun geheim? Is het hun uitstraling? Is het hun betrouwbaarheid? Is het omdat ze hun gezin op de eerste plaats stellen? Omdat je nooit ellende over ze leest? Of vind alleen ik dat ze invloed hebben en denken anderen gewoon: hun kletsen maar wat uit hun nek?

De crisis

Het importeren van mijn oude weblog gaat niet zo gladjes. Elke keer importeert hij maar een paar maanden en bij september 2008 wilde hij helemaal niet meer verder. Nu ben ik niet voor een gat te vangen, dus ik knipte gewoon mijn importbestand in tweeën. Wel op de kniplijn knippen, anders gaat het fout. Inmiddels zit ik al bij april 2008. Het gaat langzaam, maar gestaag.

Uiteraard ligt dit aan web-log en niet aan wordpress, want aan wordpress kan helemaal niks liggen, heb ik begrepen. En aan weblog ligt alles. Zoveel is duidelijk.

Ondanks dat geen hond meer de archieven leest, vind ik het toch belangrijk om te hebben. Ik lees er zelf nog wel graag in, zeker als ik niks te doen heb, en ik vind dat er mooie logjes in staan.  En als de kinderen zich later eens afvragen waarom hun vader is zoals hij is, dan kunnen ze precies nazoeken waar het fout ging. Maar ik wil dat archief natuurlijk ook hebben omdat ik niet als een amateurtje wil overkomen. Het gaat hier wel om iemand die in 2004 al begonnen is met loggen. Nog voor de economische crisis. Want dat is me allang duidelijk. Dat er later bij gebrek aan oorlog gesproken gaat worden over voor en na de crisis. Weet je nog, de crisis van 2007-2012?  Want ja, we zijn er bijna doorheen. Even volhouden nog. En aandelen kopen. Je moet kopen als het bloed door de straten vloeit. Ik doe het zelf niet, maar dat is het kenmerk van een goede verkoper, een produkt aanprijzen wat hij zelf niet zou willen hebben. Tenminste niet voor de prijs die hij biedt.

Waterdicht, volgens mij.

Ik heb een hiaat in ons belastingstelsel ontdekt. De gevolgen van mijn ontdekking zullen groot zijn. Het lijkt een dooddoener maar in ons stelsel is het zo dat de binnenlandse belastingplicht eindigt  door het overlijden van de belastingplichtige. Minister de Jager wilde er eerst niet aan, maar onder druk van veel overleden belastingplichtigen, is hij toch gezwicht.

Echter, met dat overlijden ben je er nog niet. Eerst zal er nog belasting betaald moeten worden over de inkomsten in het jaar van overlijden. De belastingschuld gaat over op de erven. Daarna moet er nog erfbelasting worden afgedragen, en als het heel erg veel geld is, mag er jaarlijks nog vermogensrendementsheffing over worden afgedragen.

U kunt zich misschien voorstellen dat als Joop van den Ende op zijn sterfbed ligt, de inspecteur handenwrijvend zit te wachten totdat het vermogen van Joop zijn kant op komt. En Joop ontkomt er niet aan, want als hij het vermogen nalaat, moeten de erfgenamen er aan geloven. Als hij het op zijn sterfbed nog even opmaakt, vliegt het de economie in en wordt er op die manier weer belasting geheven. Maar Joop is zijn hele leven al gedwarsboomd door de inspecteur en gaat nu wraak nemen. Met zijn laatste krachten schrijft hij een brief aan de inspecteur.

