Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

In het kader van de Wet voorkoming witwaspraktijken en financiering terrorisme (WWFT) zocht ik op in welke gevallen wij als financieel dienstverlener verplicht zijn melding te maken van verdachte transacties. Nou, best wel snel. Dat wil zeggen bij een vermoeden van witwassen of financiering terrorisme of bij een kastransactie van € 15.000 of meer. Vooral dat laatste ergerde mij want ik ben nu eenmaal een meester in het zich ergeren aan denkbeeldige situaties. Want stel dat ik een auto van € 20.000 wil betalen met legaal contant geld, dan wordt onderzocht hoe ik aan dat geld kom, áls het mij al lukt want een dealer wil dat contante geld vaak niet aannemen. Als ik een miljoen op de bank heb en ik wil het opnemen, in een koffer stoppen en ermee naar de Bahama's vliegen, gewoon omdat ik dat leuk vind, dan moet het wel heel gek gaan wil ik niet in een donkere gevangenis belanden. Irritant? Heel irritant!

Stel nu dat ik in de auto met mijn hand aan mijn oor ga zitten, op zodanige wijze dat het net lijkt of ik niet handsfree zit te bellen, en een agent ziet dat, dan krijg ik een bekeuring. Zelfs als ik geen telefoon bij me heb. Als ik met een leeg bierblikje achter het stuur zit en een agent ziet me, dan word ik aan de kant gezet en moet ik hemel en aarde bewegen om te bewijzen dat ik niks illegaals deed. Waar maak je je nu weer druk om Mack? Nou gewoon. Ik wil vrij zijn in het kiezen van mijn hobby's en als ik als hobby heb om met een leeg bierblikje op het dashboard én een hand aan mijn oor én een koffer met een miljoen aan contanten naast me op de voorstoel de grens over te steken, dan zou dat niet mogen. Dat we hier in een vrij land leven is een vuile communistische leugen.

En dan nog eens wat. Ik ben het gebemoei en het gecontroleer van en door de overheid zat. Had ik het gisteren nog over de DDR, vandaag trek ik al de conclusie dat we er niet meer zo heel erg ver vandaan zijn. Minority report, daar gaat het heen als het aan een blonde politicus ligt. Doemscenario's met mensen met geimplanteerde chips dringen zich aan mij op. Of nog erger, snelheidsregistratieapparatuur in je auto! Aaargghhh! Dat je wel harder dan de maximumsnelheid kunt rijden maar dat bij thuiskomst gelijk de bekeuring al is afgeschreven van je rekening. Nee, ik hou niet van communisme. Natuurlijk, je hebt altijd mensen die dooddoen: "Nou, als je niks te verbergen hebt, wat maakt het dan uit?" Zweepslagen moesten ze hebben! Het moet zijn: als ik niks te verbergen heb, hoeft er ook niemand te zoeken!

Het kost wat tijd, die afdwalende gedachten, maar goed. Fluitend ging ik weer verder met mijn werk. Hoe gaat het met u, eigenlijk?

Het is vandaag 20 jaar geleden dat de Berlijnse muur viel en eerlijk gezegd weet ik niet meer waar ik toen was, maar waarschijnlijk thuis. Er was een herdenkingsprogramma dat bijgewoond werd door o.a. Gorbatsjov en Walesa. Op televisie lieten ze beelden zien van 20 jaar geleden. Geen feestende menigte maar een menigte die enorm blij was. Ja, ze vierden wel feest natuurlijk maar ik zag geen alcohol. Tenminste niet aan de oostkant. Nee, het waren oprecht blije mensen en op één of andere manier zag het er anders uit dan wanneer er in Nederland een feestende menigte op straat is. Want dan schaam je je dood. Ten eerste is de reden voor het feest volslagen onbelangrijk en ten tweede wil ieder individu de debielste van het hele stel zijn.

Maar die DDR van toen, die interesseert me. Hoe het leven was destijds achter de muur en het ijzeren gordijn. Het land met het hoogste percentage geheim agenten t.o.v de totale bevolking. Wij mogen ons gelukkig prijzen in Nederland te zijn geboren en opgegroeid maar de keerzijde is wel dat het hier zelden ergens over gaat.

Er heeft zich bij ons inmiddels één persoon gemeld die gebruik wil maken van de inkeerregeling. De inkeerregeling is bedoeld om zwartspaarders de kans te geven tot inkeer te komen en hun buitenlands vermogen alsnog op te geven aan de fiscus en er zonder boetes vanaf te komen. Wees er snel bij want deze aanbieding is alleen nog dit jaar geldig. Volgend jaar betaalt u al 15% boete. De naam inkeerregeling is natuurlijk leuk verzonnen, maar er wordt natuurlijk helemaal niemand bekeerd. 'Hete-voetenregeling' zou beter zijn, gezien het tempo waarin momenteel verdragen met andere landen worden gesloten om inzicht te krijgen in de saldi van zwartspaarders.

