Gave

Ik heb bepaalde gaven. Net als iedereen trouwens, maar ik weet het ook van mezelf. Sommigen weten het ook van zichzelf, maar kunnen dan gelijk niet meer met de roem omgaan. Maar zelfs dat kan ik, al is dat niet de gave waar ik op doel. Nee, ik zal een voorbeeldje geven van wat ik kan. Stel, ik kom ergens en ze hebben daar een kat. De baas zegt dat de kat nog wel eens wil slaan als je hem aait. Ik aai hem en het beest komt spinnend op mijn schoot liggen. Het kan toeval zijn, maar ik had het ook met een valse dobermann. Het beest stond bekend als een onbetrouwbare angstbijter, maar toen ik hem voor het eerst zag lag hij al snel naast mij op de bank met zijn kop op mijn schoot. Een ander hondje beet zich in iedereen vast, en de enige die hem kon optillen was zijn bazin. En ik ook na een poosje. Hij verzette zich eerst wel, maar daarna liet hij het zich rustig welgevallen. En nu dan weer: een meisje uit de klas van Hans wil nergens spelen waar vaders thuis zijn. Kennelijk zijn vaders te wild of praten te hard. En wat denkt u: één grote glimlach bij het meisje als ik binnenkom. Ik bedoel maar. Dieren en kinderen voelen het feilloos aan, alleen volwassenen hè, die zien het niet.

Nou ja, je hebt er verder niks aan hoor, maar één logje mag er wel aan gewijd worden, dacht ik zo.

Gesprekje met Tammar

Ik ben een baby geboren
Toen ik vanavond Tammar naar bed bracht zei ze iets wat mijn aandacht trok.
“Papa, jij hebt een grote duim, ik heb een kleine.”
“Ja, maar toen ik een baby was had ik ook een kleine duim.”
“Ik ben ook een baby geboren.”
“Ja, dat klopt.”
“En toen ik een baby was zat ik mama’s buik en toen deed ik steeds zo.” Ze legde haar handjes op elkaar en hield ze tegen haar oor als op de foto.
“Ja, dat klopt Tammar. En wat deed je toen je in mama’s buik zat?”
“Ik moest alleen eten hebben en slapen.”
“En was het niet donker daarbinnen?”
“Jawel, maar ik vond het niet eng.”

Kijk, nu kunnen we dit natuurlijk afdoen als kinderfantasie omdat wij volwassenen onze geboorte niet meer herinneren, maar ik vind de informatie toch behoorlijk goed gedetailleerd. Ik bedoel, hoe weet mijn dochter van net drie jaar dit allemaal? Nou gewoon, omdat ze zich dat herinnert. Want zo was het precies. Ongeboren baby’s hebben vanaf het moment dat het gehoor zich heeft ontwikkeld grote invloed op hun eigen naam. Want op een gegeven moment -bij ons een maand van tevoren- moet er een naam verzonnen worden. Papa en mama overleggen maar realiseren zich niet dat het kind meeluistert. “Dromelot” heb ik vaak geroepen, want ik las dat in een namenboekje en was daarvan gelijk onder de indruk. (niet echt hoor) Op zo’n moment houdt de baby zich angstvallig stil. Toen de naam Tammar viel begon ze als een achterlijke te seinen vanuit haar baarmoederlijke verblijf: “die wil ik, die wil ik!” Het signaal wordt door moeder opgepikt, en zo weet zij dat het goed is.

De 17 van DWDD (18)

Tienet krijgt rugnummer 18. Tienet woont in Vaassen, is getrouwd, heeft een zoon en werkt in de zorg. Ze zou graag in Zuid Afrika gaan wonen, maar krijgt haar gezin niet mee. Ze houdt van pianospelen maar laat in het midden of anderen van haar spel houden. Via Linda’s hyvespagina, die vanaf vandaag niet meer bestaat, is ze op dit weblog terecht gekomen. Ik heb nu al spijt dat ze meedoet. Kijk wie zij verwijdert.

