Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Veel mensen hebben hun uitvaart tot in de puntjes geregeld. Dat iedereen in het wit moet komen, dat er niet gerouwd mag worden maar dat het leven gevierd moet worden, champagne zal ploppen en de muziek staat reeds vast. Een soort laatste expressieve uitspatting. Nu ja.

Ik ben, zoals u waarschijnlijk wel weet, boekhouder. Ik woon in een rijtjeshuis. Ik heb een vrouw en twee kinderen en een denkbeeldige labrador. Ik draag simpele kleding en ik kijk graag naar Formule 1. Om deze droefenis te compenseren rij ik een Alfa Romeo. Verder, saaiheid ten top! Ik heb geen avontuurlijk leven, ik hou van onderbroekenlol en ga één keer per jaar op vakantie met de stationwagen. En ik blog graag, dat ook.
Daar past toch geen begrafenis bij waar over nagedacht is! Ik weet niet eens of ik begraven of gecremeerd wil worden. En al helemaal niet met champagne! Het is echt te belachelijk voor woorden. Weet u wat ik pas een eer zou vinden? Als iedereen jankt als ik dood ben. Maar ja, dat zie ik dan toch niet, net als dat ik de muziek niet hoor. Jammer van de bewierrook-mij-uitvaart. Stel nu eens dat ik 95 word! Dan lacht iedereen me toch postuum uit met m'n witte kist en m'n champagne? Stel je niet zo aan, ouwe grafzerk! Trouwens, de fik erin, ik moet weg!

Daarom dacht ik vanochtend in de auto: "ik ga u vanavond eens even de muziek laten horen die ik nu, du moment, snoeihard (op 17) de hele tijd repeat." Ik kan er geen genoeg van krijgen. Al jaren niet. Dit hele verhaal…een smoes om u het nummer te kunnen laten horen wat ik zo geweldig in elkaar vind zitten. Alles eraan klopt. Heeft u het woord "please" ooit zo smekend mooi gezongen horen worden? En hoor eens hoe Charlie erin komt met z'n trommelstokken! Zet 'm keihard! http://www.youtube.com/watch?v=-tRdBsnX4N4&feature=fvw

Ik lees net over een gezin waarvan de vrouw des huizes in verwachting is van haar negende kind. Negen! Ik zou er niet-aan-moeten-denken, negen. Geen haar op mijn hoofd. Al waren het vier Hansen en vijf Tammars, hier moet ik mijn christelijke plicht verzaken. Dit ontstijgt me, dit gaat net als de onmetelijkheid van het heelal mijn voorstellingsvermogen te boven. Waar laat je ze, hoe voed je ze, en waar betaal je ze van, dat zijn nog vragen die ik kan beantwoorden. Slaapzalen inrichten, elke dag gezonde Hollandse enorme pot, en kiezen of delen zouden daarop de antwoorden zijn.

Maar dan dit: vakanties? Op visite? Waar trek je je terug als je daar behoefte aan hebt? Privacy? Hoe krijg je ze allemaal in een Alfa Romeo? Hoe voorkom je dat je totaal gestoord wordt? En waarom hebben vrouwen die in den Heere zijn nooit hoofdpijn?

Soms kom ik tot de ontdekking dat ondanks dat we hier met z'n allen bevoorrecht zijn omdat we in zo'n prettig land wonen, waar ons het aan niks ontbreekt en waar van overheidswege goed voor ons wordt gezorgd, het toch af en toe voor kan komen dat ik een klein beetje, ietsiepietsie uit m'n humeur kan raken van de regeltjes en de naleving daarvan. Nee, ik moet zeggen, van de controle op de naleving daarvan.

