Categorie: Mack maakt zich zorgen

Net op de dag dat ik de koptekst van dit weblog (eenzijdige berichtgeving vanaf een zolderkamer) veranderde omdat ik nooit meer op zolder zit, zit ik nu geheel toevallig weer op zolder. Die is weer enigszins bewoonbaar na een paar uur opruimen. Het nadeel van beneden schrijven is dat de televisie aanstaat, en de televisie stoort mijn gedachten. Ik kan niet meer aangeven welke het vorige logje is dat ik op zolder heb geschreven, maar ik heb wel het gevoel dat het beter gaat als het stil is. Ik had tijdens het maken van mijn huiswerk al stilte nodig, en op mijn werk heb ik dat nog steeds. Dus regelmatig loop ik te tieren dat mensen eens wat minder hard moeten telefoneren of discussiëren. Of dat ze het gesprek eens wat moeten inkorten, want negen van de tien keer rekken ze het, zeggen ze vijf keer hetzelfde om het maar op een gesprek te laten lijken.

In elk geval, nu zijn de rapen dus gaar, staat er in het Frans. Er staat worteltjes, maar dat is de uitdrukking.  Op het Koreaanse schiereiland, daar zijn de rapen gaar. Noord-Korea dreigt met een kernoorlog als Amerika besluit tot militair ingrijpen naar aanleiding van nucleaire proeven van Noord-Korea. Ik ben geen groot strateeg, maar Noord-Korea kan alleen proberen de vloot van Amerika te treffen, of een kernbom op Zuid-Korea gooien, dat er ook weer niks aan kan doen. Amerika wil versneld een anti-raketschild plaatsen in Zuid-Korea, waar China dan weer boos om is omdat dan ook de raketten van China uitgeschakeld kunnen worden. Als China slaat, wordt het boos als je de slag afweert? Sommige dingen vallen eenmaal niet te begrijpen. Het zijn Chinezen, Koreanen, Japanners, Russen en Amerikanen die een conflict hebben. En als de situatie uit de hand dreigt te lopen, dan mag je toch rustig zeggen dat de rapen gaar zijn?

 

Morgen ga ik naar België, met de auto, dus geen angsten, dank u. Een poosje terug toen ik deze auto kocht, schreef ik hier dat het de op een na snelste auto was die ik ooit had, ik moet dat nu waarschijnlijk gaan bijstellen, hij is de snelste. Hij is gechipt en heeft nu geen 180 maar 210-220 pk. Ik rij er gemiddeld 1 op 16 mee, met een beheerste rijstijl. De auto heeft vierwielbesturing, wat een zeldzaamheid is in autoland. Maar wat ook terug is van weggeweest is een hoogtemeter. Mijn eerste leaseauto had een hoogtemeter en ik verheugde me destijds op de reis naar Frankrijk, maar vlak voor die tijd moest van de leasemaatschappij de auto omgeruild worden voor een auto zonder hoogtemeter. Heel de vakantie naar de Filistijnen! Nu de onverwachte comeback van de hoogtemeter.

Hoe het gaat weet ik niet precies, want de auto geeft niet altijd op hetzelfde punt dezelfde hoogte aan. Het mag voor mij de pret niet drukken, de wetenschap heeft zich erover gebogen, en die heeft gezorgd dat ik van dit gemak -nutteloze gadget- voorzien ben. Ik zet trouwens toch steeds vaker vraagtekens bij de wetenschap. Niet dat ik twijfel aan hun wetenschap, maar wel aan wat het ons nu helemaal brengt. Als we niet uitkijken worden we straks 130 met een ellenlang en doodsaai einde van een jaar of vijftig. Wie zit daar nu op te wachten? Scheidsrechters worden vervangen door techniek, en geen scheidsrechterlijke dwaling, waardoor je als fan toch het verlies van je club kunt rechtvaardigen, komt straks nog voor. Is dat nu wat we willen? Een perfecte wereld?

