Categorie: Enigszins grappig

Een stille strijd

Door schade en schande wijs geworden hark ik elk weekend even de tuin aan en veeg ik het terras. Doe ik dat niet dan heb ik straks een hoeveelheid blad in de tuin die bij lange na niet in de groene container past. Het ziet er best cool uit zo’n aangeharkte tuin en een geveegd terras. Ik mag graag even boven gaan staan kijken naar het verschil tussen de tuin van de buurman en die van mij. Normaal is er een stille strijd gaande tussen hem en mij, waar verder niemand van weet, want als ik het gras maai, gaat hij daarna met zijn elektrische grasmaaier zijn gazon te lijf, en daarna pakt hij nog even de verticuteermachine. Zijn gras ligt beter in de zon, dus ik moet harder werken om mijn gras groener te laten zijn, en daar baal ik van. Maar momenteel heeft hij geen tijd, want er is een baby geboren en ligt er in mijn tuin minder blad.

We moeten straks ook weer het garagedak vegen en de dakgoot schoonmaken. Dat dient ook op een tactisch goed moment te gebeuren. Niet te vroeg, want dan kun je het nog een keer doen, maar ook niet te laat, want anders heeft de buurman zijn kant al gedaan en ben ik een loser. Dat gaat ook niet. In elk geval, nu sta ik voor. En toch irriteert het me dat hij kennelijk ook tijd heeft gevonden om te harken anders zou er veel meer blad in zijn tuin moeten liggen. Misschien moet ik een keer ‘s nachts met de hark in de weer en al mijn bladeren over de schutting kieperen. Of is dat vals spelen? Wel, er is geen officiële wedstrijd gaande en er zijn geen regels afgesproken dus dan kun je ook niet valsspelen.

Hij is vorig jaar ook al het dak op geweest om het mosvrij te maken, de uitslover. Zogenaamd omdat hij zonnepanelen kreeg. En volgens mij heeft hij vogels gedresseerd om mijn mos van het dak te kieperen op mijn zojuist geveegde terras. Want, ik heb nog niet geveegd of er ligt alweer zo’n pluk mos op de grond. En als ik het snel opruim dan ligt er na een halfuur een nieuwe. Terwijl als ik mijn terras een tijdje laat verslonzen en een plukje meer of minder mos niet opvalt, dan sparen de vogels het op en wachten ze tot ik weer geveegd heb. Ja, deze man gaat over lijken.

Een gelijkwaardig huwelijk

Er zijn drie dingen waar ik nog wel eens aan herinnerd word door mijn eega. Dat zijn achtereenvolgens: een airco in mijn Alfa laten maken voor 830 euro, een schilderij + lijst aan de deur aan laten smeren voor 400 euro en het haar van mijn dochter knippen. (Gratis)

Aan het begin van de coronatijd heeft ze Hans met de tondeuse bewerkt. De arme jongen heeft weken met een pet op gelopen. Laatst heeft ze de airco van haar auto laten maken, voor ook geen misselijk bedrag. Vandaag kom ik laat thuis, ik wil door de voordeur, krijg de sleutel er niet in. Lang verhaal kort, ze heeft zich op laten lichten door een slotenmaker die ons een goedkoop oplegslotje heeft geleverd voor heel veel geld. Zo goedkoop dat ik overweeg om er alsnog iets nieuws in te laten zetten.

Vanaf vandaag hebben we weer een gelijkwaardig huwelijk.

Het leven van de 🤴

Als je toe gaat geven aan alle icoontjes die je 📱 suggereert, dan kan je blog er wel eens vreemd uit komen te zien. Je moet zelfstandige naamwoorden vermijden, maar ook de bijvoeglijke. En een tekst wordt 👉 doorgaans niet duidelijker van. Kijk maar wat er gebeurt als ik een simpel verhaaltje vertel.

