Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Een groot goed.

Ik weet het niet zeker maar de vrijheid van meningsuiting is een groot goed, ooit bedoeld om grote denkers het recht te geven om in het openbaar hun mening te geven zonder daarvoor vervolgd te worden door de staat, en ook te kunnen rekenen op bescherming door diezelfde staat tegen represailles door burgers.

Die grote denkers mis ik heel erg. Herman Finkers is er één, Freek de Jonge is er één, misschien een handjevol filosofen en een hele enkele politicus die ze liever een functie elders geven. Maar merendeels geeft de vrijheid van meningsuiting bescherming aan Driekus Achterberg die geen school heeft afgemaakt, geen krant kan lezen, en het NOS journaal afdoet als links gezwets.

Weg met de wolf.

Deze foto maakte ik vanmiddag en het bord irriteerde me. Niet zozeer het statement maar het feit dat een boer met schapen uit eigenbelang tegen de wolf is. Want schapen houden vind ik onnatuurlijk. En ze vervolgens slecht beschermen en gaan lopen miepen dat de wolf weg moet met argumenten die niet alleen geen hout snijden maar ook nog eens volledig uit een sprookjesboek ontsproten zijn.

Ik ben van mening dat er veel te veel boeren zijn in Nederland. Weg ermee! Ze vervuilen het milieu, hebben het grootste deel van onze grond in handen, weigeren zich te verdiepen in feiten en als ze iets niet zint overtreden ze massaal de wet en hinderen ze anderen met hun tractors. Daarbij roepen ze leuzen als no farmers no food. Wat op zich klopt. Maar no nature no life klopt ook, en beide stellingen zijn niet aan de orde.

Voorgaande alinea zou kwaad bloed kunnen zetten bij boeren, maar ik meen het niet. Ik wil alleen even aangeven hoe kwetsend meningen kunnen zijn. De wolf is een prachtig dier en het is een zege dat we bereikt hebben dat hij terug is in dit volledig uit de hand gelopen land.

Schapenhouders zijn naar mijn mening niet eens boeren. Het zijn hobbyboeren net als mijn hobby de verbrandingsmotor is. Mag ook niet meer verkocht worden in 2030, dat is tegen mijn eigenbelang. Maar ja, mensen wijzer dan ik hebben daartoe besloten.

De kip of het ei

Met de hond gaat het dankzij medicijnen weer beter en ze rent er lustig op los. Vandaag door een stuk weiland wat niet was afgezet, en ik vind dat een mooi gezicht. Toen ik terugkwam bij de auto sprak een man mij aan, of ik wel wist dat er reekalfjes waren. Hij had zijn jagerskleren nog aan.

Ik zei dat ik er goed op zou letten, wat natuurlijk een beetje onzin is, want als de hond gaat, dan gaat ze. Ze zit wel vaker achter een ree aan, maar dat is volslagen kansloos en komt ze tien minuten later met haar tong op haar poten terug. Maar reekalfjes is natuurlijk een ander verhaal. Ik begrijp de bezorgdheid van de man wel, maar ik loop speciaal in een gebied waar geen borden staan dat de hond er niet los mag, en op sommige paden staan die er wel, maar daar ga ik niet in of hou haar daar vast. Natuurlijk heeft hij een punt, mijn hond zou zo’n reekalfje, omdat het naar baby ruikt, niet doden, maar aflikken omdat ze gek is op alle baby’s. Wat natuurlijk ook dodelijk is, maar goed, zoiets is mij nog nooit gebeurd na drie honden, en om nu je hond altijd maar te moeten vasthouden vind ik ook niet terecht. Een hond heeft ook recht om te rennen. Ik ging vroeger naar het daarvoor aangewezen uitlaatgebied, maar ook daar stikt het van de reeën en zwijnen, en ik loop daar niet lekker in de drukte.

Toen zei hij dat de wolf er al zoveel pakte dat ze niet moesten hebben dat er ook nog honden zich tegoed deden aan reeën. Hij was afgelopen nacht op telling geweest en ze telden 180 edelherten, maar geen kalfjes, allemaal de schuld van de wolf. Ik ben natuurlijk niet bij de telling geweest, en ik zou het raar vinden als elf wolven op de de Noord Veluwe zouden zorgen voor het uitsterven van het edelhert. Wolven horen hier niet, zei hij.

