Categorie: Enigszins grappig

Mijn dochter heeft een stempel gekregen. ADHD. Ik hoorde daar 25 jaar geleden voor het eerst van. Toen werd er lacherig over gedaan en betekende het “alle dagen heel druk.” Maar voor ouders van een kind met deze stoornis was het minder leuk.

Stoornis klinkt raar, vindt u ook niet? Maar het is een stoornis, want dat betekent het letterlijk. Hoogbegaafdheid is een afwijking maar dat klinkt ook raar. Maar dat komt uitsluitend door de betekenis van het woord afwijking. We doen alsof afwijking hetzelfde betekent als gek, maar een drie wijkt ook af van een twee. Het betekent gewoon “anders.” Dan heb je nog het woord “normaal” wat betekent dat iets aan de norm voldoet, maar wij hebben er de betekenis van “niet gek” aan gehangen. Maar iets wat niet aan de norm voldoet, eigenlijk afwijkt, kan volslagen normaal zijn in onze ogen. Een voorbeeld: één op de tien is homo, negen op de tien zijn hetero. De norm is hetero, homo is de afwijking en toch is in ons vrije westen homo geen afwijking maar volslagen normaal. We spreken onszelf volledig tegen. Letterlijk normvervaging! Maar misschien is er helemaal geen norm, net als dat er geen middelpunt van het heelal is.

Als ik dit zo teruglees, dan denk ik dat ikzelf ook niet helemaal spoor. Het is aardig druk in mijn hoofd. Misschien heb ik ook wel een stoornis. Nee, niet misschien. Ik heb een stoornis. Een erectiestoornis. Niet zoals bij Waylon, maar vergeleken bij vroeger op school. Elke ochtend om een uur of tien nam ik even niks meer op. Ik was dan ook als de dood voor de schooldokter, want die kwam rond dat tijdstip. Tegenwoordig drink ik om tien uur koffie. Niks aan de hand.

Nou ja, de diagnose ADHD is grotendeels gegeven door mijn antwoorden aan de psycholoog. Als mijn waarnemingsvermogen net wat minder scherp was geweest, had mijn dochter nu geen ADHD maar was ze volslagen normaal. Ik ben hierin dus bepalend. Eigenlijk kunnen we stellen dat ADHD in de blik van de aanschouwer zit. We krijgen nog een behandelplan. Dat wordt hoogstwaarschijnlijk weer een hilarisch verhaal.

Op het gebied van geschiedenis ben ik een twee. Net geen nul. Het interesseerde me niks en ik beschouwde het als verplichte ballast op school. Ik heb geen idee of dat wat ik weet, ik op school heb geleerd of dat ik het zelf gelezen heb.

Als je dan eens een boek leest over vervlogen tijden dan komen daar volkeren in voor waar ik nog nooit van heb gehoord. Merovingen bijvoorbeeld. Ik weet nu alweer niet wie dat waren. Of de onnoemelijk vele koningen die er zijn geweest, wiens bloedlijn altijd maar beschermd moest worden, als wespen die hun koningin verdedigen. Doordat er zoveel koningen waren, waren er ook zoveel oorlogen omdat je als koning wel wat grondgebied moest hebben voor het aanzien. En vervolgens beland ik weer bij een veldslag waar ik nooit van heb gehoord. Die van Westrozebeke bijvoorbeeld.

Wat ik wel weer interessant vind om te lezen is dat het Engelse woord voor ridder is afgeleid van ons woord “knecht” (van de koning) terwijl het Franse woord voor ridder meer de nadruk legt op het te paard gaan (chevalier) net als het onze, ridder, rijder.

Of dat er vroeger een ziekte bestond die glaswaan heette, en waarbij de patiënt dacht dat hij (gedeeltelijk) van glas was gemaakt en dus makkelijk kon breken. Of dat er 1500 jaar lang door medici werd gedacht dat een mens uit vier lichaamssappen bestond, bloed, slijm, zwarte gal en gele gal, en dat een geestestoestand werd veroorzaakt door een teveel van een van deze vloeistoffen. Iemand die glaswaan had, was vaak ook depressief, of melancholisch, wat uit het Grieks komt en zwartgallig betekent. Melancholie heeft de laatste eeuwen een wat positievere bijklank gekregen maar het was oorspronkelijk een depressie. Zwartgalligheid heeft juist een negatieve bijklank, en duidt meer op onwil om iets leuk te vinden. Wat ik heb met een programma van Linda de Mol bijvoorbeeld. Depressie tenslotte klinkt als iets wat je overkomt en waar je geen invloed op hebt.