Joop overlijdt. Het is feest bij de belastingdienst. Het personeel krijgt een onbelast extraatje, niet helemaal volgens de regels, maar ach, wie gaat hen controleren? De volgende dag wordt er een brief bezorgd bij de belastingdienst. De inspecteur maakt hem open en treft een akte en een dvd aan. “Ontsnapt,” staat er met viltstift op geschreven. De inspecteur bekijkt de dvd en ziet daarop een sterk vermagerde Joop aan de keukentafel, lezend in de krant van twee weken terug. Na het ontbijt begeeft Joop zich met filmploeg naar de Bank, met wie hij heeft afgesproken dat hij op die dag zijn complete vermogen contant komt opnemen. In briefjes van € 500,- . Twee miljoen briefjes krijgt hij mee. Het geld wordt in drie geldtransportwagens ingeladen en van 1 briefje huurt hij een graafmachine.

De wagens en de graafmachine rijden in konvooi naar het Hilversumse bos alwaar een groot gat wordt gegraven en waarin het papiergeld wordt gestort. De inspecteur heeft de zweetdruppels op zijn hoofd staan, maar hij herkent de plek. Het plan om te gaan graven schiet al door zijn hoofd. Maar dan komt Joop, vergezeld door een notaris, en met een jerrycan vol benzine en een aansteker in zijn hand in beeld. Plechtig giet hij de benzine over het geld. Daarna kust hij één biljet en houdt de aansteker erbij. Hij werpt het biljet bij de andere. Een uurtje duurt de plechtigheid. Daarna ondertekent hij een akte en keert hij terug naar huis.

Een kwartiertje later arriveert een ambulance bij het belastingkantoor. Iemand met acute hartklachten heeft dringend hulp nodig.

Actie

Na al het geklooi van de afgelopen weken moet het nu maar eens tijd zijn voor actie. Het was wachten, mopperen, zoeken en nu dan misschien gevonden. Ik vind het wel mooi zo, deze layout en mocht u anders vinden, dan denkt u maar aan uw echtgeno(o)t(e), die wende ook vanzelf.

Is er hier nieuws? Jawel. Slecht nieuws zelfs. Mijn Alfa Romeo is het aan het begeven. De kosten worden nu zo hoog dat ik bijna zeker afstand van hem zal moeten doen. En het nare is, als de garage het niet had verteld, had ik nu niks geweten en had ik ook geen slecht nieuws te melden.

Verder is mijn waarschijnlijk laatste oomzegger geboren. Maran is zijn naam en hij hoort bij mijn broer en schoonzus. Hij maakt het prima en verder kan ik er niks bijzonders over melden, behalve dat hij 0 jaar was bij zijn geboorte.

En verder? Het gaat zijn gangetje. Juffrouw Kim is weer terug van zwangerschapsverlof, dus dat is ook positief, ik ben weer volop aan het leren, loonbelasting, een onzinbelasting als je het mij vraagt, en met ons gaat het verder goed. Oh ja, ik vier straks mijn verjaardag voor het eerst sinds drie jaar weer eens, dus dan moet het wel goed gaan met me. Anders kan ik dat niet aan. Het is wel in besloten kring, en er komen geen toespraken, dus vrij sober. Maar de uitnodiging was wel weer sprankelend. Maurice jarig

Calling Elvis VII

Het is vandaag 16 augustus. Elvis Presley overleed op deze dag in 1977 op 42-jarige leeftijd. Tenminste, zo gaat het verhaal. Mensen die hier al wat langer lezen weten hoe het echt zit. Elvis zette zijn dood in scene, is alive and kicking en geniet van zijn oude dag op zonnig Hawai. Ik belde hem vanavond even.

“The king speaking”

Hi E. How are you doing? Long time no speak.

Morrieeezzz!! What a surprise! It must have been a year since I’ve heard from you.

Yes E. A lot has happened at the world’s fair. How old are you now E.? 75?

76, Morrieezz. En al 34 jaar op mijn eiland. Ik begreep dat je weer aan het studeren bent?

Ja, E. Belastingrecht. Iemand moet het doen, hè?

Belastingrecht. Als je dood bent betaal je helemaal geen belasting meer. Hoe vind je dat! Hahahaha. Niet dat ik hier veel geld nodig heb hoor. Maar ik red me wel.

Maak je nog wel eens muziek E. ?

