Categorie: Mack maakt zich zorgen

Tijdens dodenherdenking voel ik nederigheid. Waar je je de rest van het jaar een grote jongen voelt, die onverschillig kan doen, grapjes kan maken en het gevoel kan hebben dat je boven het gepeupel staat, wordt er hier iemand terug op z’n plaats gezet door een veteraan die krom gezeten in zijn rolstoel met een laatste krachtsinspanning zijn gevallen maten salueert na de kranslegging. Waar Koning en Koningin traditiegetrouw op social media worden afgezeken, en de strijdkrachten belachelijk worden gemaakt door toetsenbordsoldaten, zie je hier ineens hun functie. Zij symboliseren het land dat het ooit kennelijk waard was om zoveel offers voor te brengen, en ze nemen ons mee naar vroegere tijden, toen Koning, God en vaderland nog enig ontzag inboezemden.

Nu leven we in de vrijheid waar toen voor gestreden moest worden en dan vraag ik me wel eens af, hmm….waar is het besef gebleven? Wat is het allemaal nog waard nu Koning, God en vaderland zijn vervangen door John de Mol, wetenschap en een plek waar je selfies kunt oploaden? Ik vraag me dat serieus wel eens af. Vlak na dodenherdenking kwam op tv de grote Gordon en Dino show, de wetenschap lukt het steeds meer mensen steeds langer in leven te houden, waardoor het leven gemiddeld steeds minder waard wordt, en al die mensen hebben een podium waarop ze ongevraagd gaan staan en lege zalen trekken. Niemand zit nog in het publiek.

Gisteren scheelde het niet veel of ik had heel die dodenherdenking belachelijk gemaakt op Facebook. Na het zoveelste moedertje dat op Facebook liet zien (tussen twee statussen over wijn drinken door) dat ze tranen in haar ogen kreeg van dodenherdenking, schreef ik: “Ook wij zijn twee minuten stil tijdens dodenherdenking. Like dit als je voor dodenherdenking bent, deel dit als je tegen de nazi’s bent. ” Maar nee, dat ging me toch te ver.

Helaas heb ik geen kaartje kunnen bemachtigen voor de Snollebollekes vanavond in Arnhem. Ik zag al steeds borden met de mededeling dat er extra drukte werd verwacht in verband met een evenement. Wat dat dan wel niet voor een evenement mocht wezen, vroeg ik me af. Ik kwam er diezelfde avond nog achter.

Ik zocht het op op internet, want als je tegenwoordig een vol Gelredome trekt, moet je van goede huize komen. Waarschijnlijk een wereldband met hoog gekwalificeerde muzikanten. Of een openluchtmusical. Een theater voor schone kunsten. Een ode aan drs.P! Ah nee, ik wist het al, een afvaardiging van het Forum voor Democratie, die trekken veel volk de laatste tijd.

Niets van dit alles. Ik haakte onlangs al af voor de Vrienden van Amstel live, ik was bang dat ik het niet zou begrijpen. Een treetje daarboven staan de Toppers, maar onbedreigd bovenaan aan de muzikale ladder staan de Snollebollekes.

Ik begreep van een fan dat het ze eigenlijk niet om de muziek ging, maar om het feestje. Ik had het kunnen weten. Staan die Snollebollekes hun uiterste best te doen om hun jarenlang getrainde muzikale en literaire vaardigheden aan het publiek te uiten, komen zij weer om er een feestje van te maken. Een belediging voor deze muzikanten als je het mij vraagt! Mij rest niets anders dan de cd van ze te kopen voor in mijn auto. Ik weet zo iets tenminste op waarde te schatten.

 

Ik hoorde vandaag van iemand die niet internetbankierde. Ik vroeg haar hoe ze dat deed. Nou, gewoon, met overschrijvingskaarten en een envelop op de bus. Ik wist niet dat het nog bestond. Ik internetbankier ook niet, maar dat komt omdat ik het allemaal heb uitbesteed. Of eigenlijk is het me uit handen genomen. Eigenlijk mag ik niet aan het geld komen, daar komt het op neer. Toen ik mevrouw Mack leerde kennen gebruikte ik ook nog overschrijvingskaarten.