Dat van die lichaamssappen is bedacht door een of andere knappe Claudius uit de oudheid, wiens theorie 1500 jaar lang de medische wetenschap gedomineerd heeft, maar die het uiteindelijk helemaal fout bleek te hebben. Vandaar ook dat die mensen nu allemaal dood zijn natuurlijk.

Het aantal gevallen van glaswaan is na 1850 spectaculair afgenomen al was er begin deze eeuw een opleving en geloofden hordes mensen dat Arjen Robben van glas was. Tegenwoordig komt het vrijwel niet meer voor, waarschijnlijk is het glaswaanvirus, dat hiervoor verantwoordelijk is, uitgestorven. Het aantal gevallen van eigenwaan is wel spectaculair toegenomen. Ooit zal men dat virus er ook een keer onderkrijgen.

Mevrouw Mack vindt het vreemd dat ik haar, na tientallen waarschuwingen, een tikkie stuurde van €32,50 omdat ze eenzelfde bedrag van mijn rekening had betaald. Ik zeg haar al maanden van mijn rekening af te blijven want ook zonder haar bemoeienissen wordt daar al genoeg van afgeschreven. Toen ik nog de baas over haar was, heb ik haar kredietlimiet laten opheffen want ze klaagde dat ze elke maand rood stond. Dat heb ik toen voor eens en altijd opgelost. Nadeel is wel dat ze nu mijn rekening misbruikt om rood te staan, want ik vind rood staan armoede. Geen geldelijke armoede, maar geestelijke. Er is namelijk geen verschil of je elke maand op nul eindigt, of elke maand op je maximale roodstand, dan heb je hetzelfde uitgegeven.

Ik vind gewoon, van mijn rekening afblijven, dan gaan we nooit het rood in. Als ze sowieso naar mijn financieel management had geluisterd zouden we nu nog negen jaar hypotheek moeten aflossen en zouden we voor ons pensioen vrij van woonlasten zijn. Maar nee, er moest worden verhuisd zodat de hypotheek opnieuw dertig jaar inging, waarvan een belangrijk deel niet meer fiscaal aftrekbaar, en ook heel belangrijk, wij onderhouden alle vogels en egels van Zuidwest Vaassen, kortom, een gevaren schip. (Zilvervloot)

Vandaag bracht ik haar naar het ziekenhuis en na afloop reed ik haar met de rolstoel naar mijn auto. Ze zag een drempel aankomen en begon te miepen dat ik daar niet te hard overheen moest. Ik knalde er overheen en voor ze iets kon zeggen zei ik, “zeur niet, je zei net nog dat je pijnvrij was.” Het is mij na 22 jaar wel duidelijk wanneer ik iets serieus moet nemen en wanneer niet. Ze schoot in haar astmatische lach, maar ze kon ook weinig anders. Toen we even daarna met de auto wegreden en we weer over die drempel moesten, reed ik er extra voorzichtig overheen. Het ging hier tenslotte wel om mijn nieuwe auto waarvoor ik jaren geleden begonnen ben met sparen. Haar verontwaardiging was onbetaalbaar.

Dat sparen voor die auto op een speciale autorekening was een van mijn betere ideeën. Het is onze enige rekening waar ze wel ontzag voor heeft, en elke euro die ik daar weet te stallen, is gered uit haar koopkrachtige handen. Zonder haar was ik allang rijk zeg ik wel eens. En diep ongelukkig zegt ze dan. Alleen dat laatste is waar, ben ik bang.

Het succesvolle programma Chansons kreeg een vervolg en ook dat kijken we. Ik denk wel dat het het laatste seizoen is dat het programma gemaakt wordt, want op een gegeven moment ben je wel uitgepraat en heb je laten zien wat je wilde laten zien. Lijkt mij.

Nog steeds is het leuk, maar waar ik vorig seizoen verrukt was, (dat woord hoor je nooit meer) ben ik dat nu ietsje minder en moet ik wat vaker lachen om de twee hoofdrolspelers, Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps en vooral om hun wisselwerking. Iemand had ze moeten vertellen dat één van twee een andere kleur kleding had moeten aantrekken want nu lopen ze als twee parkeerwachters in het donkerblauw naast elkaar.

