Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Dat ik graag dictator wil worden is natuurlijk niet zomaar een grapje. Dat diep gewortelde verlangen komt ergens vandaan. Ik zal het u uitleggen. Kijk, ik word natuurlijk niet zomaar even dictator, zoals de eerste de beste dictator in een willekeurige bananenrepubliek. Het is niet mijn bedoeling om uitsluitend mezelf te verrijken en een luxe leventje te leiden in een afgelegen en zwaarbewaakte villa. Nee, ik ben een dictator in spé met een ideologie, eentje die het beste wil voor zijn volk. Het gaat me eigenlijk niet eens om het dictator zijn an sich, maar laat ik geen Duitse termen gebruiken, het gaat me om het uiteindelijke doel. Wat is dat doel dan, o dictator Mack?

Nou, u kunt allemaal zien dat er de nodige dingen mis gaan in dit land. Ik geef even een voorbeeld, excessieve bonussen en de Mack norm. Het is al een uit de hand gelopen feit dat er inmiddels mensen zijn die hun neus ophalen voor de Mack norm. Maar wat nog erger is, er zijn ook mensen die dat in het openbaar volhouden, dat ze meer waard zijn dan € 180.000 per jaar. Laten we even grof rekenen, netto € 6500 per maand. Hebben die mensen enig idee hoe de kostwinner van een modaal gezin zich voelt op de laatste dag van de maand? Nee, geen enkel. En mensen die met het talent geboren zijn waarmee je kennelijk in staat bent om zo'n bedrag of meer bij elkaar te schoffelen, staan die er wel eens bij stil dat ze geluk hebben gehad met die capaciteit? Welnee, ze zien het allemaal als eigen verdienste. Omgekeerd is iemand met minimumloon dus ook zelf schuldig aan zijn geldzorgen. Welnu landgenoten, dit inzicht moet veranderen!

Oh, en waarom kan dat dan niet democratisch, Mack? Nou, ten eerste omdat intussen wel bewezen is dat dat niet werkt. Je kunt het nu eenmaal niet iedereen naar de zin maken, dus je moet keuzes maken. Bovendien, nog één zo'n vraag en u krijgt vanavond een vervelend ongeluk. Ten tweede, omdat in een democratie altijd lolbroeken lopen die beweren dat als je de Mack norm invoert, dat al het talent dan naar het buitenland verdwijnt. Prima, eenmalig opzouten en nooit meer terugkomen.

Goed, nu is het wachten op de personeelsadvertentie in de krant waarin ik word gevraagd.

Look into my eyes, look into my eyes, not round the eyes, but into the eyes… Zo begon een licht gestoorde hypnotiseur zijn sessies in de serie Little Britain. En zo snel als u het leest, zo snel raakte het slachtoffer onder hypnose. Vanavond presenteerde die guitige Jan Smit uit Volendam een nieuw -tenminste dat hoop ik, want ik kom overal te laat achter- programma. Een amusementsprogramma met een gehypnotiseerde kandidaat. Nu ben ik best een nuchter persoon (ja, als je een ufo ziet, dan zie je er gewoon een, daar doe je niks aan) maar van dat hypnose geloof ik helemaal geen zak. Nu geloof ik trouwens geen enkele spontane actie in televisieprogramma's want ik denk dat alles gepredestineerd is op een manier waarop de Reformatorische gezindte uit Rijssen nog jaloers zou zijn, mochten zij dit te weten komen. Zo erg is het naar mijn mening met spontane programma's op televisie. Laten wij bidden dat ik ongelijk heb.

Maar, die hypnose… Ik weet dat je soms door herrie heen kunt horen als je erg geconcentreerd bent. Of dat je geluiden blokkeert als je diep in gedachten bent verzonken. Of soms pijnprikkels niet voelt als je afgeleid bent. Maar dat hypnotiseurs je zomaar even onder hypnose brengen, dat gaat er bij mij niet in. Maar als u van mening bent dat dat wel kan, of dat het programma van die guitige Jan Smit uit Volendam echt is, of als u zelf wel eens onder hypnose geweest bent zonder dat u stiekem toch nog bij bewustzijn was omdat u de hypnotiseur niet wilde beschamen, spreek mij gerust tegen.