Op mijn werk heb ik het natuurlijk wel gedaan, en tegenwoordig doe ik iets in de penningmeesterlarij, dus ik moet weer aan de bak. Mijn standpunt is altijd, als iedereen het kan, hoef ik het niet te leren. Even goed was het een mooie tijd vroeger, toen alles nog overzichtelijk was. Ik hoorde vandaag het nummer van Stan Ridgway, Camouflage voorbij komen. De radio was ook zo overzichtelijk. Commerciele zenders waren er nog niet, dus stemde je al gauw af op Hilversum 3, toen radio 3, nu NPO 3FM. Er was een weekprogrammering, in plaats van een dagprogrammering. Op vrijdag was het top 40 dag. Ik zag laatst een exemplaar van de top 40, zo’n papieren ding uit 1982, en vrijwel alle nummers kende ik nog. Als ik er eentje van vijf jaar geleden, zouden ze nog bestaan, te zien krijgen, dan mag ik blij zijn als ik er drie ken.

Ik wil maar zeggen, het was allemaal zo slecht niet zonder internet. Goed, ik zou niet weten wat ik nog moest doen zonder, zo leeg is mijn leven inmiddels, maar ik heb het toch zeker 25 jaar zonder gekund. En wat het nu precies toevoegt, ik heb geen idee. Nou ja, dit dan, dit voegt iets toe. Maar waar ik ooit dacht dat het leuk zou zijn om contacten van vroeger te onderhouden, is het me inmiddels wel duidelijk dat die contacten niet voor niets zijn gestopt. Soms, als je net een nieuw oud contact hebt, lijkt het leuk, maar na een tijdje blijkt meestal dat ze ergens een andere afslag hebben genomen.

Nu we internet kennen, kunnen we niet meer terug. In ruil voor apathisch surfen en klikken, heeft de overheid volledige controle over de onderdanen gekregen.

 

Ik werd gisteren de website van het forum voor democratie opgetrokken. Het redelijke alternatief voor de PVV. Nou, dat redelijke kun je gevoegelijk weg laten. Het is exact hetzelfde, maar dan overgoten met een intellectuele saus. Zo is men er daar van overtuigd dat de opwarming van de aarde een hoax is, bedoeld om mensen bang te maken, net zoals ze ons bang maakten met God en Sinterklaas. Hoogleraren werden erbij gehaald om het gelijk te ondersteunen en als je het niet zag, dan was je een dom slachtoffer.

Co2 is een hoax, alles is een hoax. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik ook sceptisch ben. Dat de mens de temperatuur van de aarde zou regelen met een thermostaatknop vind ik ook je reinste flauwekul. En ik laat me al helemaal geen schuldgevoel aanpraten alsof ik persoonlijk verantwoordelijk zou zijn. Er zijn simpelweg te veel mensen op de aarde, en dat veroorzaakt ellende. Maar dat is een gegeven waar we niks aan kunnen doen. Maar als je bij mij de opwarming van de aarde ontkent, dan ben je aan het verkeerde adres. Dat gaat me te ver. Je mag er van mij allerlei complottheorieën op na houden, maar we moeten wel kunnen terugvallen op waarheden waar iedereen het over eens is. En die meet je met cijfers, en die vallen in alle redelijkheid niet te ontkennen. Natuurlijk, het kan een complot zijn van de overheid die alle thermometers op afstand manipuleert, maar dan kan het ook zijn dat u dit logje momenteel helemaal niet op aarde leest. Dat u hartstikke dood bent, in de hel zit en voor straf mijn blog moet lezen.

Ik bedoel maar, je moet ergens vanuit kunnen gaan. Van het redelijke, van het gezonde verstand. Als dat niet meer kan ben je hopeloos verloren. En als je dus zegt dat de opwarming een leugen is, dan doe je niet meer mee aan een constructieve discussie. Dan sta je buitenspel en hoef je ook niet meer serieus genomen te worden. Want we moeten verder met z’n allen en dat lukt niet met mensen die kloten met cijfers.

