Categorie: Muziek

Om zomaar een reden zocht ik het nummer Love Will Tear Us Apart, van Joy Division. Ik googelde eens wat op de band en vond dat het al een oud nummer is, uit 1980. De hele band is oud, ik had ze een jaartje of 10 jonger geschat. De zanger, Ian Curtis heeft zich opgehangen op 23-jarige leeftijd, maar toch wordt hij een rocklegende genoemd. Later is uit deze band weer New Order ontstaan, en die kan ik wat beter in de tijd plaatsen. Ian Curtis leed aan epilepsie en als hij danste zag je het verschil niet met een epileptische aanval. Ik weet dat er grote fans van deze band zijn, en dat we de band niet moeten onderschatten als het gaat om invloeden op andere bands, maar ik vind alleen dit nummer mooi. Maar dan ook heel mooi.

Een mooi nummer vind ik, en een van de mooiste voorbeelden van een lied waaraan je, zonder dat je het weet, kan horen dat het door Frank Boeijen is geschreven, ook al werd het vertolkt door Rob de Nijs. Knap vind ik dat, als een artiest zo’n eigen stijl heeft dat zijn muziek als een handschrift is te herkennen. Als je het nummer even tot je door laat dringen, is het net of je Frank op de achtergrond hoort. Het Goede Doel kan het ook, getuige “Een Eigen Huis” van René Froger. Ook daar hoor je duidelijk dat geschreven is door de mannen van Het Goede Doel. U weet vast ook nog wel een paar voorbeelden.

Ik wil u een verhaal vertellen. Over een vrouw die ik ken. Als het op liefde bedrijven aankomt, steelt ze de show. Ze is niet echt mooi, ze is niet wat je zegt: klein, maar zo begint het beste rock-‘n-roll nummer dat ik ken. AC/DC, ik had het vroeger met viltstift op mijn pukkel geschreven zonder dat ik wist wie dat waren. En heel erg lang zijn ze me niet opgevallen. Bon Scott is al lang dood, zoals een goede zanger van een hardrockband betaamt, Brian Johnson heeft hem reeds lang vervangen en intussen heeft AC/DC meer albums verkocht dan The Beatles.

Het is Angus Young geweest die mij dwong van AC/DC te houden. Angus met zijn schooluniform en zijn mooie danspasjes die elk concert weer de show steelt. Een paar coole muzikanten met een peuk in hun mond omdat ze het kunstje intussen wel kennen, doen de rest. Whole lotta Rosie, waarvan ik toch jaren gedacht heb dat het over rozen ging, doet mij nog het meest verlangen naar lang haar. Zodat ik ermee kan slaan. Maar ik doe het wel met de autoradio en het gaspedaal.Het zit wel in me hoor, dat snoeiharde. Ik heb het ook met Ace of Spades en met Paranoid. Maar net zo makkelijk luister ik weer naar Shania Twain, en dan verraad ik mezelf weer.

In een vroegere periode van slapeloosheid ging ik ’s avonds maar niet naar bed, maar bleef op de bank liggen met Discovery de hele nacht aan. Dat werkte nog het beste om toch in slaap te vallen. Gedurende de nacht was er dan reclame en één van die reclames ging over een cd met jaren 60 muziek. Eén nummer viel mij altijd in positieve zin op. Het was The Weight van The Band. Het kwam door de zorgvuldige opbouw in het refrein, de meerstemmigheid en als het hoogtepunt was geweest bij and…and..and…you put the load, werd het lied door de drum weer terugbegeleid naar het volgende couplet.

Gisteren overleed de drummer van the Band, Levon Helm. Ik zou zijn naam niet hebben geweten als hij niet gisteren was overleden, maar wat ik wel wist is dat hij drumde en zong tegelijk. En als mij iets moeilijk lijkt, dan is het dat wel. Dat twee handen onafhankelijk van elkaar in een ander ritme bewegen, maar dat de stem ook nog even meedoet ergens in dat ritme. Ik ken The Band verder amper, maar als ik het allemaal zo lees, is de band behoorlijk legendarisch. Robbie Robertson ken ik uit mijn jaren ’80-periode maar nooit geweten dat die uit The Band kwam. Nico Dijkshoorn uit DWDD bracht al een mooi eerbetoon aan Levon, voor hem was hij echt een held. Voor mij ook, al kende ik hem niet, maar hij bracht me in de slaap waar ik naar zocht.