Gedverderrie wat een naar beeld op het journaal. Een motoragent wordt geschept door een auto terwijl hij verkeer naar de andere rijbaan probeert te loodsen. Dat deed hij om vrij baan te scheppen voor een ambulance die net een gewonde aan de andere kant van de weg had opgehaald. De ambulance kreeg inderdaad vrij baan, maar niet helemaal zoals vooraf was bedoeld. Wat moet je trouwens, als ambulancebestuurder als je in zo'n situatie verzeild raakt? Doorrijden naar het ziekenhuis of eerst gaan kijken hoe de agent eraan toe is? De agent raakte zwaargewond bij het ongeval. En die bestuurder van de gele Seat? Tja…die zal zich kapot geschrokken zijn. Hij had wel iets beter op kunnen letten. Maar ook de actie van de motoragent vond ik niet het meest professionele politieoptreden ooit. In elk geval, sterkte en beterschap agent.

Een paar jaar geleden had ik een frustratie waar ik inmiddels weinig last meer van heb, maar die nog steeds latent aanwezig is. Het gaat hier over de zogenaamde managersfrustratie. Als je bij een middelgroot bedrijf werkt krijg je er gegarandeerd mee te maken, met de manager. In het begin denk je nog dat het aan jezelf ligt. Hij kan het allemaal prachtig vertellen. Veel beter dan jij ooit zult kunnen en hij heeft zijn zaakjes op orde. Dus als hij zegt dat het allemaal heel anders moet, dan zal dat wel beter zijn voor het bedrijf. Want hij is de deskundige. Hij vertelt jou hoe je je werk beter kunt doen zonder dat hij snapt wat je doet.

Na een tijdje met hem gewerkt te hebben, in zijn vergaderingen gezeten te hebben, zijn workshops gevolgd te hebben en naar verfrissende nieuwe ideeën geluisterd te hebben, heb je hem door. Hij zegt maar wat, brengt ook maar in praktijk wat ze hem op de managerscursus geleerd hebben, zit er vooral voor zichzelf in plaats van voor het bedrijf (net als iedereen, alleen hij ontkent het) en houdt anderen van hun werk om zelf ook iets te doen te hebben. En je doet er niks aan, je krijgt hem niet weg en hij blijft je dingen toezeggen die hij niet waar gaat maken. Dat laatste is niet erg, maar zeg het dan ook niet toe. Als jij hem een probleem voorlegt en hij luistert, probeert hij het probleem echt niet te analyseren en op te lossen. Nee, hij steekt een lang verhaal met irrelevante details af zodat jij de draad kwijt raakt en opzout uit z'n kantoor. En als hij je weggekregen heeft is hij vergeten wat je kwam zeggen, du moment que je weer buiten staat.
En juich niet te hard als hij ontslagen wordt, eh pardon, een onoverkomelijk meningsverschil over de te varen koers met de directie heeft, want je kunt je eventjes bevrijd voelen maar vroeg of laat komt er een ander die zegt: "we gaan het helemaal anders doen."

Ja, lang heb ik deze managersontleding verkondigd maar ergens dacht ik nog steeds dat het wel aan mij zou liggen en dat ze best een functie hebben. Maar neen, hoe langer ik zonder manager werk (ik heb tegenwoordig gewoon een chef) hoe meer ik overtuigd raak van mijn gelijk. Managers zijn onzin! Zonder hen verloopt alles stukken beter, bovendien scheelt het het bedrijf klauwen met geld. Want je spaart niet alleen hun loonkosten uit, er kunnen ook nog eens een aantal fte's uit die hij dagelijks van het werk houdt! Dat noem ik nog eens een win-win situatie om hem eens even met z'n eigen termen om de oren te smijten.

