Categorie: Vaderlijk gedrag

Kermis in het pittoreske Duiven. Hans mocht in de draaimolen had ik hem beloofd. Maar toen we er voor stonden vond hij het toch een "beetje eng". Dan maar in het Labyrint. Voor 2 euro per persoon mochten wij erin. Ik word soms beschuldigd van het niet hebben van richtingsgevoel maar zo'n doolhof ben ik zo uit. Kwestie van de meest onlogische weg nemen. Hans vond er trouwens niks aan want die liep twee keer met z'n snufferd tegen een spiegel. Dus ook dat maakte de "beetje enge draaimolen" niet goed.

Toen wij bij de botsautootjes stonden te kijken kwam er na de bel een paarse lege botsauto zachtjes onze kant uit en kwam vlak voor ons tot stilstand. We hoefden alleen nog maar in te stappen. Botsauto's is het bewust aanleren van een verkeerde techniek, dus dat doe ik liever niet. Gelukkig vielen onze ogen op een rups waarvan de karretjes golvend in de rondte reden. Dat was een klik tussen vader en zoon die eindelijk iets gevonden hadden waar ze beiden achter stonden.

Hans en ik waren in een karretje gestapt en het jochie achter ons begon gelijk te roepen dat-ie heel hard ging. "Tuurlijk jochie." dacht ik, maar ik bedacht me dat ik helemaal niet opgelet had hóe hard dan wel precies. Wel, dat was dom. In het begin ging het nog wel, Hans vond het een "beetje eng" maar toen het iets harder ging en ik steeds op dezelfde plek vijf centimeter de lucht in schoot (levitatie bestaat, Frankie) vond hij het eigenlijk wel om te lachen. Vooral omdat ik steeds maar iets grappigs uitriep op die plek om niet je kind in totale paniek vast in zo'n rups te hebben. En met een arm je kind omklemmen met de andere de stalen beugel -waar Dennis van der Geest nog onderdoor zou schieten, vast te houden vergde nog best wel kracht.

Het pokkeding ging steeds harder en Hans wilde eruit. En ik ook, maar dat gaat gewoon niet. Dus dan vertel je maar dat de trein er bijna is om hem nog even zoet te houden. Toen mijn gezicht volgens mevrouw Mack aangaf dat ik het ook niet meer leuk vond minderde de trein vaart. "Hans en papa vonden het helemaal niet eng hè Hans?"
"Neeee. Hans niet beetje eng, papa ook niet, mama wel beetje eng."
"Zo is dat jongen."

In 2001 hebben ze in de Efteling een keer bijna de handvatten van het schommelschip los moeten zagen omdat mijn handen zo verkrampt waren dat ik niet meer los liet. Ik ben gek op attracties.

Ik ben verdreven van mijn vaste computerplek, omdat daar waar ik al die jaren zat te loggen, Hans' nieuwe kamer gaat worden. Ik zit nu op het hoogste niveau dat je hier in huis kunt bereiken, de zolder. Ver boven de rest van de familie verheven. En of het logniveau mee stijgt, (kan haast niet meer) dat moeten we nog even afwachten.

Hans heeft vanuit de badkamer zicht op z'n nieuwe kamer, en op z'n zwoegende vader die daar vanavond aan het timmeren en aan het zagen was. (Niet verder vertellen, maar dat is gewoon om indruk te maken op mevrouw Mack, want ik timmer en ik zaag zomaar wat, want dan lijkt het alsof je druk bezig bent.)
Ik had Hans vanavond voor het eerst duidelijk gemaakt dat hij een nieuwe kamer kreeg, en dat daar Alfa Romeo behang op zou komen, en dat de baby in Hans z'n kamer ging slapen.
Dat vond hij allemaal hoogst interessant en stemde dan ook knikkend in. Toen ik een kwartiertje later het hamertje erbij neer gooide, en de kamer en de puinhoop even liet voor wat het was, riep Hans vanuit het bad verschrikt uit: "Papa, mijn bed is nog niet kaar!" (de L is nog wat lastig.)

