Categorie: Vaderlijk gedrag

Hans is nu ruim drie jaar en is een uiterst middelmatig kind. Hij is namelijk net als alle andere jongens het mooiste en liefste jongetje van de wereld. Ik sla hem wel eens gade als hij voor ons huis fietst. Met zijn blonde dikke haar en zijn mooie donkerblauwe ogen en zijn nu al gespierde lijf is hij een aantrekkelijke verschijning voor zijn ouders.
Nu wil het geval dat miss world 2023 bij ons in de buurt woont. Ze is Turks, heet Rabia en is van ongekende schoonheid. En ze heeft nu al een oogopslag en een lach waarmee ze mij al inpakt. (Kidtwist, hou je smoel)

Hans heeft dit ook feilloos in de gaten want hij staat steeds met zijn armen om Rabia's middel heen en trekt haar aan de grond. En Rabia vindt het een leuk spelletje want daarna rent Hans keihard weg en Rabia erachter aan. Echter, Rabia is wel iets ouder dan Hans. Ik schat haar een jaar of acht. Maar dat hoeft tegen die tijd toch geen probleem te zijn? Ik moet een list verzinnen om die twee later te koppelen.

Bovendien, in deze tijd van vrijgevochten dames die baas in eigen buik willen zijn, is het sowieso handig om je werkterrein eens wat te verleggen naar meisjes die uit landen komen waar wat meer begrip is voor het verschijnsel 'man'. Zo'n Turkse is mooi, kan goed koken, heeft er begrip voor dat de genen van een man moeten worden doorgegeven en houdt het huis brandschoon. Hans heeft voor de helft mijn genen, en die moeten wel zo goed mogelijk worden doorgegeven aan de wereld! Weg dus met Rita Verdonk die probeert de prachtige Turkse cultuur om zeep te helpen en wil dat alle vrouwen op haar gaan lijken. En ik wil wel, tegen de tijd dat Hans 18 is, dat uithuwelijking van Turkse meisjes nog gewoon bestaat. Ik ben vast aan het sparen voor een Rabia.

Een aantal mensen was benieuwd waar de naam Tammar vandaan kwam. Dat zit zo: een maand geleden waren Linda en ik het nog niet eens over de naam van het meisje. En met namen is het over het algemeen zo, of je vernoemt het kind naar (overleden) ouders/grootouders zoals bij Hans Antonie, of je moet zelf aan het verzinnen. En als je iets denkt te hebben, kent of mama of papa iemand die zo heet, en diegene was helemaal niet leuk, dus dan gaat het over. Stomme gedachtengang, maar wij hebben die nou eenmaal.

De tweede naam was het makkelijkst. Simone was een achtergrondzangeres die nogal een verpletterende indruk heeft achtergelaten op papa, dat verhaal staat hier. Linda kon er wel om lachen en stemde toe in de naam. We wisten nog niet helemaal zeker of het de eerste of de tweede naam zou worden maar plots kwam daar een volgende leuke naam op de proppen: Nina. Nina Simone zou het dan zijn geworden. Ergens vond ik het geweldig en aan de andere kant vond ik het weer een beetje een-kijk ons eens origineel zijn-naam. Ik bleef dus twijfelen, vooral toen ik plaatjes bekeek van de echte Nina Simone. (De Simone in kwestie heeft nog gereageerd op het vorige logje. Leuke vrouw, geen spijt van de vernoeming.)

Linda kwam nog met Grietje, wat ik een leuke naam vind maar ik weiger straks een keer bij McDonalds in zo'n overdekte glijbaan te roepen: "Hans en Grietje, kom onmiddellijk naar beneden!"
Al met al, een maand voor de geplande datum werd Linda een beetje geïrriteerd over mijn lakse houding qua naam verzinnen. Dus toen zei ik dat ik de naam van de eerste leidster die Hans op de kinderopvang had, zo mooi vond. "Ja, ik ook!" riep Linda blij en toen was het geregeld.

Vol trots ging ik afgelopen vrijdag Hans naar de kinderopvang brengen en toen de juffrouw vroeg hoe de baby heette zei ik: "Tammar." Ik verwachtte een gegil maar in plaats daarvan kwam er een lachend: "Ja, dat hadden we al gedacht." Ik keek haar niet begrijpend aan en toen verklaarde ze: "Je vrouw had al een hint gegeven dat een van de leidsters nog verbaasd zou staan over de naam."
Vrouwen, en vooral Linda, kunnen echt helemaal niks, nul, noppes geheim houden!

