Zaterdag

Op zaterdagochtend gaan onze twee kinderen al alleen naar beneden. Dat is fijn. De oudste kan zelfs drinken inschenken voor de jongste. Het probleem is dat de jongste vaak warme melk wil, en de oudste niet met de magnetron om kan gaan. Toen wij een uurtje later beneden kwamen en Tammar haar beklag deed dat ze koude melk had gekregen in plaats van warme, was het verweer van Hans dat-ie niet wist waar de warme melk stond.

Zaterdagavond was het steengrillen. Ik kan daar het volgende over zeggen. Voor het beste resultaat kun je het beste steengrillen bij een ander. Zodat zijn huis een dag later nog meurt in plaats van het jouwe.

De 17 van DWDD (3)

Frans volgt Eva op in deze interactiviteit. Frans woont ook in Friesland, blogt al jaren, was vroeger boekhouder, maar kon dat niet meer voortzetten wegens ernstige gezondheidsklachten. Frans heeft nog steeds een scherp observatievermogen, maar alleen als hij zijn bril op heeft, want ook zijn ogen laten hem wel eens in de steek. Desondanks schrijft hij nooit klagend over zichzelf en zou ik wat dat betreft een voorbeeld aan hem kunnen nemen.

Wie hij eruit gooit: Rembrandt van Rijn. Niet omdat hij niet vernieuwend was in de schilderkunst maar omdat Frans hem niet als andersdenkend of dwars kan zien. Jammer natuurlijk, want Rembrandt is echt een wereldberoemde naam. Zelfs Amerikaanse jeugdbendeleden weten dat hij een schilder was. Dag Rembrandt.

Wie hij toevoegt: Piet Mondriaan. Die volgens Frans echt tegen alle toen gangbare opvattingen over kunst in ging en met onder meer “de Stijl” een hele nieuwe (abstracte) richting insloeg in niet alleen de Nederlandse kunst maar in die van de hele wereld.
Ongetwijfeld staan veel mensen vierkant (haha) achter deze keuze. Welkom Piet.

Morgen de beurt aan Margo van Givamo.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

De 17 van DWDD (2)

Eva is de tweede die deelneemt aan deze reeks. Eva woont in Friesland, houdt zich aan de blogwet, is schoonheidspecialiste en is bezig een boek te schrijven. Eva is dwars, maar begripvol. Hoe en wanneer ik haar ontdekt heb, geen idee, maar ze was er ineens.

Wie ze eruit gooit: André Rieu. De muziek vindt ze niet om aan te horen en hij speelt slechts wat bekende riedeltjes. Behalve dat hij waarschijnlijk veel belasting betaalt, vindt ze André niks toevoegen aan Nederland. Aldus Eva. Maar André heeft wel de grootste show ter wereld, geen artiest ter wereld overtreft hem. Duizenden mensen raken in een geluksroes als ze zijn concert bezoeken. Dag André.

Wie ze toevoegt: Annie M.G. Schmidt. Rebels, andersdenkend en feministisch. Als geen ander in staat om zich in een kinderbrein te verplaatsen. Haar boeken zijn tijdloos en nog steeds veelvuldig gelezen. Dat doen weinigen haar na. En omdat er nog geen vrouw in de lijst stond, zegt Eva. Welkom Annie.

Morgen de beurt aan Frans54.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

De 17 van DWDD (1)

Aan Bjorn de eer het spit af te bijten. Een korte introductie van Bjorn: Ergens in 2003 kwam ik geheel toevallig op zijn weblog en ik was gelijk gefascineerd door het webloggen. Ik zei tegen een collega: “moet je nou kijken, hier schrijft iemand gewoon over zichzelf op internet en hij heeft er nog een webcam bij ook!” Dagelijks keek ik even op zijn weblog en een paar maanden later begon ik zelf. Verder blogt Bjorn te weinig en twittert hij te veel maar ik ben blij dat hij meedoet aan deze verkiezing.

Wie hij eruit gooit: Jos Verstappen. Dit tot groot verdriet van mijzelf omdat Jos Nederlands beste F1 coureur tot nu toe was. Hij maakte mijn wereld in elk geval stukken mooier in de jaren 90. Bjorn zelf vindt dat Jos alleen dwars was in de grindbak. (dwars is een eigenschap waarvan DWDD vindt dat de genomineerde die moet hebben. En misschien is dat ook wel zo) Jos was in elk geval dwars en hij ging dwars in de bocht. Dag Jos, misschien tot snel.

