Mack

Nee, dat Morriez past niet bij me, daar heeft Yukiko gelijk in. Ik moest wat hebben en omdat E. mij altijd zo noemt als hij belt, dacht ik dat dat logisch zou zijn. Maar Morriezz klinkt als een snelle jongen, en dat ben ik niet. Maar wat zou er wel bij mij passen? Geen idee. Ik maak er maar weer Mack van. Dat ben ik toch een beetje geworden de afgelopen zes jaar. Mack is de naam, aangenaam.

We beginnen met een writersblock

Zo. Ik was altijd al gek van Elvis. Die zette ook z’n eigen dood in scène en leeft nu een teruggetrokken leven op Hawaï. Wat dat betreft doe ik dat toch wel weer mooi, al zeg ik het zelf. Maar goed, er zijn nu genoeg woorden aan vuil gemaakt, we moeten weer verder.

Maar nu ben ik gaar van allerlei virtuele aanpassingen dus het begint hier met een writersblock. Heeft u dat ooit ergens eerder gezien, een weblog dat begint met een writersblock? Nee he? Ze moeten gewoon niet zeggen dat boekhouders saai zijn, want dat is gewoon niet zo. Als je blij de wereld in kijkt, dan ben je nooit saai.

buiten

Een nieuw leven begint.

Met gevoel voor drama heb ik na zes jaar bloggen op mijn vorige web-log, dat er niet toevallig ongeveer zo uit ziet als deze, afscheid genomen van mijn geliefde lezers. Maar omdat ik het schrijven en de interactie met de reageerders veel te leuk en te interessant vind, ben ik gelijk maar weer opnieuw begonnen. Ik wilde wat ballast kwijt. Er waren mensen uit mijn echte leven (met name collega’s) die mijn weblog hadden ontdekt en ik vond dat niet prettig. Mijn collega’s zijn de eersten van wie ik niet wil dat ze weten wat ik doe en denk in mijn privéleven. Ik heb dan het gevoel dat ze me een stap voor zijn door mijn gedachtengang te kennen en ik voel mij niet meer vrij om over hen te schrijven.  Dus dat was eigenlijk alles. Dramatisch detail aan mijn virtueel overlijden op mijn vorig weblog was dat ik gestopt ben, op de dag dat ik precies even oud ben als mijn vader ooit geworden is. Veertig jaar, zes maanden en zes dagen.