Nog niet zo heel lang geleden was ik nog een kind. Laten we zeggen, gisteren nog. Morgen word ik 49. Vijftig bijna. Een onderwijzer van de basisschool, die is 54 geworden. Dat was een hele leeftijd. Hij droeg een beige jas en een gele helm voor op zijn brommer. Hij was echt een oude kerel. En nu ben ik daar bijna. Het is onvoorstelbaar. Kleine Mack, in wiens hoofd het nog dagelijks de jaren zeventig is, is bijna vijftig.

Ik moet ooit aan iemand gevraag hebben, als we later vijftig zijn, zullen we dan nog steeds om deze grappen moeten lachen? En nu ben ik het bijna, en ja, ik moet er nog steeds om lachen. En ik moet ook wel om deze leeftijd lachen. Dat het zover heeft kunnen komen! Gelukkig bedenken ze tegenwoordig mooie leuzen, zoals dat vijftig het nieuwe dertig zou zijn. Mwah. Ik kleed me nog in spijkerbroek en poloshirt, maar dat is het enige wapenfeit dat de lading van deze leus dekt. Vroeger was het zo dat als je volwassen werd, je dezelfde kleren aantrok als alle mannen van alle leeftijden. Een overhemd, een stropdas en een jasje, en je kamde je haar met een scheiding op links. En de rest van je leven hield je dat vol. Maar daar hield het op. Een dertiger was toen ook een stuk fitter dan een vijftiger nu. Hij gedroeg zich volwassener, ik wat minder.

Inmiddels is het morgen en ben ik 49. Ik hoor vuurwerk buiten. Het moet voor mij zijn. Voor wie anders op 22 september? Het zou natuurlijk ook kunnen zijn dat er mensen zijn die vuurwerk afsteken omdat de herfst begint. De dag waarop de dag en de nacht even lang duren. Ze zijn er gek genoeg voor tegenwoordig, om overal een drama of een feest van te maken. Kwam er van de zomer al een tegen die een midzomernachtsfeestje had, omdat het de langste dag was. Kijk, als je nu een Zweed bent, dan snap ik dat. Maar hier? Drukdoenerij. Daar wel over ja. Maar waar was men toen ze hier ineens de pensioenleeftijd verhoogden van 59 naar 67? Nergens! Te druk met domme feestjes. Meelullen met de overheid, dat het pensioenstelsel net langer houdbaar was en in slaap gesust worden. We hadden verdorie ten strijde moeten trekken! Bella Ciao!

Ik keek een programma van omroep Max af. Ik kom tenslotte steeds dichterbij de doelgroep, en geestelijk ben ik er al. Het ging over pensioenen. Wat kun je daar nog over vertellen? Dat er een paar dingen niet kloppen. Dat er gezegd wordt dat mensen steeds ouder worden en daarom langer moeten doorwerken. Op zich klopt dat, maar de redenering is niet dat het daarom noodzakelijk is, maar omdat het daarom redelijk is. Een arts merkte op dat we nu 85 in plaats van 83 worden doordat we twee nieuwe hartkleppen krijgen en 10 pillen per dag. En dat het ook niet waar is dat mensen langer fit blijven. Het schijnt alleen te gelden voor een select groepje rijken, die later alleen nog maar doen waar ze zin in hebben. De meerderheid is minder fit. Ze roken, lijden aan obesitas, stress, depressies en andere geestesziekten.
De pensioensector is een sector waar 20.000 mensen in werkzaam zijn, en waar in de top flink wordt verdiend. Als je politicus bent geweest en je hebt niet al te kritische vragen gesteld over de salarissen van de topbestuurders is dat een pré als je zelf een bestuursfunctie wilt. Verder zit er momenteel 1300 miljard in de pot, terwijl dat tien jaar geleden nog de helft was. En toch gaat het niet best met de pensioenfondsen. Dat valt te lezen in de brieven die ze u schrijven. Hun berekeningen schijnen ook niet altijd te kloppen, maar hé, wie kan dat controleren?

Het wordt natuurlijk steeds lastiger om de pensioenleeftijd werkend te halen. Word je niet voor die tijd als overbodig aan de kant gezet, dan wordt het werk en de stress in veel gevallen te zwaar. Zelf zie ik het gevaar dat ik me steeds meer gedeisd moet houden. Als je jong bent heb je niets te vrezen, voor je huidige werkgever staan er tien anderen klaar. Dus laat ze het heen en weer krijgen. Maar zo na je vijftigste, als je niet heel erg carrière hebt gemaakt, dan wordt het toch een beetje meebuigen met allerlei eikels. En dat moet je dan nog 18 jaar vol zien te houden. Want voor jou tien anderen. Het is een val die je al mijlen van te voren ziet liggen, maar je kunt hem niet ontwijken.

