Categorie: Vaderlijk gedrag

Ik ben een grappenmaker, en ik heb er zelf de meeste lol om. Alleen daarom al is Hans (en straks Tammar) een geschenk uit de hemel. Ik kan het niveau dat ik eigenlijk heb, bij hem kwijt. Ik hoef me naar hem niet beter of intelligenter voor te doen dan ik ben, hij lacht toch wel om me.
Dus als ik 's ochtends brood voor hem maak en ik vraag wat hij er op wil, dan zegt-ie:" pasta en papaworst" En dan zeg ik: "Dus Hans, als ik het goed begrijp wil jij pindakaas en jam?" "Neeeeheeee, ik wil pasta en papaworst!" "Ah, nu snap ik het: jij wilt vlokken en kaas!" "Neeeeeheeeee, ik wil pasta en papaworst!"

En zo gaat dat nog een tijdje door, en moet ik ineens denken aan Sesamstraat, aan die man die in de winkel komt bij Grover en vraagt om een mooie glimmende taatataatataatataatataaaaaaa, maar dit terzijde. In elk geval, Hans is mijn niveau al aan het ontgroeien. Of hij heeft me door een pakt me terug. Want aus der reihe Thomas de trein heeft hij nu ongeveer tien treintjes en die hebben allemaal een naam. Dus als ik aan hem vraag: "hoe heet die?" dan geeft hij me al expres het verkeerde antwoord.

Vanavond in bad, roept-ie me en zegt dat er een haar aan zijn hand zit, en of ik die even woe weghalen. Dus ik kijk, en ik zoek maar ik zie niks. Dus hij wijst hem nog een keer aan, en begint dan ineens hard te lachen. Er zat helemaal geen haar.
Ik word met mijn eigen wapens bestreden.

Normaal gesproken ben ik een erg geduldig man, zeker als het op het gedrag van Hans aankomt. Hans voelt ook aan dat hij bij papa veel verder kan gaan dan bij mama, al lijkt hij de laatste tijd een loopje met ons beide te nemen. Zo komt hij geen beloftes na en daar houden wij niet van, en moeten wij hem chanteren om dingen gedaan te krijgen.

Maar de laatste tijd ben ik wat minder geduldig. (november, slaapgebrek, keukenverbouwingsstress) Dus hij was goed de klos.
"Hans, we gaan zo naar boven, welke trein wil je meenemen?"
"Ik woe geen trein meenemen."
"Hans, ik zeg het nog één keer, als we boven zijn is het te laat."
"Ik woe geen trein meenemen."
"Mooi, dan gaan we naar boven."
"Ik woe wel een trein meenemen."
"Te laat."

Nou, en dan is het schreeuwen, brullen, huilen, snikken, maar ik was het zat. Geen trein.
"Wil je in bad? Nee! Mooi, dan ga je onder de douche."
"Ik woe wél in bad spelen."
"Te laat!" Hoppakee, hardhandig onder de douche met nog een straal die in het begin te koud was ook. Krijs, jank, blèr!

Nou, toen wilde hij eerst geen Yoki maar toen ik dat prima vond ineens weer wel, met als gevolg gillen, huilen, snikken, het werd godsamme van kwaad tot erger. Nou ja, ik had hem nu al twee dingen ontzegd, dus de yoki heb ik hem alsnog gegeven. (ik vond hem toch zielig) Toen heb ik hem nog één waarschuwing gegeven over het tanden poetsen, met als inzet het wel/niet voorlezen van een verhaaltje, maar hij koos heel verstandig voor het vrijwillig tanden poetsen en dus voorlezen.
En toen ik aan het voorlezen was vond hij in z'n bed nog een treintje dat hij aan mij gaf en zei: "mag ik die morgen weer hebben?" (zo eerlijk, net z'n vader) En al snel was het al net of er niks gebeurd was tussen vader en zoon en lachte hij alweer om het verhaaltje.
Het grote verschil met de afgelopen weken was wel dat hij me normaal nog drie/vier keer roept als ik alweer beneden ben, maar nu lag hij na vijf minuten al te slapen. Alsof hij tevreden was dat hij papa's grens gezien had. Ergens heb ik iets goed gedaan.