Yukiko schreef een logje over haar, laat ik zeggen, aparte muzieksmaak. En dat ze wel wist dat haar muzieklogjes niet gewaardeerd worden door haar trouwe aanhang. (Bedoelt ze mij mee.) Ze meldt dat ik geen muzieksmaak heb, maar voor het geval dat de andere lezer van haar blog thuis is, laat ze een hele kleine mogelijkheid open dat het aan haar zou kunnen liggen.

Nu is met muzieksmaak iets vreemds aan de hand. Over smaak valt prima te twisten, je moet het alleen niet willen opdringen aan een ander. Ik zou dat ook nooit doen, sterker nog, ik zal u eens een geheim vertellen. Ik ben Elvisfan. Daar hoort u van op hè? Muzieksmaak is al net als een politieke keuze. Je moet en zal je overtuiging delen met een ander in plaats van er zelf van te genieten. En natuurlijk, ik vraag me ook wel eens af of sommigen op hun gehoor af gaan of op hun muzikale omgeving. Maar ja.

Het was denk ik in 2004 dat ik naar een concert van Gé Reinders ben geweest. Nou ja, concert, een theateroptreden. Gé Reinders hoorde ik midden jaren negentig voor het eerst en hij is altijd blijven hangen. Ik liet zijn naam hier en daar vallen en niet veel later stond hij op nummer 67 in de top 2000. Om weer niet veel later nog door te stoten naar de 27e plaats. Maar ook in mijn omgeving bleef mijn bewondering voor Gé niet onopgemerkt. Voor mijn verjaardag kreeg ik twee kaarten voor zijn theatertoer. Linda natuurlijk hartstikke blij, totdat ze zich realiseerde dat Gé wel eens niet goed zou kunnen vallen in haar concertreeks van Guns n’ Roses, AC/DC, Metallica, Dreamtheater, Nickelback, David Gilmour, Deep Purple en welke harde rockers ik allemaal vergeten ben. Dus liet ze op het laatste moment verstek gaan. Gelukkig was daar mijn zwager en mede-Elvisfan die met mij mee ging naar Gé. En hij vond het geweldig. Natuurlijk waren wij de enige fans die het concert zonder rollator betraden, maar dat mocht de pret niet drukken. De advocaat met slagroom vloeide rijkelijk en er werd stevig gelachen om Gé’s grapjes tussendoor. Ook backstage ging het er wild aan toe. Gé deed nog een handtekeningensessie maar veel fans moesten teruggeduwd worden naar hun bustocht, dus heel erg laat werd het niet. Maar ik heb zelden zo ontspannen kunnen genieten van muziek als bij Gé. Een aanrader. Ik zou bijna zeggen, een must!

Ik viel er gisteren half in, maar aan de tafel bij DWDD hing een wat grimmige sfeer. Het had te maken met Don Leo Blokhuis die kennelijk gezegd hat wat hij vond. Hij noemde Witney Houston verantwoordelijk voor de grootste draak uit de popgeschiedenis, “I will always love you.” En natuurlijk, je weet dan dat je mensen tegen het zere been schopt, maar moet je dan je mening maar voor je houden? Moeilijk. Altijd je dwarse mening ventileren is ook niet handig, tenzij je initialen J.C. zijn. Misschien had hij het moeten laten bij dat het niet zijn favoriete nummer was. Dat zou Cruijff gedaan hebben, tenzij het voetbal betrof.

Aan de andere kant, Leo Blokhuis lichtte de draak wel toe. Hij hoorde perfectie zonder emotie. Linda en ik gaven hem een luid applaus. De versie van Dolly Parton is veel mooier. High five, we waren het eens. Gebeurt ook niet dagelijks, in de familie.

