Wat tegenwoordig een geliefd argument van managers is om iemand te overbluffen: mensen hebben nu eenmaal moeite met veranderingen. Zij (die zelf kennelijk geen mens zijn) gebruiken het niet als overtuigingsmiddel -omdat de beslissing eenmaal allang genomen is- maar omdat er alleen nog even afgerekend dient te worden met de tegensputterende werknemer. Die wordt dan steevast te kakken gezet als conservatief en dus ongelijk hebbend. Het enige wat de werknemer in die situatie dan ook dient te doen is te zorgen dat hij zijn geheugen goed op orde heeft en de betreffende manager te confronteren met wat "verbeteringen" uit het recente verleden die gegarandeerd niet hebben geleid tot de te voren beloofde voordelen. Maar dat is alleen genoegdoening, het verandert niets aan de op touw staande verbeteringen.
Ik zag vanavond een reportage over hedendaags Rusland. De Russen moesten overstappen van het hen vertrouwde communistische systeem, naar het onbekende en voormalig verwerpelijke kapitalisme. En na een jaar of twintig willen de ouderen nog altijd terug naar de tijd dat iedereen gelijk was, en dat mensen nog iets voor elkaar deden zonder verplichte tegenprestatie. Hebben we hier nu te maken met de 40-jaar gestrafte gevangene die ineens vrij komt en zelfmoord pleegt omdat hij niet weet hoe met de vrijheid om te gaan, of is communisme echt een beter systeem? Blaat men maar wat over de euro of kon je met je loon in guldens écht meer kopen? Als veel mensen na 20 jaar nog steeds terugverlangen naar een vroegere tijd, zou die tijd dan beter zijn geweest of ligt het gewoon aan mensen die niet met hun tijd meegaan? "Dat is niet meer van deze tijd", ook zo'n prachtige dooddoener.