Wie zij eruit gooit: Johan Cruijff. Johan heeft rare uitspraken waar ze zich aan irriteert, schrijft ze. Potverdorie, ik las laatst dat iemand zich ergerde aan mensen die zich ergens aan irriteren. Ze denkt dat Cruijff wel fantastisch zal hebben gepresteerd op voetbalgebied, maar ze houdt niet van voetbal, aldus Tienet. Het is toch potverdorie bij de wilde spinnen af, Cruijff uit dit rijtje verwijderen? Cruijff was helemaal geen voetballer, hij is de verpersoonlijking van Nederlands eigenwaarde. Toen Cruijff won, won Nederland. Als Cruijff verloor, verloor Nederland. De beelden die er van hem zijn, met tussen het voetballen door die prachtige gebaren, die karakteristieke gelaatsuitdrukking, dat dunne lichaam met dat verregende lange haar, het is allemaal tranentrekkend mooi. En dan die uitspraken van Cruijff waar geen geleerde een speld tussen krijgt, zijn vermogen om zich nooit te verlagen of uit de tent te laten lokken, hij verdient de initialen J.C. ten volle. Dag Johan, hopelijk tot ziens.

Wie zij toevoegt: Hendrik Petrus Berlage, Hein Berlage voor intimi. Hij was een invloedrijk Nederlands architect en stedenbouwkundige. Je denkt er misschien niet zo snel aan. Zijn naam komt elke dag in het nieuws wel voor en we hebben aan hem veel prachtige bouwwerken te danken, zoals de beurs van Berlage, Plan Zuid en Jachthuis St. Hubertus. Een leuk detail is dat Berlage in 1881 in dienst trad bij het architectenbureau van Th. Sanders in Amsterdam, vanaf 1884 was hij zijn compagnon. Met Sanders was hij verantwoordelijk voor een aantal projecten in neo-renaissancistische stijl, waaronder zowel de bouw van een Volkskoffiehuis in Amsterdam als de inrichting van proeflokalen voor Lucas Bols in Amsterdam, Antwerpen, Berlijn, Bremen, Hamburg en Parijs. Sanders en Berlage namen deel aan enkele prijsvragen, onder andere voor een nieuwe Beurs in Amsterdam, aldus Tienet. Ik ben nog te verbolgen door haar verwijdering dus ik krijg het mijn strot bijna niet uit: welkom Hendrik.

Grrmppff..we zijn gelukkig bijna door deze reeks heen. De voorlopig laatste die heeft aangegeven mee te willen doen, is Martine. Mocht iemand nog willen, dan hoor ik het wel. Maar ik ben er klaar mee.

De 17 van DWDD (17)

Fien is de eerste van de niet gelinkten die de beurt krijgt. Ik ken Fien net zo min als u, dus ik heb haar om een korte introductie gevraagd. Fien woont in Zevenaar, daar spreekt men 7(.) Grapje van de redactie. Ze werkt niet meer, maar moet daarentegen nu pas echt aan de bak omdat ze op haar kleinkind past. Ze tennist graag en gaat geregeld op vakantie naar Frankrijk. In haar werkzame leven was zij onderwijzeres en merkt op dat een werkende vrouw in die tijd nog geen gemeengoed was. Kinderopvang en parttime banen bestonden niet of nauwelijks, waardoor je als vrouw geacht werd te stoppen met werken als er een kind kwam. Zo niet Fien, die het met hulp van haar schoonouders volgehouden heeft tot haar 61e. Deze informatie is belangrijk voor het inzicht in haar keuze.

Wie zij eruit gooit: André van Duin. Een aardige man, maar naar wie ze nog geen kwartier kan kijken. Toegevoegde waarde voor de geschiedenis heeft hij al helemaal niet, aldus Fien. Tegenwoordig kijk ik ook niet meer naar André, maar er was een tijd dat dat toch anders was. Dan zat je met het hele gezin aan de televisie gekluisterd, als hij en Corry van Gorp hun grappen vertoonden. Dat waren nog eens tijden. Dag André.

