Categorie: Geen categorie

Gisterenochtend liep ik in het bos met Randi en merkte dat ik ouder aan het worden ben. Ik was blij met het prachtige weer en de stilte in het bos. Dat heb ik nooit zo gehad, dat ik met weer bezig was. Weer of geen weer, maakte mij niet zoveel uit. En inderdaad, vandaag was het geen weer, nou ja, een heel stuk minder, het miezerde maar bijna even vrolijk liep ik een ronde. Ik rende zelfs een klein stukje zonder veel last van ongemakken en pijntjes. Meer nog dan het weer maakt een pijnvrij lichaam gelukkig. Gisteren las ik dat een oud collega was overleden, ze was altijd een broodmagere , shag-rokende, hoestende vrouw, met een hart van goud, dat wel, maar ik snoof de frisse boslucht nog maar even op. Een maand geleden was ik nog van mening dat 44 gelijk staat aan lichamelijk afgeschreven maar misschien zit er toch nog iets van redding in het vat. In de miezer lopen en je goed voelen is misschien nog wel beter dan in de zon lopen en je goed voelen.

Vandaag leerde ik mijn zoon schaken. Een mijlpaal in het vaderschap. Hij zal het met zijn eigen talent moeten doen, want erg goed ben ik er nooit in geweest. Maar ik leerde het spel toen ik een negen was, van een kennis van mijn ouders waar ik vroeger zes weken heb gelogeerd toen mijn vader voor een zware rugoperatie in het AZU lag. In die tijd heb ik bij hen ook piano leren spelen. Nou ja, piano spelen is zwaar overdreven, ik had wat deuntjes uit mijn hoofd geleerd. Nu kan ik alleen nog “Boer, wat zeg je van mijn kippen” maar de regels van het schaken wist ik nog wel. Als ze die tenminste niet gewijzigd hebben in de afgelopen dertig jaar, want welke sport heeft ongewijzigde regels in dertig jaar? Tennis misschien, en schaken hoop ik.

In elk geval, het kan allemaal veel slechter. Randi is een wat bijterig hondje, maar het zijn liefdesbeten. Soms heb je ineens een hap in je gezicht te pakken. Dan blijkt nekvel toch een goede uitvinding. Verder is ze lief, maar ongelofelijk lui. Ik moet half haar bench in klimmen om haar over te halen mee naar buiten te gaan. De vorige twee honden waar ik enige zeggenschap over had lieten zich het geen twee keer zeggen. Meestal waren zij degene die aangaven dat ze “uit” wilden. Deze til ik naar het plasveldje omdat ze niet wil lopen. Best aandoenlijk zo’n pup in je armen maar een beetje meer pit zou niet onwelkom zijn. Maar het is vast de leeftijd. Ze gaat pas haar elfde week in.

Misschien is het achteraf niet het beste moment geweest om tot aanschaf van een pup over te gaan, doelend op mijn hernia, waar het overigens redelijk goed mee gaat, al moet ik rekening houden met een jaar genezingstijd. Randi is nog een baby en dat vind ik lastig. Ik heb baby’s altijd al lastig gevonden. Wat niet wil zeggen dat ik ze niet leuk vind, maar net als met mijn eigen kinderen vind ik het wat leuker als ze ietsjes groter zijn. Randi is nog niet zindelijk en wij werken beiden, dus is er een strak schema. Ze moet zo laat mogelijk worden uitgelaten (ik) en mevrouw Mack staat vroeg op om haar ’s ochtends uit te laten. Ze kan nog niet alleen in de huiskamer gelaten worden en om haar nu in de bench te doen als we gewoon thuis zijn getuigt niet van goed baasjesschap. Ze zit er al vaak de halve dag in. Dus blijf ik ’s avonds beneden, val in slaap op de bank, Randi piest in de tussentijd in huis, ik laat haar daarna doodmoe uit, en denk in de tussentijd aan niets anders dan mijn bed. Inspiratie om logjes te schrijven is er niet en als die er wel was, ben ik er te moe voor.
Nu slaapt Linda voor het eerst sinds Randi hier is een keertje uit en heb ik het ochtendloopje gedaan. Vrijwillig, want ik was wakker na gisteren om 23:00 naar bed te zijn gegaan en al te slapen voordat ik helemaal lag. Tammar kwam nog een keertje om een uur of vijf vragen of ze er al uit mocht, maar dat doet ze geregeld, daar kan ik wel tegen inmiddels. Eigenlijk voel ik me nu een stuk beter dan ’s avonds.