Tja, dan heb je aan mij een slechte en krijgen we al gauw een discussie. Hij zei dat er ook al geen moeflons meer waren. Waarop ik zei dat moeflons hier niet horen, die komen uit bergachtig gebied uit Corsica, waar ze de bergen in kunnen vluchten. En dat die wolf hier gewoon naartoe is gekomen omdat hij vindt dat hij hier wel hoort. Dat was bewezen niet waar zei hij, want in Groningen hadden ze een paardentrailer vol met wolven aangehouden die hier werden losgelaten. Ik vroeg of hij soms dacht dat als heel Duitsland vol met wolven zat, dat ze dan netjes bij de grens omkeerden?

En hij vroeg aan mij of het soms leuk was dat als je schapen houdt, en je vind er ’s ochtends dertig dood? Waarop ik weer zei dat er nu al vijf jaar wolven lopen, als je er nu nog geen hek om gezet hebt, dan ben je zelf verantwoordelijk. Waarop hij niet het bekende verweer had, maar een beter, namelijk dat jaren geleden we vonden dat de hekken weg moesten zodat het wild meer doorgang had. Nou, dat wist ik dan niet, maar een wolf is ook wild, waarom heeft een wolf minder rechten? Omdat die het andere wild dood maakt.

Pff. Het is niet eenvoudig hondenbezitter te zijn en dagelijks tussen de middag een ronde te maken. Het kwam hierop neer, de man vond dat er teveel wolven waren, en ik vind dat er teveel mensen zijn.

Drie kwartier

Dat wonen in dezelfde wijk als waar ik woonde toen ik jong was is niet altijd handig want ik ben teveel herinneringen aan het ophalen. Aan de jaren tachtig om precies te zijn, die ik kennelijk toch leuker vond dan ik mezelf doorgaans wijsmaak. Want ik zou sommige momenten willen herbeleven en vast willen houden. Aan veel huizen in deze wijk heb ik wel een herinnering, al was het maar omdat ik de krant hier bezorgde. Ik begin ook weer magische gedachten te krijgen, iets wat ik mezelf in het eerste decennium van dit millennium afleerde.

Tijd zou nooit uitgevonden moeten zijn, elke seconde die verstrijkt komt nooit meer terug. Met elke seconde lopen je cellen ouderdomsschade op die niet meer ongedaan gemaakt kan worden. Woensdag overleed iemand die ik al bijna mijn leven lang ken. Niet heel goed, maar dat maakt niet uit, hij is voorgoed weg. Het huis waar hij woonde zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ouder worden is iets waar ik moeite mee heb omdat je steeds minder toekomst hebt, en die toekomst steeds vaster lijkt te liggen. In het bos worden ze nog erger, die gedachten aan vroeger. Tijdens mijn ronden met de hond zie ik ook hoe het bos is veranderd. Plekken waar je vroeger kon komen zijn nu verboden toegang, en niemand weet waarom.

Ik besloot laatst dat vanaf het moment dat ik het besloot, ik voortaan elke dag een dag jonger zou worden in plaats van ouder. In het begin zou nog niemand het doorhebben, maar op een gegeven moment zou het moeten gaan opvallen. Maar een tijdje later bedacht ik dat het niet handig was om als enige jonger te worden en alle anderen ouder. Ik zou helemaal niemand van vroeger meer tegenkomen. Bovendien, mijn hersenen zouden weliswaar jonger worden, maar mijn geheugen zou minder worden, het zou tenslotte morgen -voor mij gisteren- niet meer weten wat er vandaag gebeurde.

Ineens snapte ik wat er gebeurt als je dement wordt. Dan word je met de dag jonger. Dat is het voordeel ervan. Ik besloot het proces toch maar weer om te keren en gewoon weer ouder te worden. Uiteindelijk heeft mijn verjongingsproces maar drie kwartier geduurd, dat gaat niemand opvallen.

Of ik het ooit zal leren, dat ouder worden, dat denk ik niet. Ik ben gedoemd te blijven mijmeren over vroeger en over wat had kunnen zijn. Dreaming my life away.