Nu heeft zich iemand gemeld bij de belastingdienst waarvan de identiteit niet bekend wordt gemaakt. Deze persoon heeft de belastingdienst in ruil voor een paar procent van de uiteindelijke opbrengst voorzien van een lijst met honderden namen van mogelijke zwartspaarders in het buitenland. Het tipgeld van de barmhartige Antilliaan kan oplopen tot enkele honderdduizenden euro's. De opbrengst voor de schatkist kan oplopen tot enkele tientallen miljoenen. Mijn vrouw vond dat ik tégen dit soort praktijken moest zijn. Nu worden ook mijn maatschappelijke standpunten al voor me bepaald. Maar natuurlijk heeft ze wel gelijk. Ik hou niet van dit soort NSB praktijken. Het is ten eerste stiekem, ten tweede is het onrechtmatig verkregen bewijs, ten derde creëer je zo een mafia-achtig klimaat waarin niet iedereen gelijk wordt behandeld, en ten vierde verzint de belastingdienst het hele verhaal om de grond onder de voeten van zwartspaarders nog heter te maken dan hij al is.

Het Net, waar ik al mijn plaatjes onderbreng en waarmee ik een haat-gevangenis verhouding heb, moest zonodig opgaan in KPN. Daardoor werk(t)en al mijn links niet meer. Nee, u merkt totaal niets van deze overgang. Nee echt niet! Nou ja. Ik heb drie maanden webloghistorie hersteld, maar hier wordt je toch even niet goed van zeg! Tevens heb ik geen idee of ik ooit nog nieuwe plaatjes kan plaatsen dus misschien wordt het voortaan alleen nog kale platte tekst hier.
KPN is in 1989 veranderd van naam, daarvoor heette het PTT, dus ik denk dat als ik klaar ben met herstellen van meer dan vijf jaar archief van mack.web-log.nl, dat er dan een hematiet (hier stond hotemetoot maar de spellingscontrole maakte er dit van) bij dat bedrijf besluit dat het tijd is voor een naamswijziging. Maar mochten ze die naamswijziging binnenkort aankondigen dan stel ik voor dat wij allen aandelen KPN opkopen en massaal tegen de aangekondigde naamsverandering stemmen. Want wat is nu belangrijker? Een nieuwe naam voor zo'n flutmultionational of dat al mijn plaatjes hier gewoon zichtbaar blijven tot in lengte van dagen?

Je rolt ook van het ene probleem in het andere in dit land. Waren er een jaar of 20 geleden, in de tijd van Hanja Maij-Weggen nog 1500 verkeersdoden per jaar, nu is dat getal ongeveer gehalveerd. De airbagindustrie en de politiek strijden nog met elkaar over op wiens conto deze prestatie mag worden bijgeschreven. Kamiel Eurlings wil het aantal verkeersdoden zelfs terugdringen naar nul per jaar! Mooi, heel mooi, maar gelijk treedt het principe van de een zijn dood is de ander zijn brood in werking. Want ik zag net een bemoeial 51 spotje waarin werd medegedeeld dat er te weinig donoren zijn. Wat willen ze nu in hemelsnaam!? Donoren en domoren scheelt maar één letter.

Ik ben overigens nog steeds geen donor en tot nu toe heeft niemand daar nadeel van ondervonden. Nee, natuurlijk wil ik niet dat er een kind sterft dat gered had kunnen worden door mijn organen te transplanteren. Of een vader wiens gezin vurig hoopt dat hij weer beter wordt. Maar wil ik ook dat er een egoïstische patser met een grote bek gered wordt met mijn organen? Ben ik zelf egoïstisch omdat ik geen codicil heb? Moet ik er maar niet bij nadenken en me inschrijven als donor? Gewoon blind volgen en doen wat de overheid je vraagt? Heb ik trouwens recht op een donororgaan als ik er één nodig heb terwijl ik zelf geen codicil heb? Of gaat dan iemand die wel een codicil heeft voor? Ja, lijkt me logisch. Of toch niet? Als het nu een kettingrokende, als een tempelier zuipende, patat oorlog vretende oplichter met een codicil is, gaat hij dan nog steeds voor? Ja tuurlijk! Gelijke rechten voor iedereen! Alleen niet voor iemand zonder codicil. Nee, dat gaat natuurlijk te ver.

