Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Grenzen aan wanhoop.

Dry January was bij voorbaat mislukt. Op 1 januari proostte ik al op het nieuwe jaar en daar ging ik al. Ik heb overigens nooit goede voornemens op 1 januari en zeker niet over mijn alcoholgebruik. Bovendien, als je buiten komt kun je moeilijk volhouden dat het droog is. Elke keer weer als ik met de hond buiten loop, regent het. Laatst dacht ik een lange wandeling te gaan maken, en op het moment dat ik buiten stond begon het weer te gieten. Ik reed naar het bos, en steeds hield het even op maar begon het toch weer. Ik heb er wel even genoeg van. En dan al die alarmen over hoog water, is dat nu nodig? Ja, het water staat hoog, nou en? Daar is het water voor. Pas als het overstroomt moeten ze het op het journaal brengen, maar nu melden ze elke drie uur dat het nog niet overstroomd is. En als het water weer zakt dan berichten ze dat het gevaar even geweken is maar dat er over een paar dagen een nieuwe piek wordt verwacht. Het is in elk geval niet zo dat het gevaar volledig is geweken, want dat is niet best voor de kijkcijfers. Wat dat betreft gaat het nieuwe jaar gewoon door als altijd, de media maken het nieuws als er niets gebeurt. En het erge is, het instituut NOS-journaal doet hier volop aan mee in haar strijd tegen de commerciëlen die alles kapot maakten.

Over kapot maken gesproken, ik begreep dat er minimaal 8 datingprogramma’s zijn in Nederland. Ik kan me niet herinneren dat ik er ooit één gezien heb. Met uitzondering van die keer dat een bekende van ons zichzelf voor joker ging zetten in First Dates. All You Need Is Love en Op Goed Geluk waren de laatste datingprogramma’s die ik keek, maar toen was mijn jeugdige leeftijd het excuus. Maar acht datingprogramma’s minimaal, dat is toch wel een trieste bedoening. De wanhoop spat er vanaf. Ik zou nog liever zeven jaar alleen zijn dan dat ik aan zo’n programma mee zou doen. Nu woonde ik toevallig ook zeven jaar alleen, waarschijnlijk om die reden, en ik was ook wanhopig maar ik liet het er niet afspatten. Nee, er zijn grenzen aan wanhoop. Niet bij iedereen natuurlijk, anders zouden we niet opgescheept worden met acht datingprogramma’s. Waarin niemand op zoek is naar een partner, want dat is niet cool en waarin niemand het erg vindt om afgewezen te worden, want ze waren immers niet op zoek. Volkomen logisch.

Een verbeterd nieuwjaar!

Ik las vanochtend een bericht over welke bekende mensen (en dieren) ons allemaal zijn ontvallen in 2023. Net als elk jaar was het een veel te lange lijst, maar bij elke naam klikte ik even op de link, als kort eerbetoon. Ik wist uiteraard toen Lisa Marie Presley begin januari overleed, dat het een voorbode was voor een vervelend jaar. En dat werd het. Niet dat ik denk dat het overlijden van Lisa Marie er iets mee te maken heeft, maar ik hou wel erg van dergelijke verbanden leggen.

De lijst zal niet heel erg anders zijn geweest dan andere jaren, maar deze keer viel me op dat zoveel mensen ongeneselijk ziek waren en na een kort ziekbed of een lange strijd het loodje legden. Mijn leeftijd of jonger zijn geen uitzondering meer, en zelfs begin zeventig vond ik ineens erg jong om te gaan. Ik had er eigenlijk pas vrede mee als ze een stukje boven de negentig waren, zoals Harry Belafonte of Burt Bacharach. Maar bij anderen had ik toch het gevoel dat we met z’n allen op bedevaart waren en we hen moesten achterlaten.

Wat de waarde van het leven precies is, is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar ik was blij dat we er allemaal nog waren, al moesten we de hond achterlaten. En ik snapte de uitdrukking “waar leven is, is hoop” ineens. Als er geen leven is, is er ook geen hoop op een verbetering. Een persoonlijke verbetering dan, want collectief zit het er niet in. Of ik moet dan in 2024 eindelijk dictator van dit land worden, dan wel.

Een gelukkig en verbeterd nieuwjaar!