Er 🧺 eens een 🤴 die op zoek 🧺 naar een 👸 om mee te trouwen. Hij zocht 🏙 en land af om haar te vinden. Hij reed met zijn 🐎 🚪 elk dorpje en 🛎 de overal aan. Wat ik trouwens niet 🧐 vind van een 🤴 want je mag toch verwachten dat er in een monarchie een register wordt bijgehouden van wie 👸 is en wie maar doet alsof. In elk geval, na vijf 🌝 den 👀 had hij haar nog niet gevonden. 😢 keerde de 🤴 terug naar zijn paleis en ging in zijn 🛌 liggen 😭. Een van de hofdames die nog vrijgezel was, had een 💡 maar dat deelde ze niet, want ja, ze had zelf een 👁 je op de 🤴 en dan zou ze zich in eigen 🦶 schieten 🚪 een ander in het zadel te helpen. ⬆️ dien wist ze 🌩 s 👍🏻 dat zij geen 👸 🧺 en dus geen kans maakte. Maar toch hield ze van 🚐 de prins 🤴 en het 🗳 haar droef dat de 🤴 zo 😿 was. Dus op een 👋 vertelde ze haar 💡. De 🤴 moest 👧 👧 uit het hele land uitnodigen en ze op zeven matrassen laten 😴. Onder die matrassen moest hij dan een erwt leggen en alleen een echte 👸 heeft zo’n tere huid dat zij de erwt 🚪 al die matrassen heen zou voelen. Dus pas als er eentje 👎 had geslapen wist hij dat hij beet had.

De 🤴 vond het een 👌 💡 en vroeg: waarom heeft u dat niet eerder gezegd, en veroordeelde haar tot de guillotine. Zo ging dat in die tijd, 🧡 kon al 💨 je ☠️ worden. En toen ging de 🤴 nog met het 💡 aan de haal ook! Nou 👍🏻, hij vond het maar omslachtig met al die matrassen, maar al die 👧 👧 bij hem laten 😴 stond hem wel aan.

Hij hield zich niet helemaal aan de prinselijke regels en rampetampte er flink op los. Maar dat is geen manier om een 👸 te vinden en het animo werd steeds minder. Natuurlijk, dat trok wel sletten en golddiggers aan, maar daar heeft een 🤴 doorgaans niks aan. Dus, na zes 🌝 den van krikkenstein 🧺 hij het wel zat. Hij leek Johnny de Mol wel. En dat doet je reputatie als 🤴 bepaald geen 👍🏻.

Deze 🤴 verdiende helemaal geen 👸. En ze hebben het hele sprookje moeten her✍️ om het überhaupt verkoopbaar te kunnen maken. Want die viezigheid is toch niet voor 👶? Nu werd het iets met een erwt, en lang en 🍀 en zo, maar in werkelijkheid hield de prins er een heel dom 👱 wicht aan over, die ⬆️ dien ook nog eens geen 👶 kon krijgen. Daar sta je dan met je goede gedrag. En het roept 🐝 mij gelijk de 🙋‍♂️ op wat er dan precies waar is van al die andere sprookjes.

Sergeant-majoor

De soldaat hier in huis hebben ze nog niet klein. Maar wat op de vorige school een voordeel was, namelijk zijn clowneske gedrag, werkt hier wat anders. Want grappenmakers moeten opdrukken. En goed, want anders moet het opnieuw. “Wat ben jij daar aan het doen, Van Huppelschoten? Ben je de grond aan het neuken? Begin maar opnieuw!” Of als je moe bent en je kont komt te ver omhoog: “wat is dat, Van Huppelschoten, wil je er soms iets in hebben ofzo?” (Excuses voor het taalgebruik van de Sergeant Majoor, die maakt bij elke nieuwe klas dezelfde grap.) Hij moest 73 keer opdrukken voordat het goed was.

En hij was al gewaarschuwd, hij moest zich scheren anders zouden ze het voor hem doen. Dus dat gaat hij voortaan wel doen denk ik. Daar gaat de opvoeding! In een week naar de kloten geholpen door Sergeant Majoor Bullebak. Met z’n grove bakkes. Ik heb al gezegd, vertel me waar hij woont ik ik gooi een baksteen door z’n ruit. Nou ja, het klinkt allemaal serieuzer dan het is, hij heeft er de grootste lol. Excoses voor het taalgebroik.

Het droevige lot van een hondenbezitter

Op een regenachtige dag als deze zal het volgende tafereeltje menig hondenbezitter bekend voor komen. Met paraplu en lange lijn gaan we naar de uitlaatstrook, waar de hond zijn behoefte mag doen en er geen opruimplicht is. Het plenst, dus binnen de kortste keren zijn hond en schoenen van de baas drijfnat. De hond gaat eerst zitten voor een plasje en loopt daarna door richting uitlaatstrook. Daar aangekomen moedig ik haar aan om haar behoefte snel te doen want dan kunnen we terug. “Poepie doen!” Waarom je zo raar praat tegen een hond weet ik ook niet, maar dit soort dingen sluipt erin. Als er een medemens in de buurt is, zeg je dat niet, dan zwijg je gewoon.

