Categorie: Vaderlijk gedrag

Stel nou dat je eigen leven totaal mislukt is. Je wilde bijvoorbeeld piloot worden maar bent als boekhouder geëindigd. Of je had in de planning dat je op je 35e kon stoppen met werken maar je bent al 38 en hebt nog steeds maar € 63 op de bank. Of al wilde je maar beroemd worden en je bent niet verder gekomen dan een web-log.

Dan is het aan te raden om vader te worden, het liefst gelijk van een twee-jarig jochie met blonde krullen.
Je fietst met hem naar een viaduct over de A50 en gaat daar een beetje auto's staan kijken. Er wordt gezwaaid, getoeterd alsof je je eigen alter-ego (in mijn geval dus de alom geliefde Mack) himself bent. Ongelofelijk wat ben ik populair bij A-50 rijdend Nederland.
En als je het zat bent (sterallures) en je fietst weer terug dan merkt je zoontje op dat de verkeerslichten in het dorp het weer doen. En die heeft papa gemaakt! Want die kan alles maken.

Na de vorige zwangerschap die eindigde in een curretage was het nu nog best spannend. De echo was deze keer uitwendig, en leverde een plaatje op van een zeer levendige foetus waaraan je nu al kon zien dat die later hoge ogen gaat gooien bij het turnen tijdens de olympische spelen van Amsterdam 2028. Ronnie Rekstok zal zijn bijnaam zijn.
Het leek net alsof de kleine mack in de gaten had dat wij hem konden zien. Springen, zwaaien, koppeltje duikelen, alles om gezien te worden. Alsof Tom Hanks in de film Cast Away een schip voorbij zag varen.

Mevrouw Mack vond het mooi maar was nog wat bezorgd na de vorige mislukte zwangerschap. "Ziet u een hartje?" vroeg zij aan de gynaecologe?
"Nou mevrouw," zei ze…"meestal als ze zo bewegen klopt het hartje ook wel hoor."

Mijn gevoel van in de midlife-crisis zitten wordt nu ook nog eens enorm versterkt door het feit dat we naar België op vakantie gaan. In de regen. Center Parcs. Een weekje. In de bouwvak. Met de station.
Het is gewoon zielig.
Maar het heeft een reden. Alles heeft een reden dacht ik vroeger. Maar dat is niet zo. Het moet zijn: Alles wat je meemaakt mag je ervaring noemen, behalve geheugenverlies.

De reden dat mevrouw Mack deze vakantie graag dicht bij huis blijft kan ik nog niet bekend maken maar ik wil wel een tipje van de sluier oplichten. Aanstaande vrijdag wordt er een echo gemaakt , en dan moet blijken of ik in augustus nog extra vrij heb. En tegen degenen wiens nieuwsgierigheid zo is aangewakkerd dat hij/zij niet kan wachten en mij het geheim vast per e-mail probeert te ontfutselen…doe geen moeite, ik ben bikkelhard, my lips are sealed.

Wij zijn best leuke ouders hoor, en op de schaal van ouders scoren wij heus wel een voldoende maar soms, achteraf bekeken zijn wij wat vreemd. Zoals van de week, toen wij Hans voor het eerst op het potje zetten, en mevrouw Mack mij uitlegde dat ze de eerste keer toch nooit iets op het potje doen, maar dat ze dan wel vast kunnen wennen. Vijf minuten later zei ik tegen mevrouw Mack dat het net was of ik poep rook, maar er drong niets tot ons door. (Ter onzer verdediging: DWDD was op t.v.) We hadden Hans nog wel een chocolaatje beloofd als hij wat op het potje zou doen. De arme jongen moest ten einde raad zijn vingers door de derrie halen om zo aan ons te bewijzen dat wij hem een chocolaatje schuldig waren.

De poeplucht verdween die avond niet meer uit mijn neus. De volgende ochtend toen ik de gordijnen opentrok snapte ik waarom. De andere helft lag op het laminaat. Gelukkig was het vrijdag en is dat de dag dat de schoonmaakster komt. Ik heb er ter markering een vlaggetje ingeprikt om haar te waarschuwen zodat ze er niet in zou trappen.

Ik liep vandaag met Hans en zijn even oude neefje Dan in het bos op zoek naar Bolke de Beer. "Bolke de Beejjj!!" riepen de kleintjes steeds en wezen mij waar hij zich volgens hen zou moeten bevinden.
"Papa?"
"Ja Hans?"
"Bolke de beejj, Bos! Innnn!!"
"Ja, Bolke de beer is in het bos. Daar in de verte zit hij op de heuvel. Zien jullie hem?"
"Jah", fluisteren ze en kijken in de richting die ik wijs.