Volgens Robbert Dijkgraaf is het te laat om het tij te keren en neemt de techniek het al langzaam over van de mens. Computers gaan zelf denken en uitvinden. Op lange termijn overleeft de mens niet, maar zal de techniek -robots, computers- overleven en zich steeds verder ontwikkelen. Totaal zinloos, dat wel, en wij mensen zullen door de techniek herinnerd worden als de hulpmiddelen die haar in het zadel hielp. Misschien dat ze een van ons bewaart voor in het museum.

Dijkgraaf praatte erover alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Terwijl bij mij alle alarmbellen rinkelen. Moeten de veiligheidsdiensten zich hier niet eens op richten, op dit ware gevaar voor de mensheid? Moeten we wetenschappers die aan kunstmatige intelligentie werken niet onmiddellijk omscholen? Dat ze gaan werken aan een onschuldige atoombom of zoiets? Het lijkt een grapje, maar volgens Dijkgraaf is het hier bittere ernst. Mijn auto laat zien dat hij gevaarlijk is, hij is felblauw, heeft dikke uitlaten, grote velgen, maar deze tak van wetenschap wordt gezien als een engel, maar is de duivel in vermomming.

Ik heb een klein, acuut probleem. Ik laat het van mij afglijden, en waar ik normaal kleine acute problemen op FB zet, doe ik dat nu niet, omdat het niet grappig is en het mij raakt. En natuurlijk ga ik gelijk krijgen van het meerendeel, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat ik ermee geconfronteerd wordt.

Er werkt hier een zeer intelligente en goed op de hoogte van het nieuws zijnde jongeman, met een iets te rechtse kijk op het leven naar mijn smaak. Hij stemt geen PVV omdat die een te links programma hebben, is wat hij zegt. Maar zojuist kwam het onderwerp op de hongersnood in Afrika, en het enige wat hij zegt is dat ze zelf oorlog maken, dat ze meer vruchtbaar land hebben dan wij, en er zelf zo’n zootje van maken, dus dat wij ze niet moeten blijven helpen. In de komende tien jaar komen er zo’n half miljard mensen in Afrika bij, en als daar ook maar één procent van hier naartoe komt, hebben wij een dik probleem. Ik zei: “dat is nog steeds geen reden om die mensen niet te helpen.” Hij voerde aan dat hij niks met die mensen te maken had, en dat hij ze geen kwaad deed, dus het was niet zijn schuld.

Gadverdamme! Dat is wat ik zeg. Heb al vaker discussies met hem gevoerd die licht uit de hand liepen, en nu kapte ik het op tijd af, maar gadverdamme, wat een zwarte ziel. Al gelooft hij niet in zielen. Gelovigen zijn sowieso gek, zegt hij. Geen ruimte voor een andere mening, want meningen zijn niet gelijk aan elkaar. Die van hem is superieur. Ik heb wel eens de vergelijking met de nazi’s gemaakt naar hem, toen bood hij de volgende dag zijn excuses aan. Hij had niet het woord superieur mogen gebruiken, maar beter. Onze cultuur was beter, niet superieur. Het is langzaam in onze cultuur geslopen. Er is geen oplossing voor, ik kan het alleen van mij af laten glijden, naar buiten kijken, zien dat de zon schijnt, en weten dat het meerendeel niet zo is.

 

Om zijn gebrek aan populariteit te doen keren, heeft Trump een aanslag nodig. Het is triest, maar waar. Omdat die aanslagen niet op bestelling plaatsvinden, heeft Trump zijn eigen geheime diensten maar ingeschakeld om er eentje te plegen. De plaats? Zweden. Het tijdstip? Vrijdagavond.

Probleem is dat hij zijn eigen geheime diensten niet meer onder controle heeft, en die de aanslag niet hebben uitgevoerd, zónder Trump daarover in te lichten. En ja, daar sta je dan als president van de Verenigde Staten op je persconferentie met foute info. Sta je eerst nog de pers te beschuldigen van verzonnen nieuws, krijg je dit.