Nah, dat is geweest. Bovendien gaat het dan te veel opvallen dat er allemaal nieuwe onontdekte nummers op de plank lagen. Nee, ik zing hier alleen nog met de plaatselijke meiden.

Oh die meiden met lang zwart haar en zo’n bloemenkrans?

Een lei heet dat. Een lei. Rock a hula baby! Ja, die ja.

Nou, ik moet weer gaan Morrieezz. See you! Say hello to Linda, Hans and what’s her name again?

Tammar.

Right. ♪And Marie’s the name, of his latest flame.♪

Bye Morrieeezz

Bye E.

En zo leefde hij nog vrolijk voort, op het zonovergoten eiland in de stille oceaan, waar hij van een welverdiend pensioen geniet.

IJsbeer

Ijsbeer Van de ijsbeer wordt vermoed dat hij pas 200.000 jaar op deze aardbodem rondloopt. Het grootste deel daarvan liep hij echter op poolijs. De ijsbeer kan tot 72 seconden onder water blijven. Een wat merkwaardig getal. Ik zou dan zeggen, ruim een minuut, want wat als er nu een ijsbeer komt die 73 seconden onder water blijft? Moeten de boeken dan herschreven worden? Het valt me ook wat tegen, 72 seconden. Ik ben wel eens langer onder water gebleven, maar toen lag ik stil. Als ik zou jagen onder water dan zou ik ten eerste niks vangen, en ten tweede na vijftien seconden weer boven komen. De ijsbeer heeft zich aangepast aan de omstandigheden op de Noordpool. Ik vind dat knap maar het gaat eigenlijk vanzelf. Ze kregen vliezen tussen hun tenen, hun vacht werd wit, (eigenlijk kleurloos, net als sneeuw) en ze kregen een dikke speklaag om de koude te kunnen doorstaan. Die speklaag vind ik dan nog het minste, want die ontwikkelen sommige mensen ook. Van kleur verschieten lukt sommigen ook nog wel, maar die vliezen tussen je tenen ontwikkelen, dat vind ik toch iets wonderbaarlijks. Het is de evolutie waar Darwin al over sprak. En ontken het maar niet want wij Nederlanders zijn het levende bewijs. Want wij zijn het langste volk ter wereld en dat is echt niet omdat wij zo goed eten ofzo. Welnee, dat komt omdat wij in het laagste land wonen dus willen wij overzicht houden, dan moeten we wel. Zo gaat dat. Respect voor de natuur.

Een ijsbeer in gevangenschap

Op de terugweg van Ouwehand’s Dierenpark vroeg Hans mij wat ik het mooiste dier vond. Ik moest even nadenken want ik wist het niet. Vroeger zou ik gelijk de leeuw hebben gezegd, maar de leeuwen hier zijn niet anders dan grote slapende katten. Weinig spectaculairs aan. Hans zelf vond de krokodil het mooist, maar dat was slechts een kaaimannetje van ruim een meter. Ik antwoordde dat ik de ijsberen het mooist vond, vooral die grote die steeds hetzelfde rondje liep en dan op hetzelfde punt op zijn achterpoten ging staan. Ik realiseerde me dat daar het werkwoord ‘ijsberen’ vandaan kwam. Ik las dat dat kwam doordat het de ijsbeer in gevangenschap aan normale prikkels ontbreekt en dat hij uit verveling zulk gedrag gaat vertonen.

Ik snap die ijsbeer. Hij is net als ik. Het ontbreekt hem aan prikkels. Ik doe ook elke dag hetzelfde rondje. Ik ga ook elke dag op hetzelfde punt op mijn achterpoten staan. Ik ben een ijsbeer in gevangenschap.