Wie hij toevoegt: Erik Hazelhoff Roelfzema. Ofwel de soldaat van Oranje. Een dapper verzetsstrijder die zeker in de lijst hoort omdat dankzij o.a. het verzet Nederland bevrijd werd van de Duitse bezetter. Waarvoor dank. De enige echte held van Nederland, aldus Bjorn. Welkom Erik.

Morgen is de beurt aan Eva.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

De 17 van DWDD

Sorry. Ik bied op voorhand mijn excuses aan voor het feit dat ik nu schaamteloos een concept uit DWDD jat. Maar DWDD heeft het zelf ook weer geleend geloof ik. Ik ga er geen gewoonte van maken maar ik vind het onderwerp té interessant om er niks mee te doen. Het gaat bij DWDD om een lijst van 17 Nederlanders, waarvan u vindt dat die doordat ze anders dachten of deden, Nederland of de wereld een beetje beter gemaakt hebben. Ik ga geen poging doen om het concept te veranderen dus het zijn er 17. U mag er dan eentje uitgooien en er één toevoegen. Het moet gaan om een pionier, iemand die uitzonderlijke prestaties leverde of levert, een ondernemer, een sportman, een weldoener, alles mag. Er is één voorwaarde, de genomineerde moet een vermelding op Wikipedia hebben. Mijn mening telt deze keer niet mee, behalve de eerste keer omdat er 17 in moeten.

Heel asociaal staat er geen vrouw in de lijst, maar dat was bijna onbewust. Toen ik bij nummer 15 was realiseerde ik me dat pas, ik wilde toen Mies Bouwman toevoegen, maar dat zou alleen maar gedaan zijn om een vrouw aan de lijst toe te voegen. Dus dat was niet zuiver.

Iedereen mag maar één keer nomineren en ontzeventienen. U mag er uiteraard noemen zoveel u wilt, maar er komt er maar één bij en er gaat er maar één af. Als u lukraak mensen nomineert, en het is niet duidelijk wie het zou moeten worden, kies ik zelf uit uw opsomming. Dus kijk daar mee uit.

Om te voorkomen dat het een zootje wordt, geef ik beurten weg. Ook daar maak ik geen gewoonte van, maar er komt dagelijks een beurt. Als ik u niet ken maar u wilt ook een beurt, maak dat dan maar duidelijk in de reacties, dan krijgt u die. Ik begin met mijn linklijst. Dus Bjorn mag eerst. Omdat ik ook geen dertig meer ben, doen we één beurt per dag. Na de linklijst komen de bekende en onbekende reageurders aan de beurt.

Dus Bjorn, steek van wal, graag met een kleine motivatie. Omdat Bjorn de laatste tijd nogal druk is op tuf! Twitter, Tuf! tweet ik hem wel even op.

Oh ja, u bent natuurlijk vrij om te reageren, maar het leukst is het natuurlijk wel als u uw geduld kunt bewaren tot u aan de beurt komt. Ongetwijfeld gaat er iets fout in mijn waterdichte systeem, maar we zien wel waar het schip zinkt.

Dan doe ik een dagelijkse update van dit item. Als u scrollt naar beneden ziet u rechtsonder de huidige 17.

Nou, ik ben voorlopig onder de pannen. Succes.

De eerste mens die duizend wordt

Vanochtend stond er in onze krant een foto van een man die morgen 100 wordt. Hij oogde nog jong. Linda gaf hem zeventig, ik tachtig. Mensen worden steeds ouder. Eergisteren stond er in de krant een berichtje over een professor die beweerde dat de eerste mens die duizend jaar oud wordt reeds onder ons is. Nu is professor geen beschermde titel, maar toch. Uiteraard gaan we deze professor niet serieus nemen en heel hard uitlachen. Maar toch moet je daarmee uitkijken. Want vroeger werden ook mensen uitgelachen die beweerden dat de aarde rond was. De betreffende professor beweerde dat we het door de medische vooruitgang kunnen gaan redden, 1000 jaar. Kwestie van versleten onderdelen vervangen. De pensioenleeftijd van 67 vond hij dan ook maar niks.