Een banden- en uitlaatspecialist hier uit de regio staat bekend om zijn kwaliteit en ultralage prijzen. Uit het hele land komen zijn klanten. Een poosje geleden stond er een interview met de eigenaar in de krant. Hoe het toch kon dat zijn bedrijf zulke lage prijzen hanteerde. "Simpel," zei de eigenaar. "Wij hebben hier geen managers in dienst. Iedereen is dus productief" Een gevoel van triomf maakte zich van mij meester toen ik het las. Toch maak ik mij geen illusies dat alle managers op korte termijn omgeschoold worden tot productieve medewerker. Ze hebben nu eenmaal wel het talent om hele groepen mensen te overbluffen met hun waarheid. Groepen mensen die ook maar voor zoete koek slikken dat ze een cursus management by exception moeten gaan volgen omdat ze daar nu eenmaal beter van gaan werken.

De hele maatschappij is vervuild en doordrenkt van bestuurders op zelfverzonnen functies. Het houdt elkaar wel lekker bezig, dat wel. Scholen hebben hun complete leerdoelen aangepast om het de managers maar naar de zin te maken. Zodat elke loodgieter tegenwoordig een scriptie aflevert die hij op het loodgietersexamen moet verdedigen tegenover een stuk of vier hoogloodgieters. En niemand die zich ooit eens afvroeg: is dit nu allemaal wel nodig? Kunnen we niet beter gewoon aan het werk gaan en luisteren naar mensen die ervoor hebben geleerd? Maar ook daar speelt de maatschappij dan weer handig op in door het gelijkheidpricipe te verkondigen, zodat elke huisarts zich tegenwoordig tegenover een patient zit te verantwoorden waarom hij hem een bepaald middel voorschrijft. Zo ontstaan discussies tussen leken en experts en wie varen daar wel bij? Precies, degenen die liever praten dan werken.

Tot slot wil ik eindigen met een mooie overdenking. Als je tijdens een hevige onweersbui je computer aanzet en op buienradar gaat zitten kijken of het al zo hard onweert dat je de pc uit moet zetten, dan ben je heel geschikt als manager.

Hoever moet tolerantie gaan? Daar worstel ik mee. Hoeveel incidenten moet je registreren voordat je een groep mag veroordelen? Dat mag toch nooit? Al zitten van de 12.719 Vaassenaren, er 12.718 in de gevangenis, dan nog mag je om wille van die ene, de groep niet over één kam scheren. Want misschien ben ik die éne wel. Volgens de wet trouwens wel. In Nederland mag je één persoon uit een groep aansprakelijk stellen voor geleden schade die de groep heeft veroorzaakt. Het wetsartikelnummer ben ik vergeten, maar dit is wat ik onthouden heb van lessen privaatrecht. En dan nog eens wat, wat is dit voor een NSB-praktijk dat de politie heeft gevraagd om uw buurman met een mooie auto aan te geven bij ze? Maak even allemaal landverraders van ons. Laat de politie het lekker zelf uitzoeken zeg! Ik kan het toch niet helpen dat jonge jongens in een veel te dure BMW steeds hun middelvinger naar agenten opsteken?

Het nieuws van de brand in Kampen waarbij vier jongetjes zijn omgekomen maakte me vanochtend eventjes depressief. Ik hoorde 'Kampen' en ik hoorde '14 kinderen' en ik dacht 'streng gereformeerd'. Natuurlijk dacht ik dat, maar vond het daarom niet minder erg. En ik vraag me wel eens af wat erger is: vier kinderen verliezen als je er vier hebt of vier kinderen verliezen als je er veertien hebt. Ik denk dat eerste, eerlijk gezegd. Hoe dan ook, het is een verschrikkelijk drama waarbij praktisch al het andere verbleekt.
Op nu.nl staan er bij elk bericht rijen met reageerders klaar, zo ook hier. Want de directeur van de school waarop de kinderen zaten had slachtofferhulp geweigerd omdat volgens hem Christenen daar op hun eigen manier mee omgaan. Maar dat was slechts een klein zinnetje uit dat hele nieuwsbericht en toch spitst de discussie zich daar op toe. Want als we tegenwoordig streng gelovigen kunnen pakken, zullen we het niet nalaten. Want ze hebben nu eenmaal ongelijk en ze houden hun ongelijk vol terwijl het overduidelijk is dat ze ongelijk hebben, dus we pakken ze. En vooral die zak van een schooldirecteur die het waagde in zo'n situatie nog steeds in God te geloven, moest eraan 'geloven'.