Op een of andere manier kan ik vanaf de laptop geen foto toevoegen, ik had een mooie waarop haar vader en moeder ook te zien waren, maar die houdt u nog tegoed. Voor die keer dat het me wel lukt om mezelf de zoldertrap op te zeulen.

Mag je een hond een nieuw gezinslid noemen? Volgens mij ongeveer wel. In die zin, een hond zal zelf vinden dat hij deel uit maakt van het gezin. Dit is Randi, een pup van zeven weken oud. Na het plotselinge doodgaan van onze twee katten begon het vooral bij mevrouw Mack (vanaf nu heet ze weer zo) te jeuken. Eerst was ze katten aan het zoeken op marktplaats, maar al snel werden dat honden. Nu hou ik wel van honden, maar het is wel een gedoe. Vooral het gebonden zijn. Maar aan de andere kant…dat zit in mijn hoofd. Alsof ik zo’n vrije jongen ben.

Ik wilde geen hond meer zoals Mack (de echte) vanwege diens lichamelijke beperkingen. Zijn clowneske voorkomen en zijn eigenwijze karakter zorgden altijd voor veel aandacht. Maar ik wilde nu eens een wat snellere hond die zelf in een auto kan springen. Dit is de ultieme kruising. Een Amerikaanse Buldog x Labradoodle. Dit wordt een hele grote.

Vooraf was ik wat sceptisch, maar ik moet toegeven dat ik toch wel wat van trots voel als ik Obama in Nederland zie landen. Het halve land is lamgelegd, alle vliegtuigen worden aan de grond gehouden, allemaal om de Airforce one vrij baan te bieden. En dan verschijnt hij in de deuropening, hij zwaait en komt energiek de trap af gehuppeld. Een man in de kracht van zijn leven. Neemt ook gelijk de regie over en degradeert Mark Rutte tot een kleine jongen. Op Rutte ben ik trouwens minder trots. Verre van perfect Engels, en ook niet in staat om met zijn verschijning respect af te dwingen. Maar ja, bij gebrek aan beter…

Maar die Amerikanen zeg! Vier “the Beasts” hadden ze bij zich. Super beveiligde auto’s waarbij niets aan het toeval wordt overgelaten. Zelfs de motoren lopen op diesel, tegen ontploffingsgevaar. 20 cm dik gepantserd staal. Bloedgroep van de president in de auto aanwezig. En terroristen moeten gokken in welke van de vier auto’s de president zich bevindt.

En dan zijn flair. De man is gewend dat zijn leven zich voor de camera’s afspeelt en is altijd ontspannen. Weet vragen te beantwoorden zonder iets belangrijks prijs te geven. Heeft een stralende glimlach. Maar ja, de machtigste man ter wereld, legt even een half land plat, dan zou ik ook glimlachen.

En dan laat hij zich nog even iets uitleggen over “de nachtwacht” en zegt vervolgens dat Rembrandt zijn favoriete schilder is. Ik geloof het niet echt, maar het is toch leuk van hem. Zou hij in Italië komen zou hij “Caravaggio” noemen. Zo slim en charismatisch is hij wel, die Barack. En hij, hoe kan het ook anders, is gek op vrouwen. Maar zelfs de machtigste man ter wereld moet soms zijn plaats kennen. Grinnik.

Zo, de rugpijn is bijna weg, anderhalve week deed mijn lichaam erover, daarbij nog dwarsgezeten door een eigenwijze eigenaar van dat lichaam die gewoon hele dagen werkte en amper heeft gelopen, dé therapie die hij anderen met rugpijn altijd aanleunt. Maar goed, anderhalve week en dat zonder behandeling van een peut. Ik kan natuurlijk wel trots doen, maar feit is wel dat als ik in het holenmenstijdperk had geleefd, ik nu dood was. Want ik zou anderhalve week geen eten hebben kunnen vangen en empathie was nog niet uitgevonden dus niemand zou met mij gedeeld hebben. Maar misschien zouden een paar planten mij in leven hebben gehouden of had ik makkelijk anderhalve week zonder eten gekund. Misschien zou ik wel helemaal geen rugpijn gehad hebben omdat ik niet 9 uur per dag achter mijn laptop zat, de avonden nog even niet meegerekend.  Misschien bestonden er geen holenmensen omdat Adam en Eva  de eersten waren. Maar dat lijkt me ook weer onwaarschijnlijk gezien de opgravingen die in de loop der tijd gedaan zijn.

