De starre boekhouder.

Papa, waarom moet je eigenlijk voor je werk naar Italië? Ja, da’s een goeie vraag jongen, dat weet ik eigenlijk ook niet. Maar waarom ga je dan? Tja, het hoort er een beetje bij geloof ik. Je kan toch niet boekhouden in Italië? Wat is dat eigenlijk, boekhouden?

Vanavond zat hij weer tegen huilen aan, en ik vind het ook niet leuk, en in mijn ogen is het nog zinloos ook. Waarom ga ik hier mee door? Waarom blijf ik braaf doen wat de baas mij opdraagt? Omdat het eenmaal niet in mijn systeem zit om er keihard tegenin te gaan. Om eens te wijzen op de zinloosheid en dat het alleen maar een projectje is van de bazen zodat die zich eens even lekker kunnen misdragen op kosten van de zaak en buiten het zicht van hun gezin. Omdat ik weet dat de nog hogere bazen ook wel van een uitje houden en ik dus niet op bijval hoef te rekenen.

Maar ik ben eenmaal een huismus die het liefst bij zijn gezin is. Ik hoor niet in deze tijd thuis want ik ben niet ondernemend, zoals je dat geleerd wordt. Ik weblog, omdat ik het wil hebben over de belangrijke dingen in het leven, en doen alsof je het met de baas eens bent zodat je bonus niet in gevaar komt hoort daar niet bij. Naarmate ik langer bij dit bedrijf werk heb ik de tactieken ook steeds beter door. Mensen hebben hun mond vol over veranderingen maar ik ben daar niet van. Natuurlijk wordt mij dan verweten dat ik een saaie boekhouder ben en dat die nooit ergens voor openstaan. Maar ik geef dan op rustige toon een dolksteek terug. Dat dat komt omdat op de afdeling finance de zaakjes op orde zijn en je dus niet wilt dat veranderingen ervoor gaan zorgen dat je de controle weer tijdelijk kwijt raakt, maar dat ik me wel kan voorstellen dat mensen die hun zaakjes niet op orde hebben de verandering toejuichen omdat ze de schuld van hun falen dan kunnen leggen bij het feit dat ze de juiste tools niet hadden.

En natuurlijk zijn dingen dynamisch en krijg je soms te maken met een een nieuw systeem. En natuurlijk moet je dan accepteren dat je tijd moet investeren om je er wegwijs in te maken. Maar een jaar nadat je nieuwe systeem live is gegaan, en je sinds kort het gevoel hebt dat je het weer allemaal de baas kunt, om dan alweer een nieuw ERP systeem te moeten implementeren, nee, daar zit ik niet op te wachten. Maar ik heb er niks over te zeggen. Zoals je in een bedrijf eigenlijk nergens iets over te zeggen hebt omdat er altijd mensen zijn, belangrijker dan jij, die in hun oneindige wijsheid beslissingen nemen om de aandeelhouders te plezieren en daarmee hun bonus veilig te stellen.

Ochtend

Wat ik vroeger prachtig vond was het geluid van de eerste bus van de dag als ik logeerde bij mijn opa en oma. De bus stopte praktisch voor hun huis, en omdat de IJsselsteinlaan een eindpunt was, stonden er daar soms drie bussen achter elkaar te ronken. Vanaf dat punt reden ze weer terug naar Hoog Catherijne. Het geluid van een dieselende bus in de ochtend typeerde de grote stad. Ik lag ’s ochtends vroeg op het kamertje aan de straatkant te luisteren naar het geluid dat mensen naar hun werk en kinderen naar school bracht. Misschien ging ik die dag nog wel met opa en oma mee naar de stad.

