Mack

Vizille, Jeudi le 28 juillet 2011

Wederom was het geen zwemweer dus pakten wij de boel weer op en reden doelloos richting Briancon. Tammar vond het wel een goed idee, Bibison en ik vond alles wat op ‘zon’ eindigde wel prima. Briancon ligt 100 km verderop moet u weten en in de Zuid-Franse bergen is dat zeker twee uur rijden. We wisten niet eens wat we er gingen doen, maar de kinderen hadden hoge verwachtingen.

Gelukkig was er weer een kabelbaan waarmee je Mont Prorel opkon. Die was 2566 meter hoog al bracht de kabelbaan je maar tot 2360 meter. Toen we twee uur later weer naar beneden kabelden en bij de auto aankwamen vroeg ik mij af waar ik de parkeerplaats af kon. De slagboom waardoor we naar binnen waren gekomen ging ons er in elk geval niet uit laten. De kassa van de kabelbaan was dicht, dus daar kon ik het ook niet vragen. Na enige tijd zoeken vond ik de uitgang ondergronds. Ik gooide geld in de automaat en liep terug naar de auto en maande iedereen in te stappen. Toen ik naar beneden reed, de ondergrondse parkeergarage in vond ik de doorgang wel erg laag. Naast mij hoorde ik een opgewonden standje roepen dat het nooit ging passen. Ik stopte op de helling en Linda stapte uit. Het ging nooit passen, zei ze. We waren met dakkoffer zeker 15 cm te hoog en ik stond er nog 10 cm vanaf voordat ik de dakkoffer aan barrels zou rijden.

Dat werd een gevalletje hellingproef achteruit. Handrem erop, koppeling op laten komen en als je voelt dat hij pakt, handrem eraf. Ze hebben het mij destijds goed geleerd in Apeldoorn bij het spoor, die hellingproef. Ik reed achteruit en stond weer op de parkeerplaats. The bloody French! Het stond inderdaad bij de ingang, dat je maximaal 1,90 hoog kon zijn hier maar er hingen geen hoogtebeperkingslintjes, of hoe die dingen mogen heten. Het is een oude Franse militaire tactiek. Ze laten je erin, maar nooit meer eruit. Het is net zoiets als de Russen met hun tactiek van de verschroeide aarde. De dakkoffer moest er dus af. Een oude Nederlandse tactiek. Jezelf verlagen.

Zonder dakkoffer en zonder Linda reed ik de parkeergarage uit. De uitgang bevond zich aan de andere kant en ik reed een blokje om naar daar waar ik binnengekomen was. Daar monteerde ik de dakkoffer weer en ik herinnerde me ineens dat ik thuis een trapje had gebruikt, omdat die Nissanbus zo hoog is. Tien minuten later had ik het voor elkaar en we konden terug.

We waren Briancon nog niet uit of Tammar riep dat ze moest plassen. Geen probleem, gewoon even bij een parkeerplaats stoppen. Ik zag een leuke liftster langs de kant staan en zei hardop: “Ja meisje, ik had je graag meegenomen, maar we zitten vol.” Tweehonderd meter verder kwam de parkeerplaats en konden we Tammar laten plassen.

In mijn buitenspiegel zag ik de lifster met de blote benen aan komen rennen. Ik zei in lichte paniek: “Die lifster komt eraan!” Linda was Tammar nog aan het laten plassen en haalde haar schouders op. Maar tien seconden later vroeg ze of ze er nog steeds aankwam. Ik beaamde en Linda moest enorm lachen om mijn paniekerige hoofd. Van mij mocht ze mee, maar zoiets beslis je niet alleen. Gelukkig stemde Linda toe. In keurig Frans vroeg ze of ze mee mocht want ze moest boven op de Col de Lautaret zijn. Toen ze zag dat we Nederlands waren schakelde ze over op Engels, want ze bleek een Italiaanse te zijn. Isabella heette ze en had negen jaar in Grenoble gewoond en twee jaar in Brussel. Ze had zes uur gewandeld door de bergen en haar auto stond boven op de Col.

Ze nam plaats tussen Hans en Tammar en zei dat het mooie kinderen waren. Italianen staan erom bekend dat ze dol op kinderen zijn, net als de Walen. Toen we haar bij haar auto afzetten vroeg ze hoe je “thank you” in het Nederlands zei, en ze bedankte ons in het Nederlands. We reden verder en Linda begon weer te lachen om mijn paniekerige blik. Als een hulpeloos jongetje van 12 dat het even niet meer wist, zo omschreef ze het. Isabella startte haar Fiat Multipla en reed de Col weer af. Zou ze in de gaten hebben gehad dat we helemaal niet voor haar stopten? Ook in dat geval kan ik haar wel waarderen. Met een beetje lef kun je een eind komen. In dit geval boven op Col de Lautaret.