Zelfdestructie

Ik weet niet wat het is met mij, waarom ik zo moet overdrijven in mijn werk, maar ik ben nu sommige IT-ers aan het uitleggen hoe ze hun werk moeten doen. Ooit was ik hoofd administratie en IT, een titel die ik zelf afkortte tot hoofd administratie, of boekhouder, want dat was wat ik deed. Dat IT liet ik weg uit angst dat iemand mij iets over IT zou vragen, en waar ik de ballen verstand van had.

Nog steeds niet, daar niet van, maar IT zelf heeft dat ook niet. Dus kan ik ze vertellen welke links ze moeten maken om een bepaald proces goed te laten verlopen. Ik geef ze aan wat er fout staat, en vervolgens corrigeren zij dat omdat ik de rechten niet heb. En naar mijn oordeel zou ik die rechten wel moeten hebben, want dan zouden we veel minder IT-cases hoeven aanmaken.

Probleem met deze uitsloverij van mij is dat ik begin op te vallen. Ik kreeg deze week twee mailtjes met daarin bedankjes voor mijn werk, en dat is niet zo erg, maar gisteren kreeg ik er ook een waarin ik werd toegevoegd aan een of andere “kick off” voor het starten van iets wat me niet duidelijk is. Ik heb dit al bijna mijn hele werkzame leven, dat ik langzaam begin op te klimmen. Iets wat ik helemaal niet wil want ik acht mijzelf totaal ongeschikt als leider. Dat heb ik mezelf aangedaan door managers 30 jaar lang te hebben doorgrond, en ik zo tot de conclusie kwam dat verhaaltjes op de mouw spelden naar beneden iets is waar ik mij diep voor schaam en hoe je er echt over denkt door boven niet gewaardeerd wordt. Dat had ik beter niet kunnen doen. Dan had ik nu ook kunnen zeggen dat ik -really exited to join this kick-off group – was.

Die komt er wel

Op de voetbalclub van mijn zoon, waar ik wat administratie voor doe, heeft een bekende voetballer zijn kinderen ingeschreven. Vandaag was hij er voor het eerst, en ik ging weer niet kijken. Ik ga zelden kijken, sommige bestuursleden kennen mij niet eens, terwijl ik er langer zit dan zij.

Hans appte me al dat hij hem gedag had gezegd en dat de bekende voetballer hem een hand had gegeven. Eigenlijk ex-voetballer die regelmatig met zijn kop op televisie is. Hans is wel weg van zijn humor, ik heb daar niet zoveel mee. Ik verwacht niet dat Hans nog verandert en wijzer wordt. Nee, die redt het op zijn manier wel.

Aan het eind van de dag stond hij in een volle voetbalkantine met de microfoon in zijn hand de loterij aan elkaar te praten. Dat heeft hij toch niet van mij. Dat er fantastische prijzen te winnen waren, zoals deze sjaal, en hij pakte een sjaal uit een doos. Om die vervolgens weer terug te gooien, omdat het een Ajax sjaal was en te zeggen dat er echt fantastische prijzen te winnen waren. Dat heeft hij dan weer wel van mij.

Hij was vroeger al klassenvertegenwoordiger, op zijn militaire opleiding is hij groepsoudste, hij is al voetbaltrainer bij de jeugd, laatst was hij al een keer met z’n kop op televisie, het zou mij niet verbazen als hij straks ook vaste gast wordt in zo’n plat voetbalprogramma. We hebben een monster gecreëerd.

Ik ben vandaag zo vrolijk.

Ik merk dat ik steeds negatiever word. Ik ben nog steeds in behoorlijk goede stemming, want opperbest is zelden aan mij besteed. Maar moedeloos word ik van de problemen die de media mij voorschotelen. De wereld is in mijn visie een poreuze fietsband geworden. Je kunt plakken wat je wilt, de lucht blijft niet waar je wilt. Voor elk probleem is een oplossing, maar niet zonder dat het een ander en groter probleem veroorzaakt.

Een aantal jaren terug hadden ze het nog over een thermostaatknop waar je aan zou kunnen draaien om de opwarming van de aarde te beperken, maar nu is dat ook al een gevaren schip. Inflatie is torenhoog, maar de loonstijging blijft achter. Spoedeisende hulp gaat op steeds meer plekken verdwijnen want dat wordt te duur. Er zijn te weinig huizen en er is geen plek meer op de kinderopvang. Pensioenleeftijden gaan omhoog, op zorg wordt gekort, wat wij aan milieubescherming doen wordt door Poetin weer ongedaan gemaakt, en de problemen worden zo omvangrijk dat iedereen uitsluitend naar zichzelf kijkt. Heb ik het nog niet eens over stikstof of over hoe je hier je laatste levensjaren moet slijten, alsof je volkomen debiel bent.