Tegenwoordig loop ik ’s ochtends een grote ronde met de hond als voor dag en dauw de eerste werkmensen naar hun werk gaan. Op het zandpad waar ik loop kom ik altijd van de ene kant een fietsende mevrouw tegen, en als zij voorbij is volgt even later van de andere kant een meneer. “Mogguh, mogguh,” zo gaat het dan meestal en verdwijnen ze snel uit beeld. Als ik de wijk weer inloop komen de eerste bestelauto’s op gang. Schildersbedrijven, klusbedrijven, loodgietersbedrijven, op alle bestelauto’s staan de letters: “Voor al uw…” Schildersbedrijf Klein Bussink voor al uw schilderswerk. Zoiets. De nagelende dieselmotoren in de ochtend doen mij zelfs in dit kleine dorp aan de bedrijvigheid van de grote stad denken. En aan zomaar een tekenfilm. Het kan Barbapapa zijn geweest of iets onbeduidends, maar in een tekenfilm wordt de ochtend in een stad aangeduid met bussen en bestelwagens. Net niet te veel, maar precies genoeg. Een enkele claxon klinkt in de verte. Als de bestelwagens en de bussen op gang zijn gekomen gaat de dag beginnen.

Een goede ochtend moet je waarnemen om hem op waarde te kunnen schatten. Je moet je als het ware uit de ochtend onttrekken om hem goed te kunnen aanschouwen. Je mag er zelf geen deel meer van uitmaken, je bent er wel maar je hoort er eigenlijk niet bij. Dan beleef je de ochtend anders dan als een figurant die de ochtend niet gewaar wordt. Dan is het ineens al dag zonder dat je het gezien had.

Avé. Zij die kaal worden, groeten u.

Wat bijna niemand weet is dat ik in het echt niet zo’n volle bos haar meer heb. Een euvel wat genadeloos toesloeg toen ik bijna 30 was. Mensen maakten grapjes want niets is leuker dan een jongeman die kaal wordt. Het gaat langzaam maar gestaag. Inmiddels ben ik vijftien jaar verder en heeft de grijsdekking ook toegeslagen. Het is een groot probleem. Gelukkig zag ik zondag een door een haarkliniek gesponsord programma dat mij liet zien dat het niet langer nodig is om met een tonsuur rond te lopen. Er werd een jong mannelijk model bijgehaald die ook wat kalend begon te worden. Zag je dus niks van, maar hij beweerde dat hij veel werk misliep door zijn kerende haargrens. Zo keihard is de modellenwereld. Aangezien het bedrijfsleven ook alles al overgenomen heeft uit de sport, denk aan teamspirit, coaching en topprestaties verwacht ik dat op korte termijn ook op de haargrens gelet gaat worden. Dat je alleen nog goed kunt functioneren als je haargrens niet geweken is.

Ook Gerard Joling werd voor het programma van stal gehaald. Hij zei dat het tegenwoordig niet meer nodig was om met een kale bats rond te lopen. Ik vond dat een beetje enge uitspraak. Ik ben bang dat het niet lang meer duurt en ik word beschimpt en op een kar door het dorp rondgereden. De presentator stelde een duidelijk vooraf ingestudeerde vraag aan Joling. “Mensen denken nu, die Joling heeft makkelijk praten, die heeft genoeg geld om zo’n haartransplantatie te laten uitvoeren, maar ik heb niet zomaar vijf- tot achtduizend euro voor handen.” Waarop Joling zijn ingestudeerde antwoord afdraaide: “Kies er dan voor om een keer niet op vakantie te gaan.”

Opgelost. Wij gaan één keer niet op vakantie, en besparen zo € 8000,- die ik kan besteden aan een haartransplantatie. Not. Misschien hebben ze wat geraakt bij die Joling toen ze zijn nekharen in z’n schedel flosten, maar volgens mij is die man niet goed snik. En wat knap je nu op van wat extra haar op je hoofd? Natuurlijk, als ik het van te voren geweten had, had ik wel een langer bed gekocht, maar de tijd dat ik met een spiegeltje boven op mijn kop keek ligt alweer 15 jaar achter mij. En uiteindelijk is een mens toch het meest tevreden met zijn eigen hoofd. Ik moet er tenminste niet aan denken om met die van Joling rond te moeten lopen. Misschien dat ik dan vrijwillig in een Syrische woestijn ging lopen dolen in de hoop de aandacht te trekken van wat bebaarde ISIS-strijders. Nee, mijn vakanties zijn mij lief. Dan moet ik het maar wat meer van mijn karakter hebben.