Had de kleine rakker begrepen dat-ie er vanavond gelijk al in moest. Nou, om je dood te lachen toch? Ja, voortaan moet u eraan geloven hoor. Voor elke ouder komt het punt een keer dat hij anderen gaat lastig vallen met uiterst grappige anekdotes over zijn kind. En dat moment is nu aangebroken.

Dat ik ben zoals ik ben, met al mijn beperkingen en mijn gave om voor de buitenwereld te doen alsof ik wél leuk ben, heeft voor mij één hele duidelijke oorsprong: ik had vroeger een grijs fietsje terwijl al mijn vriendjes een gele hadden.
Ik ben uitgelachen en weggehoond, gepest en vernederd, ze maakten expres afspraken met me op verkeerde plaatsen, zodat ik na anderhalf uur fietsen en een uur wachten erachter kwam dat ik was beetgenomen. Verdrietig fietste ik dan naar huis en onderweg zag ik de jongens gewoon op het schoolplein met elkaar voetballen, vijf minuten van mijn huis. Ik wilde mijn tranen niet laten zien en fietste nog eens extra om, om niet nog eens de spot van de jongens uit de buurt over mij heen te krijgen. Een rampzalige jeugd, maar mijn ouders konden het zich niet veroorloven om voor mij een ander kleur fietsje te kopen.

Morgen, de 18e, wordt Hans drie en hij krijgt van ons een fiets. Ik begaf mij vorige week naar Halfords alwaar prachtige kinderfietsjes uitgestald waren, mooier nog zelfs dan de gele fietsjes die de jongens uit mijn buurt vroeger hadden. Na vijf seconden had ik al bepaald welke het moest worden: een prachtig degelijk fietsje, met camouflagevlekken, verkrijgbaar in de kleuren grijs en geel. De gele!
Ik riep de verkoper en sprak mijn interesse in het gele fietsje uit. De man noemde mij de prijs, € 149,- en ik, gehard als ik ben geworden door mijn jeugdtrauma, zei gelijk: "dan wil ik er wel zijwieltjes bij!"
"Dat kan" zei de verkoper, "dat wordt dan € 157,-!"
"Ach, afdingen is voor boeren" dacht ik bij mezelf en liet het maar zo. Een grote doos uit het magazijn werd voor mij apart gezet, zodat ze de zijwieltjes nog konden monteren, en ik het fietsje een paar dagen later kon ophalen.

Gisteren, ik zit op mijn werk, mevrouw Mack mailt mij dat ze het fietsje had opgehaald en dat ze er helemaal weg van was. "Hoe vond je de kleur?" mailde ik terug. "Ja, geweldig! Heel mooi dat grijs met die camouflagevlekken. Ik dacht alleen dat je zei dat je een gele had uitgekozen? Ik vind deze misschien nog wel mooier!"
Het volgende wat ik mij herinner is dat een collega met een bezorgd gezicht over mij heen gebukt stond. "Mack! Mack! Je was ineens weg. Hoor je me Mack?"

Yukiko heeft een mooie tuin, maar die van ons mag er toch ook wezen. Lekker ruim, een mooie heg erom heen, een paar bomen erin voor de schaduw…Ja, daar willen alle buurtkindertjes wel in spelen.

Ehm, daar links op de foto, dat lijkt net een fietspad en een elektrakastje hè? Ja, haha grappig hè? Nee, dat is het pad dat naar mijn eeh schuur loopt en omdat het zo'n end lopen is heb ik in het midden een elektrakastje neergezet voor het geval midden in de nacht je zaklantaarn leeg is.
Maar het is verder echt onze achtertuin hoor! Met zwembad.

Ja, en ik had poffertjes gemaakt voor de kinderen. Helemaal zelf. Want zo ben ik. Geen mevrouw Mack aan te pas gekomen! En natuurlijk de foto's gemaakt, naar mijn werk gemaild, waar ik helemaal niet was omdat ik thuis poffertjes aan het bakken was, dus dat was een beetje zinloos. En kijk toch eens wat ik zelf een mooi T-shirt voor Hans gebreid heb. "Just a cool T-shirt" staat erop. Ook al zelf verzonnen. Ja, die Hans boft toch maar met zo'n creatieve vader die ook nog eens zo'n grote achtertuin heeft.