Natuurlijk, je kunt doorschieten in de emotie en de perfectie laten voor wat het is, maar wordt dan schrijver of dichter. Neem ook geen genoegen met de gulden middenweg maar neem de perfectie én de emotie. Tja, dan kom je al gauw bij Elvis uit. Maar goed, het is wel beter consessies te doen aan de perfectie, dan aan de emotie, als het muziek betreft. Wat dat betreft vind ik wel dat Leo gelijk heeft. Ik bedoel, ik zie liever een goede film op een slechte tv, dan andersom.

Ik heb geregeld geluisterd, was bij tijd en wijle enthousiast en ik heb zelfs een top 10 in de reacties verwerkt omdat Jolie er naar vroeg. Want ik hou best van muziek. Verstand heb ik er niet van, ik kan alleen horen wat ik mooi vind. Soms weet ik iets over een nummer of over een artiest, maar daar houdt het mee op. Muziek is anders dan sport, want mannen en vrouwen kunnen evengoed presteren. Toch stond er in mijn top 10 geen enkele vrouw. Dat slaat natuurlijk nergens op. Dat wordt alleen maar veroorzaakt doordat zangers of bands stoerder zijn om in je persoonlijke top 10 op te nemen. Want muziek heeft alles met stoer te maken. Kijk maar eens in de kast bij de echte muziekliefhebber; allemaal mannelijke muziek. Benny Neyman, Heino, Vader Abraham, noem het maar op.

Ik zelf heb “What’s the story, morning glory” van Oasis ooit gekocht. Uitsluitend om twee redenen. 1 Wonderwall. 2. Dat doet het wel goed in de cd-kast, Oasis. De muziekliefhebber koopt ook nooit een ‘best of’ album, maar een nieuw album met daarop één goed nummer en voor de rest cd-vulling. Vervolgens vindt de muziekliefhebber de cd-vulling beter dan die éne hit die erop staat, want als je de hit het beste vindt, verraad je dat je geen kenner bent. Goed, deze fase ben ik reeds voorbij en hoef hier niet meer op te letten.

Volgt nu mijn niet stoere top 10, bestaande uit allemaal stoere vrouwen.

10. Nobody’s wife – Anouk.
9. Aretha Franklin – Save a little prayer
8. Chi Coltrane – Go like Eliah
7. Sinead ‘o Connor – Troy
6. Kate Bush – Hounds of love
5. France Gall – Ella Elle l’a
4. Ilse de Lange – Puzzle me
3. Adele – Rolling in the deep
2. Carly Simon – You’re so vain
1. Alanis Morisette – Hands clean

Tijdens het schrijven op mijn weblog heb ik nooit muziek aan. Zelfs geen Elvis. Het drijft mijn logische gedachten uit elkaar. Het zorgt dat ik niet onthoud wat mijn volgende zin zal zijn. Nu maak ik een uitzondering. De top 2000 op de pc is op de achtergrond te horen. Heel hinderlijk. Die top 2000 is sowieso erg hinderlijk. Hoe enthousiast ik vroeger ook was, de magie is er voor mij totaal vanaf. Dat begon toen Coldplay met Clocks in de top 10 doordrong. Geweldig nummer hoor, daar niet van, maar top 10 van de beste 2000 nummers ooit gemaakt? Ik vond dat een nummer dan toch al wel op z’n minst 20 jaar moest bestaan. Om in de top tien te komen moest de band toch minimaal één bandlid hebben gehad die een onnatuurlijke dood gestorven is. Liefst twee.

Achteraf heb ik ongelijk. Coldplay in de top 10 is nog prima te behappen vergeleken bij wat er nu allemaal de lijst ingefietst is. Daarnet hoorde ik Guus Meeuwis met Armen Open. Ik had er nooit van gehoord en ik vind het ook helemaal niks. Ik kan me in de verste verte niet voorstellen dat je uit alle nummers die ooit gemaakt zijn, Armen Open van Guus Meeuwis nomineert. Dat is hetzelfde als de Golf kiezen als mooiste auto ontwerp ooit, dat kan ook niet. Of kan dat wel, omdat het nu eenmaal het best verkochte ontwerp is?