De hond snuffelt door het decimeters hoge gras en wordt nog natter. Ze kromt haar rug vast om aan te zetten. Nee, toch niet. Ze loopt verder en begint te draaien. Oh, wacht, wat zie ik daar, een vogel? Da’s interessant, en ze staat weer op. Dan sjouwt ze weer verder en ziet een opening in de struiken waar alleen zij door kan. Ik blijf op straat staan en buk mij om te zien wat ze doet. Ze dreigt met de lange lijn om een struik heen te lopen dus ik moet haar weer terugtrekken. Dan probeert ze het aan de andere kant, maar ook dreigt de lijn vast te lopen dus ik trek haar weer terug. Ze komt weer uit de struik en banjert verder. Ze gaat weer op zoek naar een geschikte plek en begint te draaien. Dat draaien duurt al langer dan normaal en ineens ziet ze iemand die ook zijn hond uitlaat. Ze komt uit haar positie en schiet er op af, ik trek haar terug en zeg dat ze haar gemak moet houden.

De man met de hond loopt door de struiken waar ik langs loop, en mijn hond weet dat. Die is meer gefocust op de hond aan de andere kant en maakt even geen aanstalten meer. Ondertussen plenst het door. Pas als die andere hond weg is gaat ze weer een poging doen, alleen nu weer terug, richting huis. Huis is verlokkelijk in deze regen dus ik merk dat ze iets te hard richting huis gaat. Ik trek haar weer de andere kant op en onder protest gaat ze mee. Dan eindelijk, als alle omstandigheden mee zitten, draait ze weer rond in het hoge gras, maar ik geloof het pas als ik het zie, maar deze keer komt daar een net te dunne smurrie uit, die belandt precies een meter naast de paal waarop staat: “geen opruimplicht tussen de palen.” Ik besluit toch dat dit een poging tussen de palen was en keer om, huiswaarts. Bij de straat waar we in moeten wil ze rechtdoor naar de andere uitlaatstrook. Ik loop even mee en ze begint weer moeilijk te draaien. Het ritueel van zojuist dreigt zich te herhalen. Ik loop al voor paal met die enige paraplu die ik kon vinden en die de tekst “merde, il pleut” bevat en als ze na een minuut alleen nog een plasje heeft gedaan, neem ik haar mee naar huis. Wacht maar tot tussen te middag, voor de volgende.

In de garage droog ik haar af, maar binnen schudt ze zich alsnog uit. Vieze modderpoten achterlatend op de vloer…

Bruce Lee

Toen wij vroeger een videorecorder hadden, ging ik vaak naar de plaatselijke videotheek. Er zit er hier nog steeds eentje, maar dat schijnt een dekmantel te zijn voor snode activiteiten. Ik huurde het liefst martial arts films. Bruce Lee was mijn favoriet. Enter the Dragon, the way of the dragon, fist of fury, ik heb ze allemaal wel gezien. Bruce maakte tijdens het vechten nogal vreemde geluiden. Soms klonk het als een vechtende kat, meestal als een kip die een ei legt. Kortom, volslagen belachelijk en daarbij kon hij nog niet acteren ook. Hij kon arrogant kijken, dat was gewoon lachwekkend. Zijn pogingen tot het aanbrengen van humor hier en daar waren dat ook. En niet omdat die humor zo goed was.

Toch had hij een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Ik oefende zijn traptechnieken en ondertussen deed ik een kip na. Als ik mijn armen in de gevechtshouding bracht maakte ik zelf het geluid van de luchtverplaatsingen die je hoorde als Bruce het in de film deed. Ik bewoog zelfs lichtvoetig als een kungfu master. Ik sloeg houten planken doormidden met mijn hand.

Nu ben ik de one inch punch aan het oefenen. Bruce ontwikkelde deze stoot die meer impact had dan de slag van een karateka. Je vuist slechts op een inch afstand van het te raken doel. Al je “chi” moet in de stoot zitten, je lichaam is slechts de uitvoerder van je wil. Alle krachten van het universum komen samen in jouw vuist. En als je de stoot geeft vliegt je tegenstander meters achteruit.

De volgende stap die ik moet nemen is een shaolin monnik worden. Die trainen elk lichaamsdeel zo dat het hard als ijzer wordt. Met hun hoofd slaan ze een stoeptegel doormidden, ze kunnen een naald zo gooien dat die dwars door een ruit vliegt, en zelfs hun edele delen zijn gehard. Je kunt ze erin trappen zonder dat ze een kik geven. Om dit te bereiken binden ze met een touw een auto aan hun scrotum en slepen deze meters voort. U denkt misschien dat ik een grapje maak, maar er is geen woord gelogen.

