Categorie: Muziek

Wat is gebeurd met de tijd waarin alles nog begrijpelijk leek? Of is het simpelweg een gevolg van mijn leeftijd en was de tijd waarin alles nog begrijpelijk leek ook al onbegrijpelijk voor een veertiger? Want wat is er bijvoorbeeld zo moelijk aan het maken van muziek? Is het echt zo dat alle combinaties van de acht noten gebruikt zijn en dat er daarom bijna geen fijn in het gehoor klinkende muziek meer wordt gemaakt?

Het zou toch een geweldig idee zijn om een programma op tv te brengen dat muziek uit de top-40 in omgekeerde volgorde van hitnotering uitzendt? Dat de betreffende artiest desnoods in het programma komt om het nummer uit te voeren? En dat dat dan gepresenteerd wordt door een eeuwig jong blijvende presentator met een glamourbril, scheve tanden en donkerblond half lang haar? Waarom is zo’n programma er niet? Vroeger, in de late jaren zeventig en begin jaren tachtig, keken wij Toppop terwijl mijn moeder het strijkijzer hanteerde. Zij kon dat, televisie kijken en strijken tegelijkertijd. Ik wil niet zeggen dat ik geen twee dingen tegelijkertijd kan, maar televisie kijken en strijken lukt niet. Strijken en pijn in mijn rug krijgen wel. Maar daar gaat het nu niet over.
Er waren herkenbare artiesten die hun plaatje ten gehore brachten. De meesten konden zingen, want dat was in die tijd nog een vereiste. Bijna allemaal hadden ze een hitje wat je mee kon neuriën, want zo ging dat toen. Soms werd een notering overgeslagen die je eigenlijk wel had willen zien, en soms werd iets vertoond wat je eigenlijk wel had willen missen. Maar meestal was het een gestage spanningsopbouw naar de nummer 1.

Tja, zo is het niet meer. Ik zou Beyonce niet herkennen als ik haar op straat tegen kwam. Maar het feit dat ik haar naam ken, zegt mij dat ze wereldberoemd moet zijn. Ik zou geen nummer van haar kunnen opnoemen. Wanneer heeft zich de overgang van leuke niks-aan-de-hand-muziek naar het in-willekeurige-volgorde-zetten-van-noten zich eigenlijk voltrokken? Wie heeft besloten dat harmonieus zingende, blij kijkende en gelijkmatig dansende disconegers niet meer cool waren? Waarom zitten we opgescheept met muziek die niet na te zingen is? Waarom kun je aan muziek horen uit welke tijd het komt?

Ik gooi er nog maar even een echte ouderwetse Toppopklassieker tegenaan. Misschien kent u het wel. Misschien bent u het wel met me eens. En zo niet, ook goed. http://www.youtube.com/watch?v=JFI96L0F5Fc&feature=related

Nederland heeft naar het schijnt één van de beste orkesten ter wereld, te weten het concertgebouworkest. Nu vind ik het al gauw goed, maar het lijkt me toch iets om niet te achteloos mee om te gaan. Wat mij als leek het meeste bezighoudt is de functie van de dirigent. Goed, hij bepaalt, maar dat de maat zwaaien, is dat nu echt nodig, vraag ik me wel eens af? Gaat de harmonie echt de mist in als hij dat niet meer zou doen? En waarom begint een dirigent al te zwaaien en zet het orkest pas een paar tellen later in? Een band heeft toch ook geen dirigent en die weten toch ook leuke deuntjes te produceren?

Op de basisschool kregen wij zangles van het schoolhoofd. Die kwam ook altijd de maat zwaaien. Ik begreep echt niet waarop je dan moest letten en zong gewoon met de rest mee. Over zingen gesproken, mij lijkt het eigenlijk wel geweldig om bij een koor te gaan. Dan zing je en de massa zorgt er wel voor dat het ook nog klinkt. En koren klinken al gauw goed, dus echt iets voor mij. Hoor eens hoe dit koor klinkt bijvoorbeeld. Goed, dit zijn te weinig zangers om niet bij uit de toon te vallen, maar een koor van een mannetje of veertig, dat zou toch moeten kunnen. En anders kan ik toch wat bijgeluidjes maken? Hoe moeilijk kan het zijn.