Het is ongeveer een jaar of 35 geleden dat mijn vader mij meenam naar de intocht van Sinterklaas in Drunen. De Sint kwam met een helikopter, ik zat op mijn vaders nek en ik kreeg pepernoten van Zwarte Piet. Verder weet ik er niet zoveel meer van, behalve dat ik nog weet hoe mijn vader rook. Niet dat hij stonk, maar vaders hebben een speciale geur waarvan ik de functie niet snap omdat je je vader ook wel herkent zonder je neus te gebruiken. Het is een mooie herinnering die geur, net als de herinnering aan het gevoel als je hem een kus gaf. Zo'n prikkende, schurende wang. Blijft je ook je hele leven lang bij.

Vandaag was ik samen met Hans naar de intocht van Sinterklaas in Vaassen. Hij (Hans, niet Sinterklaas) zat op mijn nek en hij kreeg pepernoten van Zwarte Piet. De Sint kwam met de auto (een Mercedes 300 SL-24) en is er in 35 jaar niet echt op vooruit gegaan. Hij kwam net uit Almere zei hij, maar hij had zijn accent aangepast aan deze streek, dat vond ik best wel knap. En misschien dat Hans zich dit over 35 jaar nog herinnert, als hij met zijn kindje op zijn nek bij een Sinterklaasintocht staat te kijken, en zich hopelijk niet zo'n naäperd voelt als z'n eigen vader vandaag. Dat hij niet diezelfde triestheid voelt als ik vandaag voelde door een herinnering aan 35 jaar geleden. (Ik heb nogal moeite met het verstrijken van de tijd.) Gelukkig kwam Mell toen ze me zag op mij afrennen alsof ik een beroemdheid was, dat voelde al een stuk vrolijker.

Vanmiddag samen met Tammar even een klein slaapje gedaan. Ik was behoorlijk ver heen volgens mevrouw Mack die mij hoorde snurken. En ik moest ook van ver komen toen ze mij riep voor het eten. Heel in de verte hoorde ik mijn naam. Langzaam kwam het dichterbij, tot ik in de gaten had dat ik geroepen werd. Slaap is een vorm van onderbewustzijn. Je bent je niet meer bewust van jezelf. Maar je blijft je wel bewust van het kleine mensje dat op je ligt zodat je niet bang bent dat je haar laat vallen in je slaap. Je kunt dat kennelijk instellen. Als Tammar 's nachts huilt omdat ze gevoed moet worden slaap ik daar doorheen omdat ik weet dat mevrouw Mack haar pakt. Als Hans 's nachts één kik geeft ben ik gelijk wakker. Weltrusten! (voor degenen die nog wakker zijn).

Door het aanhoudende slaapgebrek is het soms best lastig het overzicht te bewaren. Laat staan een logje te schrijven. Dat lukt niet meer. Leek het gisteren nog de goede kant op te gaan met mevrouw Mack, (kun je gelijk zien aan de toon van mijn logje van gisteren) vandaag was het weer hopeloos. Jankend. Ziet het even niet meer zitten van moeheid en heeft niet meer in de gaten dat ze gewoon ziek is en dat daar de ellende uit voortkomt.

Gelukkig werkt het bij ons zo: stort de één in, is de ander paraat voor twee. (ik dus) Toch hoop ik dat ik vannacht ook weer een klein beetje slaap want ook voor een boekhoudcommando komt er een keer een punt dat hij wallen onder z'n ogen krijgt.

Positief aan vanavond: Tammar heeft vanavond voor het eerst overduidelijk naar mij gelachen. Naar iedereen doet ze het al een week of drie, mij keek ze alleen maar een beetje verwonderd aan. Elke keer als mevrouw Mack mij riep omdat ze lachte, hield ze snel op als ik keek. Tot vanavond dan. Wat een knappe glimlach. Potverdorie, daar krijgt Rabia nog een zware dobber aan.