Ik heb bewondering voor en medelijden met elke politicus die tegen beter weten in, of omdat hij het echt gelooft, denkt dat hij iets kan veranderen. Sommigen hoeven alleen te ageren tegen, anderen moeten ook werkelijk roepen dat we schouder aan schouder moeten staan, een term waar ik letterlijk onpasselijk van word. Ik lijk door elke uitspraak heen te kijken, of die nu komt van een politicus, een manager of de voorzitter van de sportclub, ik zie overal een dubbele bedoeling achter.

Zelf heb ik helaas ook geen visie over hoe het beter zou moeten. Ik kom ook niet verder dan “vroeger was alles overzichtelijker.” Het echte probleem dat allesomvattend is, kun je niet oplossen, en heet overbevolking. China heeft geprobeerd er iets aan te doen, maar betaalt daar nu de prijs voor. Corona heeft het geprobeerd maar wij wilden niet. Diverse dictators hebben het geprobeerd maar we hebben ons verzet. We maken alles erger door dingen beter te maken. Dat is een natuurkundige wet.

Omdat het een natuurkundige wet is (ik heb bepaald) heeft het ook geen zin om er iets tegen te willen doen. Dus geldt, het wordt beter, en daardoor slechter. En dat kun je beter maar niet inzien, je zou er van in de war raken. Negeren is het beste. Ik ben vandaag zo vrolijk…

Normaliter.

Ik was vroeger behoorlijk gevoelig voor wat anderen van mij vonden. Een eigenschap die ik niet heb doorgegeven want mijn zoon interesseert dat een stuk minder. Dochter heeft het weer iets meer, maar volgens mij niet in abnormale mate. Ik kan ook alleen mezelf beoordelen en dan denk ik achteraf, “dat had wel wat minder gekund.”

Zoiets verdwijnt nooit helemaal net als alles wat er in je jeugd is ingestampt, maar de laatste tijd, een jaar of tien, ga ik er toch wat makkelijker mee om. Het is ook veel meer afhankelijk geworden van wie het zegt en hoe dicht die me na staat.

Het had ook voordelen, want je creëert er een vlijmscherpe geest mee, je radar is gevoelig en voor sommige dingen ga je extra je best doen. Zo wilde ik niet dom overkomen, dus probeerde ik kennis op te pikken.

In die tijd, vanaf mijn dertiende tot mijn zeventiende ongeveer had ik een buurjongen die mij in alles net even de baas was. Hij was een jaar ouder, hij deed Havo, ik Mavo, en toen ik Havo ging doen deed hij Atheneum, en zijn ouders waren ook net wat slimmer dan de mijne. Althans, dat dacht ik, want zij keken Monty Python en Van Kooten en de Bie en wij keken the A-team en Knight Rider.

Ik had het toen over “normaliter” maar hij zei dat ik het verkeerd uitsprak, het moest namelijk normaliter zijn. Dus accepteerde ik zijn verbetering en sprak voortaan ook over normaliter. Idealiter was ik gewoon normaliter blijven zeggen, maar nee, ik moest zo nodig een duur woord gebruiken terwijl ik ook had kunnen zeggen: normaal gesproken. Of in de ideale situatie.

Vandaag hoorde ik Philip Freriks zeggen hoe je het echt uitspreekt. Dat de meeste mensen zeggen “idealiter” in plaats van “idealiter”. Eerst dacht ik dat mijn buurjongen mij het verkeerd had geleerd, maar dat bleek toch niet zo. Mijn verwarring ontstond doordat Freriks het woord idealiter besprak en wij hadden het destijds over normaliter.

Reeds vergevorderd in dit schrijven kwam ik erachter dat mijn buurjongen toch gelijk had, terwijl ik dacht mijn gram te halen. Ik had natuurlijk kunnen doen alsof hij het verkeerd had en ik goed, maar dat zou flauw zijn. Nou ja, dan maar door het stof. Hij had het goed en ik fout. Gelukkig was ik niet te eigenwijs om van hem te leren, anders had ik nu nog normaliter gezegd in plaats van normaliter.

