Categorie: Vaderlijk gedrag

Het is ongeveer een jaar of 35 geleden dat mijn vader mij meenam naar de intocht van Sinterklaas in Drunen. De Sint kwam met een helikopter, ik zat op mijn vaders nek en ik kreeg pepernoten van Zwarte Piet. Verder weet ik er niet zoveel meer van, behalve dat ik nog weet hoe mijn vader rook. Niet dat hij stonk, maar vaders hebben een speciale geur waarvan ik de functie niet snap omdat je je vader ook wel herkent zonder je neus te gebruiken. Het is een mooie herinnering die geur, net als de herinnering aan het gevoel als je hem een kus gaf. Zo'n prikkende, schurende wang. Blijft je ook je hele leven lang bij.

Vandaag was ik samen met Hans naar de intocht van Sinterklaas in Vaassen. Hij (Hans, niet Sinterklaas) zat op mijn nek en hij kreeg pepernoten van Zwarte Piet. De Sint kwam met de auto (een Mercedes 300 SL-24) en is er in 35 jaar niet echt op vooruit gegaan. Hij kwam net uit Almere zei hij, maar hij had zijn accent aangepast aan deze streek, dat vond ik best wel knap. En misschien dat Hans zich dit over 35 jaar nog herinnert, als hij met zijn kindje op zijn nek bij een Sinterklaasintocht staat te kijken, en zich hopelijk niet zo'n naäperd voelt als z'n eigen vader vandaag. Dat hij niet diezelfde triestheid voelt als ik vandaag voelde door een herinnering aan 35 jaar geleden. (Ik heb nogal moeite met het verstrijken van de tijd.) Gelukkig kwam Mell toen ze me zag op mij afrennen alsof ik een beroemdheid was, dat voelde al een stuk vrolijker.

Vanmiddag samen met Tammar even een klein slaapje gedaan. Ik was behoorlijk ver heen volgens mevrouw Mack die mij hoorde snurken. En ik moest ook van ver komen toen ze mij riep voor het eten. Heel in de verte hoorde ik mijn naam. Langzaam kwam het dichterbij, tot ik in de gaten had dat ik geroepen werd. Slaap is een vorm van onderbewustzijn. Je bent je niet meer bewust van jezelf. Maar je blijft je wel bewust van het kleine mensje dat op je ligt zodat je niet bang bent dat je haar laat vallen in je slaap. Je kunt dat kennelijk instellen. Als Tammar 's nachts huilt omdat ze gevoed moet worden slaap ik daar doorheen omdat ik weet dat mevrouw Mack haar pakt. Als Hans 's nachts één kik geeft ben ik gelijk wakker. Weltrusten! (voor degenen die nog wakker zijn).

Door het aanhoudende slaapgebrek is het soms best lastig het overzicht te bewaren. Laat staan een logje te schrijven. Dat lukt niet meer. Leek het gisteren nog de goede kant op te gaan met mevrouw Mack, (kun je gelijk zien aan de toon van mijn logje van gisteren) vandaag was het weer hopeloos. Jankend. Ziet het even niet meer zitten van moeheid en heeft niet meer in de gaten dat ze gewoon ziek is en dat daar de ellende uit voortkomt.

Gelukkig werkt het bij ons zo: stort de één in, is de ander paraat voor twee. (ik dus) Toch hoop ik dat ik vannacht ook weer een klein beetje slaap want ook voor een boekhoudcommando komt er een keer een punt dat hij wallen onder z'n ogen krijgt.

Positief aan vanavond: Tammar heeft vanavond voor het eerst overduidelijk naar mij gelachen. Naar iedereen doet ze het al een week of drie, mij keek ze alleen maar een beetje verwonderd aan. Elke keer als mevrouw Mack mij riep omdat ze lachte, hield ze snel op als ik keek. Tot vanavond dan. Wat een knappe glimlach. Potverdorie, daar krijgt Rabia nog een zware dobber aan.