Eerlijk gezegd was ik pisnijdig vandaag. Wat was er aan de hand? Twee jaar geleden kregen wij controle van een ambtenaar inzake het anti-rookbeleid. Mijn baas stoomt zware shag, even verderop zit er eentje sigaren te roken, gewoon met de deuren open zodat wij de deur van ons kantoor dicht moeten doen om niet in een hoestbui te schieten. En dat ruik je zelfs als je buiten staat. De ambtenaar zei destijds: "Nou, je kunt ruiken dat hier niet gerookt wordt. Prima, houden zo."
Vandaag, weer controle. Drie onbenul sterk! Mijn baas kreeg een telefoontje van beneden dat de controleurs er waren dus hij had even tijd om de asbakken op zijn kamer te verwijderen. Toen de controleurs kwamen vroegen ze: "Wordt hier gerookt?" Mijn baas: "Nee, alleen buiten." "Mogen we even in de kantoren kijken? Prima, houden zo."

Nou, geef die controleurs een uitkering ter hoogte van hun salaris en laat ze lekker in hun bed liggen de hele dag. Dat scheelt mij zoveel ergernis. Mijn baas doet alsof hij mijn ergernis niet ziet en steekt nog eens een lekker zwaar shaggie op tijdens het eten. Een ander probeert nog enigszins fatsoenlijk in de deuropening te gaan staan zodat je dubbel last hebt van de rokers. Rook en tocht.
Ik ben maar weer gaan werken. Onder protest deze keer.

Ik verlang een beetje terug naar de tijd dat de term 'talent' nog was voorbehouden aan jonge sporters, muzikanten of eventueel televisiepresentatoren. Waarom, ach waarom waait toch alles uit de wereld van glitter en glamour over naar bedrijfsleven en politiek? In het bedrijfsleven zitten nu eenmaal de glitter-en glamourlozen anders waren ze wel ergens op televisie opgedoken. Waarom wordt er niet meer gewoon gewerkt onder de bezielende leiding van een deskundige? Waarom is ons doel niet meer het verdienen van de kost maar is het invulling geven aan een carrière een doel op zich? Waarom bestaat er tegenwoordig politiek talent, fiscaal talent, journalistiek talent, en zit het bedrijfsleven te wachten op aanstormend jong talent? Ik haat dat soort talent! Irritant tuig is het. Wist u dat topmanagers tegenwoordig ook personal coaches hebben? Net als een topsporter? Want, redeneren de topmanagers, het is topsport wat we doen. "Nou", denk ik dan, "als je er een coach bij nodig hebt, heb je er geen talent voor, hoor!"

Ik zit te wachten op iemand met het talent om de wereld weer met beide benen op haar eigen grond te krijgen. Want anders is het wachten straks op vakbondsmasseurs, op de WK senior account-managing 2011 en op het televisieprogramma "bookkeeping-insite". En hebben we straks kapsters die uit vorm zijn. Of ambtenaren die afzien. Misschien moeten we eens introduceren dat iedereen stopt met werken en in plaats daarvan in training gaat. Zodat we op zondag aan de bussines-competition mee kunnen doen? Of is dat net een stapje te ver?

Of zal ik me niet langer verzetten en er aan meedoen? Wij zoeken nog huishoudelijk talent, agrarisch talent, tuinkundig talent, bezinepompbedieningstalent, administratief talent, bejaardenverzorgingstalent, stratenmakerstalent, aanstormend verkeersbordenwasserstalent…

Ik loop er vrijwel dagelijks tegenaan; mensen die het niet te nauw nemen met wetten en regels. Ik irriteer. Me eraan. (omdat je irriteren niet wederkerend kunt gebruiken) Onder ondernemers ben je sowieso zo goed als kansloos om er eentje aan te treffen die goudeerlijk is. Vrijwel iedereen probeert de belasting af en toe op te lichten, en dat is tot daaraan toe, maar het is moeilijk iemand te vinden die zich er ook voor schaamt. Het lijkt juist iets om trots op te zijn. Ik persoonlijk zie het anders, en ik denk dat het is zoals ik het zie. Er is een grote berg geld, daar heeft iedereen een aandeel in, en ieder die er van steelt zorgt dat een ander meer moet betalen om die berg op peil te houden. Dat besef, dat zou er toch eens wat harder in geramd moeten worden.