Een beperkte geest.

Omdat de pen scherper is dan het zwaard, zijn columnisten en bloggers de hoeders van de samenleving. Wij zorgen dat de samenleving niet ontspoort en dat iemand die buiten zijn boekje gaat even fijntjes op z’n plaats wordt teruggezet.

Eigenlijk zijn we politie die ervoor zorgt dat alle excessen verdwijnen en dat iedereen zich keurig gedraagt volgens de geldende woke normen. Je moet dus begaan zijn met het milieu, met vrouwenemancipatie, met transgenders, opkomen voor minderheden, optreden tegen discriminatie en ageren tegen landsgrenzen, grootgrondbezit en alle instanties die een kerkelijk leider hebben.

Er zijn natuurlijk ook miljarden mensen die geen columns of blogs lezen en die dus niet gehinderd door deze moraalpolitie gewoon hun leven leiden en hun gevoel volgen. De meerderheid van de mensheid maakt keuzes die voor hen op korte termijn voordeel oplevert.

Omdat ik niet ben als Angela de Jong, wiens leven voornamelijk bestaat uit het vanaf de eettafel jureren van anderen, probeer ik hier in dit land van geschreven woorden, degene te zijn die het verhaal maakt, niet degene die er iets van vindt. Maar omdat ik de druk voel van de moraalpolitie zul je mij zelden iets zien schrijven wat niet gender- of stikstofproof is. Waarmee ik dus nooit het achterste van m’n tong laat zien. En dat mag toch best wel jammer genoemd worden. Want mensen die zeggen wat ze denken, daar zijn er veel te weinig van. En anders zouden de gevangenissen overvol raken.

Volgende week heb ik een ontmoeting gepland met een ex-collega, uit de tijd dat ik nog boekhouder was. Met hem heb ik altijd via e-mail contact gehouden, om ons werkzame leven wat draagbaarder te houden. In onze mails nemen we geen blad voor de mond maar zeggen we wat we denken. We hopen dat onze mailtjes niet door onze werkgevers onderschept worden. Maar tegelijkertijd zijn ze hilarisch en helpen ze in deze zware tijden om niet volledig door te draaien. Ze zouden uitgegeven moeten worden, anoniem en gratis, voor het herstel van het evenwicht. Ik vind ergens iets van!

Voetbalverslag dat van onderwerp wijzigt.

Net als laatst in de wedstrijd tussen PSV en Sevilla rende vandaag een maniak het veld op bij Bayern- PSG. Deze gestoorde deed het net na afloop van de wedstrijd waardoor de regie niet snel genoeg naar het protocol handelde, het buiten beeld houden van het incident zodat niet elke labiele geest zijn kans grijpt om op tv te komen.

De aanvaller had het gemunt op Messi, de beste speler ter wereld, die net afdroop na een verloren wedstrijd. Wat er, vanuit het oogpunt van de imbeciel, misging weet ik niet met zekerheid, maar het leek erop dat de van achter aanvallende dwaas uitgleed op het gladde veld. Dat gebeurde bij PSV ook, waardoor de aanvaller niet met volle kracht kon uithalen en de keeper hem in de tang kon nemen. Vanavond echter, had Messi niets in de gaten totdat de idioot achter hem viel en zijn enkel aantikte. Messi keek even achterom en vervolgens stortte een leger stewards zich boven op de belager. De voetbalwereld en de belager mogen van geluk spreken dat hij Messi hier niet vroegtijdig naar het eind van z’n carrière schopte, want dat zou toch zomaar kunnen gebeuren bij een trap van achter op je achillespees.

Er werd na afloop door de analisten met geen woord over het incident gerept dus bedacht ik dat ik met de moderne techniek wel even zelf kom terugspoelen. Ik drukte op een knop en weg was de uitzending! De tv sprong op een belachelijk keuzemenu wat ik helemaal niet wil hebben en waar ik binnen vijf minuten ook helemaal niet meer uitkwam waardoor ik de rest van de analyse ook miste. Toen ik eindelijk terug was op de zender dacht ik dan maar even de hele wedstrijd vanaf het begin te kijken en vervolgens op stand 64 tot het eind door te spoelen, om nog eens te zien aan welk onheil Messi zojuist was ontsnapt.