Normaal

“Hoi Delano, denk jij er ook even aan je mobieltje in de mobieltjeszak te doen en hem op stil te zetten?” “Jezus wijf, pleur eens op met dat gezeik!” “Nou Delano, met het verkeerde been uit bed gestapt?”

Ik verzin dit gesprekje niet, dit gebeurt tegenwoordig echt op school. De inmiddels zeer ervaren docente probeert uit pure wanhoop haar teflonlaagje op te zetten. Verdere wapens heeft ze niet meer, soms verzoekt ze een leerling om de klas te verlaten en soms luistert zo’n leerling, soms niet.

Hoe hebben we het zover laten komen, vraag ik mij af. Waar en wanneer is dit misgegaan? Ik informeer nog voorzichtig of alle docenten daar last van hebben, maar ja, in meer of mindere mate is dat zo. Er schieten een paar dingen door mijn hoofd. Ligt het aan het feit dat het al te lang goed gaat in Nederland? Dat alles voor de hand ligt en dat jongeren uit pure verveling hun gedrag veranderen? Zit er iets in de lucht, stoot een fabriek teveel lood uit dat in het bloed terecht komt? Ligt het misschien aan Youp, die met zijn afzeikcabaret begon en daardoor nu iedereen denkt dat hij op die manier kan acteren?

Of neemt de herseninhoud langzaam af waardoor jongeren denken te kunnen doen wat ze denken te kunnen doen? Ligt het misschien aan de ouders, maar als dat zo is, wat heeft er dan voor gezorgd dat zij het zo anders doen dan ouders van vroeger? Zelf denk ik dat het hier al lang te goed gaat, dat we te rijk zijn, dat wat we doen nergens meer over gaat en dat we strontverwend zijn. Er is geen gevaar meer waardoor de nederigheid niet meer wordt aangesproken, er zijn alleen nog verkeerde voorbeelden. YouTubers, rappers, volkszangers. En feestjes, heel veel feestjes. En mensen, veel te veel mensen. Een heel klein gedeelte daarvan, een verwaarloosbaar percentage, is acteur van beroep. Die kunnen van alles acteren en motherfucker roepen als ze daar zin in hebben. De rest moet gewoon eens normaal gaan doen.

Bananenrepubliek Suriname

Er moet mij toch iets van het hart. Ik kan mij ook niet aan de indruk onttrekken dat het NOS journaal het met opzet deed. Want waarom kwam er gisteren een item over het slavernijverleden? Er zijn excuses gemaakt door Rutte, door de koning, en toch moest er iemand een non-item aanhalen door te stellen hoe serieus de excuses nu genomen moeten worden gezien de laatste verkiezingsuitslag. De “betrokkenen” maakten zich hierover zorgen. Misschien terecht, maar het zou geen nieuwsitem moeten zijn. Ik persoonlijk sta anders tegenover excuses omdat ik vind dat het te lang geleden is. Maar dat was een slecht argument, werd mij duidelijk. Want mensen zouden hier nog altijd onder lijden. Dus akkoord, als Rutte en de koning daar anders over dachten en het leed van die mensen zo verlicht werd, prima.

Daarna een item over Desi Bouterse. Vandaag zal Bouterse zijn definitieve vonnis over zijn aandeel in de decembermoorden van 1982 horen. Er wordt 20 jaar geëist voor 15 moorden. Dat vind ik al vrij weinig. Maar veel Surinamers vinden dat hij helemaal niet de cel in hoeft. Hun argument? Het is te lang geleden.

Over non-items gesproken. Er is een opinieprogramma genaamd Een Vandaag dat opinies peilt. Meestal de opinie van Mien uit Assen, als u haar kent. Gisteren had het gepeild hoe de verkiezingsuitslag nu zou luiden, een paar weken na de verkiezingen. Met heuse staafdiagrammen werd in beeld gebracht dat de PVV nu nog groter zou zijn en PVDA/Groenlinks verloor drie zetels. Met de volle overtuiging dat ze nieuws aan het brengen waren werd er vervolgens ingezoomd op wie dan wel niet profiteerden van het zetelverlies van PVDA/GL. Dat waren niet de overige linkse partijen volgens Een Vandaag.

Wie er wel van profiteerden ben ik vergeten omdat ik met stomheid was geslagen over hoe serieus en triomfantelijk dit als nieuws werd gebracht door Hila en Joyce. Of staan er werkelijk een paar partijen te feesten omdat ze weer een virtuele zetel hebben gewonnen?