Matthijs is geboren om DWDD te presenteren maar in dit programma is zijn houterigheid wat moeizaam, vooral naast de veel spontanere Rob Kemps. Ze paraderen naast elkaar en bespreken dan de geschiedenis van het chanson. Daarbij herhalen ze elkaar veel en gooien ze hier en daar een Franse term naar de microfoon om hun gebrekkige Frans te verhullen.

Rob: het is 1962 en wie loopt hier, op deze plek?

Matthijs: Piaf!

Rob: Oui! Edith Piaf!

Matthijs: de mus.

Rob: inderdaad, en waarom noemde zij zich de mus? Die bijnaam kreeg ze van een nachtclub eigenaar omdat ze als een verlegen musje op het podium stond.

Matthijs: en we gaan haar graf bezoeken, want ze ligt hier op:

Matthijs en Rob kort achter elkaar: Père Lachaise.

Vervolgens komen ze nog in contact met een Fransman die hun een anekdote vertelt.

Rob: Bonjour! Comment allez-vous?

Matthijs: Bonjour! (Luid)

Vervolgens steekt de Fransman een verhaal af van enkele minuten, Matthijs staat naar de grond te kijken, armen over elkaar, aandachtig luisterend, knikt na elke zin ten teken dat hij het begrijpt en herhaalt soms vragend een woord. “Ici?” En wijst dan naar de plek voor zich.

Nou, dat vind ik nu best grappig allemaal. Drôle, Oui! Père Lachaise. On-y-va! Oui! Ik herken de stijl.

Goedenavond.

In de strafzaak waarin verdachten van betrokkenheid bij de dood van een zevenentwintigjarige man terecht staan, vindt het OM het strafverzwarend dat de verdachten blijven zwijgen. De rechter gaat hier niet in mee en heeft bepaald dat de bekentenissen onder dwang moeten worden verkregen.

Nederland blijft in de strijd tegen de Russische agressie wapens leveren aan Oekraïne die ze net niet nodig hebben. Dit om de Russen niet tegen het zere been te schoppen.

Een hobbyboerin wil niet betalen voor een wolfwerend hek ter bescherming van haar schapen omdat andere mensen de wolf zo graag terugwillen. Laatstgenoemden hebben de wolf persoonlijk verzocht zich weer in Nederland te vestigen. “Het is tuig van de richel dat met de wolf samen afgeschoten moet worden. Leer boeren iets over de natuur zeg, de wereld op zijn kop! Lang voor er wolven bestonden waren er al hobbyboeren met schapen in een weiland!”, aldus de boerin.

De aanvoerders van Feyenoord en Excelsior weigerden de aanvoerdersband in regenboogkleuren te dragen. Dit veroorzaakte grote opschudding in de media. Verder nergens. De beide aanvoerders wensen anoniem te blijven en in verband met hun lastige achternamen respecteren wij die wens.

En dan het weer met met Willemijn Hoebert. Denk aan de Franse uitspraak. Dus Guillaumine Hoebert. In verband met de belachelijke jurk die ze vandaag weer heeft uitgekozen, adviseert het KNMI u voor één keer zelf uit het raam te kijken om te weten wat het voor weer wordt.

Ik wens u een fijne avond.

Het voordeel van dromen is dat je er niet voor verantwoordelijk gehouden kunt worden. Dit gezegd hebbende, ik zag gisteren een vrouw zitten die me erg deed denken aan een meisje dat bij me in de klas zat. Een meisje waar ik niks in zag, waar ik geen speciale herinneringen aan heb, gewoon een meisje. Nu zag ze er wel leuk uit, maar dat was alles.

In mijn droom kwam ze langs en ze zoende met een ander meisje, B., die ook bij me in de klas zat, en waar ik hoteldebotel op was en waar ik wel veel speciale herinneringen aan heb. Waarom beide dames dit deden weet ik niet, maar ik had geluk en beide meisjes wilden ook met mij zoenen. Ik ben de beroerdste niet, en ik zoende eerst het meisje waar ik geen speciale herinneringen aan heb, eigenlijk met het idee van save the best for last.

Het was helemaal niet onverdienstelijk maar toen het grote moment daar was, eindelijk, na 35 jaar kon ik B. (van Barbara) vol aanvliegen, werd ik wakker. Weg B. Ze zeggen dat dromen je dingen vertellen. Deze droom vertelde me duidelijk, when you see a chance, take it. Ik moet niet zeiken, als de juiste BMW langskomt moet ik toehappen.