Ik ben trouwens een boek aan het lezen waar ik al eens eerder in begonnen ben maar destijds niet doorheen kwam. Een kleine geschiedenis van bijna alles van Bill Bryson. En wat er precies aan de hand is weet ik niet, maar ik ben nu op bladzijde 100 en heb eigenlijk geen idee waar het over gaat. Hij gaat van wetenschapper naar wetenschapper, de ene nog onbekender dan de ander en allemaal hebben ze een kleine uitvinding gedaan. Of misschien wel een grote, dat is wat lastig inschatten, maar ineens valt me de naam van zo’n wetenschapper op en op dat moment weet ik bij God niet wie dat was. Heb ik dus niet goed opgelet in het boek, maar ik heb ook geen zin om terug te gaan zoeken. Vreemd genoeg leest het wel lekker, maar misschien heb ik wel het vermogen om ook telefoonboeken uit te kunnen lezen.

Toch zou ik er wel iets meer van op willen steken. Toen ik a brief history of time van Hawking las, had ik wel het gevoel dat ik opschoot. Niet dat ik het allemaal snapte, maar het werd mij ongeveer duidelijk wat Hawking nu wel en wat hij niet snapte. Vervolgens weet ik dat ik me moet concentreren op wat hij wel snapt, want wat hij al niet snapt hoef ik helemaal niet aan te beginnen. Van Bryson krijg ik geen hoogte van wat hij nu wel en wat hij nu niet snapt. Ik heb een collega, die snapt alles. Het probleem is alleen, als ik hem iets vraag, duurt het een half uur voordat hij het uitgelegd heeft. En die tijd heb ik niet. En als ik iets denk te weten, of nee, ik weet het zeker, dat heeft hij net de meeste recente theorieën gedownload die zeggen dat het toch weer anders zat. Waarom ik toch zo op zoek ben naar hoe het zit weet ik ook niet. Want als er iets is dat ik met zekerheid kan zeggen is het wel dat ik daar tijdens mijn leven toch niet achter kom. Ik heb nog drie boeken van Jo Nesbø liggen. En anders nog een Zweedse puzzel.

Ik had vannacht een nachtmerrie. Een echte waarbij je, als je een acteur zou zijn, schreeuwend wakker wordt. Bij mij was het slechts een ademstoot. Ik weet niet meer precies wat er gebeurde, maar het had te maken met de film paranormal activity. Dat waar ik niet meer in geloof, maar waar ik vroeger best bang voor was. Deze droom speelde ook vroeger, in het oude huis maar ik kan me verder niet meer herinneren waar ik bang voor was. Ik keek op de wekker en zag dat het iets na vieren was. Ik stapte uit mijn bed en ging naar de wc. De angst zat nog in mijn lijf, maar mijn ratio won het. Daarna stapte ik weer in bed en droomde ik verder. Weer was ik in het oude huis, maar ditmaal was het geen nachtmerrie maar een frustatie, die het in leven houden van vissen betreft.

Vroeger, op mijn oude kamer had ik een tropisch aquarium. Het stond er nu weer alleen zaten mijn huidige vissen erin. Guppen. Verwarming erin, filtertje, water verversen, u kent het misschien. Aan de andere kant van mijn kamer stond een bak met water met daarin één geisoleerde gup. Die kreeg verder geen verzorging. De guppen in de bak waar ik voor zorgde hadden het zwaar. Er zaten nauwelijks leven in, ze zagen er grauw en lusteloos uit. De gup in de bak die geen verzorging kreeg deed het prima. Die had inmiddels kleine guppen voortgebracht en zelfs nog andere soorten. De bak die ik verzorgde was enorm, zeker twee meter hoog en tien meter lang. Ik was aan het overwegen om de guppen die ik verzorgde te gooien bij de vissen die ik niet verzorgde en het maar te laten. Daar eindigde het ergens.

