De schepping van de verwoesting.

Soms wordt het in mijn hoofd even allemaal teveel. Dan begrijp ik ineens niks meer van kwantummechanica, relativiteitstheorie, psychologie, zwarte gaten en de laatste computertechnologie. Ik ga zelfs twijfelen aan de werking van de verbrandingsmotor en over de opzet van belastingwetboeken. Om van marketingtechniek nog maar te zwijgen. Ik word aan alle kanten ingehaald door kennis en techniek, en ik ben niet bij machte om het bij te benen. Het is één grote meteorietregen van technisch vernuft.

Ik heb daar een oplossing voor. In mijn hoofd stuur ik een allesverwoestende meteoriet naar de aarde, die echt alles, maar dan ook alles verwoest. Nou ja, niet de aarde zelf natuurlijk. En geen dieren. En geen bomen en planten. En de meeste mensen niet. Maar alle uitvinders en hun uitvindingen, die gaan eraan. Nou, dan zijn we weer bij de basis aanbeland en vanaf daar begrijp ik het. Dan zullen we als eerste vuur en kleding moeten maken. En dan gaan we het wiel uitvinden. Boekdrukkunst. Vervolgens de stoommachine. De verbrandingsmotor. Psychologie.

Als het goed is gaat het allemaal in een wat sneller tempo dan waarin het tot nu toe allemaal is uitgevonden, want we weten al dat het bestond. Ikzelf neem de fiets voor mijn rekening. Want ik snap hoe die werkt. Alleen hoe maak je van niets een fiets? Want er is niks. Geen rubber, geen plastic, geen ijzer, geen gereedschap.

Hier loop ik dus weer hartstikke vast in mijn ingebeelde vernietiging, en laat ik die meteoriet toch maar vlak langs de aarde scheren. Dan ga ik weer verder met de ondraaglijke last van de onwetendheid.

Lieve kinderen,

Nou, daar wordt de Sint niet echt vrolijk van, Edgar.

Het wordt een wat karig Sinterklaasfeest dit jaar. Dat heeft alles te maken met de economische crisis, die ook Spanje treft. Maar omdat het in de ogen van de Sint niet zo kan zijn dat de kinderen de dupe gaan worden van wat bankiers en politici hebben veroorzaakt, bezuinigt de Sint vooral op zijn eigen uitrusting. Dus alleen een mijter en een baard behoren dit jaar tot de standaarduitrusting. Als politici en zakenlui nu ook een vooral op zichzelf bezuinigden in plaats van het op anderen af te wentelen, dan zou de hele crisis er niet zijn. Maar dat is slechts de mening van de Sint, die uiteindelijk geen economie heeft gestudeerd en gewend is om veel te geven in ruil voor blije kindergezichtjes. Op de Facebookpagina van de Sint leidde deze aankondiging tot positieve reacties van mensen die spontaan weer gingen geloven. Er valt echter weinig te geloven, de Sint is er gewoon, of je nu gelooft of niet. Net als de belastingdienst, de maan, het hiernamaals en de oerknal.

Oh, dit jaar zal voor de laaste keer de enige echte Amerigo ten tonele verschijnen, en wel in het Veluwse dorp Vaassen. Dat komt zo: Amerigo wordt een dagje ouder en gaat met pensioen. Hij zal een stal en een weiland in Vaassen krijgen, ergens achteraf op een boerderij. Daar logeerde hij al vaak trouwens. Amerigo was het beste paard dat ik ooit had. Helaas gaan ze niet zo lang mee als ikzelf, dus had ik een vervanger nodig. Die heb ik inmiddels en momenteel worden zijn winterhoeven ondergelegd. Want die zijn onmisbaar bij het berijden van de daken. Ik hoop dat hij mij net zo goed van dienst zal zijn als Amerigo, die ik nog wel eens zal opzoeken, want de Sint weet waar hij staat. Ik doe dan wel mijn baard en mijter af, zodat ik helemaal onherkenbaar zal zijn. Want dat leidt toch alleen maar tot onrust, als ik midden in de zomer op de Veluwe wordt gesignaleerd.

Rolletjes

Er gaat hier iets niet helemaal goed. De voortdurende stress heeft zijn weerslag op vooral Linda die op haar laatste benen loopt. Ze geeft het voortdurend aan maar wil er tegelijkertijd niet aan omdat wij geen uitzonderingen zijn op andere gezinnen. Twee banen, twee kinderen, twee krakende ruggen, en een studie, het is gewoon veel. Sommigen zullen erom lachen, maar ik zie het in Linda’s betraande ogen. Volgende week gaat ze naar de huisarts, waarschijnlijk om het probleem weg te lachen.

Ik trek het mij aan want zij maakt mijn leven makkelijk. Niet omdat ik niet meewerk, maar omdat ik niet meedenk. Het denken en organiseren laat ik aan haar over, ook omdat zij daar altijd het initiatief toe neemt, en omdat het niet in haar aard ligt het uit handen te geven. Daar ligt het grote probleem. Het sluipt erin en voor mij is het wel makkelijk. Dus er moet iets structureel veranderen.

