Moe

Misschien is het achteraf niet het beste moment geweest om tot aanschaf van een pup over te gaan, doelend op mijn hernia, waar het overigens redelijk goed mee gaat, al moet ik rekening houden met een jaar genezingstijd. Randi is nog een baby en dat vind ik lastig. Ik heb baby’s altijd al lastig gevonden. Wat niet wil zeggen dat ik ze niet leuk vind, maar net als met mijn eigen kinderen vind ik het wat leuker als ze ietsjes groter zijn. Randi is nog niet zindelijk en wij werken beiden, dus is er een strak schema. Ze moet zo laat mogelijk worden uitgelaten (ik) en mevrouw Mack staat vroeg op om haar ’s ochtends uit te laten. Ze kan nog niet alleen in de huiskamer gelaten worden en om haar nu in de bench te doen als we gewoon thuis zijn getuigt niet van goed baasjesschap. Ze zit er al vaak de halve dag in. Dus blijf ik ’s avonds beneden, val in slaap op de bank, Randi piest in de tussentijd in huis, ik laat haar daarna doodmoe uit, en denk in de tussentijd aan niets anders dan mijn bed. Inspiratie om logjes te schrijven is er niet en als die er wel was, ben ik er te moe voor.
Nu slaapt Linda voor het eerst sinds Randi hier is een keertje uit en heb ik het ochtendloopje gedaan. Vrijwillig, want ik was wakker na gisteren om 23:00 naar bed te zijn gegaan en al te slapen voordat ik helemaal lag. Tammar kwam nog een keertje om een uur of vijf vragen of ze er al uit mocht, maar dat doet ze geregeld, daar kan ik wel tegen inmiddels. Eigenlijk voel ik me nu een stuk beter dan ’s avonds.

Op een of andere manier kan ik vanaf de laptop geen foto toevoegen, ik had een mooie waarop haar vader en moeder ook te zien waren, maar die houdt u nog tegoed. Voor die keer dat het me wel lukt om mezelf de zoldertrap op te zeulen.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

4 gedachten over “Moe”

  1. Zelfs zonder hernia is het al doodvermoeiend zo’n pup. Fijn dat het al wat beter gaat met je rug. De rest komt vanzelf goed.

  2. Net twee klein kinderen een paar dagen op bezoek gehad. Zijn ook niet zindelijk, moeten ook 2x per dag worden uitgelaten (speeltuintje in het dorp) maken ook alles in huis kapot, eisen ook alle aandacht op, kortom, ik begrijp heel goed hoe zwaar je het hebt.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s