Hans wordt later onhandig. Tenminste, met zijn handen. Met zijn opmerkingen naar vrouwen wordt hij natuurlijk wel heel handig dus dan krijg je hetzelfde probleem als wat zijn vader altijd had, hij versiert ze vrij makkelijk, maar krijgt vervolgens het BH-bandje niet los. Dus daar heb je ook niks aan. En oefening baart wel kunst maar levert ook vrij snel een straatverbod voor de complete Apeldoornse binnenstad op. Tenminste, bij mij, maar ik was dus niet handig.

Grootspraak, daar moet ik hem trouwens ook voor zien te behoeden. Maar misschien dat hij wat dat betreft wat meer op mevrouw Mack gaat lijken.
Maar waar ik wel voor vrees, papa en mama zijn allebei niet zo handig. Wij hebben destijds ons huis gekocht en doen altijd heel voorzichtig want wat hier kapot gaat of slijt, is voorgoed kapot. Maar soms wagen wij ons wel eens gezamenlijk aan iets 'technisch'.

Afgelopen week, de Senseo lekte en mevrouw Mack haalde het waterresevoir eruit en vroeg of ik het even vast wilde houden zodat zij het apparaat aan een nadere inspectie kon onderwerpen. Ik wilde mijn steentje bijdragen en inspecteerde het waterresevoir, ook aan de onderkant maar dan van bovenaf gezien. En als er geen water in zit, is dat ook een prima methode.
Een dag later, een megaproject, het ophangen van twee planken op de slaapkamer. Nu is planken ophangen samen met banden plakken mijn specialiteit, allebei van mijn vader geleerd, dus daar draai ik mijn hand niet voor om. Ik boor en mevrouw Mack houdt de stofzuiger erbij. En als je de stofzuiger vervolgens ook aanzet, is dat eveneens een prima methode.

Gisteren, het equivalent van vier jaar verbouwing voor een beroepsmetselaar, ik ging het poortslot vervangen.
Van de winter was de sleutel afgebroken doordat ik die met een tang probeerde rond te draaien, en Hans weet inmiddels dat het buiten de tuin leuker is dan erin, dus er moest een nieuwe komen. Ik schroef de twee schroeven van het oude slot los, probeer het eruit te krijgen, maar moet constateren dat de slotenmaker het slot met bisonkit vast gezet heeft. Want het zat nergens meer vast en toch wilde het niet los. Hamer, beitel, klopboor, leopardtank….muurvast.
En hoe lang het dan duurt voordat het tot mij doordringt dat de houten plank die voor het slot zit het zicht op nóg twee schroeven ontneemt…Minimaal een uur van inwendig gevloek (het was zondag en buiten) en getier.

Dit alles in een tijdsbestek van vier dagen, dus de kans dat Hans handig wordt, acht ik niet zo groot.

Hans is bijna drie en ontwikkelt een soort van eigen wil. Maar het is nog niet een eenduidige eigen wil die later langzaam moet veranderen in een eigen mening, het is gewoon een wil die tegenovergesteld is aan die van papa en mama. Dus als je hem vraagt: "Hans, wil jij op de blauwe tractor?" dan is het: "Hans woe nie op de bauwe tactojr."
"Wil je dan op de gele?"
"Nee bauwe!!"
"Hans, we gaan in bad." "Hans woe niedin bad"
"Wil Hans dan onder de douche?" "Nee, Hans woe in de bad"

Zucht. Nou ja, zal wel over een paar maanden wel weer over zijn. En van wie hij het toch heeft?
Ik zie mijn schoonmoeder mij altijd ernstig verschrikt aankijken als ze dit hoort, om zich vervolgens in stilzwijgen te hullen alsof ze me iets wil vertellen maar niet durft. En als mijn schoonmoeder zwijgt, dan is er meestal wat.