Wie zij toevoegt: Joke Smit. Haar grote voorbeeld en een gevierd en gerespecteerd feministe. Zij sprak en schreef in midden jaren zestig over het recht van getrouwde vrouwen om te mogen blijven werken. Zij richtte in 1968 samen met een ander de organisatie Man-Vrouw-Maatschappij op. Ook werd ze bekend met haar voorstellen over herverdeling van betaald en onbetaald werk. En daarnaast sprak zij over het recht van de vrouw zelf te mogen beslissen over wel of geen abortus. Nu allemaal vanzelfsprekend. In die jaren was het moedig om hiervan te getuigen, dwars tegen de heersende opvattingen in. Veel te vroeg is zij overleden, slechts 48 jaar oud, aldus Fien.
Ik heb een tante (niet die van het logje) die ook Joke Smit heet. Ook al een voorvechtster van vrouwenrechten. Ik juich het feminisme van harte toe. Stel dat je een type als Linda moet onderdrukken van de wet. Nou, ik had geen leven meer gehad hoor! Welkom Joke.

De volgende in de beurtelarij is Tienet. Haar weet ik wel te vinden, mocht ze het vergeten zijn.

Wilt u ook een beurt, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

Betrokkenheid

Vroeger was ik feller. Tegenwoordig iets meegaander. Ik verzette mij altijd tegen commerciële feesten als Valentijnsdag en Halloween, ook omdat er al genoeg negatiefs over komt waaien uit Amerika. Maar natuurlijk, je bent als mens zelf verantwoordelijk voor hoe je je laat beïnvloeden, en bovendien moet je ervoor waken dat je geen oude zever wordt. Daarbij zijn sommige dingen toch onomkeerbaar dus dan kun je beter meebuigen. Dus, ik heb een doodskist in elkaar getimmerd en die zet ik in de voortuin. Ik schmink mijn gezicht wit, mijn ogen en lippen zwart en giet wat ketchup over me heen. Een paar Draculatanden doen de rest. Voor het donker wil ik erin liggen, en elke keer als de bel gaat open ik het piepende deksel en vraag op holle toon: U wenst, kindertjes der duisternis? Nee, ik vind inderdaad best dat ik eens wat meer betrokkenheid moet tonen.

Vreemd

Ach, mijn tante heeft Linda erop gewezen dat ik waarschijnlijk vreemd ga. Pijnlijk voor jou, dat je dat kennelijk niet weet, schrijft ze aan Linda. Tja, soms moet een mens zijn nobele plicht doen.

Ik heb het allemaal maar opgebiecht, en tevens haar andere beschuldigingen bekend, want ik kon er niet meer mee leven.
Wel heb ik mijn tante gisterenavond een bedankmailtje geschreven. Ik vond haar altijd al wat raar, nu twijfel ik toch of ze niet iets ernstigers mankeert.

De 17 van DWDD (16)

De laatste in mijn linklijst is Yukiko. Ik zit te zoeken naar iets negatiefs om over haar te schrijven, maar dat lukt mij niet zonder dat het gelogen is. Ik baal er ook van, dus dan moet u het maar even doen met wat algemeenheden. Ze woont in Dedemsvaart, heeft vele interesses en verstaat de kunst van het moederschap als weinig anderen.

Wie zij eruit gooit: Bart de Graaff. Waarom deze überhaupt in het rijtje is geplaatst ontgaat haar volkomen. Ze is het met Ria eens dat hij nieuwe ideeën had, maar ze vond ze zelden leuk. Ze vond hem slechts een irritant mannetje met een vervelende omroep, die voor haar persoonlijk het televisiekijkgenot niet heeft verhoogd. Goed, smaken verschillen en ze kan niet eens goed onderbouwen waarom ze hem irritant vond; de uiteindelijke reden dat hij er uit mag is omdat ze alle anderen in het rijtje nog altijd beter vind passen dan Bart, zo zegt Yukiko. Bart’s autokeuze sprak mij wel aan. Eerst reed hij een Golf VR6, daarna ruilde hij die in tegen een 911. Hoe hij bij de pedalen kon is mij een raadsel. Dag Bart.