Nou ja, had ik ook maar schofterig veel moeten verdienen en mijn eigen pensioen bv-tje moeten oprichten. Nu is het afwachten. Pensioen was een goed idee. Als je er van gebruik kon maken tussen 1970 en 2000. Degenen daarvoor en daarna, pech gehad.

Ik lees net over paarden en de kou. Er staan hier drie paarden die een inloopstal hebben, en de stal is eigenlijk niet groot genoeg voor drie. Het past wel, maar meestal staan ze er met z’n tweeën. Volgens de eigenaar regelen ze het allemaal zelf. Er is echter één oud paard bij dat de bejaarde leeftijd van 33 heeft bereikt. Dat paard is ingevallen, dun en zijn vacht ziet er ook niet meer zo mooi uit. Ik zet de oude knol ’s ochtends apart in een wei, waar speciaal voer voor hem klaar staat. De andere twee moeten het doen met hooi. Nu lees ik net dat hooi veruit het beste is voor een paard als het koud is, omdat de vertering van hooi gepaard gaat met enorme warmteontwikkeling in het paardenlichaam. Nu krijgt de oude ook wel hooi, maar hij lijkt zich toch meer tegoed te doen aan het speciale voer en de penen. Ik hoop maar dat hij vaak in de stal gaat staan. Ook in de stal vriest het gewoon, maar misschien net iets minder dan buiten. Er schijnt nogal iets te moeten gebeuren voordat een paard het koud krijgt. Dat zal dan wel. Er zit een enorm verschil tussen hoe een paard zich warm weet te houden en hoe een mens dat kan. Een mens is hulpeloos bij kou. Het zijn zijn grote hersenen die zorgen dat een mens het overleeft. In mijn geval zijn het de hersenen van een ander. Van degene die de c.v. heeft uitgevonden, om precies te zijn. Een paard daarentegen, perfect aangepast aan de winter! Met een tochtvrije en waterdichte wintervacht, een lichaam dat weinig warmte verliest en een andere bloedsamenstelling zodat hij sneller kan opwarmen dan wij. En dan is hij nog maar een paard, niet eens een poolvos. Heb ik ook nog kippen in de schuur zitten, die schijnen er ook goed tegen te kunnen. En dan zijn het nog maar gewone kippen, want tegen de diepvrieskip kan zelfs geen poolvos op. Maar koud, dat is het. Stervenskoud.

Ik zit net even in mijn bloggeschiedenis te kijken, en het blijkt dat ik al ruim 3400 logjes heb geschreven. Volgens mij als je die allemaal achter elkaar zet, heb je een dik boek. Dat moet wel. Het probleem is dat het geen samenhangend verhaal is, dus ik kan geen roman op mijn naam zetten. Of ik moet er bruggetjes tussen proberen te bouwen en doe het gewoon af als een Tarantino verhaal. En dan sta ik voortaan op 1, net als Pulp Fiction.

Er zal wel meer voor nodig zijn, dus over tot de orde van de late avond. Ik vroeg mij af of het leven er beter op wordt met het vorderen der jaren en ik kan daar geen eenduidig antwoord op geven. Het was vroeger wel eenvoudiger, en naar mijn mening is eenvoud goed. Er was meer zwart en wit en er was meer ja of nee. Zo vraag ik me af of het in het jaar 2200 nog een beetje leuk zal zijn hier op aarde. We zullen ons vervoeren in zelfrijdende auto’s, en we hebben een chip ingeplant gekregen waarop al onze gegevens staan, zodat we niets meer mee hoeven te nemen. We zullen altijd van iedereen weten waar hij is, en we zullen nog beseffen hoe zinloos alles is. Werken doen we niet meer, want robots hebben alles overgenomen. We worden erg oud, wel 200 jaar, en we vervelen ons kapot want de fantasie doet het niet meer. Meisjes en jongens zijn er niet meer, alles is genderneutraal, en wee je gebeente als je het waagt om bij de geboorte van een kind te vermelden van welk geslacht het is. Televisie is iets van lang geleden, en alle grappen zijn ook wel verteld. Het verlangen naar een allesvernietigende waterstofbom wordt steeds groter.