Gedragsprobleem

Gisteren tegen de avond had ik het plan om met Hans te gaan fietsen naar het bos. Op de fiets kom je op plekken waar je lopend niet kan komen en andersom. Het probleem was dat Tammar ook mee wilde, want ze had niks te doen. Nu is het zo dat de vorige twee keren dat Tammar meeging we geen wild hebben gezien omdat zij niet stil kan zijn. Dus had ik met mezelf afgesproken dat ze voorlopig niet meer mee ging. Maar daar was mevrouw het niet mee eens. Ze begon zo hartverscheurend te huilen dat ik mijn hand over mijn hart streek. Natuurlijk wel een hartig woordje tot haar gericht. Ze zou stil zijn en ze zou niet gaan zeuren dat ze moe was.

Dus zijn we 800 meter onderweg en begint ze of ik haar kon duwen omdat ze toch wel moe was. Mevrouw Mack had ons zojuist met de auto ingehaald om de hond uit te gaan laten in het bos. Dus terug was geen optie. Hans had het al helemaal gehad met zijn zusje, dus die ging demonstratief 80 meter achter ons fietsen. Dat begon goed. Ik waarschuwde Tammar dat ze gewoon mee moest fietsen en dat als we het wildrooster over waren dat ze stil moest zijn. “Wat is dat een wilde kooi,” vroeg ze een kilometer verderop. Toen we het wildrooster over waren hield ze uiteraard niet op met praten. Na een paar keer werd ik boos en kneep haar hard in haar arm. Dat hielp even want ze begon te huilen. Ik had nog geluk dat ik mijn net nieuwe iPhone op de weg hoorde vallen bij die actie anders was ik die nu kwijt geweest door Pollewop. Nu zaten er slechts wat krassen op.

Het bos bleek gesloten. Overal borden dat je er niet in mocht in verband met de bronstijd. Dan heb ik het niet over de periode voor Christus die volgde op het Neolithicum, maar over de periode tussen 15 september en 25 december waarin de paartijd van edelherten plaatsvindt. We moesten dus op de weg blijven. Na twee flinke heuvels (hoge duvel) kwamen we bij een punt waar een aantal mensen doodstil stonden en zelfs lagen te luisteren naar het geburl van de mannetjesherten. Het is een mooi geluid, het is een kruising tussen het geblaat van een schaap en het geloei van een koe, maar dan uit het bos. Men zegt dat het geluid kilometers ver reikt, maar in onze omgeving geloven ze ook nog in sagen. Het geluid was in de verte duidelijk te horen en het kwam van verschillende kanten. Alleen Tammar hoorde het niet en bleef ook herhalen dat ze niks hoorde. Ik siste dat ze stil moest zijn, maar dat kan ze niet dus dan gaat ze met haar voeten herrie lopen maken op de steentjes. De geachte aanwezigen vonden het wel grappig, maar ik duidelijk minder. Ik pakte het spul op en keerde huiswaarts om de natuur niet teveel te laten verstoren door mijn tweede nazaat. De hoge duvel af is link. Het gaat keihard en de weg is hard. Ik schatte de snelheid zeker 35 kilometer per uur en Tammar keek doodleuk opzij. Ik beet haar toe dat ze voor zich moest kijken, maar toen ging ze met die snelheid met haar voorwiel wiebelen. In paniek riep ik haar toe dat ze dat niet moest doen waarop zij antwoordde dat zij dat niet deed maar de fiets. Gek word je ervan.

Wat later drukte ze nog bijna een tegemoetkomende auto in de berm en ik had het gehad. Haar voorlamp deed het ineens niet meer dus ik gebood haar tussen Hans en mij in te gaan fietsen en mij te volgen over het donkere fietspad. Dat is het enige wat ze gehoorzaam deed. Thuis hebben we afgesproken dat ze we het nu een aantal keer geprobeerd hebben en dat ze tot haar zevende niet meer mee gaat om wild te kijken. Op een of andere manier vond ze het prima. Ondanks dit gedrag ben ik gek op dit meisje. Het moet wel echte liefde zijn.