Papa is weer kind geworden en verheugt zich nu al om over een paar jaar samen met zijn zoon de beste kerstfilm aller tijden te gaan kijken, over Ebenezer Scrooge en hoe het goede uiteindelijk alles overwint. Want hoe het ook gaat lopen in het leven, je moet je kind in elk geval leren hoe kerstmis voelt. Zodat hij later ook echt iets te kiezen heeft als hij niks aan kerstmis wil doen.

Een vader is belangrijk in het leven van een kind, dat weet ik bijna als geen ander, en soms moet je oppassen dat je hem niet teveel jouw mening opdringt. Hans vindt Alfa Romeo's en Fiats al mooi, vraagt soms of de Topgear (papatoto) DVD aan mag in plaats van de Teletubbies, en begrijpt nú al dat Elvis de beste artiest ooit was. En nu is hij het ook al roerend met mij eens over wie de beste drummer ter wereld is.

Ik riep altijd dat als wij -Mevr. Mack en ik- geen kinderen zouden kunnen krijgen dat dat dan geen ramp zou zijn. We zouden in elk geval niet allerlei ultieme pogingen gaan wagen om te bewerkstelligen dat er toch een zwangerschap zou volgen. Een Chinees spreekwoord zegt dat een wijs man wel eens van mening verandert en een dwaas nooit. En omdat ik graag naar de Chinees ga en omdat we Hans nu hebben wil ik mijn mening toch een beetje bijstellen. De natuur regelt denk ik dat niet ieder stel kinderen kan krijgen. Maar de natuur regelt ook dat sommige mensen ziek worden en die willen ook graag beter worden. Bovendien is het mooi lullig als de natuur precies jou heeft uitverkoren om zichzelf te handhaven.

De afgelopen weken is Hans 's nachts vaak aan het spoken. Dat lijkt heel vervelend maar dat is het niet want ik mag dan naar hem toe. Als ik zijn kamer binnenkom staat hij met uitgestoken handjes te wachten en als ik hem optil en tegen me aan hou, stopt het huilen en legt hij zijn hoofdje op m'n schouder. En als ik hem vraag of hij wat wil drinken zegt hij met z'n zieligste stemmetje 'jaoah' En als ik hem vraag of hij 'bah' heeft voel ik zijn hoofdje nee schudden. En na een minuutje of twee gaan zijn armpjes hangen en is hij weer rustig. Als ik hem dan vraag of hij weer gaat slapen zegt hij heel zacht 'jah'.
En dan leg ik hem terug en ik zie hem mij vredig nakijken als ik de deur weer dicht trek. Ik kan mij na al dit moois dus ineens veel beter voorstellen dat mensen de trukendoos opentrekken om zwanger te raken. (Beetje ongelukkige woordkeuze zie ik nu*.)

In elk geval, de NCRV heeft een ongelofelijk genant programma waar heel veel stellen aan mee doen die proberen zwanger te worden. De zwaartekracht trok hard aan mijn onderkaak. En het mooie is, (maar dat kan aan mij liggen) ik hoor helemaal geen commentaar. En het is misschien nog wel genanter dan De Gouden Kooi en Temptation Island bij elkaar.
Heb ik gewoon de kritieken gemist of ligt het gewoon aan het feit dat de baggertelevisie nu door de publieke omroep wordt uitgezonden? Of is het juist geen baggertelevisie maar televisie van een dusdanig hoog niveau dat ik het niet aan kan?

* de titel verzin ik altijd pas als het logje klaar is.

Blinddammers kunnen volstaan met de tekst, anderen moeten goed naar de foto kijken.

Duplo is het begin van al het technisch en wiskundig inzicht dat een man in z'n verdere leven zal opdoen. Ik heb het in mijn leven geschopt tot Technisch Lego en voer daarom de titel TL voor mijn naam. De Duplo treinrails van Hans kun je in twee basisvormen uitleggen, als je tenminste de kruising erbij gebruikt. Je kunt een achtje maken of je kunt een kleine cirkel met daaromheen een grotere lus maken. Toen we vanochtend tegen ons zoveelste "achtje" aan zaten te kijken besloot ik mijn -in achtendertig jaar- opgedane technische vaardigheden aan te roepen. Ik stelde Hans voor om er een brug in te bouwen en wel zodanig dat de trein er overheen en er onderdoor kon. Dat vond hij een goed idee. Ik begon dus met de rails over zichzelf heen te laten lopen en hem daarna gedeeltelijk de lucht in te brengen met behulp van heel veel Duplostenen. Toen dat na een half uur bouwen (de uiteinden van de rails moeten wel weer bij elkaar uitkomen) eindelijk was gelukt zette ik de trein aan en wachtte met spanning of de trein onder de brug door zou passen. Dat deed hij! Opgetogen wachtten Hans en ik af of hij ook de helling zou trekken. Wel, dat weten we nog niet!