Midas

Aan Raven van Dorst moest ik een tijdje wennen maar inmiddels ben ik verliefd op die. Ze moet dus een vrouw zijn, anders kan dat niet. Als ik het nazoek blijkt hij geboren te zijn als Herma van Dorst, maar haar ouders noemde haar snel Ryanne en niet zolang geleden veranderde zij dat in Raven, omdat hij eenmaal niet als man of vrouw wil worden gezien. Ze is dus niet non-binair (lees: dwars) maar geboren met mannelijke en vrouwelijke geslachtskenmerken. Haar ouders hebben er zonder overleg een meisje van laten maken. Graag wil hij worden aangesproken als “die” maar daar ga ik niet in mee. Niet omdat ik haar niet respecteer maar omdat hij me dan dwingt om belachelijke Nederlandse zinnen te gaan schrijven. Ik heb dan ook een voorkeur om af te wisselen naar hij of zij. Net als dat zhaar stem de ene keer mannelijk, dan weer vrouwelijk klinkt. In elk geval, het is een geweldig programma, wat zhij heeft. Boerderij van Dorst heet het en bij voorkeur komen er twee gasten die nogal verschillen. Raven met zhaar ontwapenende directheid neutraliseert gelijk elke vorm van spanning tussen de gasten.

Het grappige is, dit logje gaat helemaal niet over Raven, het gaat over haar gast Midas Dekkers. Die confronteren ze dan met Arie Boomsma, die om voor mij onbegrijpelijke redenen door vrouwen als aantrekkelijk wordt gezien, zelf mijn eigen vrouw zag dat, maar die was altijd al gefascineerd door giraffen. Ik vind Arie ook irritant, althans, dat dacht ik want hij viel reuze mee. Alleen zijn spraak, daar moet hij eens iets aan doen. Veel te netjes, veel te gemaakt.

Terug naar Midas. Die vond ik ook altijd irritant, maar hij heeft veel van mij weg. Linda zei zelfs: “alsof ik jou hoor praten!” En inderdaad, er kwamen voornamelijk zinnige woorden uit de man. Vroeger vond ik hem altijd zo tegendraads, alsof hij het erom deed. Non-binair, zou ik bijna zeggen.

Hij legde uit dat de meeste mensen denken dat “de evolutie” streeft naar perfectie, en dat alles steeds beter wordt, maar dat dat helemaal niet zo is. De evolutie doet gewoon maar wat, met zo weinig mogelijk inspanning iets simpels creëren en als het dan overleeft vindt zij het wel best. Daar zit wat in, maar ik vind dat de oudere versie van Midas verfijnder is dan de jongere versie. Milder en wijzer, zoals ouderdom die twee begrippen vaak op sleeptouw neemt. Arie is een optimist die zich zorgen maakt over de toekomst, Midas een pessimist die de toekomst zorgeloos tegemoet ziet. Alle soorten zijn ten dode opgeschreven en de succesvolste het snelst. De natuur vecht tegen ons omdat ze ons ons succes niet gunt.

De pessimist gaf mij hoop. Omdat hij zonder dat hij het zelf in de gaten had, zijn eigen verhaal omver wierp. Want Dekkers was geëvolueerd in een beter persoon. Alles komt dus gewoon goed, vanzelf.

Hands

Wanneer het begon, dat weet ik niet precies, maar het is zeker maar dan tien jaar geleden. Het bestond al wel veel langer, in Amerika, best ver weg. Maar tien jaar terug begon mijn baas het te doen, die irritante manier van een hand geven met je vingers omhoog wijzend, zoals voetballers en scheidsrechters dat tegenwoordig doen aan het begin van de wedstrijd. Het moet waarschijnlijk een een boodschap uitdragen dat de handengever wat cooler is dan de traditionele handengever. Omdat het weigeren van een hand meestal als belediging wordt gezien ontkom ik ook niet aan deze vernederende en nichterige manier van een hand geven. Gelukkig greep de natuur in en was daar het coronavirus.