Ondertussen is Zweden naarstig op zoek naar de aanslag, waarvan ze nu nog denken dat ze er een grapje over kunnen maken, omdat het de zoveelste blunder is van Trump, maar feit is dat ze net ontsnapt zijn aan een enorme ramp.

Pure speculatie natuurlijk, ik zou op deze bewering zelfs geen geld durven zetten omdat ik denk dat hij niet waar is, maar het was wel het eerste wat in mij opkwam. En zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten, dus volgens het spreekwoord  zou ik zelf tot zo’n complot in staat zijn. Ik doe tenslotte ook alles voor populairiteit. En voor geld.

Maar een advies aan Trump durf ik wel te geven. Zo’n Louis van Gaal-achtige act, past een president van de VS niet. Je kunt er een keertje de Championsleague mee winnen, maar da’s toch andere koek. Ik blijf het fascinerend vinden om te zien hoe het Trump nu al gelukt is te zorgen dat wij onze defensieuitgaven gaan vergroten. Tenminste, dat heb ik al in verschillende verkiezingsprogramma’s voorbij zien komen. En dan snapt de man toch goed hoe groot de invloed van de Amerikaanse president is.

 

 

Ineens dreigt van alle kanten gevaar. Artikel 5 van de Navo waardoor wij ons altijd lieten geruststellen is ineens niet meer die vanzelfsprekende grote broer die ons beschermde. Wij rekenden altijd op hem en etterden vrolijk voort, we werden immers beschermd. Maar de grote broer is ziekjes, en dus bleek de boze buurjongen ineens een gevaar waar we geen rekening mee hadden gehouden.

Terroristen, Russen, Turken, iedereen heeft het ineens op ons voorzien, en wij zijn weerloos. Ineens moeten hals over kop de defensieuitgaven omhoog. Je zult zien dat er zometeen stemmen opgaan om de dienstplicht weer in te voeren. We moeten ineens samenwerken met Duitsers want van Engelsen kunnen we niet meer op aan, net als van de Fransen die wellicht massaal op Le Pen stemmen, en we de enige bondgenoot met kernwapens kwijtraken. We worden een steeds makkelijkere prooi.

Uiterst vervelend allemaal. Hadden we nu toch maar niet zo’n grote mond gehad. Hadden we Poetin en Erdogan nu maar niet steeds belachelijk gemaakt. Want hoe moeten we ons nu redden, nu de vanzelfsprekende steun is weggevallen? Ik zeg, gedeisd houden. Hopen dat Poetin ons niet wil hebben. Goed om ons te realiseren dat we kansloos zijn, als de Amerikanen niet meer meedoen. Dat wisten we overigens al, dat hadden we al een keer meegemaakt. Maar we waren het vergeten. Dus voordat we allemaal uit de EU willen en willen bezuinigen op defensieuitgaven, is het misschien goed om ons te realiseren dat we onze grote broer nodig hebben. Of dat we in elk geval te klein zijn om het alleen te kunnen.

Op mijn werk gebeuren grappige dingen, je kunt ze tenminste op een grappige manier vertellen. Maar eigenlijk zijn ze diep triest. Zo liepen wij ons maanden druk te maken over vier mensen die eruit moesten, gevechten met de OR, mailtjes over en weer, en wij wachtten in spanning af. Eindelijk wisten we wie het waren, en al vrij snel daarna is afscheid van de betreffende mensen genomen, na jaren van trouwe arbeid.

We zijn nog geen drie weken verder of we krijgen doodleuk een mailtje dat er 10% van het personeelsbestand uit moet. En we weten niet wie. En eigenlijk lopen we wat verdwaasd rond. Net aan het bijkomen van de heisa om de eerste vier, en nu dit. “Kan dit zomaar,” denken wij dan, maar ja het kan. In andere landen zijn ze al geinformeerd en opgedonderd, bij ons duurt het i.v.m. lokale wetten wat langer.