Morgen zou ze een verzetje hebben en zou ik met de kinderen alleen thuis zijn. Vanochtend stak mijn rug daar een stokje voor. Uit eigen beweging zegde ze het verzetje af, ik zou mij misschien wel gered hebben, maar toch ben ik blij dat ze niet gaat. Linda houdt ervan om dan flink op mij af te geven, maar in haar huidige gemoedstoestand is ze eigenlijk ook wel blij dat ze thuis blijft. We zijn best een sterk team, maar misschien moeten de rollen eens onder de loep genomen worden.

Nou, kom maar op met de goede raad.

Mack onderzoekt zijn muzikale mogelijkheden.

Nederland heeft naar het schijnt één van de beste orkesten ter wereld, te weten het concertgebouworkest. Nu vind ik het al gauw goed, maar het lijkt me toch iets om niet te achteloos mee om te gaan. Wat mij als leek het meeste bezighoudt is de functie van de dirigent. Goed, hij bepaalt, maar dat de maat zwaaien, is dat nu echt nodig, vraag ik me wel eens af? Gaat de harmonie echt de mist in als hij dat niet meer zou doen? En waarom begint een dirigent al te zwaaien en zet het orkest pas een paar tellen later in? Een band heeft toch ook geen dirigent en die weten toch ook leuke deuntjes te produceren?

Op de basisschool kregen wij zangles van het schoolhoofd. Die kwam ook altijd de maat zwaaien. Ik begreep echt niet waarop je dan moest letten en zong gewoon met de rest mee. Over zingen gesproken, mij lijkt het eigenlijk wel geweldig om bij een koor te gaan. Dan zing je en de massa zorgt er wel voor dat het ook nog klinkt. En koren klinken al gauw goed, dus echt iets voor mij. Hoor eens hoe dit koor klinkt bijvoorbeeld. Goed, dit zijn te weinig zangers om niet bij uit de toon te vallen, maar een koor van een mannetje of veertig, dat zou toch moeten kunnen. En anders kan ik toch wat bijgeluidjes maken? Hoe moeilijk kan het zijn.

Zo is het gegaan.

Vandaag neem ik u mee terug naar de dag dat ik geboren werd. Het was een maandag, half tien ’s avonds en ik had mijn komst drie dagen daarvoor al aangekondigd, zo gaat het verhaal. Ik weet dat nog, ik klopte op het geboortekanaal en ineens zat mijn hoofd vast. Uit alle macht probeerde ik mijn hoofd terug te trekken, maar het was net of je tussen de spijlen van een hek zat, al wist ik dat toen nog niet. In blinde paniek vocht ik voor mijn ongeboren leven, en met redelijk succes, want ik zette mij met mijn handen af tegen de muren van mijn verblijf en ik kreeg grip op de zaak. Ik bleef zitten waar ik zat.

Echter, net toen ik mijn hoofd bijna had bevrijd, werd er vals gespeeld. Vacuümextractie. Een soort gootsteenontstopper zoog zich vast op mijn hoofd en voor ik kon protesteren werden mijn armen strak langs mijn zij gewongen en vloog ik door de tunnel. Het was een lange, zuurstofloze weg en aan het einde zag ik het levenslicht. En de wrede dokter die mij voor drie dagen verminkt had. Ze zeggen dat een baby nog niks ziet als hij of zij net geboren is, maar dat is klinkklare onzin. Scherper dan bij je geboorte zie je de dingen de rest van je leven niet meer. Toen ik weer lucht kreeg protesteerde ik luid. Maar er was geen weg meer terug en er zat niks anders op dan aan het leven te beginnen.

Strikt genomen ben ik er één.

Tja, wat kan ik hierover melden? Het is mijn zwager en mede-Elvisfan, en we kunnen het goed vinden. Nee, dat is zwak uitgedrukt, wij houden van elkaar, dat zie je zo. Wij hebben elkaar ook nodig in de strijd tegen twee kooplustige zussen, die ons nog wel eens van homofilie beschuldigen, maar dat is zonder dat zij de betekenis van het woord kennen. Want homofilie betekent vriendschap met een persoon van je eigen geslacht en moet dus niet verward worden met homosexueel of met platonische homo. Tenminste, volgens Wikipedia. Tijdens een motorweekend deelden we het bed, zonder elkaars temperatuur op te nemen. Hij links, ik rechts. We zongen Blue Christmas van Elvis. Ik deed de leadvocals, hij de backingvocals. Omdat hij nu eenmaal hoger komt. ’s Ochtends speelden we trompet. Ach ja, zwagers…je krijgt ze erbij.