Een betere wereld II

Vanochtend op de radio hoorde ik een aankondiging van een programma wat vanavond zou komen. Ik stopte op een parkeerplaats om een herinnering in mijn telefoon te zetten. Het was een documentaire van Zembla over misgelopen miljarden in Nederland. Miljarden die de belastingdienst niet int, of die gestolen worden door burgers. Stelen was het juiste woord volgens Richard Murphy, een internationaal expert op het gebied van Tax Gap (=hoeveel belasting komt er niet binnen) berekeningen. Nederland loopt per jaar 30 miljard mis aan niet geïnde belastingen. Een bedrag dat, zouden we het jaarlijks extra hebben, in één klap alle financiële problemen zou oplossen. Aan hun lot overgelaten bejaarden zouden weer wat vaker kunnen douchen, studenten zouden langer kunnen studeren, defensie zou weer wat tanks kunnen kopen en niet langer het lachertje van Europa zijn en nog veel meer.

Het probleem is dat de mensen die wel hun volledige belasting betalen, teveel moeten betalen omdat anderen niet betalen, of dat ze niet terugkrijgen waar ze recht op hebben van hun betaalde belastinggeld. De wereld staat momenteel op zijn kop. Je mag niet meer zeggen dat vroeger alles beter was, je mag je niet meer als een fatsoensrakker gedragen, je mag niet meer opkomen voor je land, maar als je de belastingdienst besteelt, en dus je land besteelt hoewel de dieven zelf liever niet van “stelen” spreken, dan kun je dat gewoon tijdens een lunch met collega’s vertellen en kun je nog rekenen op bewonderende blikken ook.

Voor mij wordt het serieus tijd om te gaan solliciteren bij de belastingdienst. Ik heb er de opleiding voor, de materie interesseert mij en ik kan meehelpen aan de wederopbouw van de verzorgingsstaat. Helaas wil de overheid niks weten van de berekening van een Tax Gap omdat er dan lastige vragen over gesteld gaan worden door de burger. Wat gaat u er aan doen? Is de Tax Gap al minder dan vorig jaar? Bovendien is het slecht verkoopbaar dat er 30 miljard gefraudeerd wordt terwijl iedereen de eindjes aan elkaar moet knopen. Ik ben bereid salaris in te leveren om al die lapzwansen die te lage inkomsten opgeven of te veel aftrekposten opvoeren af te nemen waar ze geen recht op hebben. Kan me daar zo over opwinden, geen haar beter dan NSB’ers zijn ze. Hoewel die misschien nog dachten dat de NSB goed was voor Nederland.

http://vara.nl/media/320914

Een betere wereld

Wat IS en gelieerde groepen doen is ontoelaatbaar. Vandaag dook er weer een video op van een onthoofding. Geen journalist, maar gewoon een Franse toerist die in Algerije gevangen werd genomen en een paar dagen later wordt onthoofd. Niet dat een journalist enige schuld treft, maar hij was zich wellicht nog bewust van het gevaar dat hij liep. Een toerist die geofferd wordt gaat alle perken te buiten. Welke landen zijn nog veilig? In elk geval, ik wilde het filmpje zien dat online was gezet. Niet om een onthoofding te zien, want ik wist dat nu.nl dat moment niet zou tonen, maar om de toerist die tegen zijn vreselijke lot aanliep een beetje te leren kennen. Om achteraf zijn pijn iets te kunnen verzachten. Om de onschuld van de man te zien en om de boodschap te horen die overgebracht moest worden. Ik klikte het aan en bereidde me voor op een indringende smeekbede.

Harrie Piekema. De irritante supermarktmanager van AH vertelde over weet ik veel wat. Geen respect meer voor de mensheid bij AH! Een onthoofde toerist en AH zet deze sullige acteur in om haar waren aan te prijzen. Het zou bij koninklijk besluit verboden moeten worden! Dat brengt me op een idee dat ik al jaren geleden had, en dat door consumenten als briljant beoordeeld werd maar door producenten minder. Eén zender op tv waar alleen maar reclame op mag worden uitgezonden. De hele dag Piekema’s, Martine Bijlen, Rintje Ritsma’s, Bram Moszkovitchen. Hetzelfde geldt voor internet. Eén site waar naar hartenlust gepop-upt kan worden, waar je reclame’s niet kunt weg klikken, waar je -dit is geen grap- de 1 miljoenste bezoeker bent en al die ellende meer. En dat je daar vrijwillig, naar eigen behoefte op kunt afstemmen of op kunt inloggen. Dat je desnoods een dag vrij neemt om er de hele dag te kijken. En dat de rest van de wereld zich nooit meer hoeft te ergeren aan ongevraagde inmenging van de commerciële geilstaat.