Dus ja, zo heb je een vaste baan, en zo heb je hem niet. Ontslag op economische gronden, heet het dan. Ikzelf denk de dans te ontspringen, maar daar gaat het even niet om. Ik loop al een jaar inefficient te zijn op mijn werk, dus als ze slim zijn gooien ze mij eruit. Maar dat zien wel dan wel. In elk geval, als je er nu niet bij zit, kun je opgelucht ademhalen. Een weekje. Want dan kan het zomaar zijn dat er ineens 20% uit moet. Het is de waan van de dag, aan de overkant van de plas. Ze willen ons kwijt. We gaan eraan.

Nu we een paar jaar onderweg zijn in onze strijd tegen de opwarming van de aarde, wil ik graag rendement van mijn investeringen zien. We tanken al jaren Euro loodvrij, we gebruiken geen gloeilampen meer, ons afval wordt gescheiden, er liggen zonnepanelen op de daken en we stappen over op zuinige of hybride auto’s. Dat heeft allemaal niks met geldelijk voordeel te maken, dat is onze milieubewuste instelling.

Eerlijk gezegd verwacht ik wel een beetje dankbaarheid terug van de aarde. Een laagje sneeuw van 5 cm in plaats van 1. Een paar dagen vorst achter elkaar, zodat de er gesproken gaat worden over het bij elkaar roepen van de rayonhoofden. Dan heb ik het nog niet eens over het daadwerkelijk bijeenroepen van de club, maar slechts dat we erover kunnen praten. De Noordpool die weer een stukje aangroeit. Of niet verder smelt op z’n minst. Dat we weten dat we op de goede weg zijn. Dat de sneeuw de discussies verstomt,  zich uitspreidt over stad en land, en daarmee de lelijkheid bedekt en de geluiden dempt. Dat je kunt lopen over bevroren plassen en over knisperende sneeuw, en dat je daarbij droge en warme voeten weet te houden.

Vannacht was dan dat laagje van 1 cm sneeuw gevallen. De eerste idioten stonden het om zeven uur al weg te scheppen. Ik haat dat. Volgens mij zijn dat dezelfde eikels die altijd de auto pakken, te lang onder de hete douche staan, gif spuiten, en geen ruk geven om het lot van de ijsbeer, en hopen dat het weer snel zomer wordt zodat de barbecue aankan. Dat de aarde keihard moge terugslaan.

 

Een jaar of vijf geleden volgde ik de opleiding fiscaal adviseur. Met goed gevolg, dat ook nog waardoor ik de titel FA mocht voeren. Niet dat ik dat ooit gedaan heb. Sterker nog, ik heb die opleiding voor Jan met de korte lul gevolgd, want ik ging weg bij het administratiekantoor waar de opleiding goed van pas kwam. In mijn nieuwe functie was het niet echt handig, daar bleef het bij fiscale algemeenheden.

Door een overname van het bedrijf waar ik werkte had mijn nieuwe functie nog minder raakvlak met belastingen, en inmiddels ben ik gewoon weer een leek. Ik kwam er tenminste net achter dat er zoiets bestaat als tariefsaanpassing aftrek kosten eigen woning. En dat baart mij toch enigszins zorgen. Ik onderhoud mijn kennis niet en dat is natuurlijk jammer. Nu ben ik weer gevraagd voor een andere functie die nog minder raakvlakken met belastingen heeft. Ook met mijn opleidingen en ervaring. Maar ja, ik was opgevallen omdat ik een bepaald trucje goed kon, en nu zitten we in de fase dat er onderzocht wordt of ik in een ander team kan komen werken. Een meer sales ondersteunende rol dan een finance rol, die hier toch zo goed als uitgespeeld was. Ik bedoel, een boekhouder zonder controle is geen boekhouder. Misschien moest ik het gewoon maar eens wagen.