Vizille, Mecredi le 27 juillet 2011

We reden naar les grottes de Chorange omdat dat een bezienswaardigheid is waar je naartoe kunt als het regent. Maar niet te hard, want dan zijn ze dicht. Het weggetje er naartoe kende een stijgingspercentage van 15%, steiler was ik ze nog niet tegengekomen, deze vakantie.
De grot is pas ontdekt in 1875 en dat vind ik niet verwonderlijk. De ingang ligt op 600 meter hoogte en in 1875 waren er nog geen wegwijzers die je vertelden dat er een grot was. Je krijgt een Franse gids toegewezen die je brengt in een donker hol vol met stalactieten en stalacmieten. Door het gegalm versta je geen moer van wat hij zegt. Deux millions ans, fragile, pas de flash, très important, dat was het wel zo’n beetje.

Nee, het is mooi zo’n grot, maar om er nu een uur rond te lopen terwijl de waterdruppels op je kop vallen is ook weer wat overdreven. Om het geheel wat spannender te maken was er hier een daar een stukje gekleurd glasplaat neergezet om de indruk te wekken dat dat muurschilderingen waren. Er was een draak in elkaar geknutseld en er was een aquarium met een paar kleurloze salamanderachtigen die als ik het goed heb begrepen, ooit in de grot leefden. Zes jaar geleden bezochten wij ook al een druipsteengrot. Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien.

Nu weer verder in mijn spannende boek Tirza, van die krullenbol, en een glaasje van de goedkoopste wijn die ik zag staan. Vin de la Communauté Européene. € 0,95 ct per liter. Als het tegenvalt gooi ik het in de brandstoftank.

Vizille, Mardi le 26 juillet 2011

De dag begon stralend. Ik belde even naar Nederland om mij ervan te verzekeren dat het daar regende. En om mijn broer te feliciteren met zijn verjaardag. Ik kocht in het dorpje een Telegraaf van maandag omdat ik wilde lezen over de Tour. Of Evans niet toevallig op de laatste dag uit het geel was gereden. Maar de Telegraaf berichtte over een bloedige aanslag in Noorwegen door een racist. Negentig doden en pas vier dagen later verneem je zoiets op je vakantie zonder internet. Verder lieten de beide Johnny’s, Hoes en Kraaijkamp, en Amy Winehouse het leven. Van die laatste werd de doodsoorzaak nog onderzocht, maar die wisten wij hier in Frankrijk dan al wel sneller dan in Nederland.

Ja, de dag begon stralend en daarom gingen wij naar het 10 minuten verder en hoger gelegen meer van Laffrey waar het bewolkt en koud was. Ik durfde de duik in het water niet aan, in tegenstelling tot Hans, l’Homme de la glace. Een uurtje later besloten we naar Grenoble te gaan, waar een kabelbaan je naar de Bastille voert. Bovenop de Bastille heb je een prachtig uitzicht over de stad waarvan ik mij al jaren afvraag hoe groot hij nu werkelijk is. Is het Apeldoorn of Rotterdam? Het kan in elk geval niet meer uitbreiden want de bergen er omheen beletten dat. Grenoble is een echte stad want er loopt een rivier doorheen. L’ Isere. Tevens wordt op rotondes flink gedrongen en gedreigd, en wel zodanig dat mevrouw Mack in een onbewaakt moment uitsprak: “ik ben blij dat jij rijdt.” Noteert u dat even? Dank u. Dat is andere koek dan: “mag ik even vragen waar je heen gaat?” of “ben je nu de weg al kwijt?”

Onvermijdelijk eindigde de dag bij McDonalds. Terwijl ik buiten zat keek ik naar de E. Leclerc aan de overkant. Ik herinnerde mij dat meneer de P. mij eens aftroefde met zijn weet van een supermarkt met 48 kassa’s. Ik wist dat het nu of nooit was. We gingen naar binnen en telden 55 kassa’s. E. Leclerc in Espace Comboire, Grenoble. Meneer de P., u bent aan zet.

Dat geloof je toch niet? In dit wonderschone Alpenland staat een Nederlander met een rood-wit-blauw-oranje geschilderde caravan friet te verkopen. Patat Guerre kon je er krijgen. Omdat wij laat thuis waren en het dan altijd makkelijk is om even een frietje te halen, deden we dat. Er stonden Nederlanders die je in je vakantie niet wilt tegenkomen. Wij dus. Maar die andere kaaskoppen die de Franse keuken niet waardeerden bestelden patatjes oorlog, frikandelletjes, kroketjes, kaassoufleetjes en alles waarop je de verkleinvorm kunt loslaten. Het ergste was nog dat degene die voor mij stond dat op teenslippers deed. Nog niet zo’n probleem maar hij had rotte teennagels. Nou, dan hoeft het niet meer van mij. Ik begrijp niet dat zo’n man niet even schoenen aantrekt. Alsof ik geen vakantie heb.
We vonden de friet allemaal smerig. Ik wist zeker dat we ziek zouden worden. Nee, het zou verboden moeten worden die frietverkopers vanuit caravans.