Netwerken, echt werken en een verrotte wereld.

Het was vandaag een netwerkdag. Een aantal moest dus golfen want zo’n dag kun je eenmaal niet missen. Als je die mist ben je “out” vindt men. Op zich wordt het er lekker rustig van op kantoor, maar een boekhouder moet echt werken, anders komt zijn werk niet af. Mij kwam weer een rekening onder ogen van een lunch in een restaurant. Bijna 600 euro. Ook dat moet. Het is heel vervelend, maar je kunt geen klanten meer binnenhalen zonder ze eens lekker te verwennen. Het gaat zelfs zover dat sommige partners zeggen een grote deal te hebben maar die wordt alleen doorgestuurd als daar een kleine extra vergoeding tegenover staat. Een nieuwe mountainbike of zo. Een Sonos. Dat soort dingen. En dat is nog buiten de reisjes die ze kunnen winnen als ze bij de eerste vijf topverkopers komen. Een lijst die overigens geheel willekeurig wordt samengesteld op basis van vriendjespolitiek, niet dat ook echt degenen die het meest verkocht hebben mee mogen.

Vroeger, toen ik er nog niet zat, gebeurde dit ook van uw geld. Tegenwoordig zorg ik dat er belasting over wordt afgedragen zodat het geheel wel even duurder wordt. Wat de directie er overigens niet van weerhoudt, want ja, je bent nu eenmaal nergens zonder dit soort grappen, al moet ik zeggen dat er een lichte verbetering zit in het letten op de kosten. Deze verwennerij wordt natuurlijk ook met man en macht in stand gehouden. Want het is wel duidelijk dat als je dit soort dingen niet doet, je wel kunt inpakken. Ik heb me laten vertellen dat dat een heel ingewikkelde theorie is die ik toch niet begrijp. Het schijnt uiteindelijk allemaal met omzetbonussen te maken te hebben.

Als netwerkers iets van hun eigen onkostenvergoeding moeten betalen is de wereld te klein. Voorheen werd zo’n vergoeding als salaris beschouwd, en men heeft het er moeilijk mee als ik uitleg dat salaris en vergoedingen twee verschillende zaken zijn. Privé geld beheren is overigens geen probleem. Alles is te duur en overal heeft men adresjes voor. Onze eigen producten zijn uiteraard niet te duur, al zit daar natuurlijk wel die rekening van 600 euro in verwerkt. Ik durf te stellen dat mensen die net werken er de oorzaak van zijn dat alles zo belachelijk duur is.

Baardmans

baardmansIk heb het nu een paar keer geprobeerd. Nooit eerder had ik een serieuze poging gedaan. Vier dagen hield ik het hooguit vol. Maar nu al drie keer meer dan een week. Ik heb het over het laten staan van mijn baard. Drie keer achter elkaar liet ik hem meer dan een week staan. Om na die week niet te weten wat ik er mee aan moest scheerde ik hem weer af. Ik kreeg bewonderende commentaren en ik werd al gauw verward met Johnny Depp. En toch na anderhalve week voelde ik mij angstig dicht genaderd tot het punt vanaf waar geen terugkeer meer mogelijk is en ik zwichtte. Om gisterenavond tot de conclusie te komen dat ik geen baardmans ben. Ik ben geboren zonder baard en zo ga ik door het leven.

Serieus

Ik zou wel weer eens iets serieus willen doen. Of me met iets serieus bezig willen houden. Natuurlijk, ik heb mijn werk, maar dat is niet echt serieus. Ik probeer mezelf te spelen in een toneelstuk met andere figuranten die zichzelf lang geleden zijn kwijtgeraakt. Daar wordt gepraat over zaken die een mens in de basis niet interesseert. Er is er eentje de baas en de rest neemt zijn houding aan. Men neemt zijn hobby’s over, zijn politieke voorkeur, zijn enthousiasme voor maakt eigenlijk niet uit wat. Tegengas bestaat niet meer, lijkt het wel. Diepgang is er ook niet meer. Men praat slechts nog over profielen op Linkedin, sportscholen, zakenreizen en over golfen met relaties.