Wie zij toevoegt: Baruch Spinoza, een 17e eeuwse filosoof die zijn tijd ver vooruit was. Ze bewondert hem om zijn visie op God. Volgens Spinoza is God niet iemand die de touwtjes in handen heeft. God is de natuur, de evolutie. God is de wereld. God is alles om ons heen. Wijzelf zijn onderdeel van God. Als ware het de energie die ons voortduwt. Het plan van God is geen plan, maar wat de natuur en de omstandigheden ons brengen. De Bijbel is volgens Spinoza geen goddelijke samenstelling maar mensenwerk, wie in de Bijbel gelooft als het Woord van God houdt zich enkel bezig met bijgeloof. Met zijn theorieën die verschenen in “Ethica” werpt hij een totaal andere blik op het Jodendom en Christendom, iets wat zeer gevaarlijk was in de tijd waarin hij leefde en dat heeft zijn leven ook dermate overschaduwd, maar het weerhield hem niet zijn theorieën te vereeuwigen. De reden waarom ze Spinoza in het rijtje zet is omdat zijn theorie over God en de Bijbel redelijk goed aansluiten bij de hare. Tot zover Yukiko. U weet nu veel meer over haar dan die paar algemeenheden die ik noemde. Dat is natuurlijk ook waarom deze rubriek zo leuk is. Uw keuzes zeggen wat over u. Welkom Baruch.

Zo, de linklijst is afgewerkt en we komen in de afrondende fase. Er hebben nog een aantal mensen gereageerd die ook aan de beurt wilden komen, en daar gaan we nu aan toekomen. Eentje die stond te springen was Fien. Volgens mij heb ik haar mail-adres ergens langs zien komen.

Wilt u ook een beurt, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

De 17 van DWDD (15)

Nummer vijftien meldde zich en zijn naam is Ximaar. Kort geleden is zijn naam gewijzigd. Ximaar is de ultieme andersdenkende uit mijn linklijst. Heeft altijd een scherpe kijk, komt uit een onverwachte hoek, en kan dingen beredeneren die zo voor de hand liggend zijn, dat een ander er simpelweg niet op zou komen.

Wie hij eruit gooit: Samuel van Houten. Het is niks persoonlijks, maar hij had met de rest meer moeite om te verwijderen. Ikzelf had niet gedacht dat Van Houten zo snel al weer het veld zou ruimen. Een blijvertje, dat dacht ik. Dag Samuel.

Wie hij toevoegt: Marten Toonder. De reden is dat Toonder heel veel mensen beïnvloed heeft met zijn verhalen, zonder dat mensen dat zelf in de gaten hadden. Toonder was niet echt dwars, maar ging wel zijn eigen redelijk onopvallende weg. Het zou Ximaar niet verbazen als ook Midas Dekkers, wiens komst hij toejuicht, beïnvloed is door Marten Toonder. Ikzelf ben te jong om door Toonder beïnvloed te zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. Welkom Marten.

We komen alweer aan bij de laaste uit mijn linklijst. Nog niet de laatste die meedoet. Yukiko is haar naam, en als het goed is heeft ze intussen wel een keuze gemaakt. We zullen het zien.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

Jochie

Ik ging gisteren op bezoek bij mijn oma, 94 inmiddels, en voor mij was het de eerste keer sinds ze in een woonzorgcentrum woont. Ze is daar terecht gekomen na een ziekenhuisopname. Haar korte termijn geheugen is niet meer goed, haar lange termijn geheugen nog uitstekend. Ze heeft zich altijd verzet tegen uithuisplaatsing, maar haar dochter -mijn gekke tante Vera- die veel goede praktische dingen regelt, heeft haar hier naartoe verhuisd.

Kwaad en verdrietig was mijn oma dan ook, toen ze uit het ziekenhuis naar haar nieuwe woning werd gebracht. Toch begint ze te wennen. Zelf zegt ze -vijf keer in vijf minuten- dat ze niet mag klagen, dat ze goed voor haar zorgen, maar dat het niet haar leven is. Heel oud zijn wil niemand, maar vrijwel iedereen doet zijn best om het toch te worden.

