Categorie: Vaderlijk gedrag

Het zwaaien naar Hans als ik hem heb weggebracht naar de kinderopvang wordt mij zo langzamerhand onmogelijk gemaakt. In 2007 hebben ze de weg langs de kinderopvang éénrichtingsverkeer gemaakt waardoor ik voortaan een extra rondje moest rijden om naar hem te kunnen zwaaien vanuit de auto. Toen verhuisde hij naar een ander klasje (Snuf de Hond) en van daaruit kon je net een stukje weg zien, een metertje of tien waar ik kon stoppen om nog even te zwaaien.

Nu loop ik tegen een aantal problemen aan. Tussen het raam van zijn klasje en de weg bevindt zich een parkeerplaats en als daar veel auto's staan dan heb ik in plaats van tien meter nog maar één meter om oogcontact te hebben met mijn zoon. Soms staat er precies op die ene meter een debielenbusje stil om debielen naar hun werk te brengen, waardoor ik achter het busje moet stoppen, uit de auto moet stappen om als een debiel te gaan staan zwaaien naar Hans, want die rekent daar nu eenmaal op.

Maar nu is het toppunt bereikt. De moeders van de debielen brengen hun debieltjes naar de debielenbushalte, en als de bus vertrokken is staan ze nog wat na te keuvelen met elkaar. Gezellig, dorps, beter dan de hele dag internetten, maar ze staan wel op drie meter afstand van de plek waar ik mijn rode bolide tot stilstand breng om naar Hans te zwaaien. En wat denk je wat? De moeders van de debielen gaan nu ook naar mij staan zwaaien, want dat is lachen, gieren, brullen, om een vader die zijn zoontje uitzwaait belachelijk te maken. Of bevestigen ze alleen wat u allang wist?

De 6 columns die ik zou schrijven voor Ouders van Nu zijn allemaal ingestuurd, alleen de laatste moet nog geplaatst worden. Ik moet zeggen: het viel niet mee. Het probleem is dat het onderwerp (Tammar) niet vrij is, en dan wordt het nog knap lastig om dusdanig te schrijven dat het net lijkt alsof het ouderschap geen sleur is. In het begin gaat het nog wel, introductie, geboorte, dan eentje over slaapgebrek, maar dan heb je er pas drie. En maanden gaan dan toch ineens supersnel voorbij, elke keer weer die deadline. Als ik een onderwerp heb, komen de woorden vanzelf, dat is het probleem niet, maar het onderwerp verzinnen is het moeilijkst. Zelfs met een weblog valt dat niet altijd mee, en daar kun je nog schrijven wat je wilt. En als je dan eindelijk klaar bent, moet je weer dingen veranderen omdat jonge ouders kennelijk de snelst gekwetste Nederlanders (en Belgen, ik zag mijzelf een keer in een schap van een Belgische supermarkt liggen) zijn, en u kent mij inmiddels een beetje, ik val best wel mee.

Eén column is afgekeurd. (niet samenhangend genoeg) Die kon u dus nooit lezen. Daarom zet ik hem nu maar hier. Want ik hou niet van zinloos.

Lees verder “Afgekeurde column”

Thuisgekomen uit mijn werk zag ik de rouwkaart van mijn opa, en sloeg hem open. Binnenin een mooie foto van hoe hij was. Hans kwam naast mij zitten, wees naar de foto en zei: "Da's jouw opa hè?" Voordat ik kon antwoorden zei hij: "Die is dood." Linda keek mij met een licht schuldige blik aan. "Wat is dat, dood?" vroeg Hans toen. Ik had al een brok in mijn keel en toen ik het wilde gaan uitleggen zei hij: "Weet je papa, vanochtend was Koekeloere op televisie!"

Lief, eens zullen wij sterven, wij beiden
wij samen of ieder alleen
Het graf ligt diep en de hemel zo hoog en of
GOD leeft weet geen
En 'k heb niets dan de stem van mijn hart,
die mij 't eeuwig leven belooft,
En de heilige onsterfelijke sterren
hoog boven mijn sterfelijk hoofd

Hélène Swarth

Hans heeft veel treintjes uit de serie "Thomas de trein". Van Sinterklaas kreeg hij daar nog wat atributen bij, zoals rails. Die rails had ik op zijn kamer opgezet, en dat vond hij wel leuk, maar beneden vindt hij het toch leuker. Dus vanmiddag had ik een baantje van plastic rails in de huiskamer neergelegd. Zo trots als een pauw, en, omdat hij een jongetje is, wil hij graag zijn vriendjes de ogen ermee uitsteken. (overdrachtelijk)
Dus, hij haalde zijn zomervriendje Milan op. Milan mag in de herfst en de winter niet buiten komen denken wij, want sinds de zomer voorbij is hebben wij hem niet meer gesignaleerd. Hans kwam binnen en zei: "Papa, kijk eens wie ik bij me heb? Taaataaaaa!!!" Hij zei echt 'taaataaaa', hoe hij daar nu weer bij kwam, geen idee. Milan kwam de kamer binnen en ik zei: "Heeeee, daar hebben we hoe heet je ook alweer? Effe denken hoor…ehhm….ik weet het niet." "Milan!" riep het tweetal in koor.