Ikzelf lees zo’n bericht en vraag me maar één ding af. Wie van ons is het, die duizend gaat worden? Niets ten nadele van u, maar ik vind eigenlijk dat ik er het meeste recht op heb. Niet omdat ik de beste ben, maar omdat ik met het idee kwam.

De zon

Misschien neemt u het als vanzelfsprekend aan, de aanwezigheid van de zon in onze buurt, maar dat is het volgens mij niet. Het is uitermate fijn dat hij er is, de zon, maar wat een grillige ster is het. Zijn oppervlakte is woelig en zijn golven zijn zo hoog als een planeet. Op de zon hebben ze het niet over de opwarming van de polen. Soms vindt er een explosie plaats die alles vanaf hier tot aan de maan zou wegvagen. De zon lijkt er niet onder te lijden. Volgens astronomen heeft hij nog wel een paar miljard jaar te gaan voordat hij opgebrand is. De mens is er dan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet meer, en mochten wij er nog wel rondlopen, dan gaan we daarna snel ten onder. Maar de mens sterft waarschijnlijk uit, en anders evolueren we in een andere soort, als de evolutietheorie tenminste klopt. Ons lijf wordt kleiner en ons hoofd wordt groter. Over 3 miljard jaar zijn wij alleen nog maar een hoofd, schat ik in.

De zon trekt zich er niks van aan en fikt er lustig op los. Maar als ik zo’n explosie aanschouw dan kan ik niet anders dan denken dat hij voor hetzelfde geld helemaal uit elkaar spat. En mocht dat gebeuren, dan zijn de rapen pas echt gaar. Zonder zon houdt alles op. Mochten we de explosie hier al overleven, dan zitten we hier in het donker en in de kou. Nee, dat is geen prettig vooruitzicht. Dan is het beter om zijn aanwezigheid maar voor vanzelfsprekend aan te nemen. Of om dankjewel te zeggen.

Verzetje

Ik bezocht vandaag een klantendag van Elsevier Fiscaal, voor boekhouders, accountants en fiscalisten in Hotel de Witte Bergen, voornamelijk bekend door de flitspaal voor de deur. Het was een druk bezochte dag en op de parkeerplaats onstond voor ons al het eerste opstootje, doordat een man in een dikke Mercedes uitstapte en driftig gebaarde dat wij achteruit moesten, terwijl wij ook vast stonden. Ik keek hem aan met een blik van: “doe eens normaal man,” en hij liep door naar de auto achter ons om daar te gaan staan tieren. Een kwartiertje later hadden we een mooi plekje gevonden in een vak waarop stond: N.P. Het was het enige plekje wat nog vrij was. Als u denkt dat dit feit nog een vervolg krijgt in dit verhaal, moet ik u teleurstellen, hier blijft het bij.

Ik keek in de zaal eens om mij heen en constateerde wat ik altijd constateer tijdens dit soort dagen; ik hoor bij de niet-flitsende types. Oké, er stonden twee Porsches op de parkeerplaats en er liepen wat jongens in strakke pakken, maar voor de rest waren het toch voornamelijk kale, grijze mannen die de klok sloegen. In de pauze zag ik een grijze man zijn oude hand op de rug van zijn jonge medewerkster houden. Zogenaamde hoffelijkheid om haar te leiden, maar mij was wel duidelijk dat hij dit bij zijn vrouw nooit deed. De medewerkster keek ook erg ongelukkig, maar dat kon ook haar gezichtsuitdrukking zijn.

Ach, in feite is het ook een uitje, zo’n klantendag. Er komen wat sprekers waarvan er twee iets toevoegen en drie niet. En de twee die wat toevoegen slagen er alleen in mijn belangstelling aan te wakkeren zodat ik weet dat ik het thuis nog eens even moet nazoeken. Ik ben van mening dat een mailtje met daarin de belangrijkste punten elke klantendag kan vervangen. Maar ja, dat is niet zo leuk voor de klant en niet zo goed voor de uitstraling van het bedrijf natuurlijk, maar het zou wel flink op ieders kosten besparen. Maar goed, ook boekhouders willen wel eens een verzetje. Bovendien werd de zaal aangemoedigd door de dagvoorzitter om vooral ook te Twitteren over deze dag. Nou, het zal mij benieuwen.