Er zijn vele soorten muziek, maar hoeveel precies, dat weet niemand. Je hebt hardrock, bluesrock, rock’n roll, symfonische rock, grungerock, glamrock, punkrock, little rock, en diedrock. Die laatste verzin ik zelf en betekent “dertien in een dozijnrock.” Diedrock wordt veel gespeeld door onbekende bandjes die trachten door te breken en klinkt neutraal. Of door bands die hun cd vol moeten krijgen. Het is niet vals, maar ook niet mooi. Ik hou er niet van. Verder is er R&B maar daar schijnt alles onder te vallen wat je niet kwijt kunt. Vroeger was R&B nog herkenbaar, nu niet meer. Dan zijn er ook nog vijftig metaalsoorten waarvan ik me afvraag of er iemand is die twee metalnummers die hij voor het eerst hoort in de juiste categorie weet te plaatsen. Misschien wel, maar mij lukt het niet. Het is al net als met de categorieën van logjes, ook lastig te plaatsen. Soms valt een logje in verschillende categorieën, maar ik vind dat er één hoofdcategorie moet zijn. Met muziek onderscheid ik maar twee soorten: mooie muziek en lelijke muziek. Mooie muziek klinkt goed in het gehoor, en lelijke muziek wil je zo snel mogelijk uitzetten.

Een mooie stem is een voordeel, maar ook als je amper een stem hebt, kun je mooie liedjes ten gehore brengen. Dan zul je het op gevoel moeten doen. Sommige mensen hebben een hele mooie stem én kunnen hun gevoel erin leggen. Als dat gebeurt heb je mooie muziek van de buitencategorie. En als je mooie muziek in de buitencategorie hebt gevonden, dan vraag ik me af of er ook nog mensen zijn die het onder lelijke muziek zouden scharen. http://www.youtube.com/watch?v=tZoaHg7-VJY

Wij zaten vandaag in de auto op weg naar Slagharen. Vrijkaartjes, dus dan moet je. Door de speakers klonk Elvis en ik deed op dat moment het geluid van vier omdraaiende stoelen na. Uiteraard doelde ik op The Voice of Holland. “Goedenavond, wat is je naam?” “Elvis Aaron Presley, meneer.” Linda was het met mij eens. Voor mij een aangename verrassing. Meestal kraakt ze hem gelijk af, maar nu zei ze dat je niet van Elvis hoeft te houden om te begrijpen dat hij die stoelen in no time om zou krijgen.

De sfeer die dan ontstaat. Als dank legde ik mijn hand op haar bovenbeen. Zo reden we verder. Daarna kwam Andrea Bocelli met “Time to say goodbye”. Een favoriet nummer van Linda. Waarop ik op mijn beurt mijn bewondering voor het nummer liet blijken, door het wat harder te zetten en wat superlatieven voor Andrea de lucht in te gooien. We probeerden van het lied te genieten, ware het niet dat onze twee kinderen achterin geen vijf tellen hun kop kunnen houden. Dus dat was jammer. Daarna waren een overvol pretpark en twee kinderen die nergens in wilden, genoeg om onze eensgezindheid de kop in te drukken. Jammer, want het is een hemels nummer.

Ik was vanmiddag alleen thuis en aan de schoonmaak gezet. De rest was ergens aan het feesten zodat ik niet gestoord kon worden bij het zwoegen. De bovenverdieping was voor mij. Ik zocht op de radio een zender die bleef hangen, ook als ik er bij weg liep, en waar tevens fatsoenlijke muziek werd gedraaid. Ik viel midden in ‘Never marry a railroadman’, een van Linda’s favorieten, en ik vind het ook niet onaardig. Dus ik ging aan de schoonmaak en ik zong: ‘have you been broken hearted once or twice…lalalala…his lies.’ Toen het nummer afgelopen was een onheilspellende stilte. En toen een galmende stem: ‘en het volgende plaatie plaatie plaatie is voor Gerrit de stropdaschauffeur..eur..eur.’ En toen kwam Nico Haak. Honkie tonkie pianisie op je sinaasappelkissie speel maar verder, alsmaar verder…
Ik had op de plaatselijke piraat afgestemd. De gek wisselde zijn plaatjes af met AC/DC om vervolgens weer ‘trouw niet voor je veertig bent’ ten gehore te brengen. ‘Da’kan van harte underschrieb’n,’ grapte de grapjas.