In elk geval, waar het hier om gaat, Milan heeft geen controle over zijn voeten. Tenminste, hij heeft een specialiteit en dat is op de rails gaan staan. Het jong was nog niet binnen of hij schopte al tegen de rails aan. Los. Of ik het weer even vast wilde maken. De twee jongens waren zo hyper met de treintjes aan het spelen dat ongeveer om de twintig seconden de rails los schoot. En ingrijpen helpt niet meer. "Milan", zei ik ietsjes harder, maar het ventje hoorde me niet en beukte weer tegen de rails aan. "MILAN!", riep ik nog iets harder en hij hoorde me. Hij keek me een halve seconde aan en in die tijd zei ik tegen hem ofhijnietmeertegenderrailswildeschoppen. Dat was goed. Vijf seconden later, beng, rails los. "Oh, hij's los", hoor je dan en weer kun je van je plek komen om mee te helpen de rails weer vast te maken. Echt, in het uur dat hij hier geweest is is de rails op alle mogelijke punten minimaal drie keer losgeraakt waarvan twee keer door Hans, en 178 keer door Milan. Pfff…Het is maar goed dat ik zo geduldig van aard ben, maar ik moet eerlijk toegeven dat er ook bij mij wel eens visoenen van geheime kelders onder mijn huis door mijn hoofd spoken.

Twielietwielietwielie…..twielietwielietwielie (zo klinkt mijn telefoon op mijn werk ongeveer en tring slaat ook nergens meer op in deze tijd.) Ik zie een bekend nummer, het lijkt mijn thuisnummer wel. "Met Mack?"

"Hallo papa, ik ben naar kool keweest."
"Echt waar Hans? Was het leuk?"
"Jahaa, en Milan en Tycho was er ook!"
"En Julian dan, was die er niet?"
"Nee. Die was buiten. Maar ik heb de meester een handje gegeeft."
"Echt waar? Wat goed!"
"En ik heb in een kwingetje gezeten"
"Zo hee, samen met de andere kindjes?"
"Ja."
"Papa?"
"Ja?"
"Ben je niet je bwood vergeten?"
"Even kijken hoor….nee, hier ligt het."
"Oh, anders moes ik het even komen bwengen hoor!"
"Nou dag papa!"
"Dag Hans"

Ja, nu is het nog leuk, de puberteit is nog ver…

Krijg ik net van mijn goede vriend Hermanus mijn maandelijkse gescande column toegestuurd, roept-ie om het hardst dat er een schrijffout in staat. "Slordig voor een columnist" schreef-ie erbij. Ik zoeken….kon het niet vinden, bleek er ergens een keer teveel het woordje "is" in een zin te staan. Ik lees verder, zie ik staan: "papadagen zijn niet echt mijn ding." Niet echt mijn ding? Ik zeg nooit "niet echt mijn ding"! Heb ik er het originele verhaal eens bijgepakt, blijkt dat er iets in veranderd is! Ja, weliswaar met mijn toestemming want ik schrijf altijd verhaaltjes in delen.

Dan prop ik er dus een lege regel tussen voor het overzicht, u herkent het misschien. Nou, dat vinden ze bij Sanoma niet goed hoor! Ik moet een bruggetje maken van het ene deel naar het andere. Maar aangezien ik geen HTS-bruggenbouwkunde heb, heb ik gezegd, maken jullie dat bruggetje zelf maar.
Ja, zo kan ik het ook zeg! Met een schrijffout erin. Mijn hele reputatie en schrijversloopbaan naar de knoppen omdat ik voor de rest van mijn leven met deze schande moet lopen! En ik heb het niet eens zelf gedaan.

Maar goed, ik zal ze er eens fijntjes op wijzen. Als ze het hier al niet lezen.

Om één of andere reden word ik nooit aangesproken op het feit dat ik een aantal columns schrijf voor OVN, en mevrouw Mack wel. Zoals van de week.

"Mag ik je iets vragen? Schrijft jouw man in de OVN?"
"Ja."
"Ja, dat dacht ik al. Eerst las ik Hans, dat hoor je al niet zo vaak meer, toen Tammar erbij, en toen zag ik je man lopen en keek nog eens naar de foto, en dacht: dat moeten ze toch haast wel zijn!"