Daarna ben je een keiharde, onverslaanbare vechtmachine geworden. En mocht dat toch niet lukken kun je altijd nog een sleepdienst beginnen.

Hologram

Op het journaal of een programma wat ik daarmee verwar, werd de mogelijkheid besproken om op je eigen uitvaart te spreken als hologram. Dus dan neem je tijdens je leven nog een video op, en als je de pijp uit bent kun je nog een keer schitteren op het podium, omdat je tijdens je leven ook geschitterd hebt. Daar ga ik tenminste vanuit. Ik kan me namelijk voorstellen dat u niet zit te wachten om bijvoorbeeld mij te zien raaskallen op mijn eigen uitvaart. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Over mijn verre reizen,mijn liefde voor wijn en slow food, mijn optredens, mijn bekendheid en mijn charisma. Over hoe ik alles uit het leven heb gehaald en alles heb gepakt wat ik kon. Hoe ik leefde bij de dag, en dat we het leven moeten vieren, proostend op het geluk. Er was natuurlijk ook tegenslag, maar hoe ik dat te lijf ging en te boven kwam wil ik u ook graag meegeven. Want hoe groot de tegenslag ook is, met de juiste mindset kom je er weer bovenop. En natuurlijk was ik ook niet zonder fouten en heb ik mensen moeten teleurstellen. Tegen hen wil ik zeggen: het heeft zo moeten zijn. Dingen gaan soms zoals ze gaan en ook ik had niet overal invloed op. En daarom, lieve aanwezigen, wil ik samen met u het glas heffen en wens ik dat u mijn levensmotto niet zult vergeten, shine bright like a diamond zoals ik tijdens mijn leven heb gedaan! Tot ziens aan de andere kant!

En dat u dan alle zeven onder de indruk bent van dit grootse afscheid. Van die boekhouder die in z’n vrije tijd ook nog verenigingswerk deed, en van Chinees eten hield. Met z’n tweedehands Renault en z’n vakanties naar Frankrijk. Ja, daar zitten we op te wachten, op hologrammen die niet gehinderd door hun eigen middelmatigheid een daverend afscheid komen geven.

Tijdens mijn leven zou ik nog een oproep willen doen aan mijn van de realiteit losgezongen medemens: ach laat ook maar, die lezen hier al jaren niet meer.

Inzicht

Ik was verzocht om vandaag en morgen vrij te houden om te helpen met het plaatsen van een schutting bij mijn broer. Hij woont in dezelfde straat als ik. Zijn buurman, aan de andere kant van de schutting hielp ook mee. Mijn broer is erg handig, zijn buurman is van een nog hoger niveau. Beide mannen zijn ook erg perfectionistisch. Veel te perfectionistisch wat mij betreft. Ik heb eergisteren nog onze salontafel geschilderd. Met muurverf uiteraard weer, en in dezelfde kleur als hij al was, anders ga je zien dat ik niet goed geschilderd heb. Ik los mijn onhandigheid praktisch op. Nu staat er weer een fris wit tafeltje, en niemand kan zien hoe ik tegen alle regels van de schilderkunst ben ingegaan.

Afijn, beide mannen staan in een onbegrijpelijke taal met elkaar te keuvelen over electronica en bouwkunde, ik sla gelijk van binnen dood. De buurman had een dakkapel gezet en had ook een nieuwe badkamer geplaatst. Met een computergestuurde douche. Hij drukt dus op een knopje om te douchen, waar ik aan een kraan moet draaien. En hij kan praten tegen zijn badkamer. Hij zei: hee Siri, badkamer romantisch! En dan dimt het licht en komt er een geil kleurtje uit de lamp. En dat heb ik dus altijd gemist in mijn leven. Lijkt me enorm opwindend voor een vrouw als haar man tijdens een intiem moment ineens tegen de badkamer begint te commanderen. Ik ben tijdens zo’n gadgetwedstrijd altijd blij dat ik mijn eisen naar beneden kan bijstellen, je zult toch onhandig zijn en graag zo’n douche willen!