Goed, ik belde aan, een stem vroeg voor wie ik kwam, ik noemde mijn oma’s naam en er werd gezegd dat ze in de zaal zat en dat ik binnen kon komen. Ik liep naar de zaal, waar net iets met muziek werd gedaan en ik stond oog in oog met 50 nieuwsgierige bejaarden. De klassieke muziek klonk hard, en allemaal staarden ze mij aan. Een begeleidster vroeg door de microfoon voor wie ik kwam en ik zei dat ik voor mijn oma kwam. Ik zocht haar maar zag haar niet. “Ha Maurice, ha jochie,” riep ze. (Ik heet Mack dus ik weet ook niet waarom ze me Maurice noemde. Zal wel met haar geheugen te maken hebben.) Ik liep naar haar toe en kuste haar. Ik voelde jaloerse blikken van bejaarde vrouwen in mijn rug. Eentje vroeg of ik soms ook koffie wilde, maar daar wilde mijn oma niks van weten, die wilde zo snel mogelijk met mij de zaal uit, naar haar kamer. Dat lag niet aan de medebewoners, maar dat effect heb ik nu eenmaal op bejaarde vrouwen. De mevrouw met de microfoon vond het nodig om mij nog even “jochie” te noemen. “Mijn kleinzoon,” riep mijn oma.

Ik vond dit bejaardenhuis niet slecht. Mijn verwachtingen waren niet goed. Maar het personeel was vriendelijk, het zag er netjes uit en oma had een mooie kamer. Met flatscreen televisie, dat hebben wij zelf nog niet eens. Maar het meest was ik eigenlijk verrast doordat ik haar in vrolijke gemoedstoestand aantrof. Langzaam verandert mijn kijk op bejaardenhuizen. Gelukkig maar. Waarschijnlijk sta ik zelf later te popelen.

De 17 van DWDD (14)

Smitsky is nummer 14, het nummer van een voetballer in de lijst die zij keurig laat staan. Smitsky is een stoere vrouw, rijdt motor, bezigt mannentaal en rookt sigaren. Dat laatste gok ik. Ik weet eigenlijk niet waar ze woont, even zoeken op Facebook, ah, het schilderachtige Emmeloord. Ik dacht Urk.

Wie zij eruit gooit: Vincent van Gogh. Smitsky wordt niet warm of koud van zijn penseelstreken. Dat was haar korte maar krachtige motivatie. Er is momenteel veel te doen rond de dood van van Gogh. Er wordt gezegd dat hij geen zelfmoord heeft gepleegd maar dat hij per ongeluk dood geschoten is. Tja, dan zal dat van dat oor ook wel niet waar zijn. Miskend talent. Don McLean zal niet blij zijn. Kan hij de tekst weer aanpassen. Dag Vincent.

Wie zij toevoegt: Midas Dekkers. Een uniek persoon die als geen ander haar weet te boeien met zijn verhalen. De overeenkomsten tussen dier en mens, met daarbij het soort humor dat haar gelijk pakt, en niet te vergelijken met iemand anders. Ondanks zijn monotone geluid weet hij toch haar aandacht vast te houden, aldus Smitsky. Wie noemt zijn kind nou Midas, vroeg ik me altijd af. Midas is de grote boze wolf. Bioloog, dat vind ik ook zoiets. Jaren studeren om daarna een slecht betaalde baan te krijgen. Behalve Midas. Hij heeft iets grappigs maar nooit zonder minimaal één keer irritant te zijn, maar dat is natuurlijk geen enkel beletsel om in deze lijst te geraken. De kunst is om er in te blijven. Welkom Midas.

Ik was gisteren pas om twaalf uur thuis, dus mijn nederige excuses aan Smitsky voor het lange wachten. De volgende die ik vraag is Ximaar, Xinix, Xiwel. Ik ken hem al jaren, maar hij is een volslagen onbekende. Ik kan ook totaal niet inschatten waar hij mee komt, als hij meedoet.

Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.

De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.

Kleine Update: Ik lees zojuist dat zijn ouders hem helemaal geen Midas genoemd hebben, maar dat hij dat zelf heeft gedaan. Dat is toch wel andersdenkend, inderdaad.