Is het in deze tijd nog goed om goudeerlijk te zijn, of is het een beetje dom? Is deze visie nog wel juist of moet je het oogluikend allemaal toestaan omdat het onderliggende belang groter is? Economie schijnt namelijk voor een aanzienlijk deel op zwart geld te draaien. Of is het geoorloofd om te zeggen: als ik het niet doe, dan doet een ander het wel? Of: zolang de overheid van ons steelt mag je terug stelen? Vroeger waren de meeste mensen nog bang van God, maar daar hebben er niet zo heel veel meer last van. Waar is het tegenwoordig eigenlijk nog goed voor, dat eerlijk zijn?

Vorige week liet ik mij even verleiden tot het invullen van een iq-quizje op internet. Even snel, dacht ik. Maar natuurlijk moest je aan het eind weer sms-en om je iq op je mobiel te kunnen aflezen, maar ja, ik wilde het weten dus ik heb het gedaan. Met als gevolg dat ik nu dagelijks een zogenaamd dienstbericht gesmst krijg waarvan ik vermoed dat het mij geld kost, en degene die ze verstuurt, oplevert. Misschien begrijpt u nu mijn hekel aan commerciëlen. Ik vind het terroristen, niets minder. Op het binnenvliegen van de Twin Towers en op het ongevraagd versturen van sms-jes die geld kosten, zou dezelfde straf moeten staan. Hoe schakel ik deze terreur uit? Aan degene die het weet maak ik mijn iq bekend. Nou ja, niet mijn iq, maar het aantal punten dat dit testje aangaf.

In een ver verleden, toen dit befaamde web-log nog niet het niveau van nu had, was een van mijn bemoeials Polderzilver. Polderzilver is een van oorsprong Argentijnse vrouw en met haar had ik het wel eens over haar jeugd in Argentinië. Dat vond ik interessant, hoe het leven was in die tijd in een land dat geen vrijheid kende. Over Argentinië hoorde je in die tijd natuurlijk wel het een en ander, zeker in 1978, onder andere over de misstanden en de mensen die opgepakt werden en verdwenen.

Ja, waar ze bleven, dat werd later duidelijk. Ze werden levend uit vliegtuigen in zee gegooid. Daar moet je toch niet te veel over nadenken. Van welke hoogte, en sloegen ze te pletter of verdronken ze? Junta, Nazi's, het is allemaal tuig dat uitgeroeid moet worden. En de hoogste leider uit die tijd, Videla, die bleek nog gewoon in Argentinië te zitten. Met huisarrest. Dus niet eens in een gevangenis. Polderzilver was daar nogal verbolgen over. Ik heb gemist dat het gebeurd is, maar inmiddels schijnt Videla dan toch naar een gevangenis overgebracht te zijn.

Uiteraard kom ik tot dit onderwerp door de arrestatie van een piloot van Transavia die ervan verdacht wordt dat hij piloot was tijdens die zogenaamde doodsvluchten. En ja, hij kreeg waarschijnlijk orders, en ja, als hij geweigerd had was de kans aanwezig dat hij zelf uit een vliegtuig werd gegooid (een ander vliegtuig, zo slim waren ze dan nog wel) dus in die zin zou hij vrijuit kunnen gaan. Maar áls je dan gedwongen werd, toon dan achteraf berouw door je aan te geven bij de politie, en laat justitie maar uitmaken of je vervolgd moet worden of niet. Of maak je verleden in elk geval bij je werkgever bekend.

Kijk, Videla, die heeft wat mij betreft geen recht van spreken. Die is zelfs nog in beroep gegaan tegen de overplaatsing van huis naar de gevangenis. Een dictator onwaardig. Die hoort gewoon te zwijgen en z'n nek in de strop te steken als hij ten val gebracht is. Want ja, dictator zijn dat moet je wel in het bloed zitten.