Hans is een leuk ventje.

Papa?

Ja jongen?

Mama! (Wijst naar mama)

Oh echt? Is dat nou mama?

Ja, zegt hij dan triomfantelijk.

Kom ik bij m'n schoonzus, ziet haar zoontje van twee me en roept opgetogen: "Papaaa"

Hans neemt dan gelijk wraak en loopt naar m'n zwager en zegt: Papaaa!

Ja, het is daar altijd énorm gezellig.

Omdat Hans besmet is met mijn autoliefdes krijgt hij een speciale behandeling bij de kinderopvang. Ik mag hem 's ochtends speciaal naar een ander klasje brengen omdat hij vandaar uit beter kan zwaaien naar papatoto als die wegrijdt.
Ik zeg dan altijd: Ga je zwaaien naar papa-auto? Dan keert papa nog even om in de straat en dan kun je zwaaien.
Vanochtend keerde ik om in het smalle straatje en er stond een onbekende moeder met een Peugeopel of zoiets de weg te versperren. Ik wachten, zij wachten. Ik dacht bij mezelf: "aan de kant takketrol" en bleef vriendelijk naar haar kijken. Ik had het idee dat ze mijn plaatsje wilde hebben omdat ze wat moeite had met achteruit inparkeren. Ik bleef vriendelijk kijken en siste in mezelf "nou schiet eens op troel, ik moet er door, mijn zoontje staat te wachten. Ze zat moeilijk te kijken en probeerde haar auto in een enorm gat te parkeren waarvan zij dacht dat het nooit kon passen. Toen ze er schuin in stond zag ik mijn kans schoon en wurmde mij erlangs. Ik had mijn raampje open en zei haar vriendelijk gedag en dacht bij mezelf "aan de kant met dat barrel." Ze antwoordde met: "eenrichtingsverkeer".

Ik verstond het pas toen ik haar voorbij was en keek eens achterom bij het einde van het straatje. Inderdaad, eenrichtingsverkeer. En dan ga ik over de zeik. Ze veranderen hier in dit stomme gat elke week de verkeersregels. Eerst mag je ergens 80, dan 60 en als ze dan nog niet genoeg bekeuringen binnenhalen maken ze er een 30-km zone van. En nu dit weer. Welke stomme V-hals heeft dit nu weer bedacht? Wat denken ze nou, dat ik in mijn positie voortaan de richting van de pijl opga en mijn allerliefste zoontje van 2 teleurgesteld en zwaailoos ga achterlaten?

Nah, dan kennen ze mij nog niet. Toen ik achttien was, was tegen het verkeer inrijden mijn specialiteit. Speciaal daarom ben ik ooit eens gevraagd om een Ferrari te besturen in de achtervolgingsscene in de film "Against all odds" Dat werd gelijk met afstand de beste achtervolgingsscene ooit gemaakt.

De laatste tijd als ik thuis kom na een harde dag lang werken volgt er een vast ritueel.
Ik parkeer de auto, Hans hoort mij aankomen, doet de poort open en komt met zijn armpjes wijd op mij aflopen. Dan til ik hem op, vraag ik of hij lekker aan het spelen was en dan zegt hij altijd ja. En dan draag ik hem naar binnen.
Soms vergeet mevrouw Mack wel eens de poort van het slot te halen (altijd als dat gebeurt staat er een zwarte Volkswagen Jetta in de straat geparkeerd) en dan kan ik niet naar binnen en Hans niet naar buiten.
Zo ook vandaag.
"Papa!"
"Ga mama maar roepen." (Je gaat natuurlijk niet zelf door de buurt heen blèren dat de poort op slot zit.)
"MAMMAAAA"
Hoor je uit de keuken: "Hansiee"
"Nog een keer, Hans"
"MAMMAAAA"
Weer "Hansieeee"
"Ga mama maar halen."
Hans rent naar de deuropening en zegt: "Mama, papa daa" en wijst naar de poort.
"Nee papa komt zo."
Ondertussen sta ik al twee minuten voor lul te wachten voor de poort.
"Mama, papa daa"
"Nee, papa komt straks pas. Nog even wachten"

Goed. Vijf minuten later was ik binnen. Grmppfh.