Af en toe moet ik even berichten over de vorderingen van onze zoon Hans, al was het maar omdat ik dan later in mijn archieven kan terugkijken hoe het er destijds voorstond.
Nou, het gaat goed met het jongetje dat zo'n beroerde start had. Nog geen drie en het fietst al rond op een kinderfietsje met zijwieltjes in een tempo waar Guido Bontempi in z'n beste dagen alleen maar van kon dromen. En daar overdrijf ik niks aan. En slim! Ik weet nog vorig jaar zomer aan de rivier l'Ardèche dat ik hem nog kon chanteren toen hij stenen in het water aan het gooien was.
"Moet papa de rivier afpakken?" zei ik dan dreigend en hij trapte er toen nog in. Ook al voorbij! Nog geen drie hè, ik zeg het er nog maar even bij. Nou, dat belooft wat voor de toekomst.
Mevrouw Mack is veel te snel tevreden. Als hij maar gelukkig wordt en als hij later maar netjes "u" zegt tegen ouderen. Ik ben het daar niet mee eens. Hans moet later in een positie zijn dat ouderen netjes "u" tegen hem zeggen!
Sommigen zeggen dat vaders hun eigen mislukte ambities alsnog proberen te realiseren via hun kind, maar dat is natuurlijk kul. Je wilt gewoon het beste voor je kind.

Een naam voor een baby bedenken is nog niet zo eenvoudig. Als ik een naam verzin bedenk ik altijd hoe het zou klinken als ik de kleine moet roepen als-ie in een drukke winkel iets doet wat niet mag.
Hans is wat dat betreft een prima naam. Roep ik gewoon zonder me de ballen uit de broek te hoeven schamen. Grietje ook. Leuke naam voor een meisje. Maar de combinatie kun je natuurlijk niet gaan roepen in een drukke winkel, zodat je de deugnieten maar laat begaan en je dus hele vervelende kinderen kweekt. Ik hou trouwens erg van meisjesnamen met verkleinwoord. Hansje, Fransje, Josje, Greetje, Geertje, Elsje, maar mevrouw Mack is tegen. Vooral Josje (nr 13) vindt ze niks. Het is trouwens ook mode om je kind te vernoemen naar de plaats waar de verwekking plaatsvond. Vanochtend was een mevrouw haar zoontje of dochter, dat kon ik uit de naam niet opmaken, kwijt en riep bezorgd door de bouwmarkt: "Lowlands!!" Dat lijkt me dus ook wel wat. Dat ik door de bouwmarkt roep: "Slaapkamer!!"

Zou er eigenlijk een man bestaan die zo'n schijt heeft aan zijn vrouw, dat hij als hij zijn kind gaat aangeven, niet de onder dwang van zijn vrouw overeengekomen naam aangeeft maar de naam die hij zelf het mooist vindt? Elvis?

Hans (mei 2005) is een lief, zachtaardig en vrolijk jongetje. Hij is wel wat laat met sommige dingen (plast nog niet op het potje en trekt zijn jas nog niet zelf aan) en hij komt niet genoeg voor zichzelf op. Hij eet brood als de beste en hij begint nu wel wat meer met ons te praten, maar dat heeft lang geduurd.

Godsamme! Ik heb mezelf gekloond. Al zag iedereen dat natuurlijk al lang aan zijn blonde krullen. Maar voor jezelf opkomen? Dat kan iedereen al. Voor een ander opkomen, da's veel belangrijker. En maak je maar niet druk hoor jongen. Papa plast ook nog steeds niet op het potje. En je jas zelf aantrekken? Belachelijk. Dat doet de koningin toch ook niet? En wij "macks" praten nu eenmaal niet met onderwijzend personeel. Ja, als ze je wat vragen maar verder moet je de orde in de klas niet willen verstoren.

"Oh, als ik bevallen ben krijgt Hans een pop hoor! Want kinderen vinden het leuk om mama met de baby na te doen." Dit is de meesterlijke shock and awe techniek van mevrouw Mack, die mij zo verbijstert dat ik voor lello op de bank blijf zitten en niks terug zeg zodat het net lijkt alsof ik instem.
Maar zo is het niet. We hebben aan onze kant van de rivier niks tegen homo's en vooral niet op televisie, we blijven gewoon van ons kind houden als hij het later blijkt te zijn, maar we gaan het niet lopen voeren natuurlijk…