Nu wil ik eigenlijk niet gaan klagen maar een onweerstaanbaar rood duiveltje op mijn schouder heeft gezegd dat het toch mag. Het is laat! Of vroeg. Vanaf 02:00 uur probeer ik Tammar weer in slaap te krijgen maar om een of andere reden vindt zij dit een geschikt tijdstip om wakker te zijn. Volgens mij heeft het te maken met darmkrampen (geen -pjes nee, kom zelf maar eens horen dan) en moet dat even afzakken. Linda is ziek anders zou zij nu wel beneden zitten om haar arme en hardwerkende man die toch de kost moet verdienen, te ontlasten. Ik mag godsamme blij zijn dat ik bij de commando's heb leren slapen en lopen tegelijk. En voor noodgevallen heb ik ogen op mijn oogleden geschilderd zodat het net lijkt of ik wakker ben op mijn werk. Ze zijn wel bruin in plaats van blauw, maar een beetje vent ziet dat soort veranderingen toch niet.

Dit zijn toch geen tijden? Madame Tammar Simone vindt echter van wel en besluit dat er met haar moet worden rondgelopen. En denk niet dat stilzitten met haar op de arm ook goed is, nee, lopen zul je. En als ik haar dan in slaap heb gelopen en ik leg haar terug in haar bedje, nou, dan slaapt ze toch zeker 6 minuten.

Het is een aandachtorgel. Maar goed, wel een lief aandachtorgel.

Hij is drie jaar en vier maanden, kan nog maar vier medeklinkers uitspreken, hij heeft nog dag en nacht een luier om en hij kijkt nog af en toe de Teletubbies, maar als je de zijwieltjes onder z'n fiets vandaan schroeft, fiets hij in één keer weg. Drie zelfstandige rondjes om het grasveld terwijl hij luidkeels en ontspannen Bob de Bouwer zong.

Ik denk toch dat we hier te maken hebben met een Stig-in-de-dop.

http://mackwebber.hyves.nl/fotos/360360951/0/5_pF/

Ik zal nooit over kinderen 'nemen' praten. Ik vind dus dat je ze krijgt. En dat is uit respect naar hen die moeilijk of geen kinderen kunnen krijgen, of die een kind met een handicap of een overleden kind hebben gekregen. Als je gezonde kinderen krijgt, is dat geen kwestie van nemen of plannen. Het is hopen en afwachten. En natuurlijk, als je ze niet wilt kun je daar in de meeste gevallen wel voor zorgen, als je ze wel wilt is dat niet vanzelfsprekend.

Maar nu heb ik er twee en lijk ik wel een planner. Alle trutstellen die ik ken hebben twee kinderen. Andersom zijn niet alle stellen met twee kinderen ook trutstellen. Maar vice versa wel. Ik ken geen trutstellen met 0, 1, 3 of meer kinderen. Die hebben weer andere benamingen, maar daar gaat het hier niet over.
Twee lijkt zo gepland, zo van: 'al onze vrienden hebben er ook twee', of van: 'twee kan financieel nog net', of: 'twee is voor opa en oma ook wel leuk' of: 'we voldoen aan het ideaalbeeld.'
Twee is niet spontaan! Ik heb een keer een 'trut' met twee kinderen horen zeggen: "mijn man is gesteriliseerd, want dat is omkeerbaar zodat als er eentje mocht komen te overlijden, dat je er dan nog eentje bij kunt krijgen." Het zou zelfs kunnen dat ze 'nemen' zei, maar dat weet ik niet meer.

Als u nu twee kinderen heeft en u denkt: "oh jee, dit gaat over mij" dan is dat niet zo. Want degenen over wie ik het heb zullen nooit doorhebben dat het over hen gaat omdat zij aan een ideaalbeeld voldoen. (Man, vrouw, twee kinderen, koophuis, stationwagen of busje, Gooische vrouwen , Jan Smit, géén weblog maar wel hyves.)

Toch denk ik dat het voor ons ook bij twee blijft al weet je het natuurlijk nooit. Mevrouw Mack is inmiddels 36 en helemaal gladjes verlopen deden de bevallingen bij haar ook weer niet. Maar we voldoen wel aan het ideaalbeeld, al onze vrienden hebben er twee, het kan financieel nog net en voor de opa's en oma's is het ook wel leuk.