Het is één van de mooiste liedjes die er zijn, als je het mij vraagt, en twee geweldenaren mochten tegen elkaar “battelen”. Guy, zwaar favoriet en Ben, ook briljant. Ben maakt één klein missertje, en Guy maakt er twee, maar wat een geweld. Tweestemmig zo mooi dat Nick en Simon moeten vrezen. Ondanks dat Guy de missertjes maakte, wint Guy en valt Ben af. Jammer, maar we hadden al een Ben.

Toch ben ik het er niet mee eens, al is Guy ook bij mij licht favoriet. Want ondanks dat Guy won moest hij daarna in de sing-off (herkansing) om zich te herstellen. Het commentaar van coach Van Velzen luidde dat hij in de sing-off moest omdat hij die foutjes maakte. Had dan Ben door laten gaan! Het stond voor mij al vast dat de andere twee kandidaten kansloos zouden zijn. En voor Roel van Velzen ook. Guy, met zijn mooie gelaatsuitdrukking en zijn al even mooie stem, we zien hem weer terug.

Het beeld loopt bij mij niet synchroon en er zit een vervelende reclame voor, maar bekijk de beste battle tot nu toe.
http://www.thevoiceofholland.com/video/guy-vs-ben/

Wat is gebeurd met de tijd waarin alles nog begrijpelijk leek? Of is het simpelweg een gevolg van mijn leeftijd en was de tijd waarin alles nog begrijpelijk leek ook al onbegrijpelijk voor een veertiger? Want wat is er bijvoorbeeld zo moelijk aan het maken van muziek? Is het echt zo dat alle combinaties van de acht noten gebruikt zijn en dat er daarom bijna geen fijn in het gehoor klinkende muziek meer wordt gemaakt?

Het zou toch een geweldig idee zijn om een programma op tv te brengen dat muziek uit de top-40 in omgekeerde volgorde van hitnotering uitzendt? Dat de betreffende artiest desnoods in het programma komt om het nummer uit te voeren? En dat dat dan gepresenteerd wordt door een eeuwig jong blijvende presentator met een glamourbril, scheve tanden en donkerblond half lang haar? Waarom is zo’n programma er niet? Vroeger, in de late jaren zeventig en begin jaren tachtig, keken wij Toppop terwijl mijn moeder het strijkijzer hanteerde. Zij kon dat, televisie kijken en strijken tegelijkertijd. Ik wil niet zeggen dat ik geen twee dingen tegelijkertijd kan, maar televisie kijken en strijken lukt niet. Strijken en pijn in mijn rug krijgen wel. Maar daar gaat het nu niet over.
Er waren herkenbare artiesten die hun plaatje ten gehore brachten. De meesten konden zingen, want dat was in die tijd nog een vereiste. Bijna allemaal hadden ze een hitje wat je mee kon neuriën, want zo ging dat toen. Soms werd een notering overgeslagen die je eigenlijk wel had willen zien, en soms werd iets vertoond wat je eigenlijk wel had willen missen. Maar meestal was het een gestage spanningsopbouw naar de nummer 1.

Tja, zo is het niet meer. Ik zou Beyonce niet herkennen als ik haar op straat tegen kwam. Maar het feit dat ik haar naam ken, zegt mij dat ze wereldberoemd moet zijn. Ik zou geen nummer van haar kunnen opnoemen. Wanneer heeft zich de overgang van leuke niks-aan-de-hand-muziek naar het in-willekeurige-volgorde-zetten-van-noten zich eigenlijk voltrokken? Wie heeft besloten dat harmonieus zingende, blij kijkende en gelijkmatig dansende disconegers niet meer cool waren? Waarom zitten we opgescheept met muziek die niet na te zingen is? Waarom kun je aan muziek horen uit welke tijd het komt?

Ik gooi er nog maar even een echte ouderwetse Toppopklassieker tegenaan. Misschien kent u het wel. Misschien bent u het wel met me eens. En zo niet, ook goed. http://www.youtube.com/watch?v=JFI96L0F5Fc&feature=related