Over voetbal gesproken, dat de heren voetballers zich nichteriger gedragen dan vroeger, behoeft geen betoog en is vaker aan de orde. Met roze voetbalschoenen en het vieren van een doelpunt als Antoine Griezman als dieptepunt. Toen Cruijff nog echt blij was met een doelpunt, ik heb het over de vroege jaren zeventig, sprong hij nog redelijk mannelijk in de lucht en maakte met zijn rechterarm een molenwiek. Waarschijnlijk heeft Van Hanegem hem later ingefluisterd dat hij normaal moest doen, en in de jaren tachtig, terug bij Ajax, zie je Cruijff dat niet meer doen. Hij viert het doelpunt als een vanzelfsprekendheid, loopt rustig naar degene die hem de voorzet gaf en geeft die een hand. Een teken van gelijkwaardigheid en als bedankje. Een mooiere manier van een hand geven is er niet. Vroeger was niet alles beter, maar wel veel.

Ja onze Geert, Geert, Geert…

Er is een klein beginnetje gemaakt met een centrum-rechts kabinet, met Geert for president. Geert gedraagt zich ineens ook presidentieel. Hij wil premier worden van alle Nederlanders en niemand buitensluiten. Wat ik echt heel vreemd vind. Hoezo niet? Dat was zo ongeveer zijn bestaansrecht, om moslims buiten te sluiten? Hoe dan ook, hij doet het niet slecht. Op zich zou ik best benieuwd zijn naar Geert als premier. Blijft hij zich dan zo waardig gedragen, of voert hij nu even een act op om überhaupt kans van slagen te hebben?

Mocht het zover komen, dan zijn we er nog lang niet. Want zelfs als Geert zich waardig blijft gedragen, dan is er nog zijn achterban, en dat zijn geen mensen met humor. Binnen de kortste keren vechten die elkaar de tent uit. U mag me aan deze voorspelling herinneren mocht ik het fout hebben.

Een best lange inleiding voor een ander punt dat ik wil aanstippen. Ik las net dat Guterres of hoe heet die man, waarschuwt dat de oorlog in Gaza een bedreiging voor de internationale vrede is. Welke internationale vrede hij precies bedoelt weet ik niet, maar hij heeft een goed punt, dat zou zomaar eens uit de hand kunnen lopen. Ik vind het ook altijd vrij egoïstisch gedacht, een bedreiging voor de vrede. Met andere woorden, zolang die oorlog daar blijft is het goed. Ja, dat moet ik toegeven, de ver van mijn bed show is een mooi programma.

Gelukkig gaat Geert het allemaal oplossen. Die zorgt dat de oorlog blijft waar hij hoort. Want vol is vol!

VVSO

Die opvoeding van mij, ik bedoel die door mijn ouders, die sloeg nergens op. In die zin, het is mijn voorbeeld, en ik dacht dat het zo moest. Maar het werkt gewoon niet, want de systemen werken tegen mij. Bij mij werkte het wel want er was één factor die zorgde die hele opvoeding gesmeerd liep en dat was “angst.” Ik had nee, en ja kon ik krijgen. Zo was het. Nooit dacht ik dat een dreigement loos was, of het nu mijn ouders, een leraar of zelfs mijn allerliefste opa’s en oma’s waren. Ik was als een herdershond, gek op beloningen en van streek door straf. Ik werd gedoogd zolang ik in de pas liep, dat gevoel.

Nu zitten we in een nieuwe eeuw en ben ik de opvoeder. Nu is opvoeder zwaar aangezet, ik ben meer een vangrail, die de stuurloze auto op de weg houdt. Meer is het niet. En dan haal ik op de weg liggende obstakels ook nog tijdig voor ze weg. Mijn dreigementen worden niet serieus genomen want mijn kinderen zijn niet bang voor mij. Ik heb ze ook nooit geslagen. En eigenlijk zou dat veel beter zijn dan een langdurige straf, want daar ben ik echt waardeloos in. Ik denk zelfs dat als ik mijn dochter dreig dat haar elektrische fiets op slot gaat en ze met de gewone naar school moet, ze gewoon niet gaat, iets wat ik niet in mijn hoofd zou halen vroeger, uit angst voor de toorn van de school, die onder een hoedje speelde met mijn ouders. En wie heb ik dan met die straf? Mezelf. Ik ben ook totaal niet consequent en veel te gevoelig voor de argumenten van mijn dochter. Eigenlijk zouden ze me moeten korten op de kinderbijslag, zo’n rommeltje maak ik ervan.

Gelukkig voel ik me wel gesterkt door school, want die zijn precies eender. En eigenlijk ben ik op zoek naar gelijkgestemden om een vereniging op te richten. De vereniging van stuurloze ouders. De VVSO.