Ja, op de Veluwe blijft geen misdrijf lang onopgelost…

Hans en ik zijn gevlucht voor het vuurwerk en zoeken dekking achter de verwarming, zoals het echte commando's betaamt. Hans vond het vuurwerk "een heel klein beetje eng" en ik geef er niks om (het ziet er al jaren precies hetzelfde uit) dus wij wensen u vanuit onze schuilplaats een heel gezond en gelukkig 2009, en ik vraag een klein momentje stilte voor alle webloggers die in 2008 een virtuele dood zijn gestorven, en dat zij vredig mogen rusten in de webloghemel.

Zo.

Ik heb zelf in 2009 ook nog een schone taak te verrichten want vanochtend kroop Hans bij ons in bed en hij fluisterde op een gegeven moment tegen mij:
(papa)
(ja?)
(wij zijn jongens he?)
(ja!)
(wij zijn alletwee de baas en mama en de baby niet toch?)

Ik schoot in de lach en mama hoorde het niet, maar dit gaat toch wat ver. Straks gaat-ie dit bij andere mensen lopen verkondigen en hoe zullen ze dan wel niet over mij denken? Nee, hier moet ik ingrijpen.
Dat woordje "toch" en dat vraagteken moet ik hem af zien te leren.

12 jaar geleden ging ik voor het eerst op wintersport. Met mensen die ik inmiddels al bijna 25 jaar ken en mij altijd hebben opgevangen en inmiddels ook blij zijn dat er toch nog wat van mij terecht is gekomen. Hans en Tammar hebben een extra opa en oma aan hen. Ik ben een keer of vijf achter elkaar met hen op wintersport geweest maar door omstandigheden is het bij die vijf keer gebleven. Ik was toen nog alleen en commando, en wintersporten was echt iets voor mij. Ik was onvermoeibaar en zonder angst. Après-ski, daar deed ik niet aan. Gewoon de hele dag skieën en 's avonds keten in het huisje met het hele gezelschap.

Sinds een paar jaar ligt er weer het plan om nog eens te gaan, alleen kwam er steeds iets tussen. Hans werd geboren, Linda kreeg een hartinfarct, ik kreeg een nieuwe baan en steeds was er wel wat. Maar nu was de uitnodiging daar opnieuw en niets staat meer in de weg. Volgend jaar begin februari gaat het gebeuren! Het enige probleem is nu dat ik het er met Linda over heb gehad, en tot de conclusie ben gekomen dat ik eigenlijk niet wil! Ik wil geen week weg bij mijn gezin, ik ben bang dat ik heimwee krijg. Potverdorie, nu dit weer. Ik ben zo'n ontzettende huismus geworden die gehecht is geraakt aan zijn gezin, dat ik niet zonder hen weg wil. Hans komt me elke avond tegemoet rennen als ik thuiskom, en ik breng hem elke avond naar bed, Tammar lacht tegenwoordig elke dag naar me en Linda is een verhaal apart. Die wil ook altijd op reis (met haar werk), maar als de datum van vertrek dan nadert mist ze me al en gaat ze door haar rug ofzo. En dat is wederzijds. Ik ga vast ook door mijn rug vlak voordat de vertrekdatum is. Dus ik zie er maar van af.

Ik denk dat ik maar eens toe moet gaan geven dat ik geen commando meer ben… (nu dan ook met mijn mond niet meer)

Het viel mij op dat op de cover van Ouders van Nu een knappe donkerharige moeder stond met een klein donkerharig lachend babietje. Toen ik het betreffende artikel ging lezen bleek die moeder gewoon een model te zijn want bij dat onderwerp stonden foto's van gewone mensen die je ook zo op straat tegen kunt komen. Dus is het kennelijk nog steeds zo dat een blad beter verkoopt als je foto's van knappe mensen op de cover plaatst.

Hele intelligente mensen zullen niet in deze marketingtruc trappen, maar ikzelf ben hier nogal vatbaar voor. OVN stuurde mij van de week een cd-tje met daarop de foto's die gemaakt zijn i.v.m. de column die ik voor ze schrijf. Mijn kinderen kunnen met gemak concurreren met het kindje dat op de cover stond, maar ik leg het inmiddels (vroeger niet hoor!) ruimschoots af tegen de mevrouw op de voorkant.

Toen ik aan mevrouw Mack vroeg wat zij vond van de foto's zei ze het volgende: "ik vind ze belachelijk mooi, maar die van jou, ja hoe moet je dat nu zeggen, ja dan moet je niet kwaad worden, dat is de mooiste foto die ik ooit van je gezien heb, maar ik vind het typisch zo'n foto die op je kist komt te staan als je dood bent."
<img