Aan het eind van de dag, toen het park al grotendeels leeg was, kwam ik oog in oog te staan met een grote oranje tijger. Hij keek mij aan, en ik hem. Hij zocht oogkontakt en toen hij het had, hield hij het. De wetenschap van het hek tussen ons maakte dat ik niet bang was. Was er geen hek, dan zou hij mij in een oogwenk kunnen doden, dus bekeek ik hem met respect. Want een mens is maar nietig vergeleken bij de tijger. Zelfs al zit hij achter en hek.

Vlak

Terwijl ik zelf al een poosje door het dal loop, lees ik net dat het Nederlands Elftal op de top is terecht gekomen. Nog niet officieel maar volgens de rekenmeesters staat het Nederlands Elftal op de eerste plaats van de Fifa ranglijst. Dat is nog nooit gebeurd en het is een hele prestatie. Net als het er niet toe doet, de beste van de wereld zijn. Waarschijnlijk zijn we ook het eerste land dat die ranglijst aanvoert zonder ooit wereldkampioen te zijn geworden. Het is typisch Nederlands.

Het mag nog een wonder heten dat Joop Zoetemelk ooit de tour won. Goed, Hinault was geblesseerd, maar je moet het nog maar wel even doen. Maar goed, voorlopig staan we bovenaan en dat is natuurlijk een reden om hooggespannen verwachtingen te hebben op het eerst volgende EK. Maar al stonden we onderaan, dan nog zouden de verwachtingen hooggespannen zijn.

Waar het aan ontbreekt hier is een killersmentaliteit. Afmakers. Koelbloedigheid. Waarschijnlijk ook de reden dat het hier naar omstandigheden een prettig land is. Er zijn geen bergen en geen dalen en alles is vlak en emotieloos. Je hoeft je niet echt in te spannen om vooruit te komen. En als ik mij niet inspan, voel ik weinig voldoening. Soms droom ik dat er hier in de buurt een weg is die naar hoge bergen leidt. Ergens bij Zwolle moet je dan rechtdoor en dan kom je er. Ik reed er van de week nog langs, en ik verwonderde mij wederom, hoewel ik het wel vaker gedroomd heb.

In mijn dromen hoef ik mij niet in te spannen om me goed te voelen. Dat gaat vanzelf. Als ik mij ga inspannen in een droom, dan gaat het mis. Je zou bijna gaan vermoeden dat dromen bedrog zijn.

Kijk.

Mysteries Een aantal jaren geleden kreeg ik voor mijn verjaardag het boek wat hiernaast staat afgebeeld. Door zo’n titel kan ik enthousiast raken, echter kwam ik er toen niet doorheen. Sinds een paar dagen probeer ik het weer, maar ook nu heb ik er moeite mee. En ik denk dat ik weet hoe het komt. Als ik zo’n boek lees wil ik antwoorden. Briljante verklaringen voor vragen die ik al heel lang heb. Zulke boeken worden geschreven door briljante wetenschappers. Steven Hawking bijvoorbeeld. Dit boek bevredigt niet. Het begint met het ontstaan van het heelal door de oerknal. Prima, want zo denk ik er ook over. Het boek Genesis vertelt echter een ander verhaal. Het heelal is geschapen door God. Prima, want zo denk ik er ook over. Echter, er zijn natuurlijk ook mensen die niet gehinderd door enige flexibiliteit alles ontkennen wat niet in de bijbel staat. Nou ja, bijna alles.

Starre mensen zijn nu eenmaal vervelend, dat is wel zo. Maar de pseudo-wetenschappers uit dit boek openen op hen de aanval door het verhaal van de zondvloed in twijfel te trekken. De Ark zou buitengewoon groot geweest moeten zijn om 30.000 (?) diersoorten te huisvesten. Eigenlijk kon dat al niet. Maar dan komt hun knock-out om het verhaal van Noach naar het rijk der fabelen te verwijzen. Ze vragen zich af hoe Noach twee walvissen aan boord heeft gekregen en hoe hij deze in leven heeft weten te houden.

Ja, dan hoeft het van mij niet meer. Dan lees ik nog liever de Kijk.