Het is tenslotte zo dat het nooit zo loopt als dat je gepland had. Dat heb ik nu gezien bij de belastingopleiding. Als ik het geweten had, zou ik niet twee jaar lang vier avonden in de week hebben zitten zwoegen. Maar aan de andere dan hadden we nu dan ook geen blogwet gehad. Niet dat veel mensen zich er nog aan houden, maar dat komt natuurlijk omdat ik er ook geen controle meer op uitoefen. Ik had rijk kunnen worden van de dwangsommen inmiddels. Het zijn er nog maar enkelen die aan de blogwet 2011 voldoen. Die mensen moeten we dan ook koesteren. Ze hebben iets te vertellen en zijn bereid het met de wereld te delen. Sommigen doen dat min of meer anoniem, zoals ik, en anderen doen dat met hun echte naam, die ik hier uit privacyoverwegingen niet zal noemen. Het is anders dan Twitter, waar het gaat om kortstondige roem, ook wel populisme genaamd. Hier gaat het om eeuwige roem. Tenminste, als er geen Sanoma-achtige drama’s gaan plaatsvinden met WordPress. Want daar is geen bestand tegen bestand.

Ik heb de laatste tijd nog al eens woorden met diverse mensen.  Mensen die het niet eens zijn met het feit dat je je mening geeft, want in mijn geval gaat het daar steevast om. Nu dring ik mijn mening zelden op, tenzij er aanleiding is om hem te spuien, bijvoorbeeld als een ander zijn mening geeft.

Het probleem met mijn mening is dat ik hem zelf niet al te serieus neem. Ik ben nergens echt van overtuigd, en van zaken die niet vaststaan al helemaal niet. Die laat ik dus liever in het midden. Of open, is een beter woord. Zodat er nog ruimte is voor een ander. Ik heb dat kennelijk ooit zo geleerd, en ik probeer nooit iets keihard kapot te redeneren. Tenzij het iets is wat tegen mijn eerste of tweede natuur ingaat. Dan moet je denken aan bijvoorbeeld kernwaarden in het leven die door erfelijk materiaal van ouder op kind overgaan, of die je simpelweg hanteert omdat je ze gezien hebt bij mensen die je bewonderde. Of omdat je gevoel je dat zo ingeeft, of wat de reden ook mag zijn.

Dat kapot redeneren, daar hebben steeds meer mensen last van. Het is altijd de zelfbenoemde intellectuele elite die dat doet, en die kennelijk niet goed met de weelde van een behoorlijke intelligentie om kan gaan. Ze kunnen een ander niet in z’n waarde laten, en kunnen het niet laten door middel van een verbetering de aandacht op zichzelf te vestigen. Het wordt dan vooral negatieve aandacht, want degene die kapot geredeneerd wordt zit daar niet op te wachten. En terecht, want tenzij je leraar of ouder bent, dient het vaak niet meer dan ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Ik ben bang dat Wikipedia ondanks haar goede intenties medeschuldig is aan de toename het kapot redeneren, omdat men nu toegang heeft tot informatie die men niet begrijpen kan.

Men verwart de eigen politieke boodschap nogal eens met een wetenschappelijk feit. Soms vraag ik mijzelf wel eens af of de Wikileken wel geïnteresseerd zijn in de waarheid als kritiek hun mening niet ondersteunt. Want pas door kritische vragen te beantwoorden kom je er dichterbij. Een mens in Nederland lijkt niet meer vrij om zijn mening te geven. Nogal snel wordt men door de Wikileek tot facist bestempeld, terwijl je daar vijftien jaar geleden echt veel meer moeite voor moest doen.

Overigens vind ik Wikipedia echt prima. Ik ben zelf ook een Wikileek en heb zelfs een gift naar ze gedaan. Heel prettig dat je snel kunt iets kunt opzoeken. Maar het maakt je nog geen deskundige, en al helemaal geen alwetende, en daarom alleen al zou je je plaats moeten weten in een discussie. Maar meer nog omdat discussiëren leuk is en het doel niet het halen van het gelijk is, maar het horen hoe een ander erover denkt. Bovendien neemt niemand iets aan van iemand die kapot redeneert. Maar misschien is het beter als we elkaar in het geval van een meningsverschil weer uitdagen tot een duel. De uitgedaagde mag de wapens kiezen. En wie wint, die had gelijk.