Vandaag ging de laatste van zes tegelijk aangeschafte platy’s dood. Platy’s zijn levendbarende vissen met een nogal hoge omloopsnelheid. Niet levendbarende vissen gaan veel minder snel dood. Tenminste in mijn aquarium. Daar staat tegenover dat de levendbarende de enigen zijn die jonkies krijgen in een aquarium, de eieren leggende vissen lukt dat doorgaans niet. Soms heb je dan tien jonge visjes in je aquarium waarvan er een paar worden opgeslokt door anderen.

Maar deze populatie bracht geen jonkies voort. De laatste zwom al weken alleen rond, en ik besloot de populatie uit te laten sterven. (Ik ben de Schepper en de Almachtige van mijn aquarium). Het zijn trouwens toch behoorlijke druktemakers, die platy’s, ze jagen op de vrouwtjes, zijn de meest zichtbaar aanwezige vissen van het aquarium, bovendien poepen ze in lange slierten die ze minuten lang met zich meeslepen. Barbaren! De andere soorten hebben meer klasse en poepen onzichtbaar.

Afgelopen zaterdag zag ik tot mijn verbazing toch één baby visje zich verstoppen tussen de planten. Hij is vandaag al weer ietsje groter dan zaterdag, dus ik denk niet dat die nog opgegeten wordt. Maar vandaag ging zijn moeder dood en hij is nog maar een baby. Bovendien, moederziel alleen tussen vreemde andere soorten. Mijn plan om ze uit te laten sterven wordt nu ernstig gedwarsboomd, want ik vind het haast onmenselijk om deze baby die in mijn schepping werd geboren, en die nu al wees is, een eenzaam en alleen leven te laten slijten. Ik word haast gedwongen om er een paar van zijn soort bij te kopen om hem een viswaardig bestaan te geven. Je moet wel een hart van steen hebben wil je deze situatie zo laten.

Ik werd vandaag positief getest op Corona. Dus toch geen griep gelukkig, want daar ben ik niet tegen ingeënt. Ik ben nu aan de beterende hand, vandaag voor het eerst weer op de been. Ik had behoorlijk veel pijn overal, behalve als ik doodstil lag. Maar zitten op de wc was al bijna niet te doen, alsof m’n bovenrug verkrampte. Eten ging om de zelfde reden ook amper, eigenlijk hadden ze me vloeibaar voedsel moeten toedienen terwijl ik op mijn rug lag. Maar omdat dit een milde vorm betrof, wilde de dokter daar niet aan. De nachten waren het ergst, met koud zweet, maagzuur, en de man met de zeis die door de straat liep. Ik heb gezegd dat ik verhuisd was. Hij lijkt erin getrapt…

In quarantainetijd deden we een spelletje. Ik pakte een Spotify playlist met jaren ‘80 muziek en Linda moest raden welk lied. Als ze het lied herkent, dan komt ook het nummer en/of artiest uit haar geheugen naar voren. Ik hoefde alleen maar te op het volgende nummer te klikken. Zo hielden we ons twee uur bezig.

Een nummer of tweehonderd verder kwam Hans naar beneden, die wordt het hardst getroffen door de quarantaine, want die is vaak bij vrienden. Op twee staat Linda, dan Tammar en mij kan die quarantaine niet lang genoeg duren. Lekker niemand over de vloer, alleen Albert Heyn zelf. In elk geval, Hans komt beneden, en voegt zich verveeld bij ons. Hij kent de muziek uit onze tijd niet en ik voel mij een beetje bezwaard. Dus ik maak af en toe een zijsprong naar wat Nederlandse muziek, daar houdt hij van.

Nederlandse muziek is trouwens veel te breed, het moet feestmuziek zijn. Guus Meeuwis, Kraantje Pappie, Snollebollekes, maar het liefst Brabantse feesthits. Die jongen houdt om een of andere reden van Brabant, of het nu New Kids is of Frank Lammers, om een of andere reden is Brabant en vooral Eindhoven the Bomb. Nou ja, laat er nu ook een playlist zijn met Brabantse feestmuziek! Gewoon op de muziek van Brian Adams, those were the best years of my life, ik viel toen mee me bakkes op ne kaai. Geweldig. Ik moet zeggen, ik heb ook wel iets met Brabant. Is het niet bijna carnaval?