Mack

Aan de heer Cornelis Duizend.

Geachte heer Duizend,

Hedenavond was het ineens genoeg. Ik was volledig klaar met de terreur die u de afgelopen maanden over het land heeft verspreid. En dan doe ik nog niet eens de boodschappen zelf, maar ik begreep dat uw klanten bij de uitgang van uw winkel lastig gevallen worden door zogenaamde gogorazzi, hondsbrutale kinderen die buiten medeweten van hun ouders een meterslange barricade vormen waardoor de klant zich een weg naar buiten moet banen omdat hij niet anders kan, en die vervolgens als een stelletje in hongersnood verkerende Afrikanen in oorlogsgebied aan wie voedselpakketten worden uitgedeeld, de kledingstukken van de klanten  aan flarden trekken in een poging een zogenaamde “Gogo” te verschalken. Nee, dat blijft mij dan nog bespaard.

Maar mijn eigen kind! Al weken is hij niet te genieten. Zijn leven staat in het teken van de Gogo’s. Zodra de Gogo’s niet in zijn buurt zijn, of er raakt er per ongeluk eentje in de stofzuiger omdat ik die vormeloze dingen niet van een propje zilverpapier kan onderscheiden, breekt de hel los. En dan die verhalen! “Wil je m’n gouden Gogo zien? Weet je welke Gogo ik de mooiste vind? Moet je raden! Kijk eens welke Gogo ik gekregen heb? ” En dat honderd keer per dag, meneer Duizend.  En dan zijn dat nog de positieve verhalen. Wat hij allemaal uitkraamt als hij een Gogo kwijt is, of als hij er een in de auto heeft laten liggen! Vijf keer per nacht komt hij zijn bed uit om te vragen of hij even naar beneden mag om een Gogo te halen. Het is niet meer normaal. Ik word doodziek van die Gogo’s.

Misschien denken u en uw managementteam alleen aan uw eigen omzet, en u doet vast uw eigen boodschappen bij de concurrent, omdat u natuurlijk voorkennis heeft, maar dit kunt u niet maken! Dit is echt een stap te ver. U zadelt Nederland op met een vreemd plastic vormpje wat op een of andere manier leidt tot een stormloop. Het land is zichzelf niet meer door kinderen die zich gedragen als verwende nesten. En wat moet dat vormpje eigenlijk voorstellen? Is het restafval dat vrijkomt bij kerncentrales? Want er moet haast radioactiviteit in zitten, zo vreemd gedraagt mijn kind zich.

U begrijpt, dit kan zo niet langer. Ik doe niet een beroep op u, ik vraag u vriendelijk doch met klem deze terreur te stoppen. Deze hongerwintertaferelen moeten weg! Ik denk hierbij niet aan uw omzet, maar vooral aan uw gezondheid. Want ik ben in verregaande staat van opwinding, nee, ik ben al verder, en het liefst zou ik alle Gogo’s die zich hier in huis bevinden, met een hamertje uw neusgaten intikken. En geloof me, het zijn er veel meer dan in uw neus passen. Dus meneer Duizend, zet mij alstublieft niet aan tot het plegen van zo’n gruwelijke daad en stop uw terreur.

Met vriendelijke Gogoroet,

Mack Webber.

 

Het geloof der streng gereformeerde medemensch interesseert mij mateloos. Niet omdat ik het ook wil gaan aanhangen, maar omdat het mij een inkijk geeft in de psyche van de mens. In hoeverre spelen indoctrinatie en meeloopgedrag een rol en in hoeverre is het echt, dat is wat ik mij afvraag. Mede omdat mij als gelovige van katholieke afkomst natuurlijk regelmatig verwijten worden gemaakt. Dwaalleer, Mariaverering, niet erkennen van God als het hoogste gezag op aarde, maar de Paus, zijn verwijten waarvan ik smul. Alles beargumenteerd met de juiste wetsartikelen uit de heilige geschriften. Ik stroop dan mijn mouwen op, knak mijn vingers, neem een assertieve houding aan en ga in de tegenaanval. Heerlijk vind ik dat. En mijn belang is niet direct het verdedigen van de katholieke leer, waar daar begrijp ik soms ook geen bal van, maar het in de val laten lopen van mijn opponent. Uiteraard wel met een knipoog. De climax wordt bereikt als mijn opponent het ook even niet meer weet, en zich beroept op “dat is gewoon zo.”

Vanmiddag had mijn gereformeerde collega vrij. De reden was niet het mooie weer, maar de inauguratie van een nieuwe dominee in Elspeet. De dominee had promotie gemaakt en ging nu van een kerkelijke gemeente van 800 leden, naar eentje van 1600 leden. Ik vroeg of de dominee nu ook een dienstwoning ter beschikking kreeg, en of er dan wel 18% over het jaarloon van de dominee werd bijgeteld conform art 33 uitv.reg. LB. Want ook God’s werk is fiscaal belast. Dat eerste werd beaamd. Het ging om een grote dienstwoning waar je makkelijk met 10 kinderen kon wonen. Een andere collega bemoeide zich ermee en merkte op dat je dat ook allemaal moest schoonhouden. Maar dat was niet zo, want de kerkenraad zorgde voor de schoonmaak.

Samenvattend, praktisch de hele gemeente nam vrij om bij de installering van de nieuwe dominee te zijn en bovendien werd voor de schoonmaak van zijn huis gezorgd. “En dan verwijt jij de katholieken dat ze Maria vereren?”, merkte ik op. “Hoe noem je dit dan?” Uiteraard was het heel wat anders. “En wat is de bedoeling van het feit dat jullie daar allemaal bij zijn? Probeer je goede sier te maken of zo? Je weet toch dat goede sier maken de Here een gruwel is?” Hij moet daar wel om grinniken, want hij heeft best humor. En hij gaf zelfs toe dat er wel een aantal mensen om die reden naar de aanstelling kwamen. Ja, dat dacht ik ook wel. Ik merkte nog op dat tegen de tijd dat die mensen in de hemel zijn, ze daar waarschijnlijk ook de Here constant lastig vallen met hun aandachttrekkerij. Maar goed, dat vond hij spotten, en daar moest ik hem wel weer gelijk geven.