"De mensen kunnen geen stapje terug meer doen," zei mijn oma (92) vanavond tegen mij. Niet echt een quote waarmee je de nobelprijs voor de filosofie binnen roeit, maar toch zit er meer dan een kern van waarheid in die woorden. Of je daar nu eerst 92 voor moet worden is de vraag, maar het zou kunnen dat mijn oma een diepere betekenis in die woorden ziet dan ik. Mijn oma hoeft zich niet meer druk te maken over een economische crisis want haar AOW loopt vast nog wel even door. Ik probeer me er ook maar niet druk over te maken want er iets aan veranderen gaat toch niet lukken, tenzij ik mijn boekhoudcommandopak weer van zolder haal. Maar nog even niet.

Maar een stapje terug doen? Wie heeft er nog geleerd om de tering naar de nering te zetten? Ik niet in elk geval. Ja, mij is geleerd dat je moest sparen voordat je kon kopen en dat je nu eenmaal niet alles kon hebben, maar ik kan me geen stapjes terug herinneren. Ja, toen ik samen ging wonen met Linda, toen schoot ik in één klap van welgesteld tot onder de armoedegrens, maar dat heeft iedereen die samen gaat wonen met Linda, dus daar schrok ik niet zo van. Maar wat is een stapje? Ik vind je baan verliezen bijvoorbeeld geen stapje. Dat vind ik een stap. Een stapje terug is geen kunst, maar een stap, dat lijkt me een probleem. En dan nog uitsluitend als het een individuele stap is. Want zeg nu zelf, als iedereen morgen in de bijstand raakt, wat is daar dan erg aan?

Ik las nog niet zo lang geleden in de krant dat de politie een inbreker die op de vlucht sloeg in zijn been had geschoten. Vanavond las ik dat de politie gericht heeft geschoten op een automobilist die na een stopteken te hebben genegeerd, op de vlucht sloeg. Wat is er aan de hand met Nederland? Toen ik nog naar Blik op de Weg keek staakte de politie vaak de achtervolging als een vluchtende automobilist, brommer- of motorrijder het te bont maakte en gevaarlijke situaties veroorzaakte. Schieten gebeurde alleen als agenten zelf in bedreigende situaties verzeild raakten.

Vanwaar deze ommekeer? Is de politie het zat om steeds maar weer uitgemaakt te worden voor halfzachte eieren? Gelijk hebben ze. Schiet er maar op los. Een opgestoken middelvinger? Pang! Dat doet-ie hooguit nog één keer met zijn andere middelvinger. Ik draag voortaan een kogelvrij vest. Of zouden ze dat dan ook binnen de kortste keren verbieden net als radarverklikkers, speelgoedpistooltjes, blauw licht op je auto en allerlei andere politiewerkverstorende zaken waardoor ze niet konden winnen?

Een beetje bladerend door nu.nl kwam ik bij het volgende berichtje. Vrouwen hebben 200 redenen voor seks. Ik las het even door want zoiets kán belangrijke informatie bevatten maar ik schoot er niks mee op. Ik realiseerde me ineens wat een onoverbrugbare kloof er bestaat tussen mannen en vrouwen. Mannen hebben er maar één reden voor. Twee hooguit, maar dan houdt het op. Wie maken het leven nu nodeloos ingewikkeld, vraag ik mij dan af. Zo kom je toch nooit uit een vraagstuk? En beste vrouwelijke lezers, ik vroeg mij gelijk af, hebben jullie overal 200 redenen voor en kunnen we beter ophouden elkaar te begrijpen, of beperkt het zich tot het nu.nl-bericht? Als jullie bijvoorbeeld de was te drogen hangen, schuilen daar dan ook allerlei ondoorgrondelijke redenen achter? Als uw mannelijke medemens de was ophangt, probeert hij de was droog te krijgen. Of denken wij nu te simpel en missen we de hele essentie van het was ophangen?