Is een mens zonder donorcodicil eigenlijk een slechter mens dan iemand die er wél een heeft? Weet u? Ik weet het gewoon niet. Ik denk dat ze mijn organen er maar uit moeten halen mocht ik ooit met een hoogst illegale snelheid tegen een boom tot stilstand komen. God verhoede dat het gebeurt, al was het maar voor mijn directe nabestaanden, maar dit logje moet dan maar mijn codicil zijn. Oké, mijn bruikbare organen mogen eruit gehaald worden (na mijn overlijden en mét verdoving) mits de ontvanger een kind of een aardig mens is dat opstaat voor ouderen in de bus. Dan neem ik wel het risico dat je het na je dood ook nog merkt als ze je opensnijden of dat je boven te horen krijgt: "waarom heb jij je organen eigenlijk niet bij je, mijn zoon?"

Kent u Rob van Someren? Die DJ van Veronica met het programma Somertijd? Die vond ik in het begin best leuk, vooral zijn lach werkte aanstekelijk. De man is chronisch vrolijk en ik denk dat zelfs als hij erachter komt dat-ie ongeneeslijk ziek is, dat-ie zich nog steeds kapot lacht. Best knap. Inmiddels vind ik zijn programma niet meer leuk. Ik ben ouder en chagrijniger en dus erger ik me aan hinderlijk gelach om flauwe grappen van jezelf.

Nou ja, ik neem de schuld van de ontstane vervreemding geheel op me. Tot gisterenavond dan! Wat blijkt? In zijn vrije tijd is R. van Someren opsporingsbevoegd politieman en werkt hij bij het verkeershandhavingsteam van de politie Amsterdam. Ik wist niet wat ik zag/hoorde! Ik keek op de kalender of het soms 1 april was, maar nee, het was 27 oktober en dit werd serieus gebracht. Ik zat te wachten op de grap maar die kwam maar niet. Het is echt! Van Someren is een flitser. Een lasergunschieter! Een bekeuring uitschrijver! Ik kan me toch veel bijbaantjes indenken zeg, maar overloper, dat doe je toch niet? En ook tijdens het politiewerk was die chronische grijns niet van z'n bekwerk af te timmeren. Ik zou waarschijnlijk ook lachen als ik parttime het 20-voudige verdiende van mijn fulltime zwoegende collega's, daar niet van, maar die Van Someren maakte me weer op pijnlijke manier duidelijk hoe het ook al weer werkt met de wet in Nederland. Je bent niet overgeleverd aan de wet en de wet is niet voor iedereen gelijk. Nee, je bent overgeleverd aan het humeur en het inlevingsvermogen van de agent. Van Someren geeft iemand op zijn verjaardag geen bekeuring. (tenzij het een hele ernstige overtreding betreft.) En als je een beetje goeie smoes weet, krijg je ook geen bekeuring. Bijvoorbeeld, je belt niet handsfree in je auto en je wordt betrapt, dan begin je te huilen en je zegt tegen de agent dat je tante net is overleden en hoppakee, rijdt u maar door hoor! Ja, dat is natuurlijk niet Van Someren's schuld, en eigenlijk wist ik ook wel dat het zo werkte, maar ik was het allang weer vergeten.

Waar is potverdorie Geert Wilders nu je hem nodig hebt? Normaal weet hij altijd precies wat te doen tegen ongewenste bedreigingen, maar nu ons land overspoeld dreigt te worden door piepkleine immigranten uit Mexico hoor ik helemaal niks! Wat moeten we doen, Geert? Wat is de oplossing tegen een onzichtbare kindermoordenaar? Waarom roep je niet dat het allemaal een verzinsel is van de pharmaceutische industrie omdat ze anders dreigen te blijven zitten met een miljard kilo antigif? Want dan kan ik weer rustig slapen, Geert.

Nee, ik vind het maar niks, die berichten in de krant. Nu weer een zestienjarig meisje dat het loodje heeft gelegd. Als het niet in de krant stond, dan was er niks aan de hand geweest. Nu wel, nu staan we op de rand van de ondergang. Alsof de Duitsers op het punt staan ons land te bezetten. De Maya's voorspelden het al, het einde der tijden in 2012. Nou ja, bijna goed. Er is één ding wat mij altijd helpt als ik een angstdroom heb. Ik stop met rennen, neem een vechthouding aan en schreeuw tegen de monsters dat ze weg moeten gaan. Negen van de tien keer bieden ze dan hun excuses aan en zeggen me dat ze het zo niet bedoeld hadden.