In elk geval, beide mannen zijn bezig om een oplossing te vinden voor een probleem met de schutting en vliegen dat op een ontzettend onhandige manier aan. Maar zij zijn handig, en ik niet, dus ik ben maar stil. Na twee minuten zeg ik toch maar hoe ik het zou doen, maar dat horen ze niet. Na vier minuten herhaal ik het, maar ze reageren niet. Na zes minuten zeg ik dat ik er klaar mee ben en dat ze nu moeten luisteren. Na acht minuten luisteren ze ook en doen het op mijn manier en na tien minuten is het gefixt. Ik mag dan niet handig zijn, maar inzicht jonguh!

Henkie

Kent u Henkie de Jong? Nee? Hij voetbalt bij Barcelona en het hele land is lyrisch over deze verlosser. Vorige week nog fel bekritiseerd, maar gisteren speelde hij werkelijk de sterren van de hemel. Barcelona won maar liefst met 5-1 van de kampioen van Hongarije, Ferencváros, u kent ze wel. Van die vijf doelpunten gaf Henkie maar liefst één assist. Niet alleen ik, maar ook de nieuwssites zijn lovend. “Weergaloze assist Henkie helpt Barcelona aan overwinning” stond er. 5-1. En weergaloos was die assist hoor. Vanuit ongedekte positie passte hij de bal van vlak voor het strafschopgebied naar ongeveer de penaltystip waarbij een onbeduidende medespeler de bal alleen nog maar hoefde in te tikken. Dat mocht geen naam hebben, dat was verder elke speler gelukt. De pass deed me in alles denken aan de weergaloze pass van Frank de Boer op Dennis Bergkamp. Of aan die van Muhren op van Basten. Of die van Krol op Cruijff.

Nee, Barcelona heeft niet voor niets 70 miljoen betaald voor deze geweldenaar. Vorige week nog, in Oranje gaf hij een werkelijk schitterende pass op Memphis, maar laatstgenoemde sukkel kon de snelheid en de korte afstand waarover deze pass gegeven werd natuurlijk niet verwerken en de bal ketste af. Dat leidde tot balverlies waaruit de 0-1 voor Italië ontstond. Waarom Memphis er nog instaat is me een raadsel. We moeten meer Henkies hebben. Van die gedreven jongens met het vizier naar voren, waarop de natie trots kan zijn. Henkie de Jong, nu al groter dan Van Basten. Nog maar even en hij gaat ook Cruijff voorbij. Schitterde ook in het met 7-1 verloren duel tegen Bayern, zonder Henkie was die wedstrijd zeker met zes of vijf één verloren gegaan. Ik zeg, Nederland wereldkampioen. En dan overschat ik Henkie niet. Want daar houden we niet van in Nederland.

Covid-kapsels

Toen Tammar een jaar of vier was heb ik haar pony eens geknipt. Ik maakte een klein beginnersfoutje en knipte haar pony toen haar haar nat was. Met een nagelschaartje. Tot op de dag van vandaag moet ik dat horen. Door Covid-19 gedwongen was ik nu aan de beurt om op de tondeuse stoel plaats te nemen. Ik vreesde natuurlijk voor de dag van de wraak, maar Linda deed haar best en ik moedigde haar aan om de tondeuse steeds maar iets korter te zetten. Zelf was ze best tevreden, maar ik vond het niet helemaal geweldig, maar goed, nood breekt wet.

Toen kwam Hans. Die wilde niet, maar hij moest. Hij heeft een enorme bos op zijn hoofd maar weigert daar iets aan te doen. Geen kam, geen gel, één bron van ergernis. Op de langste stand van de tondeuse gebeurde er ook niets, vreemd genoeg, want zijn haar was toch zeker tien centimeter lang. Dus Linda zette hem wat korter, en toen pakte het ding. Hans ging helemaal over de zeik. Tranen in zijn ogen had hij. Hij had nog zo gezegd dat hij niet wilde. Ik vond het zielig maar ik kon het in dit geval niet laten merken. Ik zei: “Hans, dan moet je maar wat aan je haar doen, ik heb je zo vaak gewaarschuwd, het is nu even niet anders.” Het resultaat was verschrikkelijk. Tot overmaat van ramp hield de tondeuse er ook nog mee op, en hij stampte huilend naar boven, nadat hij zijn slippers al boos had weggegooid.

En ja, dit is best erg. Een stuk erger dan wat ik destijds bij Tammar had gedaan. Maar hier komen geen foto’s van. Bovendien kan Linda zich altijd verschuilen achter noodweer. Hans en ik zitten verplicht nog langer in quarantaine. En als dit voorbij is, dan krijgen we over een jaar weer die foto van Tammar op FB te zien. Want dat was pas erg.