Iemand – die een middeleeuwse straf verdient – had bepaald dat ik mijn eigen tv niet mag doorspoelen. Ik haat dat. Televisie vroeger was vele malen beter! Als je op de knop van de afstandsbediening drukte, sprong hij aan. Als je zapte, binnen 0,3 seconden op de andere zender. Als je hem uitzette, één knop en hij was uit. Nu heb je minimaal twee afstandsbedieningen nodig, één voor het zenderkastje en één voor de tv, en moet je minimaal drie knoppen in de juiste volgorde indrukken om zes seconden later beeld te hebben en nog twee seconden later, geluid. Zappen gaat wel met één druk op de knop alleen duurt het minimaal twee seconden waarbij ook nog eens allerlei totaal overbodige informatie in beeld verschijnt die op haar beurt ook weer twee seconden nodig heeft om op te bokken. En het uitzetten blijft altijd een gokspel. Soms gaat het kastje uit, soms de tv, maar nooit allebei. Dan druk je nog een keer op uit, maar dan gaat de zojuist uitgeschakelde tv weer aan. Dat gebeurt met het zenderkastje ook nog drie keer waardoor je een halve minuut later dan je voor het eerst je tv wilde uitzetten, je tv uit hebt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die dreigende melding in beeld dat de tv midden in een uitzending wegens inactiviteit wordt uitgeschakeld waardoor je in paniek op een knop op je afstandsbediening ramt, en hem daarmee onbedoeld juist toch uitschakelt.

Het voordeel van dit ongemak moet dan zijn dat je programma’s stil kunt zetten of terug kunt kijken. Nou, alleen als John de Mol dat wil, anders niet. En ik hoor een enkeling denken: “die Mack, die snapt er niet echt veel van,” en dat klopt, ik heb me er niet in verdiept. Uit protest, omdat het belachelijk is dat iets wat prima werkte, vervangen wordt door iets dat zeventig keer zo duur is en driehonderd keer ingewikkelder wordt met nul toegevoegde waarde. Een protest waar ik uiteraard alleen mezelf mee heb, maar het dient toch gevoerd te worden. Het is toch volslagen belachelijk dat iedereen maar klakkeloos doet wat meneertje KPN van ons verlangt met als enig doel de omzet van die laatste te verhogen. Ik heb gezegd.

Zonder brandstof…

Hoewel het een gave van me is om na niets te hebben meegemaakt daar toch over te schrijven, lukte me dat nu toch niet. Niet lukken is niet helemaal juist want ik heb het ook niet geprobeerd. Ik haalde geen inspiratie uit de gebeurtenissen zelfs niet toen Yukiko (zie linklijst) vorige week op bezoek was. Of is dat alweer twee weken geleden?

Ik zit in een sleur waar ik niet uitkom. Mijn werk slokt me op, en momenteel niet op een manier die voldoening geeft. Komt daarbij de hond die al tijden mank loopt en wier aanzicht mij ook niet vrolijk maakt. Na drie bezoeken aan twee dierenartsen waren we duizend euro lichter zonder duidelijk resultaat. Een spuit en supplementen ter waarde van 150 euro per maand is ons in het vooruitzicht gegeven, en ze loopt nog steeds mank. ‘s Ochtends dan. ‘s Middags niet, dan loopt ze als een kievit en sprint ze als Carl Lewis in z’n beste tijd. Ik loop niet ver meer met haar, hooguit een half uur, maar als ze vrolijk is maakt ze mijn hart blij. Ze is al negen, maar speelt nog als een jonge hond. We mochten geen stokken meer gooien van die dierenarts, dus nu raapt ze die zelf maar op en komt dan trots langs me heen rennen.

En dan testte ik positief op Corona vandaag. Ik voelde het vrijdag al aankomen, zaterdagmiddag werd ik koortsig en kreeg hoofdpijn en vandaag zei mijn zus, die ook op bed ligt met Corona, dat ik me nog steeds moest testen. Ik dacht dat allang klaar was.

Het had niet veel gescheeld of dit logje was er ook niet gekomen. Maar mijn hoofdpijn trok vanavond weg, en kon ik weer nadenken. Nu ben ik alleen nog slapjes en verkouden, maar ik was tot praktisch niets meer in staat. Liggen, zweten, kou lijden en hoesten. Dat zijn toch vier dingen.