En uiteindelijk zal er ook een waterstofbom ontploffen. Al was het de zon maar, maar daar zullen we wat langer op moeten wachten. We zitten nu precies in de overgangsfase van toen het leven nog spannend en onvoorspelbaar was, naar een tijd van dodelijk saai en voorspelbaar. Zo zie ik het. Het gaat er met de voortgang van de techniek niet beter op worden. Het evenwicht tussen wat de wetenschap ons moest brengen om het leven beter te maken, en wat het ons verder nog gaat brengen om ons leven zinlozer te maken, is bereikt. Hierna komen alleen nog maar nutteloze uitvindingen die alleen de wetenschap zelf dienen, en niet meer de mens. 3424 was dit. Om vrolijk de week mee te beginnen.

Ik voelde me vandaag een klein beetje blij. Voel me al een poosje niet meer blij, wat vooral wordt veroorzaakt door mijn werkgever. Waarom ik er nog zit begrijp ik zelf soms niet, er was elke keer wel weer een reden om te blijven of om niet weg te gaan. Dat lijkt hetzelfde, maar is het niet. Deze werkgever belde me twee weken terug met de mededeling dat we het pand zouden moeten verlaten, en dat ik naar Utrecht zou moeten. Over een week van nu. Verder niks. Zoek het maar uit.

Ik had geen zin in Utrecht en vroeg me af of ik ook in Nijmegen terecht zou kunnen. Daar staat ook een kantoor. Ik maakte gisteren een afspraak en ben eens kennis gaan maken. Ondanks dat de werkgever daar ook zijn verwoestende werk heeft gedaan en het personeelsbestand net als bij ons gehalveerd is, kreeg je toch nog de indruk van een bedrijf. Bij ons loopt iedereen er wat verloren bij en wordt er niks meer geregeld. Maar daar hielden ze stand en was er nog HR, BHV, OR en ik kreeg een rondleiding. En ik kreeg te horen dat ik welkom was en dat ik niet naar Utrecht moest gaan. En ze hadden hier de beste broodjeszaak van het land. Alsof ze me binnen wilden halen.

Ik reed terug over een filevrije weg, een waterig zonnetje scheen, en ik belde een inmiddels ex-collega die daar ook gewerkt heeft. Ook zij was enthousiast over mijn keuze. Dat past echt veel beter bij jou, was haar commentaar. Ik voelde me weer een beetje blij. Maar deze werkgever hangt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Onvoorspelbaar als een haai.

Door het programma kunststof op de radio, weet ik zo af en toe nog eens iets van cultuur. Bijvoorbeeld wie Franca Treur is. Een schrijfster met een interessant verhaal. Of wie Kees Hulst is, een acteur met een interessant verhaal. Vanavond kwamen ze allebei op tv, en ik dacht, ik kijk weer eens tv.

Niet dat ik nooit tv kijk, dat is onzin, maar het staat altijd wel leuk, zeggen dat je nooit tv kijkt. Hoewel ik vaak wel met enige trots kan zeggen dat ik driekwart van de BN’ers niet ken. En dat is volkomen terecht. Soms zoek ik zo’n Dave Roelvink op om te kijken waar de zoon van een derderangs zanger nu bekend van is.

Cultuur dus, ik was het echt van plan. Blijkt er een of andere domme zombieserie op netflix weer te zijn aangevangen. En vroeg mevrouw Mack of ze het mocht aanzetten. Ze had nog wel gezorgd dat de hond een paar dagen logeren is, zodat er even wat druk van mijn schouders wordt afgehaald. (ik ben de momenteel enige die hem uit kan laten, het beest is sterk en wil veel andere honden te lijf.) Dus ik kon niet weigeren. Bovendien heb ik gisteren de hele dag sport zitten kijken. Dus nu staat-ie weer aan, die serie die honderduizenden in de ban houdt met gorgelende geluiden van zombies met een open luchtpijp. Vroeger keek ik zomergasten, eerlijk waar.