Mijn echte guppen leven niet lang. Ik kan nieuwe halen en ze verzorgen wat ik wil, ze gaan steeds dood. Iets gaat er fout. Waarschijnlijk ben ik niet gemaakt om een schepper van een wereld te zijn en moet ik me daar niet in mengen. Toen ik beneden kwam lag er weer eentje dood op de bodem. Nog drie te gaan.

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 36,000 times in 2013. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 13 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Gisteren zapte ik langs een programma waarin hersenen van mensen werden gefopt. Tot drie maal toe stonk ik er niet in. Eerst was er een voorbeeld waarbij twee keer hetzelfde woord in een een zin stond zonder dat mensen dat opmerkten. De hersenen laten overbodige informatie weg omdat ze reeds begrepen hadden wat er stond. Daarna werden er twee rijen woorden getoond en moest men zeggen welk woord uit de tweede rij ook al in de eerste voorkwam. Iedereen was het over hetzelfde woord eens, terwijl dat woord helemaal niet in de eerste reeks voorkwam, er was alleen een woord dat er een associatie mee had. Hersenen voegen gebeurtenissen toe om info begrijpelijk te maken. En de derde keer kwam er een illusionist aan te pas en was ik dus extra op mijn hoede. Ik zag bij een simpele truc gelijk wat er mis ging. Doet er verder niet toe, maar de uitgangspositie was ineens anders. Hersenen gaan kennelijk uit van een bepaalde logische situatie.

Ik had in drie gevallen door wat de proefpersonen niet door hadden. Zij hadden normaal werkende hersenen. Ik dus niet. Ik heb een hersenafwijking want de mijne lieten geen overbodige informatie weg, zodat de boodschap ook met zo min mogelijk energie begrepen werd. En de mijne voegden geen valse informatie toe, die zorgden voor het zien van snelle verbanden. En de mijne gingen niet uit van een gelijke beginsituatie, noodzakelijk om logisch te denken. Voor u verklaart het misschien veel. Mijn soms onnavolgbare logjes komen voort uit een afwijking. Maar mijn geheugen voegt geen fantasie toe. Dus als u hier soms wat sterke verhalen leest, wees vooral niet bang dat ik ze zelf geloof. Over vier weken ga ik naar Hans Klok. Ik maak mij geen enkele illusie dat ik het zal snappen.

Het begrip team spirit kweken, dat komt bij de commando’s vandaan. Het betekent dat je saamhorig wordt, dat je ontdekt dat je op elkaar aangewezen bent onder moeilijke omstandigheden, dat je elkaar blindelings leert vertrouwen en dat je een gewonde strijdmakker nooit achterlaat. Het is niet leuk, dat teamspirit kweken, want het is keihard afzien. Even dreigden wij ook iets dergelijks waarbij er gewerkt moest worden te gaan doen, maar nadat het programma was aangekocht en sommigen in de gaten kregen dat je misschien vuile kleren kreeg, werd er niks mee gedaan. Dus gingen wij afgelopen dagen naar Barcelona om teamspirit te kweken. Want dat is niet afzien. Tenminste voor het meerendeel niet. Een ander belangrijk verschil is dat je bij de commando’s een sterke ruggengraat moet hebben, bij een bedrijf is het van belang dat hij zo flexibel mogelijk is. Ik wil er niet teveel over zeggen, maar ik heb de onaangename kanten die ik bij sommige collega’s al vermoedde, dubbel en dwars bevestigd gezien. Als een blad aan een boom draaiden ze de foute richting op. De richting van een duivelse valsheid, waar ze de grootste mond over hebben als de duivelse valsheid er niet bij is, maar wiens kant ze nu kiezen als het tot een confrontatie komt tussen goed en kwaad. Ik heb tot diep in de nacht met een huilende collega gezeten, van wie ik nu bang ben dat ze op zoek gaat naar iets anders. Bij mij spoken ook de twijfels door mijn hoofd. Voor mijn gevoel moet ik nooit zwichten voor onrecht, of is dat een heel achterhaald standpunt en moet je gewoon even de andere kant op kijken als je erin dreigt meegetrokken te worden? Ik stel de vraag waarop ik het antwoord al weet.