En natuurlijk zijn er nog genoeg mensen die zich wel verdiept hebben in iets. Het maakt mij eigenlijk niet uit wat, ze kunnen erover vertellen met een enthousiasme dat aanstekelijk is omdat het echt is. Het is echt omdat het niet gaat om eigen zakelijk belang, maar om een uit het eigen brein ontsproten idee, hobby, denkwijze, wat dan ook. Sommige mensen hebben zelfs dat niet nodig om een ander te enthousiasmeren. De een heeft humor, de ander doet gewoon zijn plicht, weer een ander valt niemand lastig, er zijn nog genoeg mensen met een mooi verhaal.

Wat ik precies wil weet ik niet. Heb ik ook nooit geweten dus de kans dat ik het ooit wel weet is zo goed als nihil. Ik weet beter wat ik niet wil, dan wat ik wel wil. En dat is omdat ik kennelijk meer mensen tegenkom of van televisie ken die zijn zoals ik niet wil, dan dat er mensen zijn die zijn zoals ik wel wil. Helemaal niet zo onlogisch. En als ik dan eens iets onrealistisch wil dan kan ik weer vrij gemakkelijk berusten in het feit dat ik wereldburger nummer 3,2 miljard van 7 ben. Dat meer dan de helft alleen maar bezig is met overleven en ik af en toe de luxe heb om me af te vragen wat ik nu eigenlijk wil. Maar dat heb je als je in Nederland wordt geboren. Als je geluk hebt hou je je alleen bezig met bijzaken.

Te gek

Beste mensen, ik kan voortaan berichtjes aan mezelf sturen. WordPress heeft een e-mail adres voor me gegenereerd waaraan ik een bericht kan sturen dat vervolgens als logje geplaatst wordt. Of het handig is dat weet ik nog niet, maar het lijkt wel makkelijk. Of ik er veel gebruik van ga maken weet ik ook nog niet, ik ben tenslotte een aartsconservatief die zelden een verandering staat toe te juichen. Vaak is het enige doel van een verandering, verandering van het banksaldo van de veranderaar als je het mij vraagt.

Natuurlijk moet je bepaalde dingen een kans geven en ja, het is heel mooi dat we tegenwoordig in contact met heel de wereld staan, maar we hoeven ook weer niet in onze broek te piesen van blijdschap. Wikipedia, ik vind het prachtig. Ik heb laatst een keer gedoneerd want het is uitgevonden voor mensen zoals ik, die wel een zekere slimheid bezitten, maar nergens echt verstand van hebben. Vroeger als ik een woord naar me toe kreeg geworpen dat ik niet begreep vroeg ik: “hoe bedoelt u” , waarop de tegenpartij onmiddellijk begreep dat hij zijn vraag of antwoord anders moest formuleren omdat het niet door mij begrepen werd. Tegenwoordig, met de digitale communicatie, zoek ik in een gesprek razendsnel op Wikipedia op wat u bedoelt en u ziet mij niet door de mand vallen.

Veranderingen moeten elkaar ook niet te snel opvolgen als je het mij vraagt. Momenteel gaat het allemaal veel te snel en als een fabrikant zijn verandering op de markt lanceert, spuit hij er een wolk angst achteraan. Angst die u en ik inademen en die ons vertelt dat we mee moeten. Maar angst is een slechte raadgever. Mensen zijn ook niet meer te vertrouwen in dit tijdperk vol veranderingen. Vroeger kon je vriend en vijand vertrouwen. Je vriend was je vriend en bleef dat ook, en je vijand was je vijand, dat wist je precies. Maar door een overdaad aan informatie en prikkels nemen nog weinigen een echt standpunt in. Ze hebben geen idee welk geloof, maatschappelijke stroming, principes of waarden ze nog aanhangen. Zo kan je vriend zwichten onder druk en ineens je vijand worden en weet je niet meer wie nog staat voor wat hij zegt. Er hangt simpelweg te veel informatie om ons heen. De waarheid is daar niet meer uit te filteren.

Zo heb ik geen idee of graancirkels door mensen gemaakt worden of niet. Probeer het maar eens te vinden op internet. Als je er alles over gelezen hebt ben je nog precies even ver in je gedachten over graancirkels dan daarvoor. We schieten er allemaal niks mee op.

Dit logje is in outlook geschreven en verzonden aan mezelf. Ik hoor wel of u enig verschil merkt.