We’ve only just begun

Gisteren keken wij de film 1408. Dat is horror van de bovenste plank, dat is zo klaar als dat 1+4+0+8, dertien is. Het gaat over een middelmatig schrijver die recenseert over hotelkamers waar het zou spoken. In Amerika schijnt dat goed te zijn voor de bezetting. Uiteraard spookt het nergens, totdat de schrijver, na ernstige waarschuwingen van de hoteleigenaar in de wind te hebben geslagen, zijn intrek neemt in kamer 1408 van het Dolphin Hotel. Vier eerdere gasten zijn er onder verdachte omstandigheden om het leven gekomen, maar wat de krant niet heeft gehaald, is dat er nog 56 mensen een natuurlijke dood zijn gestorven in de kamer. De schrijver is vastbesloten dat spoken niet bestaan en boekt de hotelkamer. Het begint allemaal met een klokradio die steeds ongevraagd het lied “we’ve only just begun” van The Carpenters speelt, zelfs nadat de stekker eruit is getrokken. Uiteraard komt de schrijver er nooit meer uit en ook met hem loopt het niet goed af. Hij was eigenwijs en moest dat bekopen. Typisch Stephen King.

Stel nu dat er echt een hotel was waar het volgens de eigenaar in een bepaalde kamer zou spoken, zou u daar dan durven te overnachten? Ik niet, en dus kan ik niet volhouden dat ik niet in spoken geloof.

Mooie muziek van de buitencategorie

Er zijn vele soorten muziek, maar hoeveel precies, dat weet niemand. Je hebt hardrock, bluesrock, rock’n roll, symfonische rock, grungerock, glamrock, punkrock, little rock, en diedrock. Die laatste verzin ik zelf en betekent “dertien in een dozijnrock.” Diedrock wordt veel gespeeld door onbekende bandjes die trachten door te breken en klinkt neutraal. Of door bands die hun cd vol moeten krijgen. Het is niet vals, maar ook niet mooi. Ik hou er niet van. Verder is er R&B maar daar schijnt alles onder te vallen wat je niet kwijt kunt. Vroeger was R&B nog herkenbaar, nu niet meer. Dan zijn er ook nog vijftig metaalsoorten waarvan ik me afvraag of er iemand is die twee metalnummers die hij voor het eerst hoort in de juiste categorie weet te plaatsen. Misschien wel, maar mij lukt het niet. Het is al net als met de categorieën van logjes, ook lastig te plaatsen. Soms valt een logje in verschillende categorieën, maar ik vind dat er één hoofdcategorie moet zijn. Met muziek onderscheid ik maar twee soorten: mooie muziek en lelijke muziek. Mooie muziek klinkt goed in het gehoor, en lelijke muziek wil je zo snel mogelijk uitzetten.

Een mooie stem is een voordeel, maar ook als je amper een stem hebt, kun je mooie liedjes ten gehore brengen. Dan zul je het op gevoel moeten doen. Sommige mensen hebben een hele mooie stem én kunnen hun gevoel erin leggen. Als dat gebeurt heb je mooie muziek van de buitencategorie. En als je mooie muziek in de buitencategorie hebt gevonden, dan vraag ik me af of er ook nog mensen zijn die het onder lelijke muziek zouden scharen. http://www.youtube.com/watch?v=tZoaHg7-VJY

De 17 van DWDD (19)

De voorlopig laatste die meedoet is Martine. Martine stelt zichzelf niet voor dus u moet het doen met Martine. Ze stuurt mij wel eens autoboeken, dat is eigenlijk het enige dat ik over haar weet te vertellen. Dat schijnt iets met haar beroep te maken te hebben, ze is autoboekenverstuurster.

Wie zij eruit gooit: Jan Akkerman. André van Duin en Johan waren er al uit en zij vindt Anne Soldaat beter. Als iemand begrijpt wat ze daarmee bedoelt, hoor ik het graag. Laurent zei laatst dat hij met de lijst wel kon leven, ik denk dat hij er nu heel anders over denkt. Dag Jan.

Wie zij toevoegt: Simon Vinkenoog. Behalve dat deze man prachtige gedichten schreef en een onevenaarbare manier had om ze voor te dragen, had hij ook nog eens een keer een jonge geest. Deze man kon werkelijk overal over meepraten, ondanks zijn dagelijkse joint (of misschien juist daardoor). Van Martine had hij honderdvijftig mogen worden! http://www.youtube.com/watch?v=–Sl0toxpRk ,aldus Martine. Tja, het enige dat ik van Simon weet is dat hij sluikhaar had, een zoon heeft met voetbaltalent en dat hij zich helemaal scheel rookte aan de wiet. Nou ja, als ik het maar niet ruik. Welkom Simon.

Ik denk dat dit het was. Ik vind het ook wel genoeg zo. Dus tenzij iemand ernstige bezwaren heeft, laat ik het hierbij. Het was leuk om te doen, maar je moet stoppen op het hoogtepunt van de roem om herinnerd te worden.