Slechts een enkeling die de ernst van de situatie begrijpt en slechts zijn medeleven betuigt. En misschien wel heel veel die hun mening ondergeschikt vonden aan dit drama. De meeste oorlogen ontstaan door het geloof is een veelgehoord argument. Ik denk het persoonlijk niet. Want wat als er nu een oorlog ontstaat tussen gelovigen en ongelovigen, kun je dan zeggen dat die oorlog vanwege het geloof is ontstaan?

Kijk, het is natuurlijk allemaal heel mooi wat er bereikt is op het gebied van emancipatie. Natuurlijk is het mooi dat we tegenwoordig samen zwanger zijn en natuurlijk is het mooi, samen naar pufcursus. Een man achter de kinderwagen daar kijkt niemand meer raar van op. Wat zeg ik? Velen zullen niet eens weten dat er een tijd was dat mannen niet achter kinderwagens liepen. Sterker nog, dat ze helemaal niet bij de bevalling aanwezig waren. Die tijd is gelukkig voorbij en mannen zijn zachte, meevoelende, begripvolle, tere wezentjes geworden. En terecht! Niks mis mee. Ik gaf Tammar de fles midden in de nacht en ik breng haar 's ochtends naar de kinderopvang. Ik doe haar in bad en ik verschoon luiers. Leve mij! Maar nog nooit heb ik mij zo gelukkig gevoeld als afgelopen zaterdag, toen ik eindelijk weer een ouderwets klusje mocht doen, dat alleen voor vaders is weggelegd. Een oergevoel maakte zich van mij meester. Hans, mijn stoere jongen van vier, is de eerste in de buurt die zijn complete achterband aan gort heeft geslipt. De brandgaten erin! Ook de binnenband aan barrels! Uiteraard heb ik hem vermanend toegesproken want slippen mag niet! Nee, duhuh.. Een nieuwe binnen- en buitenband. Achterwiel los, ketting eraf, oude band eraf, nieuwe erop en alles weer piekfijn afgesteld daarna. Er kwamen oerkreten uit de schuur. Overwinningsschreeuwen. Dat moest even om mij uit te leven. Om dat duivelse testosteron weer in te tomen. Anders had ik Linda bij haar haren gepakt en mee de trap op gesleurd.

Ik ben van de cijfertjes. Niet zoals Frans54, want die rekent zijn eigen geboortedatum na tot 8 cijfers achter de komma, maar toch, ik kan er ook wat van.
Zo heb ik daarnet iemand behoed voor het feit dat hij zaterdag wilde vieren dat hij -samen met vriendinlief- 4300 dagen een stel was, terwijl dat zondag pas is. Is best belangrijk maar dat je je een dagje vertelt, dat kan gebeuren.

Maar waar ik wel over val dat zijn de mensen die trouwen op een bijzondere datum. 08-08-2008 ofzo. En dat vinden ze dan bijzonder. Als ze op 08-08-08 waren getrouwd, dan was ik het nog met ze ééns geweest. Je kunt je druk maken!
Laatst bijvoorbeeld, een stel trouwt op 123456789. Huh? Ja, om 12 uur, 34 minuten, 56 seconden op de zevende dag van de achtste maand van het negende jaar. Ja hallo! Zo lust ik er ook nog een paar. Je moet wel consequent óf van groot naar klein tellen, of andersom van klein naar groot. Dit is gewoon een willekeurig zootje bij elkaar geraapte eenheden die in de verkeerde volgorde zijn gezet. Want ze zijn natuurlijk gewoon getrouwd op 987123456 of op 563412789. Dus er klopt helemaal niks van! Nah ja, als je huwelijk maar leuk is.