Als mijn leven een boek zou zijn, zou een steeds terugkerend thema zijn: de strijd tussen authentiek en plastic. Net na mijn twintigste ontdekte ik dat sommige emoties of principes van mensen helemaal niet echt waren. Daarvoor waren mijn emoties soms ook niet echt. Het herkennen van plastic emoties of nepprincipes is het makkelijkst, al kan ik die herkenning moeilijk uitleggen. Maar het ermee omgaan, dat is een ander verhaal. Het is zoeken naar een evenwicht. Een volledig zuiver en principieel mens (bijvoorbeeld Jezus) houdt in deze maatschappij geen stand en is gedwongen tot een leven aan de onderkant. Wil je succesvol zijn, of tenminste voor succesvol willen worden aangezien, dan zul je af en toe een oogje dicht moeten knijpen, een princiepetje laten varen of misschien wel eens iemand een ietsiepietsie oplichten. En daar is niks mis mee hoor, het hele dierenrijk zit vol met beesten die zich anders voordoen dan ze zijn; het is een overlevingsstrategie. Ik vind principes altijd erg mooi, maar ze kunnen ook heel dom zijn. Maar zelfs dan heb ik nog steeds meer respect voor je dan iemand met principes die zich er niet aan houdt de eerste de beste keer dat het hem niet uitkomt. Ik ben nog steeds Rooms-Katholiek. In het bedrijfsleven ben je gedwongen tot het verloochenen van principes anders maak je jezelf onmogelijk. Wie was het ook alweer die de volgende prachtige uitspraak op zijn naam heeft: mijn principes liggen zo hoog dat ik er in geval van nood onderdoor kan?

Ik zal dus mijn Hans en mijn Tammar proberen bij te brengen dat je principes hoog in het vaandel moet hebben, mits je je dat op dat moment kunt veroorloven. Zo niet, verkondig dan je principes niet. Eigen belang is niet alleen eigen belang. Je moet ook voor jezelf zorgen om voor anderen te kunnen zorgen. Maar een principe is pas een principe als je bereid bent er iets prettigs voor op te offeren. Anders is het niks. Plastic. Als ik dus een mailtje krijg van een (middel)groot bedrijf en er staat onder: please consider the environment before printing this e-mail, dan weet ik dat de afzender werkt voor een bedrijf waarvan het management rondrijdt in dikke 8-cilinders, die graag heel veel gas geven en zo hun dikke benzinedampen het milieu in blazen. Eventueel hebben ze er nog een excuus-Prius bij. Ik vind het allemaal niet erg hoor, ik hou van dikke 8-cilinders, maar het zou iemand zo sieren als hij gewoon toegaf dat hij best vegetariër wil zijn, maar niet tijdens het eten.

Twee jaar geleden was ik bij een klant om hen wat uit te leggen over het gebruik van een boekhoudpakket. Gelijk met mij was daar een vertegenwoordigster van een zonnebrillenfabriek om de nieuwste collectie te slijten. Het feit dat ik het nu nog weet moet haast betekenen dat ze bij de tien mooiste vrouwen van Nederland behoort. Ze had een zomerjurkje aan, blote voeten in open schoenen en halflang, krullend, donkerblond haar. Echt een aangename verschijning. Nu hoor ik zelf bij de twintig mooiste mannen van Nederland maar dit was toch nét een maatje te veel voor mij. Bovendien heb ik de mooiste vrouw van Gelderland al, en ben ik daar trouwens helemaal niet gevoelig voor. Denk ik.

Hoe dan ook, vandaag komt mij ter ore dat een andere klant, een jonge vrijgezelle ondernemer die nog bij zijn ouders woont, een nogal hoge inkoop had. En zijn voorraad was nog hoger. Wat bleek er aan de hand? Hij krijgt regelmatig bezoek van de betreffende mevrouw en kan haar niet weerstaan! Dozen vol met zonnebrillen staan er achter in z'n winkel. Honderden, misschien wel duizenden incourante zonnebrillen. Ik begrijp zo'n jongen. Ik zou daar op die leeftijd waarschijnlijk ook zijn ingetrapt. Nu niet meer. Nu trap ik alleen nog in Israëlische studenten. Maar wat maakt zo'n zonnebrillenfabrikant eigenlijk beter dan Dirk Scheringa? Het zijn precies dezelfde praktijken, alleen geldt voor incourante zonnebrillen geen depositogarantieregeling.

Mijn baas was vandaag afwezig en er kwamen tot twee maal toe klanten langs. Om wat spullen af te geven. Omdat de beste mensen zo'n end gereden hadden zette mijn collega ze neer op het kantoor van de baas en vroeg mij, waarnemend directeur, om er even bij te gaan zitten.
Ik keek haar wat wantrouwend aan maar ze was heel beslist. "Komop, opschieten!" zei ze. "Praat maar wat met ze." Ik protesteerde nog omdat ik iets anders te doen had, maar dat mocht niet baten.

Dus daar zat ik om te doen wat een man moet doen: praten over niks. En dat ging me verdomd goed af. De crisis in het algemeen, hoe het tot nu toe liep in de branche, wanneer de markt weer aantrok, of ze een andere auto moesten aanschaffen, en nog veel meer zaken waar ik niet het minste verstand van heb maar door het napraten van dingen die ik recent had opgevangen, accepteerden ze mij als specialist. Ik moest het alleen vol zien te houden tot ze hun koffie op hadden. Eentje deed daar een uur over. Maar het is gelukt. Ik kan het nu ook!