Nou ja, ik heb me er best mee vermaakt. Het noemen van de sponsoren is ook een hoogtepunt. Dit programma wordt gesponsord door kalverbedrijf Van Putten. En door hoogwerkerbedrijf Huis in ’t veld. Hoog niveau, lage prijzen. Tevens wordt dit programma gesponsord door klusbedrijf Ton Overmars, voor al uw kutklussen. Hij ging verder met een plaatje waarop de zanger zong dat hij hoopte dat minirokjes weer in de mode zouden komen. Onbegrijpelijk dat ik dat niet in de top 2000 voorbij heb horen komen.

Ach, nu ik toch niet bezig ben met loggen, wilde ik de andere artiest uit TVOH van gisteren ook even onder de aandacht brengen. Want deze steekt wél boven de amateurs uit. Zou zonder twijfel winnen. En zo hoort het natuurlijk ook. Prachtig nummer weer van een artieste, wier concert ik nog eens moet bezoeken.

Puzzle me

Nu we het toch over geweldige dingen hebben; het is iemand weer eens gelukt om muziek te maken zoals ze het maakten in de roemruchte jaren '50. Hoor toch eens dat slaperige ritme, die trilling in die stem, en dat timbre. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar gisteren trad ze op in TVOH en ik dacht eerst dat het een grapje was. Dat ze een flater sloeg tussen amateurs van The Voice. Maar hoe vaker ik het hoor, hoe meer ik denk: dit had Elvis zeker gewaardeerd. Ik zal hem binnenkort weer eens bellen.

• 81 Zoek me bij elkaar en je mag er even over doen.
• 82 Ineens begreep hij waarom het roofdier huilde
• 83 Zij zet haar boomhut te koop.
• 84 Broer van Phil die jou, meisje nog nooit ontmoet heeft.
• 85 Het interesseerde hen niks dat er storm kwam
• 86 Hij was al vroeg opgewonden door het natuurverschijnsel
• 87 Logische levensles verteld in een compositie
• 88 Klinkt als een klein vogeltje dat niet zonder je kan.
• 89 Relaxte, verlichte muzieksoort
• 90 Wereldzoon die een mooie vrouw (niet) ziet

Omdat er toch geen bal te doen is op internet dacht ik: ik gooi er nog even een ouderwetse muzikale cryptogram tegenaan.

71	Ook jij kan in New York Gabriël horen.
72	De juiste eenvoudige kleur
73	Als ik jou was zou ik genezen zijn
74	Liefde, lente, rock, en de snelste manier om aan de andere kant te komen.
75	Wow Mack, ik heb dubbele tranen.
76	Het koudbloedige en pigmentloze dier gaat wederom een eenzame weg.
77	AWD vrouw die een passionele conclusie trekt
78	Voor de dood niet bang in zijn blauwe schelp.
79	Jou zoenen is het enige doel in mijn leven.
80	Er staat heel veel spanning op, vrouw.

De foto heeft er verder niks mee te maken, maar die moest ik ook nog even kwijt.

Voor me reden de motoren wiens berijders geen idee hadden van wat ik doormaakte, op dat moment in mijn auto. Als ik in het buitenland ben,  zet ik vaak de radio aan om de taal een beetje vertrouwder te laten klinken. Zo ook die vrijdagmiddag, het was dan zonnig, dan weer bewolkt en op de radio werd in het Duits aangekondigd dat het liedje "Honey" van Bobby Goldsboro auf ihren weg war. 

Honey van Bobby Goldsboro, ik heb het honderd keer gehoord toen ik als kind achter in de auto zat. Mijn ouders hadden drie cassettebandjes in de auto die ik mijn hele jeugd lang, elke rit weer gehoord heb. En ik had mij geen betere ouders kunnen wensen maar verstand van muziek, nee dat hadden ze niet. Het is mij dan ook een raadsel van wie ik mijn muzikale deskundigheid heb geërfd. "Afternoon delight" van The Starlight Vocal band, dat was er ook zo eentje die op één van de bandjes stond. En "Soley Soley" van Middle of the road en "Vincent" van Don Mclean.

Maar Honey, het is een enorm kutlied maar ik kon er niks aan doen, achter mijn zonnebril kreeg ik vochtige ogen. Er komt een puppy in voor, en op een gegeven moment gaat honey dood en ik zat weer achterin de auto. Het was weer even 1976 en zorgen waren er niet. Het klonk zo vertrouwd dat ik wegdroomde en instinctief achter de motoren aanreed. Ik was opgelucht toen het nummer afgelopen was en ik weer achter het stuur plaats kon nemen.