Het hele radio 1 interview zou mij waarschijnlijk ontgaan zijn als de presentatrice niet begon met zeggen dat er iemand speciaal van vakantie was teruggekeerd. Dat heeft altijd mijn aandacht, een belangrijk persoon die van zijn vakantieadres terugkeert omdat er een figuurlijke brand is. Want wat is het moment dat de vlammen te hoog oplaaien om vrolijk verder te gaan met je vakantie? Een moeilijke afweging. Ook is van belang of jijzelf belangrijk genoeg wordt geacht om terug te keren. Een kwestie van zelfkennis. Stel nu dat ik op mijn vakantieadres hoorde dat in Vaassen de kerktoren was omgeflikkerd en dat er een crisisteam werd samengesteld en dat alle notabelen van de gemeente daarin geacht werden plaats te nemen. Ja, wat doe je dan? Ik zou terugrijden om me bij de prominentenclub aan te sluiten. "Hallo heren, daar ben ik dan, u heeft waarschijnlijk op me zitten wachten?" "Bwahm!" (geluid van een voor me dichtslaande deur)

Zo ook mevrouw Elvira Sweet. Wie? Elvira Sweet. Mevrouw Sweet is voorzitter van de Stadsdeelraad Amsterdam Z.O. In haar stadsdeel hebben zich de afgelopen weken 13 schietincidenten voorgedaan. Ja, dat is de bloody limit. Dan zou ik ook terugkomen. Zeker als het toch komkommertijd is, alle bekende politici blij zijn dat ze een keer niet op de radio zijn, en jij nu een keer kans maakt. Heel Amsterdam Zuidoost vroeg zich al af waar ze bleef, die Sweet. Spandoeken hingen aan de muren; we need you, Elvira! Maar gelukkig, Amsterdams hoop in bange dagen stond klaar voor haar stadsdeel en keerde eerder terug van vakantie. Gelukkig was ze nog in Nederland, dat scheelde alweer. Eerst maar eens de radio bellen dat je speciaal van je vakantieadres bent teruggekeerd om je plicht te komen doen. Want ja, anders ontgaat zo'n nobele actie straks iedereen. Dat zou toch ook weer zonde zijn.

(oninteressant interview)

Een medewerker van de belastingdienst is ontslagen vanwege het (onder werktijd) per e-mail versturen van porno naar een vrouwelijke collega. Een andere collega is ontslagen wegens het frauderen met de aangifte van zijn schoonouders. Mag dit zomaar, vraag ik denkend aan artikel 1 van de grondwet? De rechter heeft de ontslagen goedgekeurd, maar moet dit niet gewoon betekenen dat iedereen die wel eens porno via de e-mailserver van zijn werkgever heeft verstuurd, of iedereen die wel eens belastingfraude heeft gepleegd, ontslagen moet worden? Ik zie niet in waarom dat alleen voor medewerkers van de belastingdienst zou gelden. Ik begreep ook nooit waarom je voor moord op Theo van Gogh levenslang krijgt en voor moord op een onbekende Nederlander, minder. Moet je op een onbekende Nederlanders soms dubbele moord plegen om levenslang te krijgen? Ik zou nog wel eens een onbekende Nederlander willen ombrengen hoor, daar niet van, en dan begraaf ik hem op een plek waar niemand zoekt. In de bossen naast de afrit Vaassen op de A50. Of op de bodem van het vennetje bij de afslag Westervoort. Niet dat ik het ga doen hoor, want je zult zien dat zo'n onbekendeling op slag bekend is een week na zijn verdwijning. Bovendien, dat DNA onderzoek van de politie zit me ook niet lekker. Vroeger kon je nog gewoon eens een dijk van een misdaad begaan maar tegenwoordig is één verloren huidschilfer al genoeg om je jaren later te ontmaskeren en je alsnog levenslang achter de tralies te doen belanden. En wroeging natuurlijk, dat weerhoudt ook.