Hans is nu ruim drie jaar en is een uiterst middelmatig kind. Hij is namelijk net als alle andere jongens het mooiste en liefste jongetje van de wereld. Ik sla hem wel eens gade als hij voor ons huis fietst. Met zijn blonde dikke haar en zijn mooie donkerblauwe ogen en zijn nu al gespierde lijf is hij een aantrekkelijke verschijning voor zijn ouders.
Nu wil het geval dat miss world 2023 bij ons in de buurt woont. Ze is Turks, heet Rabia en is van ongekende schoonheid. En ze heeft nu al een oogopslag en een lach waarmee ze mij al inpakt. (Kidtwist, hou je smoel)

Hans heeft dit ook feilloos in de gaten want hij staat steeds met zijn armen om Rabia's middel heen en trekt haar aan de grond. En Rabia vindt het een leuk spelletje want daarna rent Hans keihard weg en Rabia erachter aan. Echter, Rabia is wel iets ouder dan Hans. Ik schat haar een jaar of acht. Maar dat hoeft tegen die tijd toch geen probleem te zijn? Ik moet een list verzinnen om die twee later te koppelen.

Bovendien, in deze tijd van vrijgevochten dames die baas in eigen buik willen zijn, is het sowieso handig om je werkterrein eens wat te verleggen naar meisjes die uit landen komen waar wat meer begrip is voor het verschijnsel 'man'. Zo'n Turkse is mooi, kan goed koken, heeft er begrip voor dat de genen van een man moeten worden doorgegeven en houdt het huis brandschoon. Hans heeft voor de helft mijn genen, en die moeten wel zo goed mogelijk worden doorgegeven aan de wereld! Weg dus met Rita Verdonk die probeert de prachtige Turkse cultuur om zeep te helpen en wil dat alle vrouwen op haar gaan lijken. En ik wil wel, tegen de tijd dat Hans 18 is, dat uithuwelijking van Turkse meisjes nog gewoon bestaat. Ik ben vast aan het sparen voor een Rabia.

Een aantal mensen was benieuwd waar de naam Tammar vandaan kwam. Dat zit zo: een maand geleden waren Linda en ik het nog niet eens over de naam van het meisje. En met namen is het over het algemeen zo, of je vernoemt het kind naar (overleden) ouders/grootouders zoals bij Hans Antonie, of je moet zelf aan het verzinnen. En als je iets denkt te hebben, kent of mama of papa iemand die zo heet, en diegene was helemaal niet leuk, dus dan gaat het over. Stomme gedachtengang, maar wij hebben die nou eenmaal.

De tweede naam was het makkelijkst. Simone was een achtergrondzangeres die nogal een verpletterende indruk heeft achtergelaten op papa, dat verhaal staat hier. Linda kon er wel om lachen en stemde toe in de naam. We wisten nog niet helemaal zeker of het de eerste of de tweede naam zou worden maar plots kwam daar een volgende leuke naam op de proppen: Nina. Nina Simone zou het dan zijn geworden. Ergens vond ik het geweldig en aan de andere kant vond ik het weer een beetje een-kijk ons eens origineel zijn-naam. Ik bleef dus twijfelen, vooral toen ik plaatjes bekeek van de echte Nina Simone. (De Simone in kwestie heeft nog gereageerd op het vorige logje. Leuke vrouw, geen spijt van de vernoeming.)

Linda kwam nog met Grietje, wat ik een leuke naam vind maar ik weiger straks een keer bij McDonalds in zo'n overdekte glijbaan te roepen: "Hans en Grietje, kom onmiddellijk naar beneden!"
Al met al, een maand voor de geplande datum werd Linda een beetje geïrriteerd over mijn lakse houding qua naam verzinnen. Dus toen zei ik dat ik de naam van de eerste leidster die Hans op de kinderopvang had, zo mooi vond. "Ja, ik ook!" riep Linda blij en toen was het geregeld.

Vol trots ging ik afgelopen vrijdag Hans naar de kinderopvang brengen en toen de juffrouw vroeg hoe de baby heette zei ik: "Tammar." Ik verwachtte een gegil maar in plaats daarvan kwam er een lachend: "Ja, dat hadden we al gedacht." Ik keek haar niet begrijpend aan en toen verklaarde ze: "Je vrouw had al een hint gegeven dat een van de leidsters nog verbaasd zou staan over de naam."
Vrouwen, en vooral Linda, kunnen echt helemaal niks, nul, noppes geheim houden!