Nu wil ik eigenlijk niet gaan klagen maar een onweerstaanbaar rood duiveltje op mijn schouder heeft gezegd dat het toch mag. Het is laat! Of vroeg. Vanaf 02:00 uur probeer ik Tammar weer in slaap te krijgen maar om een of andere reden vindt zij dit een geschikt tijdstip om wakker te zijn. Volgens mij heeft het te maken met darmkrampen (geen -pjes nee, kom zelf maar eens horen dan) en moet dat even afzakken. Linda is ziek anders zou zij nu wel beneden zitten om haar arme en hardwerkende man die toch de kost moet verdienen, te ontlasten. Ik mag godsamme blij zijn dat ik bij de commando's heb leren slapen en lopen tegelijk. En voor noodgevallen heb ik ogen op mijn oogleden geschilderd zodat het net lijkt of ik wakker ben op mijn werk. Ze zijn wel bruin in plaats van blauw, maar een beetje vent ziet dat soort veranderingen toch niet.

Dit zijn toch geen tijden? Madame Tammar Simone vindt echter van wel en besluit dat er met haar moet worden rondgelopen. En denk niet dat stilzitten met haar op de arm ook goed is, nee, lopen zul je. En als ik haar dan in slaap heb gelopen en ik leg haar terug in haar bedje, nou, dan slaapt ze toch zeker 6 minuten.

Het is een aandachtorgel. Maar goed, wel een lief aandachtorgel.

Hij is drie jaar en vier maanden, kan nog maar vier medeklinkers uitspreken, hij heeft nog dag en nacht een luier om en hij kijkt nog af en toe de Teletubbies, maar als je de zijwieltjes onder z'n fiets vandaan schroeft, fiets hij in één keer weg. Drie zelfstandige rondjes om het grasveld terwijl hij luidkeels en ontspannen Bob de Bouwer zong.

Ik denk toch dat we hier te maken hebben met een Stig-in-de-dop.

http://mackwebber.hyves.nl/fotos/360360951/0/5_pF/

Ik zal nooit over kinderen 'nemen' praten. Ik vind dus dat je ze krijgt. En dat is uit respect naar hen die moeilijk of geen kinderen kunnen krijgen, of die een kind met een handicap of een overleden kind hebben gekregen. Als je gezonde kinderen krijgt, is dat geen kwestie van nemen of plannen. Het is hopen en afwachten. En natuurlijk, als je ze niet wilt kun je daar in de meeste gevallen wel voor zorgen, als je ze wel wilt is dat niet vanzelfsprekend.

Maar nu heb ik er twee en lijk ik wel een planner. Alle trutstellen die ik ken hebben twee kinderen. Andersom zijn niet alle stellen met twee kinderen ook trutstellen. Maar vice versa wel. Ik ken geen trutstellen met 0, 1, 3 of meer kinderen. Die hebben weer andere benamingen, maar daar gaat het hier niet over.
Twee lijkt zo gepland, zo van: 'al onze vrienden hebben er ook twee', of van: 'twee kan financieel nog net', of: 'twee is voor opa en oma ook wel leuk' of: 'we voldoen aan het ideaalbeeld.'
Twee is niet spontaan! Ik heb een keer een 'trut' met twee kinderen horen zeggen: "mijn man is gesteriliseerd, want dat is omkeerbaar zodat als er eentje mocht komen te overlijden, dat je er dan nog eentje bij kunt krijgen." Het zou zelfs kunnen dat ze 'nemen' zei, maar dat weet ik niet meer.

Als u nu twee kinderen heeft en u denkt: "oh jee, dit gaat over mij" dan is dat niet zo. Want degenen over wie ik het heb zullen nooit doorhebben dat het over hen gaat omdat zij aan een ideaalbeeld voldoen. (Man, vrouw, twee kinderen, koophuis, stationwagen of busje, Gooische vrouwen , Jan Smit, géén weblog maar wel hyves.)

Toch denk ik dat het voor ons ook bij twee blijft al weet je het natuurlijk nooit. Mevrouw Mack is inmiddels 36 en helemaal gladjes verlopen deden de bevallingen bij haar ook weer niet. Maar we voldoen wel aan het ideaalbeeld, al onze vrienden hebben er twee, het kan financieel nog net en voor de opa's en oma's is het ook wel leuk.