Soeverein

Ik verklaar mij soeverein. Ik ben er hopeloos te laat mee, want ik heb al tonnen aan belasting betaald en ook de nodige boetes. Maar waar haalt de overheid eigenlijk het gore lef vandaan om mij te onderwerpen aan haar gezag? De overheid heeft geen gezag over mij, niemand heeft dat, hooguit mijn vrouw. Ik erken ook geen grondwet, en ik stop met belasting betalen. Ik zal mijn werkgever erop wijzen dat het illegaal is om geld van mij in te houden en over te dragen aan de overheid.

Volgens de hoge raad, die zich zorgen maakt over types als ik, breng ik mezelf in de problemen als ik geen belasting betaal. Maar dat is een leugen, ik hou juist veel geld over. Het probleem is dat deze illegale overheid dan een deurwaarder op mij afstuurt. Die ik dan zal doodschieten aangezien er toch geen grondwet bestaat.

Goed, er komen steeds meer mafkezen in omloop, want overheidsinstanties krijgen steeds meer brieven van mensen die hun contract met de overheid willen opzeggen. Kwetsbare burgers, noemt de overheid ze in hun statement, intern wordt gesproken over gek. Ik denk dan ook dat om de woningnood op te lossen, je gekkenhuizen moet bouwen. Er moeten enkele tienduizenden mensen opgesloten worden en als hun woningen vrij komen, dan scheelt dat weer.

Overigens is het niet zo dat ze helemaal geen punt hebben natuurlijk. Het is best raar dat er bij je geboorte een registratie wordt gedaan en dat je dan een nummer krijgt. En dat je zonder dat je dat goedvond, je moet houden aan een wet. Misschien ben je het daar wel helemaal niet mee eens. Je zou op z’n minst een keuze moeten hebben, ga ik meedoen in dit systeem, of ga ik in het oerwoud mijn eigen eten vangen?

In Brazilië zijn er indianenstammen die geen weet hebben van de buitenwereld of een wet. Ze zijn mensen, maar zijn een beschermde soort. Dat zouden we hier ook moeten hebben. Een plek, afgesloten van de buitenwereld waar je naartoe kunt trekken als je dit systeem niet trekt. Nederland is er wat klein voor. Maar ergens in Rusland, dat zou moeten lukken.

Ik ben mezelf niet.

We keken Spoorloos want dat vinden wij leuk. Hoe Derk Bolt in vloeiend Spaans Zuid-Amerika afstruint om een spoor te vinden van een uit het oog geraakt familielid zorgt voor mooie televisie. Ik stond er nooit bij stil dat het een strijd moet zijn om niet te weten wie je vader of moeder is. Een vrouw van in de zeventig vond uit wie haar vader was, en ondanks dat hij al lang was overleden was ze dolgelukkig om uit verhalen van anderen te horen dat hij had geprobeerd haar te vinden zodat ze wist dat er van haar gehouden werd. Ontroerend en triest tegelijk dat ze daar na 75 jaar achter kwam.

Een andere vrouw was in de negentig en wist niet wie haar vader was. En daar zou ze ook nooit zijn achtergekomen zonder dna technologie. Door dna databanken te raadplegen komt er een overeenkomst met iemand die ze kunnen benaderen, en hier leidde het spoor naar de zingende tandarts, alias “De Aal” waar ik niet zo lang geleden nog een logje aan wijdde. De mevrouw van negentig had opvallend veel dna gemeen met De Aal, en uiteindelijk bleek de opa van de Aal, de verwekker van de mevrouw te zijn. Buitenechtelijk en geheim natuurlijk, maar toch onthuld. De Aal vertelde een paar vrolijke verhalen over z’n opa, en de oudere mevrouw vond het uiterst vermakelijk.

Het riep bij mij wel de vraag op wat een stamboomonderzoek eigenlijk waard is, aangezien er altijd wel iemand heeft liggen rollebollen met een ander, en je vanaf dat moment een totaal verkeerd spoor volgt. Hoeveel mensen zullen niet zijn wie ze denken te zijn? Ben ik wel mezelf? Ja natuurlijk, zoiets gebeurt alleen bij anderen. En ik heb geen halfbroers of -zussen. Ik hoef dat niet te onderzoeken. Want wat niet weet, wat niet deert.