Nadien op de parkeerplaats kwam ik een bekende tegen. Het duurde twee seconden voor ik door had wie het was, maar in die tijd liet ik mijn herkenning al blijken. Na die twee seconden begreep ik dat ik hem wel kende, maar hij mij niet. Vandaar dat hij ook zijn blik afwendde. Henk ten Cate was het. Mislukt trainer bij Ajax en nu waarschijnlijk ook op zoek naar een verzetje.

Mack komt overal te laat achter (20)

Op zijn verjaardag in mei kreeg Hans het spelletje “Wie is het?” Dat wil hij vaak voor het slapen gaan met mij spelen. Het wordt gespeeld met twee personen en het gaat als volgt. Elke speler heeft een plastic rekje waar alle kaartjes in gedaan kunnen worden. Elk kaartje gaat in een houdertje op het rek en alle houdertjes kun je rechtop zetten en neerklappen. In het begin staan alle kaartjes rechtop en je moet door middel van vragen stellen te weten zien te komen welk kaartje de ander heeft. Je vraagt bijvoorbeeld: “heeft jouw figuur een snor?” en als het antwoord ja is klap je alle kaartjes met figuurtjes zonder snor neer. Heeft u het? Uiteindelijk hou je dan één rechtopstaand kaartje over, en dat zou dan het figuurtje moeten zijn dat de tegenstander heeft. Uiteraard is het de bedoeling wie het eerst raadt welk kaartje de ander heeft.

Hartstikke leuk, maar ik vind het irritant. Want Hans wil vaak nog een spelletje doen maar omdat het kaartje uit het houdertje valt op het moment dat je het neerklapt, moet je daarna bij het opbouwen weer alle kaartjes in de houdertjes doen. Het zijn er ongeveer 25, dus het opbouwen duurt langer dan het spelen. Voor Hans geen probleem, want die rekt zijn bedtijd, voor mij wel, want ik heb nog andere dingen te doen.

Vanavond zat ik te denken om die kaartjes eens vast te lijmen. Zodat je ze niet elke keer opnieuw in het houdertje hoeft te doen. Ik bekeek het houdertje om te zien of het mogelijk was en ik drukte op het kaartje. “Klik” zei het kaartje, en het zat vast. Daar kom ik dan achter, vijf maanden later.

Vader in nood

Onze dochter zorgt nogal eens voor probleempjes. Vandaag bijvoorbeeld heeft ze weer schade aangericht aan diverse spullen waaronder mijn wetboek wat ik nodig heb voor het examen. Het is gelukkig maar waterschade, maar toch, leuk is anders. Haar straffen is lastig. Op de gang zitten vindt ze leuk, naar haar kamer gaan vindt ze leuk, en in de kruipruimte opgesloten zitten buiten fysiek geweld weten we het eigenlijk ook niet zo goed. “Maar,” zeggen mensen dan, “slaan doe je uit onmacht.” Klopt. Helemaal mee eens. Ben ook totaal onmachtig tegen haar. U herkent misschien wel dat als je als ouder dreigend roept “niet doen”, dat het kind het dan tóch doet. Ze staat bijvoorbeeld klaar om met een schaar de staart van de kat af te knippen, wij roepen dat dat niet mag en dan toch even snel die staart eraf knippen. Dat soort dingen. Uit zelfverdediging geef ik haar wel eens een mep terug.

Denk niet dat wij onze dochter zat zijn. Integendeel. Wij danken de regering dat wij de kinderopvang kunnen bekostigen. Het is gewoon lastig, dat opvoeden tegenwoordig. Lastig want strijdig. In veel culturen is het gebruikelijk om diegenen te slaan waar je van houdt. Omdat dat achterlijke culturen zijn, en omdat ik bang ben dat ik dan regelmatig klappen krijg, voeren we dat hier niet in. Maar hoe straf je een kind waar je gek op bent? Nog even en ik word gewoon uitgelachen hier. Die kinderen hebben niet in de gaten dat ik ook een ego heb. Dat ik op een gegeven moment ook mijn leiderspositie hier ga verdedigen. Vastbinden en de mond snoeren, dat is de enige straf die ik kan verzinnen waarbij ze verder geen schade kan aanrichten. Maar ja, het is zo rigoureus hè?

Ach, morgen is het weer over. Dan zegt ze weer: ik ben toch jouw liefie hè? Zo uitgekookt.