Vanmiddag om drie uur is Tammar Simone geboren. De bevalling leek in veel opzichten op die van Hans, drieënhalf jaar geleden. Eerst waren er 30 uur weeën die resulteerden in een ontsluiting van maar liefst 4 cm, toen de vliezen werden gebroken werd er weer meconium in het vruchtwater geconstateerd wat ons natuurlijk extra spanning gaf, en weer werd het een keizersnee.

De gynaecoloog had zich gelukkig goed verdiept in onze voorgeschiedenis en besloot dat de 4 cm niet voldoende opschoot en plande een keizersnee. Met mijn handjes dichtgeknepen zat ik af te wachten tot ze er was, en of het weer zo'n toestand werd als bij Hans. Maar nog in de buik hoorde ik reeds het eerste huiltje, en toen ze eruit kwam zat ze wel onder de meconium, maar liet zich luid en duidelijk horen. Wat een opluchting.

En nu ligt ze op de kamer bij Linda, die wel moe is maar het een stuk beter maakt dan na de bevalling van Hans. Tammar weegt 3480 gram en is 51 cm. Ze heeft donkere haartjes en donkere ogen en lijkt daarmee meer te lijken op mama dan op papa. Linda zag dat op de operatietafel al en zei: Yesss!

Verstoppertje spelen was vroeger een heel leuk spelletje, maar als volwassene is het nog veel leuker. Hans en ik spelen elke avond verstoppertje voordat hij in bad gaat. Als ik 'm ben, verstopt hij zich steeds op dezelfde plek, achter het babybedje, en ik doe dan alsof ik niet weet dat hij daar zit. Hij gaat zich eerst verstoppen en dan roept hij dat ik mag gaan tellen. En waag het niet om vast te gaan tellen als hij nog niet verstopt zit, want dan is het: "Neeeheee, eve watte tot telle"

Als ik dan tot tien geteld heb en ik ga hem zoeken, hoor ik vanachter het bedje: "Eest ik kom hoepe!"
Oh ja! "Ik kom!" en dan begint het feest. "Zou Hans weer achter de deur zitten? Even kijken hoor…KOM MAAR TE VOORSCHIJN! Hee, daar zit-ie niet?" Een gniffel (twee weken geleden was het nog een schaterlach) komt dan achter het bedje vandaan. En als ik dan eindelijk achter het bedje ga zoeken, schatert-ie het uit en roept gelijk: "Nog een keer!" Hij leert al aardig onderhandelen over het aantal keren dat we nog gaan verstoppen.

Als ik me moet verstoppen en hij telt, geldt die 'eve watte tot telle' ineens niet. En bij vier is-ie ook wel uitgeteld, dus dat vereist echte doortraptheid mijnerzijds. Maar dan heeft-ie aan mij een goeie. Ik herinner even aan de keer dat ik tijdens een verstoppertjespel een paar jaar geleden, uit het raam was geklommen en tussen de dakgoot en het kozijn stond op een ijskoude winteravond. Het duurde zeker een half uur voordat ze me gevonden hadden en een nacht voor ik weer ontdooid was. Ha!

Maar Hans is minstens zo doortrapt. Hij begint gelijk op elke kamer te vragen: "Is papa hier?" en herhaalt dat net zo lang tot je wel antwoord móet geven. Als ik dan nee zeg hoor ik hem op een ander kamer roepen: "MOOMIJN." (kom maar te voorschijn) En als-ie dan uiteindelijk op de goeie plek zoekt, en hij zegt 'moomijn', rekent hij er totaal niet op dat ik daar ook echt sta, en zie je hem schrikken en in een schaterlach schieten.
"Nog een keer!" Nee, nu gaan we eerst in bad. Als je klaar bent en de pyama aan hebt en je tandjes gepoetst, dan doen we nog één keer verstoppertje, goed?"
"Jah!" "En dan nog een keer en nog een keer en nog een keer."

Nog steeds geen babynieuws hier hoor. Mevrouw Mack is al om negen uur naar bed gegaan en ik hoor nog niks. Maar het zou natuurlijk kunnen dat als ik straks naar bed ga, dat er daar dan ook een baby ligt te slapen. Ze is nu eenmaal niet zo sensatiebelust. Aan de andere kant, dan had ze vast wel even een smsje naar zolder gestuurd.

Ik moet op de foto en wel zodanig dat daar een styliste aan te pas moet komen. Nu belde ze me vandaag voor een afspraak en ze vroeg welke maat ik heb, omdat zij zelf kleren meeneemt die ik aan moet.
Nu is mijn vraag aan lezers die verstand van dit soort dingen hebben: is dat een normale gang van zaken of heeft zij gewoon de foto op mijn weblog gezien en toen beslist dat ze zelf kleren meenam? Of had ik beter niet over witte sokken kunnen hebben op mijn log? Ik word een beetje onzeker van dit soort dingen.

Dood is een gewoon woord. Maar als je kind van drie het gebruikt kun je je toch wat ongemakkelijk gaan voelen. Twee maanden geleden kwam Hans er voor het eerst mee. Toen ging het nog over een 'kak' die hij doodtapt had. Wij hebben daar gelijk tegen opgetreden zodat hij nu een 'lak' niet meer doodtapt maar netjes op een blaadje in de struiken terugzet. U ziet, zijn gedrag en zijn uitspraak verbeteren gestaag.

Afgelopen vrijdag is Bo, één van de twee Jack Russels van de buren, ingeslapen.

"Papa?"
"Ja Hans?"
"Bo is dood."
"Eeh..ja. Die is nu bij Old Shep."

Hans bracht het onderwerp de afgelopen dagen steeds weer ter tafel en wij voelden ons er niet helemaal gelukkig mee. Hij is nog een beetje klein voor zo'n woord dat hij bovendien leek te begrijpen als iets ergs. Mevrouw Mack vroeg mij zelfs of ik geen ander woord wist voor dood. Iets wat een beetje vriendelijker klonk. Ik groef in mijn parate kennis: de pijp uit, het hoekie om, een tuin op je buik hebben, de maden aan het voeren, naar de eeuwige jachtvelden, het rottingsproces ingezet hebben, om zeep geholpen…nee, dat was het allemaal niet.

Maar, 'o opluchting, het hoeft niet meer. Hans heeft zelf de nare betekenis van dood afgezwakt getuige de volgende vraag die hij vandaag aan mevrouw Mack stelde.

"Mama?"
"Ja Hans?"
"Is Bo nog steeds dood?"

Ik las gisterenavond nog even een verhaaltje voor uit het plaatjesboek en Hans' oog viel op de slak op de tekening. "Is dat een kak?" vroeg Hans. "Heel goed" zei ik, "dat is een slak."
"Moet ik die doodtappen?" vroeg hij met een ondeugend gezicht.

Het kind kan nog geen "pindakaas" uitspreken, maar je laat ze even buitenspelen met de kindjes uit de buurt en je krijgt er een bloeddorstige moordenaar voor terug.

Nog maar 70 dagen en dan krijgen wij als het goed is gezinsuitbreiding. Toen we op 2 maart 2005 70 dagen voor de uitgerekende datum van Hans zaten, logde ik ook al. Wat zeg ik? Al ruim een jaar! U had toen nog nooit van internet gehoord. Ik schreef toen een logje over "Toen onze mack een mackje was, heel aardig om te zien" en ik moet zeggen, het niveau is er hier niet erg op vooruitgegaan de afgelopen drie jaar. Nu kan dat twee dingen betekenen, en over het algemeen leg ik alles in mijn eigen voordeel uit. Maar nu niet. Nu leg ik het helemaal niet uit. U bent allemaal, zonder uitzondering, slim genoeg om te beredeneren wat ik bedoel.

En dat vind ik zo fijn aan u, dat u maar een half woord nodig hebt om te begrijpen wat ik bedoel. Of dat het soms helemaal niet de bedoeling is dat u iets begrijpt van wat ik bedoel, maar dat u dan toch ineens weet waar ik het over heb.

Maar 70 dagen nog maar. Ik verheug me er nog niet op. Er komt een meisje bij, en hoe zou die in hemelsnaam moeten concurreren met Hans? Ik ken haar niet eens! Het vaderinstinct werkt nog duidelijk niet. Bovendien, een meisje! Een pop kan toch niet concurreren met een auto?
Toch vrees ik dat moeder natuur mij straks een loer draait en er voor zorgt dat als ze er eenmaal is, ik haar net zo leuk vind als Hans. Bovendien, de heldhaftige hoofdrolspeler in een film heeft altijd een dochter en geen zoon. Dit om de keiharde filmheld een zachtaardig trekje mee te geven. En ik kan me best voorstellen dat dat bij mij ook werkt. Dat ijskoude en keiharde imago mag best iets getemperd worden.